I SA/Wa 123/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w sprawie ze skargi K. H., R. H., E. H., S. F., S. M., B. M., J. M., E. W., K. S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2013 r. nr [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2013 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] lutego 1973 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [....] [...] [...] z dnia [...] grudnia 1972 r. złożyli K. H., R. H., E. H., S. F., S. M., B. M., J. M., E. W., K. S. W skardze został także zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji z dnia [...] września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji czy postanowienia. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Powyższy przepis zawiera dwie przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, mianowicie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog tych przesłanek jest więc zamknięty. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności Sąd nie bada zasadności samej skargi. Należy zauważyć jednak, że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonania może bowiem zostać uwzględniony jedynie w stosunku do aktów lub czynności, które mają przymiot wykonalności tj. nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu ..., s. 186 i n.). Cechy wykonalności należy również odmówić rozstrzygnięciom dotyczącym odmowy stwierdzenia nieważności aktu w ramach art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267). Wstrzymanie wykonania tego rozstrzygnięcia nie mogłoby wywołać skutku w postaci wstrzymania realizacji przyznanych uprawnień bądź wyeliminowania nałożonych obowiązków, lecz sprowadzałoby się do zawieszenia mocy skarżonego aktu niewywołującego skutków materialnoprawnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt II OZ 962/05 oraz P. Daniel, Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2013, s. 205). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, należy stwierdzić, że w skardze wniesiono o wstrzymanie wykonania decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji z 1972 i 1973 r. oraz decyzji organu II instancji utrzymującej w mocy decyzję odmowną. Ponieważ decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności nie wywołuje skutków materialnoprawnych, to akt ten nie nadawał się do wstrzymania jego wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie, jeżeli nie można było wstrzymać wykonania decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności, to takie samo musiało być rozstrzygnięcie co do decyzji organu II instancji. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.