I SA/Wa 1343/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk Sędziowie: WSA Gabriela Nowak (spr.) WSA Dariusz Chaciński Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2013 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], obydwie w części dotyczącej decyzji Naczelnika Powiatu [...] z dnia [...] września 1974 r. nr [...]; 2. w pozostałym zakresie skargę oddala; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja w części określonej w pkt. 1 nie podlega wykonaniu; 4. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżącej J. T. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu części kosztów postępowania sądowego. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy C. z dnia [...] kwietnia 1974 r. nr [...], decyzji tego organu z dnia [...] września 1974 r. nr [...] oraz decyzji Naczelnika Powiatu [...] z dnia [...] września 1974 r. nr [...] w przedmiocie przymusowego wykupu nieruchomości rolnej o pow. [...] ha, wchodzącej w skład gospodarstwa rolnego położonego we wsi Z., stanowiącej własność B. T. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: Naczelnik Miasta i Gminy C. decyzją z dnia [...] kwietnia 1974 r. wszczął postępowanie przymusowego wykupu przedmiotowego gospodarstwa rolnego w drodze licytacji, natomiast decyzją z dnia [...] września 1974 r. orzekł o wykupie gospodarstwa o pow. [...] ha z ogólnej pow. [...] ha, na rzecz Skarbu Państwa, wskazując, że licytacja wyznaczona na dzień [...] września 1974 r. nie doszła do skutku z powodu braku licytantów. Naczelnik Powiatu [...] decyzją z dnia [...] września 1974 r. również orzekł o wykupie ww. nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Powiatu [...] z dnia [...] września 1974 r. oraz Naczelnika Miasta i Gminy C. z dnia [...] kwietnia 1974 r. i z dnia [...] września 1974 r. wystąpili J. T., J. T. i J. T. - spadkobiercy B. T., wskazując że powołane decyzje wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] odmówił stwierdzenia, że ww. decyzje wydane zostały z naruszeniem prawa. Decyzja ta uchylona została następnie przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...]. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] odmówił stwierdzenia, że kontrolowane w trybie nadzorczym decyzje wydane zostały z naruszeniem prawa, natomiast decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał powyższą decyzją w mocy. Na skutek skargi J. T., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 lutego 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 2454/07 uchylił decyzję z dnia [...] października 2007 r. Sąd wskazał na niekonsekwencję organu, który z jednej strony stwierdził, że kontrolowane decyzje wydane zostały zgodnie z obowiązującymi przepisami, a z drugiej, że nie mają znaczenia zeznania świadków, iż grunty B. T. były zagospodarowane, obsiewane żytem i owsem a właścicielka zajmowała się hodowlą owiec, skoro zamierzała je oddać na rzecz Skarbu Państwa. Tymczasem wszczęcie postępowania dotyczącego przymusowego wykupu w drodze licytacji części nieruchomości uzależnione było od stwierdzenia, że gospodarstwo wykazuje niski poziom produkcji wskutek zaniedbania w szczególności nieskorzystania ze środków wpływających na wzrost produkcji, nie zaś od zamiaru właściciela oddania gospodarstwa na rzecz Skarbu Państwa. Sąd wskazał również, że uwadze organu odwoławczego umknęło, iż Wojewoda orzekł o "odmowie stwierdzenia, że decyzje (...) wydane zostały z naruszeniem prawa", jednocześnie stwierdzając, że decyzje te nie naruszają rażąco prawa, a zatem są prawidłowe. Stwierdzając natomiast, że decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa organ winien odmówić stwierdzenia jej nieważności. Orzeczenie o stwierdzeniu wydania decyzji z naruszeniem prawa winno skutkować wskazaniem okoliczności, z powodu których nie stwierdzono nieważności decyzji (upływ czasu bądź wystąpienie nieodwracalnych skutków prawnych). Mając na uwadze powyższy wyrok, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2005 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy C. z dnia [...] kwietnia 1974 r., decyzji tego organu z dnia [...] września 1974 r. oraz decyzji Naczelnika Powiatu [...] z dnia [...] września 1974 r. W uzasadnieniu organ wskazał, powołując się na treść art. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. o przymusowym wykupie nieruchomości wchodzących w skład gospodarstw rolnych (Dz.U. Nr 3, poz. 14 ze zm.) oraz § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa z dnia 26 marca 1968 r. w sprawie zaliczania gospodarstw rolnych do kategorii wykazujących niski poziom produkcji wskutek zaniedbania i w sprawie ustalania nakładów niezbędnych do przywrócenia żyzności gruntów (Dz.U. Nr 8, poz. 45), że analiza dokumentów archiwalnych wskazuje w sposób niebudzący wątpliwości, iż nieruchomość stanowiąca własność B. T. wykazywała cechy gospodarstwa zaniedbanego. Zgodnie z protokołem z przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 1974 r. przez zespół specjalistów rolnych, lustracji przedmiotowej nieruchomości, zostało ono doprowadzone do upadku wskutek braku właściwego nawożenia organicznego i mineralnego, braku środków ochrony roślin, odnawiania materiału siewnego, a także rąk do pracy. Również zabudowania oraz dom były zniszczone. Zgodnie z powyższym protokołem plony żyta wynosiły [...]q/ha, a przeciętna wsi wynosiła [...]q/ha, natomiast plony ziemniaków wynosiły [...]q/ha, przy średniej [...]q/ha we wsi. Z akt sprawy wynika, że również inwentarz żywy posiadany przez właścicielkę był niższy aniżeli określony przez ustawodawcę 0,4 sztuki przeliczeniowej. Okolicznością uzasadniającą przejęcie gospodarstwa było także pismo B. T. z dnia 9 kwietnia 1974 r., z którego wynika, że właścicielka nie wyrażała na to sprzeciwu, potwierdzające, że gospodarstwo było niewłaściwie zagospodarowane. Powyższe potwierdzają także zeznania świadków. Zdaniem organu z powyższego wynika, że kwestionowane w trybie nadzorczym decyzje nie zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, a co za tym idzie nie kwalifikowały się do stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a." Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, po rozpatrzeniu odwołania J. T., decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że z materiałów archiwalnych wynika, iż właścicielka gospodarstwa wyrażała zgodę o jego przejęcie, jak również oświadczyła, że nie będzie wnosiła odwołania od decyzji orzekającej o wykupie nieruchomości na własność Państwa z dnia [...] września 1974 r. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika również, że spełnione zostały wszystkie przesłanki do przejęcia przedmiotowego gospodarstwa z uwagi na niski poziom produkcji rolnej, którego to faktu nie negowała sama właścicielka. Niski poziom produkcji rolnej potwierdzał plon żyta o 1/2 niższy od średniej wsi na podobnych glebach, jak również plony ziemniaków osiągane w gospodarstwie były niższe od średniej we wsi. W gospodarstwie nie było też zwierząt. Powyższe ustalenia potwierdzili również przesłuchani świadkowie, poza J. K., która oświadczyła, że przedmiotowe grunty były częściowo wykorzystywane jako pastwisko, gdyż właścicielka zajmowała się hodowlą owiec – około [...] sztuk. Oświadczenie to stoi jednak w sprzeczności ze zgromadzonymi w sprawie materiałami źródłowymi. Wobec powyższego, zdaniem organu odwoławczego, badane w trybie nadzoru decyzje Naczelnika Miasta i Gminy C. oraz Naczelnika Powiatu [...] nie naruszają rażąco prawa. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła J. T., wnosząc o uchylenie decyzji I i II instancji, zarzucając im naruszenie: 1) art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 158 § 2 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz nieobiektywne rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie, a także brak uzasadnienia faktycznego i prawnego; 2) ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. o przymusowym wykupie nieruchomości wchodzących w skład gospodarstw rolnych oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa z dnia 26 marca 1968 r. W uzasadnieniu skargi wskazano, że ustalenia zawarte w protokole z lustracji przedmiotowego gospodarstwa nie dawały podstaw do przyjęcia, że wykazywało ono niski poziom produkcji wskutek zaniedbania w rozumieniu § 1 i § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa z dnia 26 marca 1968 r. Ustalenia te skutkowały jednak bezpodstawnym wszczęciem postępowania, którego następstwem było wydanie decyzji Naczelnika Miasta i Gminy C. z dnia [...] września 1974 r. o wykupie przedmiotowego gospodarstwa na rzecz Państwa. Z niezrozumiałych przyczyn taką samą decyzję w dniu [...] września 1974 r. wydał następnie Naczelnika Powiatu [...]. Tych wszystkich faktów, wskazujących na naruszenie prawa, nie uwzględnił natomiast Wojewoda [...] wydając decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r., jak również Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, utrzymując tę decyzje w mocy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, jednak jedynie w części dotyczącej decyzji Naczelnika Powiatu [...] z dnia [...] września 1974 r. Wskazać należy, że przedmiotem kontroli organów nadzoru w niniejszej sprawie były trzy decyzje wydane w trybie ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. o przymusowym wykupie nieruchomości wchodzących w skład gospodarstw rolnych oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa z dnia 26 marca 1968 r. w sprawie zaliczania gospodarstw rolnych do kategorii wykazujących niski poziom produkcji wskutek zaniedbania i w sprawie ustalania nakładów niezbędnych do przywrócenia żyzności gruntów. Pierwsza z kontrolowanych decyzji - decyzja Naczelnika Miasta i Gminy C. z dnia [...] września 1974 r. - orzekała o wszczęciu postępowania w sprawie przymusowego wykupu w drodze licytacji przedmiotowego gospodarstwa rolnego. Z kolei druga i trzecia decyzja - decyzja Naczelnika Miasta i Gminy C. z dnia [...] września 1974 r. oraz decyzja Naczelnika Powiatu [...] z dnia [...] września 1974 r. - orzekały o wykupie gospodarstwa stanowiącego własność B. T. o pow. [...] ha, wchodzącego w skład gospodarstwa o pow. [...] ha, położonego we wsi Z. gm. C. Organy nadzoru orzekające w niniejszej sprawie, kontrolując kwestionowane decyzje, w żaden jednak sposób nie odniosły się do faktu, że w aktach sprawy znajdują się dwie tożsame pod względem podmiotowym i przedmiotowym decyzje, wydane przez dwa różne organy (tj. decyzja z dnia [...] września 1974 r. i z dnia [...] września 1974.). Organy skupiły się jedynie na badaniu, czy w sprawie spełnione zostały, wynikające z obowiązujących przepisów, przesłanki do wykupu przedmiotowego gospodarstwa. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, Wojewoda [...] wprawdzie prowadził postępowanie wyjaśniające w tej kwestii, jednak uzyskane przez niego informacje nie znalazły wyrazu w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. Nie odniósł się do nich również Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, utrzymując tę decyzję w mocy. Uwadze organów nadzoru umknęło jednak, że zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. o przymusowym wykupie nieruchomości wchodzących w skład gospodarstw rolnych, decyzję o wszczęciu postępowania przymusowego wykupu nieruchomości oraz decyzję o zatwierdzeniu licytacji i przejściu własności wydaje prezydium powiatowej (miejskiej miasta stanowiącego powiat, dzielnicowej w mieście wyłączonym z województwa) rady narodowej. Na podstawie § 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 listopada 1972 r. w sprawie przekazania niektórych spraw do właściwości naczelników gmin oraz prezydiów rad narodowych miast nie stanowiących powiatów i ich organów (Dz.U. Nr 49, poz. 317) sprawy należące dotychczas do prezydiów powiatowych rad narodowych i ich wydziałów dotyczące wydawania decyzji o wszczęciu postępowania przymusowego wykupu nieruchomości, zatwierdzeniu licytacji i przejściu własności (art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. o przymusowym wykupie nieruchomości wchodzących w skład gospodarstw rolnych), jak również przeprowadzanie licytacji w sprawie przymusowego wykupu nieruchomości (art. 4 ust. 2 ww. ustawy), przeszły z kolei do właściwości naczelników gmin. Rozporządzenie to weszło natomiast w życie z dniem 1 stycznia 1973 r. (§ 17 tego rozporządzenia), a zatem obowiązywało już w chwili wydania kontrolowanych decyzji. Wobec powyższego obowiązkiem organów nadzoru było w pierwszej kolejności odniesienie się do kwestii wydania w niniejszej sprawie dwóch tożsamych decyzji oraz zbadanie, czy któraś z tych decyzji nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Zgodnie bowiem z przepisem art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168 ze zm.) obowiązującego w dacie wydania decyzji Naczelnika Miasta i Gminy C., jak również decyzji Naczelnika Powiatu [...], organy administracji państwowej miały obowiązek przestrzegać z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Powyższe uchybienie, wobec treści przepisu § 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 listopada 1972 r. w sprawie przekazania niektórych spraw do właściwości naczelników gmin oraz prezydiów rad narodowych miast nie stanowiących powiatów i ich organów, skutkowało uchyleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", decyzji organu I i II instancji w części dotyczącej decyzji Naczelnika Powiatu [...] z dnia [...] września 1974 r. Ponownie rozpoznając sprawę organ nadzoru zobowiązany będzie zbadać decyzję Naczelnika Powiatu [...] z dnia [...] września 1974 r. pod kątem istnienia przesłanek wynikających z przepisu art. 156 § 1 k.p.a., zaś w przypadku stwierdzenia, że istnieją warunki do stwierdzenia nieważności tej decyzji organ winien zbadać, czy nie zachodzi któraś z przesłanek wyłączających stwierdzenie nieważności wymienionych w art. 156 § 2 k.p.a. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie organ nadzoru prawidłowo odmówił natomiast stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy C. z dnia [...] września 1974 r. oraz z dnia [...] września 1974 r., wobec czego skarga w tym zakresie podlegała oddaleniu. Wskazać należy, że stosownie do treści art. 1 ust. 1 ustawy o przymusowym wykupie nieruchomości wchodzących w skład gospodarstw rolnych, nieruchomości wchodzące w skład gospodarstw rolnych mogą być przymusowo wykupione, jeżeli gospodarstwa te wykazują niski poziom produkcji wskutek zaniedbania, a w szczególności niekorzystania ze środków wpływających na wzrost produkcji rolniczej. Przymusowy wykup nieruchomości przeprowadza się w drodze licytacji. Licytacją tą obejmuje się wszystkie nieruchomości wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, z wyjątkiem zagrody (siedliska) i działki przyzagrodowej o obszarze 0,2 ha. (art. 2 ust. 1 ww. ustawy). Określenie "wykazujące niski poziom produkcji rolnej" było natomiast sprecyzowane w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa z dnia 26 marca 1968 r. w sprawie zaliczenia gospodarstw rolnych do kategorii wykazujących niski poziom produkcji wskutek zaniedbań i w sprawie ustalania wysokości nakładów niezbędnych do przywrócenia żyzności gruntów. W myśl § 1 ust. 1 tego rozporządzenia za gospodarstwo rolne wykazujące niski poziom produkcji rolnej uznawało się takie gospodarstwa, w których w okresie trzech lat: 1) nie wszystkie grunty orne były rolniczo wykorzystywane lub, 2) plony czterech zbóż i ziemniaków były niższe co najmniej o 1/3 od przeciętnych plonów osiąganych w danej wsi na podobnych glebach, a przy tym 3) obsada bydła, trzody chlewnej i owiec wynosi łącznie na 1 ha użytków rolnych nie mniejszy niż 0,4 sztuki przeliczeniowej, przyjmując: a) 1 sztukę bydła za jedną sztukę przeliczeniową, b) 1 sztukę trzody chlewnej za 0,2 sztuki przeliczeniowej, c) 1 sztukę owiec za 0,1 sztuki przeliczeniowej. Rozporządzenie to przewidywało jednocześnie lustrację gospodarstwa rolnego dokonywaną przez zespół w składzie 3 specjalistów (§ 2 ust. 2) i sporządzenie z niej protokołu, w którym na podstawie kryteriów określonych w rozporządzeniu, zespół wyrażał opinię, czy gospodarstwo kwalifikuje się do zaliczenia go do kategorii wykazującej niski poziom produkcji wskutek zaniedbania (§ 2 ust. 5 rozporządzenia). Jak wynika z akt niniejszej sprawy w toku postępowania poprzedzającego wydanie przez Naczelnika Miasta i Gminy C. decyzji z dnia [...] września 1974 r. i z dnia [...] września 1974 r., dokonano lustracji tego gospodarstwa pod kątem zasadności zakwalifikowania go do kategorii gospodarstw wykazujących niski poziom produkcji wskutek zaniedbania. Odbyła się ona w dniu [...] kwietnia 1974 r. i przeprowadził ją powołany w tym celu zespól pięciu specjalistów, tj. kierownik gminnej służby rolnej, dwóch instruktorów rolnych, sołtys oraz Prezes Kółka Rolniczego. Stwierdzono wówczas, że gospodarstwo zostało doprowadzone do upadku wskutek braku właściwego nawożenia organicznego i mineralnego, braku środków ochrony roślin, odnawiania materiału siewnego, a także rąk do pracy, inwentarza żywego i martwego oraz budynków. Zgodnie z powyższym protokołem plony żyta wynosiły [...]q/ha, a przeciętna wsi wynosiła [...]q/ha, natomiast plony ziemniaków wynosiły [...]q/ha, przy średniej [...]q/ha we wsi. Z akt sprawy wynika, że również inwentarz żywy posiadany przez właścicielkę był niższy aniżeli określony przez ustawodawcę 0,4 sztuki przeliczeniowej. Powyższe ustalenia znalazły następnie potwierdzenie w piśmie właścicielki nieruchomości z dnia 9 kwietnia 1974 r., w którym wniosła ona o przejęcia przedmiotowego gospodarstwa, jak też w zeznaniach świadków. Skoro zatem przedmiotowe gospodarstwo rolne - w świetle ustaleń dokonanych w toku jego lustracji - wykazywało produkcję niższą niż średnia w gminie, jak również B. T. nie posiadała żadnych zwierząt, to bez wątpienia taki stan rzeczy uprawniał naczelnika gminy do stwierdzenia, że gospodarstwo to wykazuje niski poziom produkcji rolnej. Konsekwencją powyższego było z kolei wydanie decyzji z dnia [...] i [...] września 1974 r. o treści przewidzianej w dyspozycji normy zawartej w art. 4 ust. 1 ustawy o przymusowym wykupie nieruchomości wchodzących w skład gospodarstw rolnych, a więc najpierw decyzji o wszczęciu postępowania przymusowego wykupu przedmiotowego gospodarstwa, a następnie orzeczenie o jego wykupie na rzecz Skarbu Państwa. Brak było zatem podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego w trybie określonym w art. 156 § 1 k.p.a. wydanych w tym przedmiocie decyzji z dnia [...] września 1974 r. i z dnia [...] września 1974 r., co oznacza, że w tym zakresie zarówno zaskarżona decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2013 r., jak również utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nie naruszają prawa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w pkt 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono natomiast na podstawie art. 200 P.p.s.a.