I SA/Wa 135/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi ze skargi G. G. na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości oddala skargę. Decyzją z [...] listopada 2020 r., nr [...], Minister Rozwoju, Pracy i Technologii (dalej również: "Minister", "organ odwoławczy", "organ drugiej instancji"), po rozpatrzeniu odwołania G. G. (dalej również: "odwołujący się", "skarżący", "strona skarżąca") od decyzji Wojewody [...] (dalej również: "Wojewoda", "organ wojewódzki", "organ pierwszej instancji") z [...] maja 2020 r., nr: [...], stwierdzającej nabycie z mocy prawa, z 1 stycznia 1999 r. przez Powiat [...] prawa własności nieruchomości, położonych w obrębie [...], jednostka ewidencyjna [...], oznaczonych jako działki: nr [...] o powierzchni [...] ha i nr [...] o powierzchni [...] ha, zajętych pod drogę publiczną nr [...] relacji "[...]" i nr [...] relacji "[...]" (obecnie nr [...] S, relacji "[...]"), utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Wnioskiem z [...] grudnia 2015 r., uzupełnionym pismem z [...] marca 2016 r., Zarząd Powiatu w [...] wystąpił do Wojewody [...] o wydanie, w trybie art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm. – powoływana dalej jako: "ustawa"), decyzji stwierdzającej nabycie przez Powiat [...] z [...] stycznia 1999r., z mocy prawa, własności nieruchomości oznaczonej jako działki: nr [...], [...]i [...], zajęte pod drogę publiczną nr [...], która [...] grudnia 1998 r. stanowiła drogę wojewódzką (powstałą z częściowego połączenia drogi nr [...] relacji "[...]" i drogi nr [...] relacji "[...]"). Działka nr [...]została objęta odrębnym postępowaniem nr: [...]. Decyzją z [...] czerwca 2017 r., nr: [...] Wojewoda uwzględnił wyżej opisany wniosek. W konsekwencji rozpatrzenia odwołania złożonego przez G. G. od aktu organu wojewódzkiego z [...] czerwca 2017 r., Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z [...] lipca 2019 r., nr: [...], uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownej ocenie stanu sprawy, Wojewoda [...] decyzją z [...] maja 2020 r., nr: [...], stwierdził nabycie z mocy prawa z 1 stycznia 1999 r. przez Powiat [...], prawa własności nieruchomości, położonych w obrębie [...], jedn. ewid. [...], oznaczonych jako działki: nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha zajętych pod drogę publiczną nr [...] relacji "[...]" i nr [...] relacji "[...]" (obecnie nr [...], relacji "[...]"). Decyzją z [...] stycznia 2021 r., Minister Rozwoju, Pracy i Technologii, po rozpoznaniu odwołania G. G., utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2020 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zaskarżona decyzja organu wojewódzkiego odpowiada prawu, a w szczególności opisany w niej stan prawny pozwala na dokonanie oceny spełnienia przesłanek określonych w art. 73 ustawy, wobec czego należało utrzymać ją w mocy. Minister ustalił, że na 31 grudnia 1998 r. właścicielem nieruchomości nr [...]i nr [...] (powstałych w wyniku podziału działki nr [...]) był C. G., a następnie, na mocy umowy darowizny z [...] sierpnia 2005 r., Rep. A, nr [...], prawem własności dysponował G. G. Stan ten potwierdza również zapis księgi wieczystej nr [...]. W wyżej wskazanej dacie grunt był zajęty pod drogę publiczną, co ustalono na podstawie rozporządzenia Ministra Komunikacji z [...] lipca 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich w województwach białostockim, bielskim, ciechanowskim, częstochowskim, katowickim, kieleckim, krośnieńskim, łomżyńskim, nowosądeckim, ostrołęckim, pilskim, piotrkowskim, poznańskim, przemyskim, siedleckim, sieradzkim, suwalskim, rzeszowskim, tarnowskim i zielonogórskim (Dz.U. Nr 30, poz. 151 ze zm.). Drogi nr [...] relacji "[...]" i nr [...] relacji "[...]", zostały zaliczone do kategorii dróg wojewódzkich, a następnie, na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy, stały się drogami powiatowymi, gdyż nie zostały umieszczone w rozporządzeniu Rady Ministrów z 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz.U. Nr 160, poz. 1071). Pozostawanie spornych nieruchomości w pasie drogowym organ ustalił na podstawie oświadczenia Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w [...] z [...] grudnia 2015 r., z którego wynikało, że droga nr [...] i nr [...] utworzyły drogę oznaczoną aktualnie numerem [...](relacji "[...]"). W ocenie organu potwierdza to również mapa zasadnicza z [...] grudnia 2015 r., z wyrysowanymi przez uprawnionego geodetę S. P. granicami nieruchomości, z której wynika, że działki nr [...] i nr [...] były zajęte pod drogę publiczną. Za dowód w tej kwestii uznano także stanowiące załącznik do wyżej wskazanego dokumentu oświadczenie uprawnionego geodety z [...] lutego 2020 r., dotyczące uwidocznienia na mapie stanu faktycznego, zgodnego ze stanem na [...] grudnia 1998 r. Organ odwoławczy zauważył, że przedmiotowa nieruchomość pozostawała we władaniu publicznym, o czym świadczy zebrana w sprawie dokumentacja w postaci oświadczenia Zastępcy Dyrektora Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] z [...] stycznia 2020 r., z którego wynika, że do [...] grudnia 1998 r. Dyrekcja Okręgowa Dróg Publicznych w [...] wykonywała władztwo publiczne nad drogą nr [...]. Organ uznał za udowodnione, że Rejon Dróg w [...] , a od 1992 r. Zarząd Dróg w [...] wykonywał prace związane z utrzymaniem tej drogi takie jak: roboty remontowe, konserwatorskie, porządkowe: odśnieżanie i zwalczanie śliskości zimowej, koszenie poboczy i czyszczenie rowów. Świadczyć ma o tym ponadto inwentaryzacja drogi wojewódzkiej nr [...], sporządzona na podstawie zlecenia z [...] lutego 1988 r., z której wynika, że droga posiadała na całej długości nawierzchnię bitumiczną. W inwentaryzacji wskazano również na istnienie na nieruchomości: mostu żelbetowego, drzew posadowionych wzdłuż drogi, utwardzonych materiałem kamiennym zjazdów do posesji, napowietrznej linii teletechnicznej oraz linii niskiego napięcia, a także wodociągu gminnego. Przy wykazaniu władztwa publicznoprawnego nad spornym gruntem powołano się też na: wykaz stanu drogi nr [...] opisujący zmiany rodzajów nawierzchni w wyniku robót w okresie sprawozdawczym styczeń - grudzień 1985 r. oraz oświadczenie Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w [...] z [...] grudnia 2015 r., z którego wynika, że działki nr [...] i nr [...] na [...] grudnia 1998 r. stanowiły część rowu i pobocza, a w ramach prac związanych z ich utrzymaniem zarządca wykonywał roboty remontowe, konserwatorskie i porządkowe. Minister, powołując się na pogląd wyrażony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podniósł dodatkowo, że dla wykazania władztwa publicznoprawnego nie jest konieczne wymienienie w dokumentach mających je potwierdzać numerów ewidencyjnych poszczególnych działek wchodzących w skład danej ulicy, z uwagi na brak możliwości wykazania dokonywania czynności związanych z utrzymaniem danej drogi publicznej tylko w stosunku do konkretnych działek. Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego, pismem z [...] stycznia 2021 r. złożył G. G. Kwestionując akt Ministra z [...] listopada 2020 r. w całości zarzucił mu naruszenie art. 73 ust. 1 ustawy, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że przedmiotowa ustawa jak również treść ww. przepisu dopuszczają możliwość współwładania gruntem, tj. Skarbu Państwa, bądź jednostki samorządu terytorialnego łącznie z osobą fizyczną, jako przesłankę nabycia nieruchomości z mocy prawa. W ocenie skarżącego, zgodnie z treścią przywołanego aktu normatywnego, tego typu władanie powinno mieć charakter samoistny i samodzielny. Strona skarżąca podniosła również, że jej zdaniem jeżeli właściciel gruntu również wykonywał określone czynności, a organ nie kwestionował tego władztwa na etapie trwania postępowania administracyjnego, to nie może być mowy o nabyciu własności zgodnie z treścią wskazanego wyżej przepisu prawa. Decyzji Ministra z [...] listopada 2020 r. zarzucono również naruszenie art. 7 w zw. z art. 8 oraz art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. – powoływanej dalej jako: "kpa"), poprzez niepełne zebranie materiału dowodowego w sprawie i w związku z tym brak rozpatrzenia go w całości. Skarżący podniósł przy tym, że Minister swoją decyzje oparł jedynie o treść oświadczenia Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w [...] z [...] grudnia 2015 r., stanowiącym potwierdzenie, że w dacie 31 grudnia 1998 r. sporny grunt, należący do C. G. zajęty był pod rów i pobocze drogi publicznej. Zauważył, że dokument ten nie został poparty żadnymi innymi dowodami, potwierdzającymi złożone oświadczenie. Dodatkowo argumentował, że z protokołu rozprawy administracyjnej z [...] czerwca 2016 r. wprost wynika, że ówczesny właściciel nieruchomości wniósł do niego zastrzeżenia, oświadczając, że w okresie obejmującym [...] grudnia 1998 r. wykaszał sporną nieruchomość (wraz z wywozem skoszonej trawy), stawiał płotki ograniczające zaśnieżanie drogi, pielęgnował teren i dokonywał czyszczenia przepustu. Wobec czego, zdaniem skarżącego, organ winien był uznać, że kwestionował on władztwo publicznoprawne zarządcy drogi. Jednocześnie skarżący podkreślił, że w aktach administracyjnych sprawy brak jest dokumentacji potwierdzającej wykonywanie jakichkolwiek prac opisanych przez zarządcę dróg. Skarżący podniósł również, że w opozycji do powyższego, już z treści skarżonej decyzji wprost wynika, zebranie przez organ w trakcie prowadzonego postępowania materiału dowodowego świadczącego o tym, że nieruchomość w okresie obejmującym [...] grudnia 1998 r., była utrzymywana przez właścicieli, a okoliczność tę potwierdzają oświadczenia osób trzecich. Wskazując na tak sformułowane zarzuty, G. G. zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. Ponadto wniósł o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślił jednocześnie, że kwestionowany akt został wydany po uwzględnieniu i wszechstronnej analizie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz oparty na ugruntowanym stanowisku prezentowanym w orzecznictwie zarówno Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu to, że [...] grudnia 1998 r. część działki nr [...] (teren oznaczony obecnie jako działki nr [...]o pow. [...] m2 i nr [...] o pow. [...] m2) była zajęta pod drogę wojewódzką nr [...]. Dowodami potwierdzającymi ten fakt są: 1) wypis z rejestru gruntów sporządzony według stanu na [...] grudnia 1998 r. z którego wynika, że działka nr [...] we wsi [...] była sklasyfikowana jako droga publiczna (symbol "dr"), oświadczenie dyrektora ZDP w [...] z [...] grudnia 2015 r., mapa sporządzona na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000 i mapa podziału nr [...] sporządzone przez geodetę S. P., z których wynika, że wówczas teren obecnych działek nr [...] i [...] stanowił część rowu i pobocza drogi wojewódzkiej, 3) umowa darowizny z [...] sierpnia 2005 r. Rep. A nr [...], z której (§ 4 lit. c) wynika, że parcela pgr [...] stanowi drogę publiczną i z mocy prawa stanowi własność publiczną. Umowę tę podpisali C. G., B. G. i G. G., 4) oświadczenia z [...] marca 2016 r. (załączone do pisma G. G. z [...] marca 2016 r.), w których wskazano, że G. G. i osoby z jego rodziny oczyszczały rów położony na terenie obecnej działek nr [...] i [...] 5) oświadczenia przedstawicieli ZDP w [...], G. G. i C. G. złożone do protokołu rozprawy administracyjnej z [...], czerwca 2016 r., w których strony zgodnie przyznały, że kwestia zajęcia działek nr [...] i [...] pod drogę publiczną nie budzi wątpliwości, 6) oświadczenie geodety S. P. (który wykonywał mapę sporządzoną na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000) z [...] lutego 2020 r. wskazujące, że stan zajęcia przedmiotowych działek pod drogę publiczną przedstawiony na tej mapie uwidacznia stan faktyczny zgodny ze stanem na [...] grudnia 1998 r., 7) oświadczenie przedstawiciela Starosty [...] z [...] stycznia 2020 r., że na przestrzeni lat 1996-2009 przebieg drogi wojewódzkiej w obrębie [...] nie uległ zmianie, 8) dokumentacja nr [...] z inwentaryzacji drogi wojewódzkiej, z której (pkt 4 i 5) wynika, że przedmiotowa droga, z obu stron drogi, zawierała pobocza i rowy odwadniające. Stwierdzono w dokumentacji, że rowy są zarośnięte i wymagają renowacji. W kwestii zajęcia spornego gruntu pod drogę publiczną trzeba wskazać, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 4 oraz art. 34 i art. 39 ust. 1 pkt 7 i 9 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. Nr 14, poz. 60 ze zm.), obowiązujących w stanie prawnym z [...] grudnia 1998 r. – dalej zwanej "udp" wynika, że częścią drogi (pasa drogowego) były takie elementy urządzonej drogi jak pobocza i rowy przydrożne. Sąd zwraca uwagę, że rowy były klasyfikowane jako urządzenia techniczne związane z prowadzeniem i zabezpieczeniem ruchu drogowego. Urządzenia tego rodzaju zapobiegały niszczeniu drogi i zapewniały bezpieczeństwo ruchu drogowego, ponieważ służyły do odprowadzenia wody zalegającej na jezdni i poboczu. Rację ma zatem Minister Rozwoju, Pracy i Technologii, że z powyższego stanu faktycznego i prawnego wynika, że [...], grudnia 1998 r. sporny grunt (oznaczony obecnie jako działki nr [...] i [...]) był wówczas zajęty pod elementy tworzące drogę publiczną (część rowu i pobocza). Sporny teren tworzył zatem część urządzonej drogi publicznej w granicach pasa drogowego zdefiniowanego w art. 4 ust. 1 pkt 1 udp. Jeżeli chodzi natomiast o sporną między stronami (Ministrem Rozwoju, Pracy i Technologii oraz C. G. i G. G.) kwestię władania spornym gruntem na [...], grudnia 1998 r. Sąd zwraca uwagę, że droga wojewódzka nr [...] (na terenie poza granicami miasta) była wówczas zarządzana przez Dyrekcję Okręgową Dróg Publicznych w [...] będącą zarządem drogi, której podlegały terenowe jednostki organizacyjne, m.in. rejony dróg publicznych. Ta dyrekcja wykonywała zadania w zakresie budowy, modernizacji, utrzymania i ochrony dróg wojewódzkich (art. 4 ust. 1 pkt 8-12, art. 21 ust. 2 i art. 23 ust. 1 pkt 3 udp w zw. z pkt VII ppkt 15 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 14 grudnia 1998 r. Nr 156, poz. 1027). Co istotne okręgowe dyrekcje dróg publicznych sprawowały zarząd (administrację) gruntami zajętymi pod drogi publiczne przede wszystkim na podstawie ogólnej legitymacji przewidzianej w udp, co wyłączało w stosunku do nich stosowanie przekazania w zarząd tych gruntów w sposób przewidziany w art. 4 i art. 87 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (uchwała składu siedmiu sędziów SN z 16 listopada 1990 r. sygn. akt III AZP 10/90). Z akt sprawy wynika, że drogą wojewódzką nr [...], władał zarząd drogi wykonując na tej drodze w 1987 r. liniowe roboty powierzchniowe. Wcześniej na przedmiotowej drodze były prowadzone roboty regeneracyjne nawierzchni drogi przez Rejon Dróg Publicznych w [...] (1985 r.), a po 1992 r. Zarząd Dróg w [...], co wynika z materiałów załączonych do pisma Starosty [...], z [...], stycznia 2020 r. (oświadczenia GDDKiA z [...], stycznia 2020 r., wykazu stanu drogi, wykazu zmian rodzajów nawierzchni). Z oświadczeń dyrektora ZDP w [...] z [...], grudnia 2015 r. i [...] grudnia 2015 r. wynika, że zarządca drogi DODP w [...] wykonywała prace związane z utrzymaniem drogi, roboty remontowe, konserwatorskie, porządkowe, w tym odśnieżanie i zwalczanie śliskości zimowej. Dokumentacja dotycząca nakładów i kosztów ponoszonych na utrzymanie drogi nie zachowała się (podlegała brakowaniu). Temu stanowi rzeczy zaprzecza G. G. w piśmie z [...],lutego 2016 r. twierdząc, że czyszczenie rowu i koszenie pobocza było dokonywane na koszt użytkowników działki nr [...],. Skarżący do pisma z [...], marca 2016 r. załączył kopie oświadczeń siedmiu osób z [...],marca 2016 r., z których wynika, że G.. G. i osoby z jego rodziny utrzymywały działki nr [...] i [...] oraz wykonywały prace w postaci wycinki zakrzewienia oraz wykaszania i oczyszczania rowu. Z kolei do protokołu rozprawy administracyjnej C. G. oświadczył, że [...] grudnia 1998 r. to on wykaszał sporny grunt, stawiał płotki ograniczające zaśnieżenie drogi, pielęgnował teren, dokonywał czyszczenia przepustu. W tym czasie grunt nie był zakrzewiony. Sąd zwraca uwagę, że w niniejszej sprawie są dowody świadczące o tym, że C. G. i członkowie jego rodziny 31 grudnia 1998 r. władali spornym gruntem (terenem obecnych działek nr [...] i [...] ). Jest to zrozumiałe, skoro C. G. był wówczas właścicielem tego gruntu. Skarżący pomija jednak to, że do niniejszej sprawy zostały przedłożone dowody świadczące o tym, że spornym gruntem władała również Dyrekcja Okręgowa Dróg Publicznych w [...] poprzez swoje terenowe jednostki drogowe. To zaś wynika z tego, że sporny grunt był zajęty pod elementy drogi (część rowu i pobocze), na spornym gruncie była urządzona droga o dużym znaczeniu komunikacyjnym (droga wojewódzka), a do tego terenu był swobodny dostęp dla zarządu drogi, skoro od strony drogi teren ten nie był ogrodzony w ramach prywatnej posesji. Zdaniem Sądu w stanie faktycznym niniejszej sprawy władania publicznoprawnego, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy, nie wyklucza brak zgody ówczesnego właściciela gruntu (C. G.) na władanie nim przez Skarb Państwa (poprzez swoje drogowe jednostki organizacyjne), czy też faktyczne współwładanie właściciela gruntu ze Skarbem Państwa sporną nieruchomością jako zajętą pod drogę wojewódzką nr [...]. Ustawodawca skutki nabycia własności nieruchomości z mocy prawa odniósł bowiem do każdego stanu władania cudzą nieruchomością, nawet wbrew woli jej właściciela, byleby nieruchomość nie stanowiła 31 grudnia 1998 r. własności publicznej (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 14 marca 2000 r. sygn. akt P 5/99). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1610/15 za przyjęciem władztwa publicznego nad nieruchomością zajętą pod drogę przemawia sam fakt jej urządzenia i spowodowania przez to nieograniczonej podmiotowo możliwości korzystania z niej. Przyjęcia władztwa publicznego nie zmienia fakt, że skarżący kasacyjnie sam kosił przylegający do drogi rów. Jakiekolwiek wadliwości związane z wykonywaniem czynności składających się na utrzymywanie drogi, tj. brak odśnieżania na spornym odcinku drogi, brak urządzenia oświetlenia, czy też niewykonywanie koniecznych remontów nie wpływa na prawidłowość przyjętej oceny, co do zajęcia drogi przez podmiot publiczny. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że w niniejszej sprawie Minister Rozwoju, Pracy i Technologii prawidłowo przyjął, że w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki wymienione w art. 73 ust. 1 i 3a ustawy, umożliwiające nabycie przez Powiat [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. nieruchomości, oznaczonej jako obecne działki nr [...] i [...], zajęte pod drogę publiczną - drogę wojewódzką nr [...], która stała się z mocy prawa (art. 103 ust. 3 ustawy) drogą powiatową. Zdaniem Sądu rację ma Minister Rozwoju, Pracy i Technologii, że w niniejszej sprawie została spełniona przesłanka władztwa publicznoprawnego sprawowanego 31 grudnia 1998 r. przez Skarb Państwa w stosunku do terenu obecnych działek nr [...] i [...]. Z akt sprawy wynika, że 31 grudnia 1998 r. władztwo publicznoprawne wykonywała w stosunku do przedmiotowego gruntu DODP w [...] jako zarząd drogi wojewódzkiej nr [...]. Trafnie też uznał organ odwoławczy, że dokumentacja pochodząca od zarządu drogi nie musi wskazywać konkretnych działek ewidencyjnych na których wykonywane były przejawy władania gruntem, skoro władanie publicznoprawne wykonywane było w granicach zajęcia prywatnego gruntu pod drogę publiczną, a więc dotyczyło budowli jako całości techniczno-użytkowej - drogi w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), a nie konkretnych działek gruntu. Sąd zwraca uwagę, że podnoszony przez G. G. w odwołaniu zarzut braku wykazania przez ZDP w [...] stosownymi rachunkami okoliczności dotyczących władania spornym gruntem (wykonywania określonych prac) przez ówczesny zarząd drogi nie mógł być skuteczny. Tego typu dokumenty, w stanie prawnym obowiązującym 31 grudnia 1998 r. i później, były przechowywane przez okres 5 lat (art. 74 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości – Dz. U. Nr 121, poz. 591 ze zm.). Jeżeli chodzi o podnoszony w skardze przez G. G. i w oświadczeniach świadków fakt wycinki [...] grudnia 1998 r. zakrzewienia na spornym gruncie przez członków rodziny G. trzeba wskazać, że C. G. (właściciel na [...] grudnia 1998 r. terenu stanowiącego obecne działki nr [...] i [...]) zaprzeczył jakoby w 1998 r. na spornym gruncie istniały zakrzewienia. Ojciec skarżącego oświadczył, że zakrzewienie pojawiło się po 2000 r. (str. 2 protokołu rozprawy administracyjnej). Nawet jednak gdyby uznać, że takie zakrzewienia istniały na spornej nieruchomości w 1998 r. Sąd zwraca uwagę, że za utrzymanie we właściwym stanie krzewów rosnących na gruncie znajdującym się w pasie drogowym odpowiedzialny był zarząd drogi (art. 23 ust. 6 pkt 4 udp), lecz do czasu uregulowania stanu prawnego gruntu zajętego pod drogę w trybie art. 73 ust. 1, 3 i 3a ustawy, także właściciel użytkujący swą nieruchomość (art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska – Dz.U. z 1994 r. Nr 49, poz. 196 ze zm.). Z tych względów Sąd uznał zarzuty skargi za nieskuteczne i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.