I SA/Wa 1254/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Sędziowie WSA Magdalena Durzyńska WSA Anna Wesołowska Protokolant referent stażysta Anna Ziółkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi X na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej oddala skargę. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr 415 - po rozpatrzeniu wniosku X o ponowne rozpatrzenie sprawy - utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...], którą stwierdzono nabycie przez [...] z mocy prawa w dniu 27 maja 1990 r., własności nieruchomości położonej w [...]. przy ul. [...], działka nr [...]. Decyzja powyższa wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Na podstawie decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] kwietnia 1989 r. nr [...] Przedsiębiorstwo Państwowe "[...]" otrzymało prawo zarządu do nieruchomości położonej przy ul. [...] stanowiącego działkę ewidencyjną nr [...] - jako faktyczny użytkownik przedmiotowego gruntu. Następnie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 1992 r. nr [...] stwierdził nabycie przez Przedsiębiorstwo Państwowe "[...]" w [...]. z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa położonego w [...]. przy ul. [...] stanowiącego działkę ewidencyjną nr [...] w obrębie [...] o pow. [...] m2 oraz prawa własności znajdującego się na tym gruncie budynku. W związku z powyższym Przedsiębiorstwo Państwowe "[...]" w [...]., będące państwową osobą prawną, legitymujące się w dniu 5 grudnia 1990 r. prawem zarządu ww. nieruchomości, stało się z mocy prawa użytkownikiem wieczystym tego gruntu i właścicielem znajdującego się na nim budynku, budowli i innych urządzeń. Postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] lipca 1993 r. Przedsiębiorstwo Państwowe "[...]" zostało postawione w stan upadłości, a następnie w dniu [...] grudnia 1997 r. sprzedane w całości na rzecz "[...]" Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o. Zaś aktem notarialnym z dnia [...] grudnia 1997 r. "[...]"[...] Sp. z o.o. dokonało zmiany nazwy spółki na "[...]" Sp. z o.o. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2000 r. nr [...] - wydaną a wniosek spółki z o.o. "[...]" - zatwierdził podział nieruchomości położonej w [...]., przy ul. [...], stanowiącej działkę nr [...] o pow. [...] m2 w obrębie [...] na działkę nr [...] o pow. [...] m2 i działkę nr [...] o pow. [...] m2. Następnie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2000 r. nr [...] stwierdził nieważność decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] kwietnia 1989 r. nr [...] - w części dotyczącej powierzchni [...] m². W uzasadnieniu wyjaśnił, że część przedmiotowej działki była również we władaniu [...] Spółdzielni Pracy "[...]". W związku z powyższym "[...]" Sp. z o.o. wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2000 r. wystąpiła o zmianę decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 1992 r. nr [...] i wydanie decyzji uwłaszczającej Przedsiębiorstwo Państwowe "[...]" nieruchomością położoną przy ul. [...] o pow. [...] m2 pozostającą w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie przedsiębiorstwa. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2001 r. nr [...] - działając na podstawie art. 155 i art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego - uchylił w całości decyzję z dnia [...] września 1992 r. nr [...] i stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Przedsiębiorstwo Państwowe "[...]" w [...]. prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego o pow. [...] m2 stanowiącego własność Skarbu Państwa położonego w [...] przy ul. [...], oznaczonego jako działka nr [...] z obrębu [...] oraz nieodpłatne nabycie prawa własności budynku, budowli i innych urządzeń znajdujących się na ww. gruncie. Następnie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] stwierdził nabycie przez Dzielnicę Gminę [...] z mocy prawa w dniu [...] maja 1990 r. nieodpłatnie własności nieruchomości położonej w [...]. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów w obrębie ewidencyjnym [...] jako działka nr [...] o powierzchni [...] m2. Aktem notarialnym z dnia [...] kwietnia 2004 r. Miasto [...] oddało w użytkowanie wieczyste na okres 99 lat grunt nieruchomości położonej przy ul. [...], oznaczonego jako działka nr [...], z obrębu [...], o pow. [...] m2 na rzecz [...] Spółdzielni [...] z siedzibą w [...]. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2014 r. X zwróciła się do Ministra Cyfryzacji i Administracji o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...]. We wniosku podniosła, że jest ona użytkownikiem wieczystym gruntu stanowiącego działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m2 należącego do [...] oraz gruntu stanowiącego działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...]. Podniosła, że w jej ocenie kwestionowana decyzja jest wadliwa, gdyż doszło do stwierdzenia nabycia przez Dzielnicę Gminę [...] z mocy prawa własności działki, która nie istniała. Wskazała, że działka nr [...] powstała w wyniku podziału działki nr [...] na podstawie decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2000 r. Bez wątpienia zatem w dniu [...] maja 1990 r., nie istniała nieruchomość stanowiąca działkę nr [...] - a zatem nie mogła być ona przedmiotem stwierdzenia nabycia z mocy prawa na podstawie art. 18 ust. 1 w zw. z art. 5 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32 poz. 191 ze zm.). Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, iż podstawę zaskarżonej w trybie nadzwyczajnym decyzji Wojewody [...] stanowił art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32 poz. 191 ze zm.). Podniósł, że decyzja w przedmiocie komunalizacji ma charakter deklaratoryjny, co oznacza, iż stwierdza ona fakt prawny, jaki zaistniał w dniu 27 maja 1990 r. tj. w dniu wejścia w życie ww. ustawy. Obowiązkiem organów, orzekających w przedmiocie komunalizacji mienia, jest zaś ustalenie, w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, czy zachodzą przesłanki, od spełnienia których przepis ww. art. 5 ust. 1 uzależnia nabycie z mocy prawa przez gminę własności nieruchomości. Minister wskazał, że decyzją komunalizacyjną Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. objęta była – jak wynika ze stanowiącej jej integralną część karty inwentaryzacyjnej nr 10291 – nieruchomość oznaczona jako działka nr [...], zabudowana budynkiem biurowym wybudowanym po 1945 r. Ponadto teren ten był objęty działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50 poz. 279). Z dniem wejścia w życie dekretu przeszedł on zatem na własność gminy [...] a następnie na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U nr 14 poz. 130) stał się własnością Skarbu Państwa. Znajdujący się natomiast na przedmiotowej nieruchomości budynek biurowy wybudowany został po roku 1945, co oznacza, że nie został on objęty działaniem ww. dekretu. Zatem w dniu nabycia z mocy prawa tj. w dniu 27 maja 1990 r. przedmiotowy budynek stanowił własność Skarbu Państwa i podlegał komunalizacji w trybie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające (...). Odnosząc się do argumentacji zawartej we wniosku, iż bez wyeliminowania z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 1992 r. nr [...] nie istniała możliwość deklaratoryjnego stwierdzenia nabycia przedmiotowego gruntu decyzją administracyjną, organ wyjaśnił, że decyzja wydana na podstawie art. 2 ustawy o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464) stwierdzająca nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa i własności budynków (a taką jest decyzja nr [...]) ma charakter deklaratoryjny. Oznacza to, iż decyzja taka potwierdza nabycie z mocy prawa przez państwową osobę prawną, posiadającą w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie grunty stanowiące własność Skarbu Państwa prawo użytkowania wieczystego tych gruntów i własność budynków. Decyzja komunalizacyjna dotyczy natomiast stanu prawnego mienia istniejącego w dniu 27 maja 1990 r. Zmiany dotyczące nieruchomości, jakie nastąpiły po tym dniu nie mają znaczenia prawnego dla jej komunalizacji w trybie art. 5 ust. 1 ww. ustawy z 10 maja 1990 r. Odnosząc się natomiast do zarzutu, że w wyniku wydania kwestionowanej decyzji doszło do nabycia nieistniejącej działki, organ stwierdził, iż zmiana oznaczeń ewidencyjnych nieruchomości nie oznacza, że nieruchomość taka automatycznie traci status mienia podlegającego komunalizacji. Podział nieruchomości na kilka nowych działek wywołuje między innymi skutek prawny w postaci zmian danych identyfikacyjnych tej nieruchomości, w związku z innym określeniem jej granic zewnętrznych. Oznacza to, że w decyzji wydanej w przedmiocie komunalizacji nieruchomości, niezbędne jest powołanie nowych oznaczeń, bowiem decyzja ta stanowi podstawę wpisu prawa własności do ksiąg wieczystych oraz ewidencji gruntów i budynków. W związku z powyższym Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Jednocześnie nie stwierdził występowania pozostałych przesłanek określonych w art. 156 §1 kodeksu postępowania administracyjnego. Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. X złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając organowi naruszenie art. 18 ust. 1 w zw. z art. 5 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32 poz. 191) w zw. z art. 140 kodeksu cywilnego w zw. z art. 46 §1 kodeksu cywilnego przez błędne zastosowanie w sytuacji, gdy nie było możliwe nabycie z dniem 27 maja 1990 r. z uwagi na brak możliwości podziału budynku znajdującego się na działce nr [...] oraz art. 7 kpa w związku z art. 77 § 1 kpa w związku z art. 8 kpa przez brak zajęcia stanowiska w stosunku do wszystkich zarzutów stawianych decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. Ponownie rozpoznając sprawę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr 415 utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wskazał, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zawiera istotnych argumentów popartych dowodami, które miałyby wpływ na zmianę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, a co do których Minister nie odniósł się w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wyjaśnił, iż nie jest on właściwy do weryfikacji przeprowadzonego postępowania podziałowego. Nie jest również właściwy do zbadania prawidłowości, czy zasadności zmiany - na podstawie art. 155 kpa - decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 1992 r. nr [...]. Natomiast zmiana oznaczeń ewidencyjnych nieruchomości nie oznacza, że nieruchomość taka traci status mienia podlegającego komunalizacji. Podniósł, że Wojewoda [...] orzekając w przedmiotowej sprawie, słusznie uwzględnił podział nieruchomości, jak i aktualne oznaczenie księgi wieczystej. Wobec powyższego Minister ponownie podkreślił, iż decyzja Wojewody [...] z dnia 31 grudnia 2001 r. nr [...] nie została wydana w warunkach rażącego naruszenia prawa, jak również nie zaistniały inne przesłanki wymienione w art. 156 §1 kpa. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem X wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzuciła organowi naruszenie: - art. 157 §1 kpa w zw. z art. 156 §1 pkt 2 kpa zw. z art. 18 ust. 1 w zw. z art. 5 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32 poz. 191) w zw. z art. 140 kc w zw. z art. 46 §1 kc., w zw. z art. 7 kpa w zw. z art. 77 §1 kpa poprzez uznanie, iż Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie posiada w postępowaniu nadzorczym kompetencji do weryfikacji przeprowadzonego postępowania podziałowego podczas, gdy przedmiotem weryfikacji była kwestia czy wydzielenie działki nr [...] łączące się z podziałem budynku wzdłuż ścian pionowych nastąpiło dopiero po dniu 27 maja 1990 r. na skutek zmian konstrukcyjnych budynku znajdującego się na całej działce nr [...] o pow. [...] m2 w sposób umożliwiający podział geodezyjny na działkę nr [...] i nr [...] - co w konsekwencji powoduje, iż działka nr [...] nie istniała w dacie 27 maja 1990 r., jako indywidualnie określony przedmiot własności i nie mogła być skomunalizowana; - art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 8 kpa poprzez brak zajęcia stanowiska odnośnie zgłoszonych zarzutów tj. a) braku istnienia w obrocie prawnym w dniu 27 maja 1990 r. działki nr [...] oraz działki nr [...], braku istnienia księgi wieczystej nr [...], a zatem braku istnienia nieruchomości pod względem wieczystoksięgowym oraz jako odrębnego przedmiotu własności; b) braku uwzględnienia nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] z obrębu [...] bądź nr [...] uregulowanej w KW [...] w spisie inwentaryzacyjnym mienia ogólnonarodowego wyłożonym przez okres od dnia [...] lutego 1991 r. do dnia [...] marca 1991 r. - art. 40 §1 kpa w zw. z art. 41 §2 kpa poprzez skierowanie przez Ministra Skarbu Wewnętrznych i Administracji zaskarżonej decyzji do pełnomocnika na adres wskazany we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] pomimo, iż organ został zawiadomiony we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy o nowym adresie pełnomocnika wnioskodawcy, a w konsekwencji brak skutecznego doręczenia decyzji. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Ministra Spraw Wewnętrznym i Administracji nr [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego. Odpowiadając na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – dalej jako "ppsa". Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja nie naruszają prawa. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było w trybie nieważnościowym na podstawie art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) – dalej jako "kpa". Postępowanie takie jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 kpa, stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia – a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 kpa. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum. Jego obowiązkiem jest rozpatrzenie sprawy w granicach określonych przez ten przepis. Orzeka on wyłączenie kasacyjnie, stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w przypadku braku przesłanek do takiego orzeczenia - odmawia stwierdzenia nieważności decyzji. Wśród przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 kpa - ustawodawca wskazał także "rażące naruszenie prawa" (pkt 2 ww. § 1). W doktrynie i orzecznictwie utrwalił się pogląd, że naruszenie może być uznane za rażące, gdy jest ono oczywiste i koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. W wyniku tego naruszenia powstają zatem skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jest wyraźne wskazanie, jaki konkretny przepis został naruszony, przy czym nie wystarczy samo tylko stwierdzenie o tym, iż doszło do takiego naruszenia prawa. Organ zobowiązany jest do wykazania, że uchybienie jakim dotknięta jest kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja, ma charakter kwalifikowany i stanowi rażące naruszenie prawa. Stwierdzenie nieważności decyzji możliwe jest wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew ustanowionemu nakazowi lub zakazowi. Przy czym nie chodzi o błędy w wykładni prawa, ale o jego przekroczenie w sposób jasny i niedwuznaczny. Tylko wówczas treść wadliwej decyzji i czynności ją poprzedzające stanowią zaprzeczenie stanu prawnego. Reasumując z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde naruszenie prawa, a jedynie dyskwalifikujące decyzję w takim stopniu, iż niezbędne jest zniweczenie wszelkich jej następstw, w taki sposób, jak gdyby od początku nie została wydana. W postępowaniu nieważnościowym organ ogranicza się do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego, poczynionych w toku i na gruncie zwykłego postępowania. Oznacza to badanie ostatecznie zakończonej sprawy, na gruncie wyłącznie zgromadzonego tam materiału dowodowego, pod kątem naruszenia norm materialnych oraz procedury uregulowanej w kpa, a także przepisów o charakterze procesowym zawartych w regulacjach obejmujących prawo materialne. W niniejszej sprawie przedmiotem badania przez organy administracji publicznej była decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2001 r stwierdzająca nabycie z mocy prawa przez Dzielnicę Gminę [...] nieodpłatnie własności nieruchomości położonej w [...]. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], o pow. [...] m2, opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...]. Podstawę jej wydania stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.). Wskazać należy, że dla komunalizacji w trybie tej ustawy znaczenie ma stan faktyczny i prawny mienia ogólnonarodowego istniejący w dacie komunalizacji z mocy prawa, tj. w dniu 27 maja 1990 r. Do organu orzekającego o komunalizacji należy więc zbadanie, czy mienie mające podlegać komunalizacji, stanowi własność Skarbu Państwa oraz czy należało ono w tym czasie do terenowego organu administracji stopnia podstawowego. Przedmiotem postępowania komunalizacyjnego są wyłącznie przekształcenia własnościowe zachodzące pomiędzy Skarbem Państwa a gminami w odniesieniu do mienia ogólnonarodowego. Przy czym zaznaczyć należy, że wbrew temu - co sugeruje strona skarżąca - zmiana oznaczeń ewidencyjnych nieruchomości dokonana po dniu 27 maja 1990 r. nie oznacza, że nieruchomość taka traci status mienia podlegającego komunalizacji. Jest to bowiem to samo mienie, jedynie inaczej oznaczone w ewidencji gruntów i budynków oraz w księdze wieczystej. Skoro komunalizacji z mocy prawa podlega wskazane w tym przepisie mienie, to bez znaczenia jest okoliczność jak to mienie – w przypadku gdy jest nim nieruchomość – zostało później podzielone i nazwane geodezyjnie. Nadal jest to bowiem to samo mienie, nawet jeśli składa się z kilku działek o różnych numerach. Wskazać również należy, że podział nieruchomości na dwie działki (który został w niniejszej sprawie dokonany decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2000 r. nr [...]), wywołuje między innymi skutek prawny w postaci zmian danych identyfikacyjnych tej nieruchomości, w związku z innym określeniem jej granic zewnętrznych. Taka sytuacja powoduje, iż w postępowaniu komunalizacyjnym organ administracyjny ma obowiązek ustalić, czy istniejące w dniu orzekania działki, pozostające w granicach dawnej nieruchomości, spełniały w dniu 27 maja 1990 r. przesłanki ich skomunalizowania z mocy prawa i wydać rozstrzygnięcie stosownie do istniejącego w tej dacie stanu faktycznego. Ponadto decyzja komunalizacyjna stanowi podstawę do wpisu prawa własności do ksiąg wieczystych oraz ewidencji gruntów i budynków - zasadne jest zatem posługiwanie się w niej aktualnymi oznaczeniami nieruchomości, wpis nie może odnosić się do nieruchomości, które już nie istnieją. Wobec powyższego niezasadnym jest zarzut skargi dotyczący braku istnienia w dacie 27 maja 1990 r. działki nr [...]. Działka ta bowiem istniała i była częścią mienia ogólnonarodowego, lecz jej oznaczenie różniło się wówczas od obecnie funkcjonującego. Stanowisko Sądu w tym zakresie jest zgodne z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych – vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 262/06. Również pozostałe zarzuty skargi uznać należało za nieuzasadnione. Jak wynika z akt sprawy - i jak słusznie zauważył Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w decyzjach odmawiających stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji Wojewody [...] - nieruchomość oznaczona obecnie jako działka nr [...] jak również znajdujący się na niej budynek biurowy, w dniu 27 maja 1990 r. spełniały przesłanki do komunalizacji w trybie art. 5 ust. 1 cyt. ustawy. Brak było zatem podstaw do uznania, że kwestionowana przez skarżącą decyzja Wojewody [...] rażąco narusza prawo w tym zakresie. Również Minister prawidłowo uznał, iż nie jest właściwy do weryfikacji przeprowadzonego postępowania podziałowego zakończonego prawomocną decyzją z dnia [...] kwietnia 2000 r. nr [...] oraz do zbadania prawidłowości, czy zasadności zmiany - na podstawie art. 155 kpa - decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 1992 r. nr [...]. Za bezzasadny Sąd uznał także zarzut dotyczący skierowania zaskarżonej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na błędny adres. Jak wynika z akt sprawy istotnie we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca podała nowy adres Kancelarii reprezentującego ją pełnomocnika. Decyzja została natomiast przesłana na poprzedni adres. Jednakże, na znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy zwrotnym potwierdzeniu odbioru, widnieje pieczęć kancelarii radcy prawnego A. S. Pomimo zatem wskazania nowego adresu, uznać należy, że przesyłka wysłana na poprzedni adres została prawidłowo doręczona, gdyż została odebrana przez właściwą osobę. Zresztą skarga do Sądu została złożona w terminie - uchybienie to zatem pozostaje bez wpływu na czynności procesowe podejmowane przez stronę. Oceniając zaskarżone decyzje w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie i po rozważeniu zarzutów skargi, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do stwierdzenia, iż w kontrolowanym przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji postępowaniu doszło do rażącego naruszenia prawa. Minister wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzył stan faktyczny sprawy oraz szczegółowo wyjaśnił motywy, jakimi się kierował przy jej rozstrzyganiu. Uzasadnił przy tym przekonująco swoje stanowisko - zyskując całkowitą aprobatę Sądu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.