I SA/Wa 1346/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 września 2019 r. sprawy ze sprzeciwu Parafii [...] p.w. [...] z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z [...] maja 2019 r. nr [...] Minister Inwestycji i Rozwoju, po rozpatrzeniu odwołania Województwa [...] od decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2018 r. nr [...] odmawiającej stwierdzenia nabycia, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Województwo [...] prawa własności nieruchomości położonej w miejscowości [...], gmina [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, z obrębu [...], [...] na [...], dla której prowadzona jest Kw nr [...] – uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że Wojewoda [...], działając na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) – dalej zwanej "ustawą", decyzją z [...] listopada 2018 r. odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Województwo [...] prawa własności nieruchomości położonej w miejscowości [...], gmina [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, z obrębu Nr [...], [...] na [...], dla której prowadzona jest Kw nr [...]. Od powyższej decyzji odwołanie złożyło Województwo [...]. Rozpoznając sprawę organ II instancji przytoczył treść art. 73 ust. 1 ustawy i zaznaczył, że nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie tego przepisu uzależnione jest od łącznego spełnienia 31 grudnia 1998 r. następujących przesłanek: 1) nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, 2) nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną, 3) nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa bądź jednostki samorządu terytorialnego. Minister wskazał, że z akt sprawy wynika, że właścicielami nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] cz. [...] grudnia 1988 r., na podstawie decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej we [...] z [...] marca 1972 r. była i w dalszym ciągu pozostaje Parafia [...] pw. [...] w [...], co znajduje potwierdzenie w księdze wieczystej nr [...]. W wyniku zmian w operacie ewidencji gruntów w 2003 r., w miejsce dotychczasowej działki nr [...] cz. wpisano działkę nr [...]. W związku z powyższym przedmiotowa działka [...] grudnia 1998 r. nie stanowiła własności Skarbu Państwa, ani jednostki samorządu terytorialnego. Kolejną przesłanką niezbędną do nabycia własności nieruchomości z mocy prawa, na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy, jest fakt zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną 31 grudnia 1998 r. Przestrzenny zasięg działania art. 73 ust. 1 ustawy w odniesieniu do zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną determinowany jest możliwością zakwalifikowania danego stanu faktycznego z 31 grudnia 1998 r. do definicji pasa drogowego z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, w brzmieniu obowiązującym 31 grudnia 1998 r., jako urządzenia technicznego, stanowiącego zorganizowaną całość funkcjonalną, podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych. O przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga zatem stan jej urządzenia 31 grudnia 1998 r. bądź sposób korzystania z niej. W przypadku dróg publicznych od dawna istniejących, granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego, a więc jezdnie wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i pasem izolacyjnym. Organ II instancji wskazał, że w toku prowadzonego postępowania ustalono, że droga krajowa nr [...] [...], w ciągu której znajduje się odcinek [...], na podstawie uchwały nr 192 Rady Ministrów z dnia 2 grudnia 1985 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg krajowych (M.P. z 1986 r. Nr 3, poz. 16) została zaliczona do kategorii dróg krajowych, która 1 stycznia 1999 r., stosownie do art. 103 ust. 1 ustawy, stała się drogą wojewódzką. W aktach sprawy znajduje się kopia decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z [...] sierpnia 1973 r. zatwierdzająca plan realizacyjny przebudowy ww. drogi państwowej na odcinku [...], a także sporządzony przez Wojewódzkie Biuro Geodezji i terenów Rolniczych we [...] [...] sierpnia 1988 r. fragment wyrysu z mapy ewidencji gruntów i budynków z których to wynika, że działka nr [...] cz. jest zajęta pod drogę. Minister podkreślił, że powyższe dokumenty wskazują na to, że przedmiotowa działka znajdowała się w pasie drogi publicznej według stanu na 31 grudnia 1998 r. Kolejną z przesłanek zastosowania art. 73 ustawy jest przesłanka władztwa publicznoprawnego. Zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym dla udowodnienia władania należy wykazać wykonywanie prac związanych z utrzymaniem drogi, jej konserwacją, modernizacją, odśnieżaniem (por. wyrok NSA z 14 listopada 2008 r. sygn. akt I OSK 1471/07). Według art. 20 ust. 4 ustawy o drogach publicznych do zarządcy drogi należy, w szczególności utrzymanie nawierzchni drogi, chodników, drogowych obiektów inżynierskich, urządzeń zabezpieczających ruch i innych urządzeń związanych z drogą. Czynności te świadczą o wykonywaniu władztwa publicznoprawnego. Organ wojewódzki, po uzyskaniu informacji od Starosty Powiatu [...], Archiwum Państwowego we [...], [...] Służby Dróg i Kolei oraz Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział we [...], poprzednika prawnego [...] Służby Dróg i Kolei o braku w swoich zasobach dokumentów dotyczących władania, stwierdził brak wykonywania faktycznego władztwa nad działką nr [...] na 31 grudnia 1998 r. Minister podkreślił, że obowiązek wykazania, choćby pośrednio, faktu władania nieruchomością 31 grudnia 1998 r. obciąża w głównej mierze wnioskodawcę, będącego zarządcą drogi publicznej, który w razie braku przedstawienia stosownych dowodów winien ponieść negatywne konsekwencje w postaci braku udowodnienia przesłanki niezbędnej do potwierdzenia przejęcia prawa własności do gruntu drogowego. Niemniej jednak, w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w trybie art. 73 ust. 1 ustawy, co do zasady, ciężar dowodu spoczywa na organie prowadzącym postępowanie, co jest wyrazem zasady zawartej w art. 7 kpa. Z zasady tej wynika obowiązek organu wyczerpującego zbadania wszelkich okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, a jej treść oznacza, że obowiązkiem organu jest ustalenie stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Mając na uwadze powyższe Minister podkreślił, że organ I instancji winien rozważyć przeprowadzenie rozprawy administracyjnej z udziałem zarządcy drogi publicznej, właściciela spornej działki oraz właścicieli nieruchomości sąsiadujących z ww. działką lub pracowników firm świadczących usługi w zakresie modernizacji, utrzymania, ochrony, oświetlenia drogi, z których wynikać będzie zakres prowadzonych prac 31 grudnia 1998 r. Minister wskazał, że bez znaczenia dla zaistnienia przesłanki władztwa publicznego pozostaje kwestia, która jednostka publiczna wykonywała to władztwo, jeśli było to władztwo publiczne. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział we [...] oraz [...] Służba Dróg i Kolei są podmiotami prawa publicznego i działają w ramach władztwa publicznego. W ocenie Ministra władztwo publicznoprawne dotyczy całego odcinka drogi, a nie poszczególnych działek gruntu. Trudno bowiem uznać, że istnieje możliwość wykazania dokonywania czynności tylko na konkretnych działkach. Nie można natomiast wymagać, aby zarządca drogi wskazywał wykonawcy numery ewidencyjne działek na których mają być wykonane czynności związane np. z konserwacją oświetlenia ulicznego, czy odśnieżaniem. W ocenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju, na gruncie niniejszej sprawy, stosownie do regulacji zawartych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, kwestia władztwa publicznoprawnego nad przedmiotową nieruchomością 31 grudnia 1998 r. nie została wyjaśniona, a zatem wymaga przeprowadzenia przez organ I instancji dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Od decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju z [...] maja 2019 r. sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Parafia [...] pw. [...] w [...] wnosząc o jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu sprzeciwu Parafia wywiodła, że decyzja kasacyjna może zapaść tylko wtedy, gdy doszło do naruszenia przepisów postępowania, a przesłanka ta w niniejszej sprawie nie została spełniona. Podniosła, że nietrafnie Minister ustalił, że Wojewoda [...] naruszył wynikający z art. 7 kpa obowiązek wyczerpującego zbadania wszelkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą. Parafia wskazała, że organ I instancji podjął szereg czynności w celu ustalenia, czy przedmiotowa nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa bądź jednostek samorządu terytorialnego, w szczególności organ kilkukrotnie zwracał się do wnioskodawcy o przedstawienie dowodów potwierdzających władanie przedmiotową nieruchomością przez Skarb Państwa. Ponadto po otrzymaniu odpowiedzi, że podmioty te nie posiadają takich dokumentów Wojewoda [...] w piśmie z [...] stycznia 2018 r. wskazał, że wnioskodawca przesłankę sprawowania władztwa publicznoprawnego może wykazać zeznaniami świadków (np. pracowników firm świadczących usługi w zakresie modernizacji, utrzymania i ochrony dróg) lub dowodami z zeznań właścicieli nieruchomości zajętej pod drogę oraz właścicieli nieruchomości sąsiednich lub też oświadczeniem zarządcy drogi. Jednakże wnioskodawca - mimo tych wskazówek - pozostał bierny dowodowo (chociaż przedłożenie takich dowodów nie powinno stanowić dla niego żadnych problemów) gdyż uznał, że sprawowanie władztwa publicznoprawnego wynika z samego faktu zajęcia nieruchomości pod ogólnie dostępną drogę publiczną i nie wymaga dodatkowego udowadniania. Wobec takiej postawy wnioskodawcy organ I instancji prawidłowo przyjął, że wnioskodawca nie udowodnił jednej z przesłanek przewidzianych w art. 73 ustawy i wydał trafną decyzję o odmowie stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości. Zdaniem skarżącej organ dostrzega, że wnioskodawca powinien ponieść negatywne konsekwencje swojej bezczynności wskazując w zaskarżonej decyzji, że obowiązek wykazania, choćby pośrednio, faktu władania nieruchomością 31 grudnia 1998 r. obciąża w głównej mierze wnioskodawcę będącego zarządcą drogi publicznej, który w razie braku przedstawienia stosownych dowodów winien ponieść negatywne konsekwencje w postaci braku udowodnienia przesłanki niezbędnej do potwierdzenia przejęcia prawa własności do gruntu drogowego. Skarżąca podniosła, że mimo tych słusznych wywodów, organ uchylił (wadliwie) decyzję z [...] listopada 2018 r. chociaż oczywistym było, że wnioskodawca nie podjął żadnych działań w celu dostarczenia Wojewodzie [...] stosownych dowodów. Parafia wskazała, że Wojewoda wykazał dużą inicjatywę w zakresie gromadzenia i poszukiwania dowodów niezbędnych do rozpatrzenia sprawy, a decyzja z [...] listopada 2018 r. została wydana po dokonaniu wyczerpującej oceny całego materiału dowodowego w związku z czym brak było podstaw do jej uchylenia. W odpowiedzi na sprzeciw Minister Inwestycji i Rozwoju podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w kwestionowanej decyzji i wniósł o jego oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sprzeciw jest uzasadniony. W niniejszej sprawie wniosek zarządu drogi [...] Służby Dróg i Kolei we [...] o stwierdzenie nabycia, w trybie art. 7 ust. 1 ustawy, na rzecz Województwa [...] nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha Wojewoda [...] otrzymał [...] sierpnia 2016 r. Zatem w niniejszej sprawie, w zakresie ogólnej procedury administracyjnej (kpa), obowiązywał stan prawny na 31 maja 2017 r. (art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw – Dz. U. z 2017 r. poz. 935). Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 2 kpa. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Uzupełnieniem tej regulacji jest art. 136 kpa. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Z powyższych regulacji wynika, że aby zastosować art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy musi wykazać, że organ I instancji wydał decyzję z naruszeniem przepisów postępowania – art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa. Zdaniem Sądu Minister Inwestycji i Rozwoju Sąd tego rodzaju naruszeń nie wykazał. Zgodnie z art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada ta znajduje uzupełnienie w art. 10 § 1 kpa, który postuluje czynny udział stron w postępowaniu. Z przepisów tych wynika, że organ prowadzący postępowanie administracyjne nie może ograniczyć się do oczekiwania na przedstawienie przez stronę dowodów potwierdzających jej żądanie, ale powinien aktywnie dążyć do wyjaśnienia sprawy. Strona ma przyczyniać się do zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego poprzez złożenie wyjaśnień lub innych dowodów w sprawie. Ciążąca na organach powinność zbadania wszystkich okoliczności istotnych w sprawie w żaden sposób nie może usprawiedliwiać bierności strony oraz nie zwalnia jej z obowiązku współdziałania z organem w wyjaśnieniu sprawy. Strona powinna przekazać organowi dowody dotyczące okoliczności, których wykazanie leży w jej interesie, pod rygorem negatywnych dla niej skutków procesowych. Strona nie może ograniczać się do formułowania twierdzeń co do okoliczności faktycznych oczekując, że to organ ma w takim wypadku obowiązek poszukiwania dowodów, żeby te twierdzenia wykazać. Obowiązek gromadzenia i poszukiwania dowodów, spoczywający na organach administracji, nie może być uznany za nieograniczony. Nie sposób żądać, aby organy poszukiwały dowodów w nieskończoność w celu wykrycia dowodów, o których istnieniu nic nie wiadomo. Postulat zaktywizowania stron w dokładne i wszechstronne wyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności i rozłożenia ciężaru dowodowego, także na stronę, zrealizowała zmiana kpa, dokonana z dniem 11 kwietnia 2011 r. (art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18 ze zm.). Reakcja ustawodawcy miała wyeliminować sytuacje, w których strony przerzucają cały obowiązek w ustaleniu tzw. prawdy obiektywnej na organ prowadzący postępowanie. Rację ma Parafia, że w niniejszej sprawie Wojewoda [...] w toku postępowania zrealizował ciążące na nim obowiązki wynikające z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, jeżeli chodzi o wyjaśnienie przesłanki władztwa publicznoprawnego, o której mowa w art. 73 ust. 1 ustawy. Sąd zwraca uwagę, że wnioskodawca [...] Służba Dróg i Kolei we [...] (zarząd drogi nr [...]) we wniosku o nabycie przedmiotowego mienia nie wskazał, czy, a jeżeli tak, to w jaki sposób sprawował władztwo nad spornym gruntem 31 grudnia 1998 r. Mimo kierowanych przez organ do stron zawiadomień (pisma z [...] sierpnia 2016 r., [...] lutego 2017 r., [...] listopada 2018 r.) o możliwości złożenia pisemnych wyjaśnień, wezwań wnioskodawcy (pisma z [...] sierpnia 2016 r., [...] stycznia 2017 r., [...] maja 2018 r., [...] sierpnia 2018 r.) o przedłożenie dowodów potwierdzających władztwo nad spornym gruntem (dokumentów, oświadczeń zarządcy drogi bądź pracowników firm świadczących usługi w zakresie modernizacji, utrzymania i ochrony dróg) oraz o wskazanie świadków – np. właścicieli sąsiednich nieruchomości, takie dowody, oświadczenia i informacje nie zostały przedłożone do sprawy. Nie dysponuje tego rodzaju dowodami, oświadczeniami i informacjami Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad – następca Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych we [...] (pisma z [...] września 2016 r., [...] sierpnia 2018 r.) oraz [...] Służba Dróg i Kolei we [...] (pisma z [...] stycznia 2017 r., [...] maja 2018 r.), czy też Archiwum Państwowe we [...] (pismo z [...] czerwca 2018 r.). O przedłożenie dowodów potwierdzających władztwo publicznoprawne (np. dokonywanie czynności z zakresu przebudowy lub modernizacji drogi krajowej) organ I instancji występował także do Starosty [...] (pisma z [...] maja 2018 r., [...] sierpnia 2018 r.). Jednak organ ten nie jest w posiadaniu tego rodzaju dowodów (pismo z [...] września 2018 r.). Z powyższego wynika, że organ I instancji podjął działania mające na celu dokładne i wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, jak tego wymagają art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa. Problem jednak w tym, że żaden z wymienionych wyżej podmiotów (zwłaszcza obecny zarząd drogi wojewódzkiej, czy GDDKiA - następca zarządzającego ówczesną drogą krajową) nie posiadają żadnych dokumentów potwierdzających wykonywanie wedle stanu na 31 grudnia 1998 r. czynności z zakresu budowy, modernizacji, utrzymania, czy ochrony drogi krajowej nr [...]. Żaden z tych podmiotów nie wskazał też danych personalnych świadków, czy pracowników firm świadczących usługi w zakresie tych czynności. Podmioty te stoją na stanowisku, że do udowodnienia władztwa publicznoprawnego wystarczające jest wykazanie zajęcia nieruchomości przez podmiot publicznoprawny pod drogę publiczną na 31 grudnia 1998 r. Zdaniem Sądu stanowisko to jest błędne. Jednostki organizacyjne będące zarządem drogi muszą wykazać konkretne przejawy władania nieruchomością ubiegając się o nabycie przez jednostkę samorządu terytorialnego mienia w trybie art. 73 ust. 1 ustawy. Zadania w zakresie budowy, modernizacji, utrzymania i ochrony oraz inne czynności (np. sadzenie, utrzymanie, usuwanie drzew i krzewów) dotyczące dróg krajowych (pasa drogowego) poza terenami miast, gdzie organem był prezydent miasta, wykonywały 31 grudnia 1998 r. dyrekcje okręgowe dróg publicznych (art. 4 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 23 ustawy o drogach publicznych w wersji obowiązującej na 31 grudnia 1998 r.). Zgodnie z § 1, § 9 i § 21 zarządzenia Ministra Komunikacji z dnia 6 czerwca 1986 r. w sprawie prowadzenia ewidencji dróg publicznych (Dz. U. Nr 18, poz. 122) dla dróg krajowych poza granicami miast, w których terenowym organem administracji państwowej był prezydent miasta rejony dróg publicznych zobowiązane były do prowadzenia i corocznego aktualizowania ewidencji dróg publicznych (jeżeli chodzi o drogi oznaczone literami trzycyfrowymi) w zakresie wykazów stanu dróg krajowych, map sieci drogowej, wykazów i ksiąg obiektów mostowych. Z kolei dyrekcje okręgowe dróg publicznych prowadziły i corocznie aktualizowały wykazy dróg krajowych, mapy sieci drogowej, mapy sieci drogowej z opisem techniczno-eksploatacyjnym, wykazy obiektów mostowych. Sąd zwraca uwagę, że [...] Służba Dróg i Kolei we [...], czy też GDDKiA nie przedłożyli nawet dokumentów ewidencyjnych jak np. wykaz stanu drogi krajowej nr [...], z którego mogłyby wynikać pewne dane opisujące stan techniczny drogi i podejmowane, według stanu na 31 grudnia 1998 r., działania jednostki sprawującej władztwo tą drogą, zmierzające do zachowania, czy też podwyższenia parametrów techniczno-eksploatacyjnych tejże drogi. Skoro zatem sam wnioskodawca, jako zainteresowany nabyciem przedmiotowego mienia na rzecz Województwa [...], nie wykazał władztwa publicznoprawnego, a przy tym nie wskazał żadnych osobowych źródeł dowodowych na potwierdzenie władztwa, to nie można wymagać, aby organ I instancji poszukiwał bliżej nieokreślonych osób celem wyjaśnienia tej okoliczności na rozprawie administracyjnej. Wobec tego Sąd uznał, że Minister Inwestycji i Rozwoju wydając zaskarżoną decyzję błędnie uznał, że organ I instancji naruszył przepisy postępowania administracyjnego i wobec tego wadliwie zastosował art. 138 § 2 kpa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ odwoławczy weźmie pod uwagę zaprezentowaną w niniejszym wyroku ocenę prawną. Minister oceni zasadność wniosku [...] Służby Dróg i Kolei we [...] z [...] lipca 2016 r. i wyda w sprawie decyzję, co do istoty sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.