I SA/Wa 1339/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 11 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Akademii [...] w L. Wydział [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Akademii [...] w L. Wydział [...] na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie nieprzyjęcia kolokwium habilitacyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 15 lipca 2009 r. Akademia [...] w L. Wydział [...], wniosła za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] uchylającą uchwałę Rady Wydziału [...] Akademii [...] w L. z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] odmawiającą dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego J. K. i kierującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Radę Wydziału [...] Akademii [...] w P. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca podniosła, że decyzja jest dla niej krzywdząca, bowiem podważa ona kompetencje osób zatrudnionych w Akademii [...] w L., a w szczególności poddaje w wątpliwość poziom działalności naukowej i artystycznej skarżącej, jak również narusza jej dobre imię. Skarżąca podniosła, że stosownie do przepisu art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, uprawnienia do nadawania stopni doktora i doktora habilitowanego nadaje Centralna Komisja na wniosek danej jednostki, biorąc pod uwagę m. in. poziom działalności naukowej lub artystycznej jednostki. Natomiast w myśl art. 9 ust. 2 tej ustawy skarżąca może być dotknięta sankcją w postaci ograniczenia, zawieszenia uprawnień na okres nie dłuższy niż trzy lata, a nawet ich cofnięcia. W ocenie skarżącej zaskarżona decyzja hipotetycznie mogłaby wywołać w stosunku do niej negatywne skutki wskazane w przepisie art. 9 ust. 1 powołanej ustawy. Nadto w uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że w jej jednostce rozpoczętych jest kilka przewodów doktorskich i habilitacyjnych, które zgodnie z przepisami prawa powinny być prowadzone płynnie i bez zbędnej zwłoki. Wykonanie zaskarżonej decyzji i realizacja ewentualnych negatywnych konsekwencji dla skarżącej, o których mowa w art. 9 ust. 2 powyższej ustawy, w pełni uzasadnia wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentacja powyższa, zdaniem skarżącej, stanowi także uzasadnienie dla przyjęcia oceny, iż zaskarżona decyzja i jej ewentualne wykonanie rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku, np. podjęcia decyzji w trybie art. 9 ust. 2 powołanej ustawy, a praktycznie przerwanie czynności związanych z rozpoczętymi przewodami doktorskimi i habilitacyjnymi w jednostce skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli w wyniku jej wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W judykaturze przyjęto pogląd, że chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Pozytywne rozstrzygnięcie żądania strony zależy więc od spełnienia jednej z dwóch wymienionych wyżej przesłanek, przy czym nawet w przypadku spełnienia jednej z nich zostało ono pozostawione uznaniu Sądu, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę zwrotu "sąd może". Z konstrukcji powyższej normy prawnej wynika, że na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Ponadto sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zasadności skargi, dlatego też wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien zawierać odrębne uzasadnienie, bowiem samo powołanie się na skutki wymienione w powołanym przepisie art. 61 § 3 nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2006 r., sygn. akt I OZ 1381/06, niepubl.). Po gruntownej analizie argumentów, podniesionych w uzasadnieniu wniosku przez Akademię [...] w L. Wydział [...], Sąd uznał, że nie dają one podstaw do uwzględnienia wniosku i wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem powołane przez stronę skarżącą w uzasadnieniu wniosku okoliczności nie zostały dostatecznie uprawdopodobnione, są zbyt ogólne i nie dają podstaw do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w powołanej wyżej podstawie prawnej. Należy zauważyć, że zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został uzasadniony. Podniesiona przez skarżącą okoliczność, że brak wstrzymania i wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku, np. podjęcia decyzji w trybie art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, a praktycznie przerwanie czynności związanych z rozpoczętymi przewodami doktorskimi i habilitacyjnymi w jednostce skarżącej – nie przemawia za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Okoliczności te bowiem mogłyby być podnoszone w odrębnym postępowaniu prowadzonym przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów właśnie w trybie art. 9 ust. 2 powołanej ustawy dotyczącym ograniczenia, zawieszenia lub cofnięcia uprawnień do nadawania stopni doktora lub doktora habilitowanego Wydziałowi [...] Akademii [...] w L., nie zaś w postępowaniu zainicjowanym przez habilitantkę J. K. od uchwały Rady Wydziału o nieprzyjęciu kolokwium habilitacyjnego. Jednocześnie wskazać należy, że na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu w świetle art. 61 § 3 powołanej ustawy. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest właśnie wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 (niepubl.) i z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt I OZ 707/07 (niepubl.). Skarżąca nie powołała w swym wniosku okoliczności istotnych w świetle art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie uprawdopodobniła w dostateczny sposób przesłanek przemawiających za uwzględnieniem wniosku, bowiem nie określiła, na jaką konkretnie szkodę lub trudne do odwrócenia skutki może ją narazić wykonanie zaskarżonej decyzji. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu lub czynności organu administracyjnego nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniesienie wniosku o wstrzymanie wykonalności. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie znajduje uzasadnienia, w związku z czym na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.