I SA/Wa 1367/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka – Płaczkowska WSA Joanna Skiba Protokolant referent stażysta Kinga Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2013 r. sprawy ze skargi Miasta W. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta W. oraz wniosku Z. B., K. B. i J. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną swoją decyzję z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 1976 r. o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie przedstawił następujący stan sprawy. Decyzją z dnia [...] stycznia 1976 r., nr [...] Naczelnik [...] orzekł o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], o powierzchni [...] nr, zapisanej w księdze wieczystej KW nr [...], stanowiącej współwłasność Z. B. i C. B. Orzeczenie powyższe utrzymane zostało w mocy decyzją Prezydenta W. z dnia [...] marca 1976 r., nr [...]. Pismem z dnia 1 lutego 2011 r. Z. B. i J. S. wystąpili z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 1976 r. oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Naczelnika [...] z dnia [...] stycznia 1976 r., nr [...], podnosząc, iż wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa poprzez wszczęcie postępowania bez wniosku uprawnionego podmiotu, niestawiennictwo biegłych na rozprawie oraz sporządzenie opinii szacunkowych na zlecenie Zakładu [...] W. przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 1976 r., nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] z dnia [...] stycznia 1976 r., nr [...], w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], o powierzchni [...] m2, zapisanej w księdze wieczystej KW nr [...], stanowiącej współwłasność Z. B. i C. B. oraz stwierdził nieważność ww. decyzji z dnia [...] marca 1976 r. oraz z dnia [...] stycznia 1976 r., w części dotyczącej odszkodowania. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że w aktach sprawy brak jest egzemplarza ww. decyzji o lokalizacji szczegółowej z dnia [...] kwietnia 1973 r. Niemniej jednak z treści dokumentów archiwalnych w tym z decyzji Naczelnika [...] z dnia [...] stycznia 1976 r., nr [...], z protokołu rozprawy wywłaszczeniowo-odszkodowawczej z dnia 26 września 1975 r. oraz z zawiadomienia o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego z dnia [...] września 1975 r., nr [...] wynika, że decyzja o lokalizacji szczegółowej istniała i pozostawała w obrocie prawnym. Pismem z dnia 29 grudnia 2011 r. Prezydent W. wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...], w części dotyczącej rozstrzygnięcia o stwierdzeniu nieważności decyzji w części dotyczącej odszkodowania. We wniosku wskazał, że zaskarżone decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa wyłącznie w części ustalenia i wypłaty odszkodowania za budynek, a nie w stosunku do całej nieruchomości tym samym stwierdzenie nieważności decyzji w części dotyczącej odszkodowania powinno być ograniczone tylko do części za zabudowania. Pismem z dnia 2 stycznia 2012 r. Z. B., J. S. i K. B. wystąpili z wnioskami ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Transportu, Budownictwa Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] wskazując na naruszenie przepisów postępowania art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy i wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą" wywłaszczenie było dopuszczalne, jeżeli nieruchomość była ubiegającemu się o wywłaszczenie niezbędna na cel użyteczności publicznej, na cel obrony Państwa albo dla wykonania zadań określonych w zatwierdzonych planach gospodarczych. Celem wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości była natomiast budowa bazy warsztatowo- remontowej Zakładu [...] W. Niezbędność wywłaszczenia potwierdzała, zdaniem organu, decyzja o lokalizacji szczegółowej z dnia [...] kwietnia 1973 r. nr [...]. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazując, że brak kompletnych akt archiwalnych powoduje, że nie można przeprowadzić oceny postępowania i ustalić, czy było ono przeprowadzone w sposób prawidłowy, a tym samym nie można stwierdzić, czy zaszły przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Ponadto niemożność odszukania przez organ nadzorczy określonego dokumentu nie oznacza również, iż taki dokument nie funkcjonował w obrocie prawnym, w szczególności jeżeli na jego istnienie wskazują inne dokumenty zgromadzone w toku postępowania. Wskazał przy tym, że ze zgromadzonych dokumentów nie wynika, aby decyzja o lokalizacji szczegółowej nr [...] z dnia [...] kwietnia 1973 r. utraciła ważność lub została wyeliminowana z obrotu prawnego w trybie przewidzianym w Kpa, wobec czego wywłaszczenia dokonano zgodnie z art. 3 ustawy. Organ wyjaśnił poza tym, że rokowania o dobrowolne nabycie nieruchomości zostały przeprowadzone zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. Ze względu na brak zgody na dobrowolną sprzedaż nieruchomości koniecznym stało się wszczęcie procedury wywłaszczeniowej. Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej wyjaśnił, że na podstawie art. 16 ustawy wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego następowało na wniosek ubiegającego się o wywłaszczenie. Organowi nie udało się jednakże odnaleźć kompletnego wniosku Zakładu [...] W. z dnia [...] lipca 1975 r., nr [...] o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego. Niemniej jednak z treści zawiadomienia o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego z dnia [...] września 1975 r., nr [...], jak i decyzji wywłaszczeniowo-odszkodowawczej z dnia [...] stycznia 1976 r., nr [...] wynika, iż taki wniosek został złożony. Ponadto w aktach sprawy zachowała się ostatnia - czwarta strona wniosku o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego, a karty 49-126 akt administracyjnych stanowią załącznik do wniosku o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego opisane jako załączniki nr [...] do wniosku nr [...] z dnia [...] lipca 1975 r. Tym samym brak jest, zdaniem organu odwoławczego, podstaw do uznania, że naruszony został przepis art. 16 ustawy. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej podniósł poza tym, że zgodnie z art. 22 ustawy, odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość powinno być ustalone na podstawie wyników rozprawy po wysłuchaniu opinii biegłych. Opinia powinna zawierać szczegółowe uzasadnienie. Wyjaśnił przy tym, że w sprawie niniejszej rozprawa wywłaszczeniowo-odszkodowawcza przeprowadzona została w dniu 26 września 1975 r. Obecni na rozprawie C. B. i Z. B. wyrazili zgodę na ustaloną przez biegłych wycenę zabudowań i roślin pod warunkiem, że w sumie odszkodowania zostanie ujęta wartość wzniesionego bez zezwolenia budynku oraz składników inspektowych. Odszkodowanie za grunt w wysokości [...] zł przyznano zgodnie z elaboratem szacunkowym biegłego inż. K. S. z kwietnia 1975 r. Odszkodowanie za rośliny w wysokości [...] zł przyznano w kwocie ustalonej przez biegłego ds. rolnych inż. A. R. w opinii z dnia 8 sierpnia 1974 r. oraz aneksie do opinii z tej samej daty. Odszkodowanie za zabudowania przyznano zgodnie z elaboratem szacunkowym sporządzonym w lipcu 1974 r. przez biegłego ds. budowlanych inż. K. S. Z kwoty odszkodowania ustalonej przez biegłych potrącono wartość budynku mieszkalnego, na który wydano pozwolenie na użytkowanie czasowe do końca 1970 r., gdyż budynek ten powinien ulec rozbiórce niezależnie od inwestycji prowadzonych na nieruchomości, a tym samym brak było podstaw do przyznania za niego odszkodowania. Odszkodowania nie przyznano także za budę dla psa, drabinę gospodarczą oraz ziemię inspektową jako nie stanowiące części składowych gruntu. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 1988 r., sygn. akt IV SA 975/87 Minister wyjaśnił, że dla przyznania odszkodowania nie ma znaczenia, czy budynek został wzniesiony za zezwoleniem, czy bez, gdyż do czasu wyegzekwowania nakazu o rozbiórce stanowi on część składową gruntu. Odnosząc się do zarzutu Prezydenta W., iż organ powinien stwierdzić nieważność decyzji odszkodowawczej tylko w części dotyczącej budynku wzniesionego bez zezwolenia na budowę, organ odwoławczy wskazał, że zaskarżone decyzje w ogóle nie przyznały odszkodowania za ten budynek, co oznacza, że odszkodowanie przyznane zostało w nieprawidłowej wysokości. Odnosząc się natomiast do zarzutów, że elaboraty szacunkowe zostały sporządzone przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego na zlecenie strony Zakładu [...] W., a organ wywłaszczeniowy nie powołał w toku postępowania biegłego, wskazał, że nie ma to wpływu na treść rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Wskazać należy, że wykonujący opinię inż. K. S. oraz inż. A. R. byli biegłymi Urzędu W. powołanymi do sporządzania elaboratów szacunkowych na potrzeby wywłaszczeń. Odnosząc się natomiast do kwestii obecności biegłych na rozprawie wskazał, że brak biegłego na rozprawie stanowi wprawdzie naruszenie prawa, lecz nie ma ono charakteru rażącego. Organ powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2009 r., sygn. I OSK 195/09. Niezgadzając się z rozstrzygnięciem organu Miasto W. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając organowi naruszenie przepisów postępowania tj.: 1) art. 156 § 1 pkt 2 Kpa poprzez błędne jego zastosowanie polegające na stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 1976 r. nr [...] oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Naczelnika [...] w W. z dnia [...] stycznia 1976 r., w części dotyczącego całego odszkodowania za zabudowania, skoro część dotycząca odszkodowania za grunt i za roślinność była prawidłowa, a więc uchylanie jej było nieprawidłowe; 2) art. 16 § 1 Kpa poprzez naruszenie trwałości ostatecznej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 1976 r. oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Naczelnika [...] w W. również do części, która nie była dotknięta wadą dającą podstawę do stwierdzenia jej nieważności. W uzasadnieniu skarżący zgodził się z organem, że potrącenie kwoty odszkodowania za zabudowania o wartość budynku będącego samowolą budowlaną było nieprawidłowe. Wskazał jednak, że nie można się zgodzić się z twierdzeniem, że wobec tego rozstrzygnięcie o odszkodowaniu, w części dotyczącej gruntu i roślin było również dotknięte wadą nieważności. Skarżący wskazał ponadto, że przepisy ustawy określały odmienne metody wyceny w odniesieniu do równych składników nieruchomości. Odszkodowania za poszczególne składniki ustalane były w oparciu o odrębne, niezależne od siebie opinie biegłych. Stąd też należy uznać, że rozstrzygnięcia te również były od siebie niezależne. A zatem nieprawidłowe było stwierdzanie nieważności decyzji w stosunku do tych ich części, które nie zawierały wady nieważności. Odpowiadając na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. W pierwszej kolejności wymaga rozważenia kwestia interesu prawnego Miasta W. we wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], na co zwrócili również uwagę Z. B., J. S. i K. B. w piśmie z dnia 22 października 2012 r. Zacząć należy od tego, że wniosek Z. B. i J. S. z dnia 1 lutego 2011 r. o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej dotyczył całej nieruchomości o pow. [...] m2. Wywłaszczony w 1976 r. grunt stanowi aktualnie część działek nr [...], [...], [...] i działkę nr [...] – wszystkie będące własnością Skarbu Państwa (okoliczność w sprawie niesporna). Jedna z działek o nr [...] stanowi fragment drogi wojewódzkiej – ul. [...]j (załącznik nr [...] do uchwały Nr [...] Rady Powiatu [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. – Dz. Urz. Woj. [...]. z 2004 Nr [...], poz. [...] ze zm.). Wobec tego, że droga ta znajduje się w mieście na prawach powiatu drogą tą administruje Prezydent W. jako organ wykonawczy Miasta W. (art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych – Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.). Prezydent jako zarządca drogi wykonuje swe obowiązki przy pomocy Zarządu Dróg Miejskich – jednostki organizacyjnej Miasta W. nieposiadającej osobowości prawnej (§ 2 ust. 1 uchwały Nr [...] Rady W. z dnia [...] maja 2008 r. – Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...] zew zm.), która sprawuje z mocy prawa nieodpłatny trwały zarząd gruntami w pasie drogowym (art. 22 ust. 1 ustawy o drogach publicznych). Wobec tego Sąd uznał, że Miasto W. ma interes prawny we wniesieniu skargi, o którym mowa w art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "Ppsa", skoro funkcje administracji drogowej sprawuje jednostka organizacyjna tego Miasta. Przechodząc do meritum sprawy Sąd uznał za prawidłowe stanowisko Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej co do tego, że decyzja z dnia [...] stycznia 1976 r., nr [...] Naczelnika [...] o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], o powierzchni [...] oraz utrzymująca je w mocy decyzja Prezydenta W. z dnia [...] marca 1976 r., nr [...], w części dotyczącej wywłaszczenia nie zawierały wady nieważności z art. 156 § 1 Kpa. Zgodzić należy się z Ministrem, że skoro podstawą wywłaszczenia była decyzja lokalizacyjna nr [...] z dnia [...] kwietnia 1973 r. (nie udało się odnaleźć tego dokumentu) przewidująca budowę bazy warsztatowo – remontowej Zakładu [...] W., to nieruchomość ta była niezbędna w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy, ubiegającemu się o wywłaszczenie zwłaszcza, że rokowania o nabycie nieruchomości, o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy, nie powiodły się – nie było zgody na zapłatę za budynek mieszkalny znajdujący się na gruncie dopuszczony do użytkowania do 1970 r. (protokół pertraktacji z dnia 30 czerwca 1975 r., pismo [...] z dnia 6 listopada 1973 r.). Z zawiadomienia z dnia [...] września 1975 r. wynika, że wniosek o wywłaszczenie był sporządzony w dniu [...] lipca 1975 r., a złożył go organowi wywłaszczeniowemu Zakład [...] W. – niewątpliwie przedsiębiorstwo państwowe w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy. Organ wywłaszczeniowy zawiadomił strony o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego i o rozprawie (pismo z dnia [...] września 1975 r.), a rozprawa odbyła się z udziałem wywłaszczanych, którzy zapoznali się z wyceną zabudowań i roślin (protokół z dnia 26 września 1975 r.- właścicieli nieruchomości (AWZ z dnia 16 sierpnia 1974 r.). Decyzja wywłaszczeniowa zawiera niezbędne elementy, o których mowa w art. 23 ust. 1 ustawy. Nie można pominąć i tego, że w skardze Miasto W. zaskarżyło w całości decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], który jako organ odwoławczy badał legalność decyzji wywłaszczeniowej, w części dotyczącej wywłaszczenia i w części dotyczącej odszkodowania (odwołanie Z. B. i J. S. dotyczyło legalności decyzji wywłaszczeniowej jako całości, a odwołanie Prezydenta W. reprezentującego Skarb Państwa dotyczyło decyzji wywłaszczeniowej w części dotyczącej odszkodowania). W ocenie Sądu, uchylenie zaskarżonej decyzji, gdzie organ uznał wywłaszczenie za legalne byłoby działaniem na niekorzyść Miasta W. W interesie skarżącej nie leży podważanie tytułu do przedmiotowego gruntu Skarbu Państwa, zwłaszcza jeżeli chodzi o grunt stanowiący fragment ul. [...], ponieważ z tytułem własności do gruntu podmiotu publicznoprawnego związane jest prawo trwałego zarządu, które wykonuje jednostka budżetowa Miasta st. Warszawy. Powyższy pogląd Sądu potwierdza także treść skargi, w której Miasto W. nie formułuje zarzutów wskazujących na nielegalność samego wywłaszczenia. Wobec tego Sąd nie stwierdzając naruszeń prawa skutkujących stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji, w części dotyczącej samego wywłaszczenia, skargę oddalił (art. 134 § Ppsa). W niniejszej sprawie spornym zagadnieniem pozostaje natomiast to, czy Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej prawidłowo stwierdził nieważność decyzji z 1976 r. wydanych w administracyjnym toku instancji, w części dotyczącej całego odszkodowania za wywłaszczony grunt. Poza sporem jest to, że przepisy art. 8 ust. 10 i 11 nakazywały ustalenie odszkodowania pieniężnego za budynki. Zgodnie zaś z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 września 1974 r. w sprawie zasad ustalania odszkodowań za budynki i grunty w mieście, ograniczenie prawa własności oraz za odjęcie lub ograniczenie innego prawa rzeczowego na nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 36, poz. 212) koszt odtworzenia domów oraz innych budowli i urządzeń, za które odszkodowanie powinno odpowiadać kosztom odtworzenia zmniejszonym stosunkowo do stopnia ich zużycia, obliczało się według cennika Państwowego Zakładu Ubezpieczeń określającego zasady szacowania budynków systemem szczegółowym do celów ubezpieczeniowych. Stopień zużycia domów oraz innych budowli i urządzeń określali biegli na podstawie faktycznego ich stanu ustalonego w wyniku oględzin. Z powyższego wynika, że ówczesne przepisy o odszkodowaniu nakazywały ujęcie w kwocie odszkodowania kosztu odtworzenia domu lub budynku, a decydujące znaczenie miał faktyczny stan przedmiotu szacowania w chwili dokonywania wyceny przez biegłego. Przepisy nie wyłączały zatem z przedmiotu szacowania budynku, który w momencie sporządzania wyceny nie był dopuszczony do użytkowania. Zatem Naczelnik [...] ustalając odszkodowanie w wysokości [...] zł (z pominięciem budynku mieszkalnego znajdującego się na gruncie oszacowanego na kwotę [...] zł) rażąco naruszył przepisy art. 8 ustawy. Nie można się zgodzić ze stanowiskiem Miasta W., że w sytuacji, gdy wadliwość ustalenia odszkodowania polegała na tym, że suma odszkodowania nie obejmowała wszystkich składników przedmiotu wyceny, należało stwierdzić nieważność decyzji wywłaszczeniowej tylko w tej wadliwej części, zwłaszcza że wyceny poszczególnych części składowych nieruchomości były sporządzane odrębnie. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie doszło do sytuacji, gdy wysokość odszkodowania ustalona została w kwocie zaniżonej. Skoro kwota odszkodowania nie obejmowała budynku mieszkalnego to nie można w tej części stwierdzić nieważności decyzji wywłaszczeniowej (nie można wyeliminować czegoś, czego osnowa kwestionowanej decyzji wywłaszczeniowej nie zawiera). Rację ma skarżąca, że na potrzeby niniejszej sprawy sporządzono kilka wycen, w których określono wartości różnych składników nieruchomości wywłaszczonej. Czym innym jednak jest oszacowany przez biegłego koszt odrębnych części składowych, a czym innym ustalona przez organ kwota odszkodowania należna za wywłaszczenie. Z przepisów art. 7, art. 12, art. 22, art. 23 ust. 1 pkt 3 i 4, art. 27 ust. 2 i 3 ustawy wynika, iż odszkodowanie za wywłaszczenie obejmowało ustaloną w decyzji pewną sumę pieniężną, podlegającą wypłacie w określonym terminie na rzecz uprawnionych do odszkodowania. Suma ta trafiała do depozytu sądowego w określonych przez ustawę przypadkach i w całości przechodziła na rzecz Państwa, jeżeli osoby uprawnione nie podjęły tej sumy w terminie. Wobec tego za wywłaszczenie gruntu z naniesieniami nie należało się kilka odszkodowań. Wywłaszczenie polegało na odjęciu właścicielowi prawa własności rzeczy - nieruchomości jako pewnej całości, a skoro tak to uprawnionemu należała się odpowiednia suma pieniężna lub nieruchomość zamienna - odszkodowanie. Wobec tego Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej, że w niniejszej sprawie Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej naruszył przepis art. 156 § 1 pkt 2 i art. 16 § 1 Kpa, w zakresie wskazanym w pkt 1 zarzutów skargi. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 Ppsa orzekł, jak w sentencji.