I SA/Wa 136/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Przedsiębiorstwa [...] S.A. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] odmówiło merytorycznego rozpatrzenia wniosku o ustalenie, że wysokość nowej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego gruntu, stanowiącego działkę położoną w W. przy ul. [...] o nr ewid. [...] z obrębu [...] jest nieuzasadniona, ze względu na uchybienie terminu do jego wniesienia. Orzeczenie to zostało doręczone ww. przedsiębiorstwu w dniu 29 kwietnia 2008 r., wraz z pouczeniem, że od powyższego orzeczenia przysługuje sprzeciw do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w terminie 14 dni. Pismem z dnia 11 maja 2008 r. skarżący wniósł sprzeciw, który został następnie przekazany do sądu powszechnego. Postanowieniem z dnia 29 listopada 2008 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla W. Wydział II Cywilny odrzucił pozew z uwagi na niedopuszczalność drogi sądowej stwierdzając m.in., że sprzeciw przysługuje tylko od orzeczeń oddalających wniosek lub ustalających nową wysokość opłaty, a w odniesieniu do innych orzeczeń przysługuje droga sądownictwa administracyjnego, tymczasem przedmiotowy wniosek został skierowany od orzeczenia odmawiającego merytorycznego rozpatrzenia wniosku, tj. od orzeczenia o charakterze formalnym. W dniu 24 grudnia 2008 r. [...] Przedsiębiorstwo [...] S.A. wniosło skargę na ww. orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zmianami), zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z uwagi na to, że strona równocześnie ze skargą złożyła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, w pierwszej kolejności, bez dokonywania oceny dopuszczalności skargi, rozpoznaniu podlegał tenże wniosek. Stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności procesowej w postępowaniu procesowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Odwołanie się do braku winy w cyt. przepisie powoduje, że przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie takie obiektywne, występujące bez woli strony, okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w postępowaniu sądowym we właściwym czasie. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, dodatkowo w orzecznictwie sądowym, jako przykład braku winy w uchybieniu terminu, wskazuje się między innymi mylne pouczenie o środkach zaskarżenia (niepublikowany wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2005 r. I OSK 271/05 oraz niepublikowane postanowienie WSA w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2004 r., III SA 1983/03), W niniejszej sprawie skarżąca spółka jako okoliczność wskazującą na brak winy w uchybieniu terminu podała błędne pouczenie o środkach zaskarżenia zawarte w orzeczeniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., o czym dowiedziała się z uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego dla W., sygn. akt [...], doręczonego w dniu 17 grudnia 2008 r. (k-30). Wobec tego należało uznać, iż siedmiodniowy termin do złożenia wniosku, liczony od ustania przyczyny uchybienia terminu, został zachowany. Sąd podzielając pogląd, że okolicznością uzasadniającą uchybienie terminu jest także błędne pouczenie o środkach zaskarżenia, uznał zatem, że strona uprawdopodobniła brak winy w przekroczeniu terminu., o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Wobec tego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi okazał się zasadny i dlatego, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.