I SA/Wa 1233/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska (spr.) Sędziowie WSA Monika Nowicka asesor WSA Maria Tarnowska Protokolant referendarz sądowy Lucyna Picho po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. z dnia [...] czerwca 2004 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta m.W, z dnia [...] maja 2004 roku nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. I SA/Wa 1233/04 Uzasadnienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2004r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m.W. z dnia [...] maja 2004 r. znak [...] odmawiającą przyznania D. M. zasiłku celowego na dodatkową pomoc finansowa na miesiąc kwiecień i maj 2004r. w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji wskazał, że D. M. jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, a jedynym jej dochodem jest dodatek mieszkaniowy w kwocie [...] przyznany na okres 1 lutego 2004r. do 31 lipca 2004r. Wysokość świadczenia przyznanego decyzją z dnia [...] marca 2004r. w łącznej kwocie[...] ,- zł. na zaspokojenie podstawowych potrzeb w kwietniu i maju br. wyczerpuje możliwości finansowe Ośrodka na rzecz jednej osoby. Szczupłość środków pozostających w dyspozycji OPS powoduje, że nie każdy potrzebujący może otrzymać pomoc w satysfakcjonującej go wysokości. Celem pomocy społecznej jest zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych osób i rodzin, które tej pomocy potrzebują, a jej forma, rodzaj winny być dostosowane do okoliczności uzasadniających jej przyznanie. Potrzeby osoby ubiegającej się o pomoc winny być uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Nie każda potrzeba, choćby najbardziej uzasadniona może być zaspokojona, gdyż OPS musi również mieć na uwadze wszystkie inne osoby pozostające w porównywalnej bądź trudniejszej sytuacji bytowej i rozdzielać środki finansowe tak, aby każdy potrzebujący mógł pomoc otrzymać. Na powyższą decyzję wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego D. M. W skardze zarzuca, naruszanie art. 138 §1 pkt.1 kpa oraz 105 kpa. Na rozprawie skarżąca zmodyfikowała zarzut skargi, wskazując, że uzasadnienie decyzji narusza art. 107 kpa, ponieważ nie omówiono w nim stanu prawnego i faktycznego. Organ nie wykazał jakimi środkami dysponował w miesiącach kwiecień i maj 2004 r. na pomoc społeczną, jak również nie wskazał ilu osobom, z tych środków, udzielił pomocy. W tej sytuacji sformułowania zawarte w uzasadnieniu decyzji nie są przekonywujące i nie pozwalają uznać, ze organ nie posiadał stosownych środków by pomóc osobie pozbawionej środków do życia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: skarga jest uzasadniona. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, do czego sąd administracyjny powołany jest w myśl art. 3 § 1 pkt.1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd stwierdził, że zarówno decyzja ostateczna jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, co nie pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 listopada 1994r. w sprawie III ARN 55/94 OSNAPiUS nr7 poz.83 uznał " Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego ( art.80 kpa), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący ( art. 77 §1 kpa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonywującej treści ( art. 7 kpa)". Pogląd ten w pełni podziela skład orzekający w niniejszej sprawie. Rzeczą organu orzekającego w drugiej instancji było sprawdzenie jaką pulą środków dysponował w miesiącach kwiecień, maj 2004r. Ośrodek Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] m. W., jak również ustalenie liczby beneficjantów tej pomocy. Możliwości płatnicze Ośrodka Pomocy Społecznej powinny jednoznacznie wynikać z ustaleń poczynionych w zaskarżonej decyzji. Za gołosłowne uznać należy stwierdzenie, że ośrodek nie posiada wystarczających środków, bez wskazania jakiegokolwiek dowodu dla uzasadnienia tego stanowiska. Organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, tak aby ustalić stan faktyczny zgodny z rzeczywistością (art. 7 i 77 k.p.a.). Dotyczy to nie tylko ustalenia przesłanek, jakie według przepisów ustawy o pomocy społecznej powinna spełniać skarżąca, ażeby przyznać jej świadczenie, ale również okoliczności, które decydują o odmowie przyznania zasiłku. Przepisy art. 107 k.p.a nakładają na wszystkie organy administracji publicznej obowiązek uzasadnienia faktycznego i prawnego wydawanych decyzji. Uchybienie tym rygorom uniemożliwia sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia. Zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji nie spełniają tych wymogów. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wymienione braki w wyjaśnieniu sprawy wskazują, że jej rozstrzygnięcie nastąpiło z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 i 107 kpa, zaś uchybienie tym przepisom pozostaje w związku z treścią zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji, co powoduje ich uchylenie na podstawie art. 145 §1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. NR.153 poz. 1270 /. Na podstawie art. 152 tej ustawy orzeczono o nie wykonalności zaskarżonej decyzji.