I SA/Wa 1349/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Prezydenta [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Prezydenta [...] na postanowienie Komisji do spraw usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie ukarania grzywną postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. Prezydent [...] wniósł skargę na postanowienie Komisji do spraw usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], którym nałożono na Prezydenta [...] grzywnę w wysokości [...] zł. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, iż brak wstrzymania wykonania ww. postanowienia może doprowadzić do wyrządzenia szkody w mieniu samorządowym oraz spowodować trudne do odwrócenia skutki. Miasto nie uwzględniło bowiem w budżecie na 2017 r. środków na zaspokajanie grzywien nakładanych przez Komisję. Wszelkie środki finansowe przeznaczane są przez Miasto na zaspokajanie bieżących potrzeb Miasta oraz regulowanie aktualnych zobowiązań. Egzekucja ewentualnej grzywny nieuwzględnionej w budżecie Miasta, wiązałaby się z koniecznością przesunięcia środków finansowych przewidzianych w budżecie na zadania własne. Skarżący wskazał ponadto, iż poza szkodą majątkową zaskarżone postanowienie wyrządzi również szkodę niemajątkową a mianowicie utratę przez organ wykonawczy miasta W. dobrego imienia i zaufania wśród obywateli. Dodatkowo podniósł, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia uzasadnione jest koniecznością ochrony mienia publicznego przed egzekucją świadczeń, których nałożenie pozostaje wątpliwe a nadto koniecznością zabezpieczenia porządku prawnego i nie dopuszczenia do sytuacji, w której istnieje poważna wątpliwość, że dojdzie do egzekucji rozstrzygnięcia wydanego przez organ niewłaściwy do załatwienia sprawy publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłankami wstrzymania wykonania aktu jest zatem wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania orzeczenia ma zatem na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody - spowodowanych wykonaniem tego aktu - przed zbadaniem jego prawidłowości przez sąd administracyjny. W orzecznictwie sądów administracyjnych przez szkodę rozumie się utratę przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, lub niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu; przyjmuje się także, że świadczenie pieniężne ma charakter odwracalny (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt I GZ 138/04). Trudne do usunięcia skutki to takie, które raz zaistniałe powodują trwałą lub istotną zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego możliwy jest tylko po dłuższym czasie lub stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Musi zatem istnieć ryzyko, że wykonanie aktu spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego, bądź powrót do stanu poprzedniego będzie wymagał znacznego nakładu sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05, OwSS 2005/3/72; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, Lex nr 192964). W skardze, w której zawarty został powyższy wniosek, Prezydent stwierdził, że zachodzi konieczność wstrzymania wykonania orzeczenia, z uwagi na możliwość wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powołał przy tym następujące okoliczności: - suma nałożonych dotąd grzywien na Prezydenta [...] stanowi kwotę [...] zł, co może pozbawić go środków, które są konieczne do prawidłowego funkcjonowania, z uwagi na brak uwzględnienia ww. kwoty w budżecie na 2017 r., przy jednoczesnym przeznaczaniu przez Miasto wszelkich środków na zaspokajanie bieżących potrzeb oraz regulowanie aktualnych zobowiązań, zaś przesuniecie środków mogłoby doprowadzić do ograniczenia realizacji niezbędnych zadań tego podmiotu na rzecz mieszkańców, - spowodowanie szkody, na skutek utraty dobrego imienia i zaufania obywateli, przez organ wykonawczy miasta W., - ochronę mienia publicznego przed egzekucją świadczeń, w sytuacji kiedy istnieje spór kompetencyjny pomiędzy Prezydentem [...] a Komisją. W ocenie Sądu strona skarżąca nie uprawdopodobniła przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Zaskarżone postanowienie nakłada grzywnę w wysokości [...] zł. W istocie jest to świadczenie, którego zwrot jest możliwy, z uwagi na jego pieniężny charakter. Z tej przyczyny za zbyt daleko idące należy uznać twierdzenia strony skarżącej o ewentualnych trudnościach dla budżetu jednostki samorządu terytorialnego, jaką jest Miasto W. oraz potencjalnej niemożliwości wykonywania przez ten organ ustawowych zadań - zwłaszcza że twierdzenia te nie zostały poparte żadnymi dowodami. Stronie skarżącej nie może grozić niepowetowana szkoda, lub trudne do odwrócenia skutki, jako rezultat wykonania zaskarżonego postanowienia. Skutkami takimi z pewnością nie jest utrata dobrego imienia przez Miasto, bądź jego organ wykonawczy, bowiem tak rozumiana szkoda co oczywiste nie jest bezpośrednim i adekwatnym następstwem wykonania zaskarżonego aktu. Odnosząc się z kolei do okoliczności ochrony mienia publicznego przed egzekucją świadczeń, w sytuacji kiedy istnieje spór kompetencyjny pomiędzy Prezydentem [...] a Komisją, stwierdzić należy ponownie, że celem ochrony tymczasowej jest zabezpieczenie stron postępowania przed określonymi powyżej następstwami wykonania aktu administracyjnego, a nie merytoryczne rozstrzygnięcie o zgodności rozstrzygnięcia organu administracji z przepisami prawa. Ponadto wskazany spór kompetencyjny został już rozstrzygnięty przez Naczelny Sąd Administracyjny, co jest sądowi wiadome z urzędu. Z tych przyczyn Sąd uznał, że Skarżący nie wykazał, że zostały spełnione przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaistnienie powyższych przesłanej nie wynika również z akt administracyjnych sprawy. Wobec powyższego należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.