I SA/Wa 1313/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogdan Wolski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Skiba Sędzia WSA Przemysław Żmich Protokolant Ewa Szymańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2010 r. sprawy ze skargi Miasta P. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia prawa własności nieruchomości oddala skargę. Minister Infrastruktury w decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r., nr [...], w której stwierdzono nabycie przez Akademię [...] w P. (obecnie Uniwersytet [...] w P.) z mocy prawa z dniem 1 września 2005 r. gruntów położonych w P. obręb [...], oznaczonych jako działki nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, zapisanych w Kw nr [...]. Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] października 2008 r., stwierdzając nabycie gruntu opisanego w decyzji, ustalił, iż grunty te pozostawały do dnia 31 sierpnia 2005 r. w użytkowaniu wieczystym Akademii [...] w P. Wojewoda [...] wyjaśnił, iż zgodnie z art. 256 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, grunty określone w pkt 1 decyzji stały się z mocy prawa własnością Akademii. Odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. zostało wniesione przez Skarb Państwa – Prezydenta Miasta P. i Miasto P. Minister Infrastruktury, po rozpatrzeniu odwołań, utrzymał w mocy w decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. Minister Infrastruktury, odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniach stwierdził, iż zgodnie z art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym, z dniem wejścia w życie ustawy (tj. z dniem 1 września 2005 r.) grunty Skarbu Państwa pozostające w użytkowaniu wieczystym uczelni publicznej stają się jej własnością. Z odpisu księgi wieczystej Kw nr [...], wydanego według stanu z dnia 10 października 2005 r., wynika, iż działki nr [...] i nr [...] uregulowane w tej księdze wieczystej stanowią własność Skarbu Państwa i pozostają w użytkowaniu wieczystym Akademii [...] w P. W myśl art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. ocenie podlega stan prawny obowiązujący w dniu 1 września 2005 r. Wobec tego, że ww. działki nr [...] (z której w wyniku podziału powstały działki nr [...] i nr [...], istniejące w dacie wydania zaskarżonej decyzji, co potwierdza wyciąg z wykazu zmian danych ewidencyjnych) i nr [...], w dniu 1 września 2005 r. stanowiły własność Skarbu Państwa i pozostawały w użytkowaniu wieczystym Akademii [...] w P., podlegały uwłaszczeniu na rzecz Uczelni. Minister Infrastruktury ponadto wskazał, że projekt podziału działki nr [...] na działki nr [...] i nr [...] został zatwierdzony w decyzji Dyrektora Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego [...] w P. z dnia [...] października 2005 r. Wymieniona decyzja stała się ostateczna w dniu [...] listopada 2005 r. Z decyzji tej wynika, że działka nr [...] stanowi działkę gruntu wydzieloną pod określoną w planie miejscowym drogę publiczną – przyszłą drogę gminną. Artykuł 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami stanowi, iż działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą z mocy prawa, odpowiednio na własność powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis ten stosuje się także do nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek użytkownika wieczystego, z tym że prawo użytkowania wieczystego wygasa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Zgodnie więc z powyższym przepisem Miasto P. stało się właścicielem wydzielonej działki nr [...] dopiero z dniem [...] listopada 2005 r. Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2009 r. wniosło Miasto P. zarzucając naruszenie art. 256 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym oraz art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Uzasadniając zarzuty skargi Miasto P. zaznaczyło, iż w wyniku podziału działki nr [...] powstała działka nr [...] w części zabudowana budynkami. Pozostała część dzielonej nieruchomości oznaczona nr [...] stanowi działkę gruntu wydzieloną pod określoną w planie miejscowym drogę publiczną. Działki grunty wydzielone pod drogi publiczne z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. W dniu wydania decyzji z dnia [...] października 2008 r. znany był stan prawny nieruchomości oraz fakt, iż ujawnienie w dniu 8 stycznia 2007 r. Miasta P. w księdze wieczystej, jako właściciela działki nr [...], nastąpiło na podstawie decyzji podziałowej z dnia [...] października 2005 r. Mając na uwadze, że nabycie w trybie art. 256 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym ma charakter deklaratoryjny, uwłaszczenie Uniwersytetu [...] na działce nr [...], w ocenie strony skarżącej, "narusza obowiązek prawny". W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, podkreślając, iż ocenie podlegał stan prawny obowiązujący w dniu 1 wrzenia 2005 r., a nie stan prawny zaistniały później. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Ocena zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", nie potwierdza, aby w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji. Uzasadniając powyższe stanowisko Sąd na wstępie zauważa, iż w niniejszym postępowaniu sądowym dokonano wyłącznie oceny legalności decyzji wydanych w sprawie administracyjnej zainicjowanej wnioskiem Akademii [...] w P. z dnia 29 grudnia 2005 r. Wniosek ten zmierzał do wydania decyzji stwierdzającej, iż grunty opisane w tym wniosku stały się, na podstawie art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.), dalej: "ustawa", z dniem 1 września 2005 r. własnością Uczelni. Stosownie bowiem do art. 256 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy: Z dniem wejścia w życie ustawy grunty Skarbu Państwa pozostające w użytkowaniu wieczystym uczelni publicznej stają się jej własnością. Ustawa przewiduje zatem szczególny sposób nabycia własności nieruchomości przez uczelnię publiczną; nabycie prawa własności następuje z mocy prawa, ze skutkiem ex tunc, to jest od dnia 1 września 2005 r. Decyzja wojewody ma wobec tego jedynie charakter deklaratoryjny, potwierdzający nabycie prawa własności z mocy ustawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2006 r., I SA/Wa 1064/06, niepubl.). Odnosząc powyższe do sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżoną decyzją Sąd wyjaśnia, iż Akademia [...] w P. (obecnie Uniwersytet [...] w P.) jest szkołą publiczną, co wynika z art. 19 ust. 3 dekretu z dnia 28 października 1947 r. o organizacji nauki i szkolnictwa wyższego (Dz. U. Nr 66, poz. 415 ze zm.), § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] listopada 1951 r. w sprawie utworzenia Wyższych Szkół [...] w P. i w W. oraz zmian organizacyjnych na Uniwersytetach [...] (Dz. U. Nr [...], poz. [...]) i art. 1 ustawy z dnia [...] lipca 1996 r. o nadaniu Akademii [...] w P. nazwy "Akademia [...]" w P. (Dz. U. Nr [...], poz. [...]). W art. 3 ustawy z dnia [...] lutego 2008 r. o nadaniu nowych nazw niektórym akademiom [...] (Dz. U. Nr [...], poz. [...]) Akademii [...] w P. nadano nazwę "Uniwersytet [...] w P.". Bezsporne w sprawie administracyjnej było, iż Akademia [...] w P. była w dniu 1 września 2005 r. użytkownikiem wieczystym działek nr [...] i nr [...]. Wobec tego, na podstawie art. 256 ust. 1 ustawy, działka nr [...], z której w wyniku podziału powstały działki nr [...] i nr [...], a także działka nr [...], podlegały uwłaszczeniu na rzecz tej Uczelni. Należy w tym miejscu wyjaśnić, iż ewentualne nabycie po dniu 1 września 2005 r. przez Miasto P. na podstawie art. 98 ust. 1 ugn własności nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], co mogłoby w tym przypadku znajdować potwierdzenie w decyzji Dyrektora Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego [...] w P. z dnia [...] października 2005 r., nie ma wpływu na ustalenie podstaw do stwierdzenia nabycia własności gruntów na podstawie art. 256 ust. 1 ustawy. Wydanie decyzji o uwłaszczeniu Uczelni jest bowiem następstwem ustalenia, iż grunty Skarbu Państwa pozostawały w dniu 1 września 2005 r. w użytkowaniu wieczystym uczelni publicznej i stanowi dowód przejścia z mocy prawa własności nieruchomości na rzecz tego podmiotu. Decyzja ta nie wyłącza możliwości nabycia, po dniu 1 września 2005 r., przez Miasto P., także z mocy prawa, własności nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], to jest na podstawie art. 98 ust. 1 ugn. Podsumowując Sąd wskazuje, iż zarzut naruszenia art. 256 ustawy nie był zasadny. W toku postępowania administracyjnego organy podjęły czynności niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego istotnego do załatwienia sprawy. Wymagane było jedynie ustalenie czy przedmiotowe grunty Skarbu Państwa pozostawały w dniu 1 września 2005 r. w użytkowaniu wieczystym uczelni publicznej, która wniosła podanie. Organy zrealizowały ten obowiązek, a zatem nie naruszyły art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Wobec tego także zarzut naruszenia tych przepisów nie okazał się zasadny. Ponadto w toku postępowania administracyjnego nie uchybiono innym przepisom w sposób, który mógłby stanowić podstawę do uchylenia wydanych decyzji. Uwzględniając przedstawione okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji wyroku.