I SA/Wa 1237/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Emilia Lewandowska po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. C. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenia uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 1237/17, oddalającego skargę B. C. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wyrokiem z dnia 14 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 1237/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. C. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Odpis sentencji zapadłego na posiedzeniu niejawnym wyroku (tryb uproszczony) został doręczony pełnomocnikowi skarżącej adw. E.B.w dniu [...] lutego 2018 r. Pismem nadanym w placówce pocztowej w dniu 16 marca 2014 r., pełnomocnik skarżącej wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia ww wyroku. Jednocześnie strona złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W uzasadnieniu wniosku, pełnomocnik skarżącej wskazała, że nie była w stanie dochować siedmiodniowego terminu na złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, bowiem w okresie od [...] lutego do [...] marca 2018r. przebywała na zwolnieniu lekarskim na 5 letniego syna, którego jest jedynym opiekunem. Jako dowód przedstawiona została kserokopia zwolnienia lekarskiego. Wskazała również na brak możliwości zapewnienia synowi w czasie choroby opieki innej osoby oraz fakt, że swoją kancelarię prowadzi jednoosobowo i nie zatrudnia pracowników. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej jako "P.p.s.a.",) w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu, jest bezskuteczna (art. 85 P.p.s.a). W świetle postanowień zawartych w art. 86 § 1 P.p.s.a, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 tej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu (art. 87 § 2 P.p.s.a). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a). W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarżąca zachowała siedmiodniowy termin o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. Przechodząc do merytorycznej oceny przedmiotowego wniosku podkreślić należy, iż w orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego (np. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2000, s. 368-370), jak i postępowania cywilnego panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy - T. Ereciński, J. Gudowski, M. Jędrzejewska, Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, Część pierwsza, postępowanie rozpoznawcze, t. 1, Warszawa 2003, s. 362. Stanowisko to zostało zaakceptowane w orzecznictwie NSA. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminowi zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (...) (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz", Wydaw. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 333). Jako brak winy nie mogą zostać zakwalifikowane - nieuwaga bądź zaniedbanie leżące po stronie skarżącej. Podkreślenia wymaga, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Samo uprawdopodobnienie braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, oznacza wykazanie takich okoliczności, które przy zachowaniu należytej staranności uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności i jednocześnie były nie do przewidzenia oraz nie do przezwyciężenia, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II GZ 896/14, oraz z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 91/15). Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej, jest zatem uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo całej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niej niezależne (zewnętrzne) oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej (wyrok NSA z dnia 13 października 1999 r. sygn. akt IV SA 1656/97). Nawet lekkie niedbalstwo wyklucza zatem możliwość przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej. Podkreślić przy tym należy, że na profesjonalnym pełnomocniku ciąży szczególny obowiązek dbałości o terminowość i prawidłowość dokonywanych czynności procesowych. W sytuacjach, gdy od prawidłowego dokonania danej czynności zależy dalszy bieg powierzonej pełnomocnikowi sprawy zasadnym jest wymaganie od tego pełnomocnika maksimum staranności. Rzetelność wykonania czynności procesowych przekładać się będzie bowiem na prawo strony do obrony swoich interesów i ochrony jej praw (vide: wyrok NSA z dnia 2 października 2015r., II OSK 148/14, LEX nr 1987030). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że w ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy nie wykazano braku winy strony skarżącej w uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku. Z akt sprawy bezspornie wynika, że pełnomocnik skarżącej otrzymała sentencję zapadłego wyroku w dniu 19 lutego 2018 r. Oznacza to, że ustawowy siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku upływał dla strony w dniu 26 lutego 2018 r. Podane przez stronę przyczyny uchybienia terminu, czyli głównie choroba syna, którego pełnomocnik jest jedynym opiekunem, mogłaby w ocenie Sądu uzasadniać przywrócenie terminu. Jednakże w opisywanej sprawie argument strony nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Z dołączonej do wniosku kserokopii zwolnienia lekarskiego wynika bowiem, że niezdolność od pracy adw. E.B. nastąpiła w okresie od [...] lutego 2018 r. do [...] marca 2018 r., a zatem po upływie siedmiodniowego okresu na złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Strona nie może zatem twierdzić, że dołożyła należytej staranności przy prowadzeniu sprawy. Pełnomocnik nie wykazała bowiem, że w terminie otwartym do złożenia wniosku, wystąpiły niezależne od niej okoliczności uniemożliwiające jej złożenie przedmiotowego wniosku w terminie. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.