I SA/Wa 1408/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Miernik Asesor WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant Jolanta Dominiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2008 r. sprawy ze skargi E. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta W. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata K. Z. wykonującego zawód pod adresem " Al.[...], Budynek [...], [...], tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpoznaniu odwołania E. D., decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] marca 2007 r., nr [...] o odmowie ustanowienia na rzecz E. D. prawa użytkowania wieczystego części gruntu nieruchomości [...] oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2, stanowiącej własność Miasta W. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu 30 lipca 1985 r. W. D. dawny właściciel nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] złożyła wniosek o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu pochodzącego z nieruchomości "[...]". Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] marca 2007 r. odmówił ustanowienia na rzecz E. D. prawa użytkowania wieczystego części gruntu nieruchomości [...] oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2, stanowiąca własność Miasta W. oraz stwierdził, że rozpoznanie wniosku w zakresie dotyczącym części grunt położonego obecnie w granicach działki nr [...] nastąpi w odrębnym postępowaniu prowadzonym przez Prezydenta Miasta W. wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej. W uzasadnieniu organ wskazał, że aktualnie przedmiotowa nieruchomość stanowi: działkę nr [...] o pow. [...] m2, uregulowaną w KW nr [...] na rzecz Miasta W. i część działki nr [...] o pow. [...] m2, uregulowaną w KW nr [...] na rzecz Skarbu Państwa. Organ ustalił, że z materiałów przekazanych przez Archiwum Państwowe Miasta W. wynika, że przed wojną na gruncie przy ul. [...] istniała drewniana oficyna mieszkalna. Zgodnie z treścią dowodu ubezpieczenia nieruchomości z 1935 r. na nieruchomości znajdowały się następujące obiekty: dom parterowy, drewniany, kryty papą, stajnia drewniana, ustęp drewniany. Zabudowa gruntu została spalona w czasie działań wojennych. Jak wynika z karty lustracji nieruchomości z dnia 20 sierpnia 1945 r. "między ulicami [...] " istniały domki chaotycznie pobudowane jednorodzinne murowane lub drewniane, nie zagrażające bezpieczeństwu publicznemu oraz pozostałe tereny wypalone jak na planie [...]. Z treści wymienionego planu wynika, że w kwietniu 1945 r. na gruncie znajdował się całkowicie spalony drewniany budynek. Fakt ten potwierdza również zdjęcie lotnicze z czerwca 1945 r. Aktualnie na działce nr [...] znajduje się parterowy, niezamieszkały budynek w bardzo złym stanie technicznym (zabite otwory i zapadający się dach kryty papą). Organ zauważył, że w piśmie z dnia 15 maja 1991 r. W. D. stwierdziła, że na gruncie znajduje się budynek odbudowany po Powstaniu Warszawskim. Natomiast w piśmie z dnia 18 grudnia 2006 r. E. D. wyjaśnił, że budynek, obecnie istniejący, na pewno został wybudowany około 1947 r. W ocenie Prezydenta z powyższego stanu faktycznego sprawy bezspornie wynika, że w dniu wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 ze zm.), tj. 21 listopada 1945 r. przedmiotowa nieruchomość nie była zabudowana, a istniejący na gruncie budynek nie pełnia warunku z art. 214 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 661, poz. 2603 ze zm.). Od powyższej decyzji E. D. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] marca 2007 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w ocenie Kolegium organ pierwszej instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych oraz prawidłowo zastosował właściwe przepisy prawa. Zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji stwierdził, że uwzględnienie wniosku o ustanowienie użytkowania wieczystego w trybie art. 214 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) wymaga uprzedniego stwierdzenia, że nieruchomość była zabudowana przed dniem wejścia w życie dekretu [...] tj. przed dniem 21 listopada 1945 r. Organ stwierdził, że zastosowana przez organ pierwszej instancji wykładnia art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami znajduje potwierdzenie zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie. W ocenie Kolegium, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że w dniu wejścia w życie dekretu warszawskiego przedmiotowa nieruchomość nie była zabudowana. Organ podkreślił, że skarżący potwierdził w odwołaniu, że istniejący obecnie budynek został wybudowany "na pewno" w 1947 r., tj. po wejściu w życie dekretu. Brak zatem było podstaw do ustanowienia użytkowania wieczystego w trybie art. 214 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2007 r. E. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się unieważnienia zaskarżonej decyzji i zobowiązania organu do dostarczenia skarżącemu kopii planu Ż., którym władza posługiwała się w 1945 r. W uzasadnieniu podniósł, że organ oparł swoje rozstrzygnięcie na fałszywych dowodach, ponieważ dokumenty którymi dysponuje organ błędnie wskazują, że teren przedmiotowej nieruchomości ma powierzchnię [...] m2, gdy tymczasem według dokumentów, którymi dysponuje skarżący wynika, że teren ten ma obszar o 1/3 większy, na co strona zwracała uwagę organowi wielokrotnie, już w 1983 r. Zdaniem skarżącego organ oparł swe ustalenia o błędne mapy i zapisy z księgi wieczystej, skoro przedmiotowa nieruchomość nie była nigdy sprzedawana ani wywłaszczana, a skarżący otrzymywał jeszcze kilka lat temu pisma, w których figurowała powierzchnia [...] m2, za którą opłacał podatki. E. D. zarzucił organowi, że przewlekłość w załatwieniu sprawy przyznania użytkowania gruntu oraz nieprawidłowe dokonanie analizy zdjęć lotniczych z 1945 r., ponieważ na przedmiotowym terenie nigdy nie było jednocześnie ul. [...], a posesje oznaczone nr meldunkowym: [...] miały adres ul. [...]. W ocenie skarżącego Prezydent Miasta W. nie miał podstaw do powoływania się na przepisy dekretu z dnia 25 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy, skoro dekret ten jest sprzeczny z Konstytucją RP. Jego zdaniem niezrozumiałe jest powoływanie się przez organ na okoliczność istnienia dwóch drewnianych budynków na placu akurat w dacie 21 listopada 1945 r. E. D. podał, że od dwóch nieżyjących sąsiadów wie, że budynki te przetrwały powstanie i przejście frontu, a później ktoś je podpalił, niewiadomo jednak, czy miało to miejsce przed, czy po tej dacie. Zdaniem skarżącego organ stosuje przepisy dekretu tylko w tej części, która jest korzystna dla organu, a pomija te przepisy np. art. 7 ust. 5 i art. 8 dekretu, z których wynika prawo do odszkodowania. E. D. zakwestionował także podjęcie przez organ decyzji o odrębnym rozpatrywaniu sprawy 1/3 części jego nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymało stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. W piśmie z dnia 12 sierpnia 2008 r. uzupełniającym skargę pełnomocnik E. D. adwokat K. Z. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 77 § 1 i 3 w związku z art. 7 i art. 80 KPA poprzez zaniechanie zgromadzenia i przeprowadzenia w sposób wyczerpujący dowodów pozwalających stwierdzić, czy nieruchomość położona w W. przy ulicy [...], stanowiąca obecnie działkę ewidencyjną nr [...] była w dniu wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy zabudowana domem jednorodzinnym (małym domem mieszkalnym), o którym mowa w art. 214 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Powołując się na powyższy zarzut, jak również na zarzuty wynikające ze skargi wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2007 r., jak również poprzedzającej jej decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta W. w dniu [...] marca 2007 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Prezydentowi Miasta W., a także zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącego kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniósł, że ustaleń organów obu instancji nie sposób zaaprobować w świetle art. 77 § 1 i 3 w związku z art. 7 oraz art. 80 KPA. Wbrew twierdzeniu organu pierwszej instancji stanowiący potwierdzenie zniszczenia domu parterowego krytego papą należącego do W. D. załączony do karty lustracji nieruchomości plan (k. 92) nie potwierdza, że przedmiotowy dom został spalony w czasie działań wojennych. Rzeczony plan nie zawiera wszakże identyfikacji nieruchomości pozwalających uznać, że zamieszczona w karcie lustracji nieruchomości oznaczonej datą 20 sierpnia 1945 roku (k. 95) adnotacja, zgodnie z którą między ulicami [...] istniały "domki chaotycznie pobudowane jednorodzinne murowane lub drewniane, nie zagrażające bezpieczeństwu publicznemu oraz pozostałe tereny wypalone jak na planie Pni VI pl. 15, 16, 17, 18, 19", odnosi się do nieruchomości i jej zabudowy (domu drewnianego krytego papą). Organ pierwszej instancji, co jednoznacznie wynika z uzasadnienia decyzji z dnia [...] marca 2007 r., nie dokonał identyfikacji nieruchomości, do których powyższy plan i zacytowana adnotacja odwołują się. Wbrew zatem twierdzeniom Prezydenta Miasta W. uznanie na podstawie karty lustracji nieruchomości i załączonego do niej planu faktu całkowitego spalenia domu W. D. jest pozbawione podstaw. Analiza fotografii lotniczej o niskiej jakości (k. 99), na którą powołuje się Prezydent Miasta W., wymaga nawet przy założeniu, że fotografia ta dotyczy przedmiotowej nieruchomości, co budzi wątpliwości, wiadomości specjalnych, którymi orzekające w niniejszej sprawie organy nie dysponują. To zaś oznacza, że organ pierwszej instancji powinien był po myśli art. 77 § 3 KPA powołać biegłego legitymującego się odpowiednią wiedzą w zakresie fotografii lotniczych. Przedmiotowa fotografia nie pozwala bowiem stwierdzić, czy nieruchomość w dacie sporządzenia fotografii była zabudowana. Wniosek ten ma źródło nie tylko w tym, że przedmiotowa fotografia jest niskiej jakości, ale także w niekwestionowanym fakcie, że drewniany dom W. D. był pokryty czarną papą, a więc materiałem utrudniającym dokonanie prawidłowych ustaleń z punktu widzenia istnienia zabudowy nieruchomości. Wadliwość zaskarżonej decyzji wynika także z nieprawidłowej oceny złożonych przez W. D. oraz E. E. D. pisemnych oświadczeń. Odnośnie stwierdzenia W. D. zawartego w piśmie z dnia 15 maja 1991 r. skarżący zauważył, że W. D. wyjaśniła, że obecnie istniejący budynek został wzniesiony po Powstaniu Warszawskim, a zatem po 3 października 1944 r. (data zakończenia Powstania Warszawskiego). Oznacza to, że przedmiotowy budynek mógł zostać wzniesiony przed datą wejścia w życie dekretu (21 listopada 1945 roku). Znaczenia złożonego przez W. D. oświadczenia nie zmienia późniejsze twierdzenie E. D., zgodnie z którym istniejący obecnie na nieruchomości budynek został wybudowany w 1947 r. Nie powinno ulegać wątpliwości, że wiedza W. D. w zakresie zabudowy nieruchomości była dalece większa, niż jej syna, który ponad 60 lat temu był dzieckiem, co zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego powinno przemawiać za przychyleniem się do oświadczenia złożonego przez W. D. Powstałe natomiast wątpliwości nie powinny być rozstrzygane na niekorzyść strony postępowania występującej o przyznanie ekwiwalentu z tytułu nacjonalizacji własności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie podziela stanowiska Prezydenta Miasta W. i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., że powołany w uzasadnieniach obu decyzji materiał dowodowy dawał podstawę aby w sposób bezsporny i jednoznaczny uznać, że część dawnego gruntu położonego przy ul. [...], stanowiącego obecnie działkę ewidencyjną nr [...] o pow. [...] m2 (pozostała część zostanie objęta odrębną decyzją), w dniu 21 listopada 1945 r. nie była zabudowana, a istniejący na niej budynek parterowy nie spełnia warunków z art. 214 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1998 r. o gospodarce nieruchomościami – dalej ugn. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie można też przyjąć, że organy obu wyjaśniły w sposób dokładny i wszechstronny, tj. zgodnie z regułami określonymi w art. 7, art. 75 § 1, 77 § 1 i 80 KPA, istotny z punktu widzenia art. 214 ust. 2 ugn - stan faktyczny sprawy. Z treści decyzji organu pierwszej instancji wynika, że podstawę rozstrzygnięcia o nieistnieniu w dniu 21 listopada 1945 r. na przedmiotowym gruncie budynku stanowiły: materiały archiwalne przekazane przez Archiwum Państwowe w W. (karty akt 92-103), tj. dowód ubezpieczenia nieruchomości z 1938 r., karta lustracji nieruchomości z 20 sierpnia 1945 r., plan Pn [...] zdjęcie lotnicze z czerwca 1945 r. oświadczenie W. D. z dnia 15 maja 1991 r. i oświadczenie E. D. zawarte w piśmie z dnia 18 grudnia 2006 r. i odwołaniu. Tymczasem analiza akt potwierdza, że istotny dla sprawy materiał dowodowy ma o wiele szerszy zakres. Z akt sprawy wynika bowiem, że W. D. użytkowała działkę przy ul. [...] od 1934 r. (oświadczenie W. D. z dnia 30 lipca 1985 r.). W latach trzydziestych na przedmiotowym gruncie został wybudowany budynek mieszkalny i gospodarczy (plan sytuacyjny działki nr [...] z lat 1934 – 1935, pismo W. i W. D. z dnia 25 maja 1960 r., dowód ubezpieczenia z dnia 19 lipca 1938 r., sentencja wyroku Sądu Powiatowego dla Miasta W. z dnia [...] sierpnia 1971 r., sygn. akt [...] zaopatrzonego w klauzulę wykonalności). Z oświadczeń W. i W. D. znajdujących się w dokumentacji sprawy wynika, że na gruncie przy ul. [...] istnieje od 1935 r. dom, po wojnie odbudowany (pismo z dnia 25 maja 1960 r.). Z kolei W. D. oświadczyła, że na placu przy ul. [...] stoi [...] – pokojowy budynek odbudowany po Powstaniu Warszawskim (pismo z 15 maja 1991 r.). Poprzedniczka prawna skarżącego oświadczyła również, że w 1995 r. została wyburzona oficyna, która była odbudowana na starych fundamentach, po Powstaniu Warszawskim. Mieścił się tam warsztat rzemieślniczy, ślusarski. "Konieczność wymagała mieszkać w oficynie" (pismo W. D. z 14 sierpnia 1992 r. i 14 października 1992 r.). W zaświadczeniu Urzędu Dzielnicy - Gminy [...] z dnia 6 marca 1991 r., sporządzonym na podstawie oględzin, stwierdzono, że na posesji przy ul. [...] znajduje się budynek mieszkalny, parterowy, podpiwniczony w ½ części, murowany, wybudowany w latach 40 – tych. Z karty rejestracyjnej nieruchomości położonej przy ul. [...] z dnia 25 listopada (oznaczenie roku nieczytelne) wynika, że grunt zabudowany był budynkiem mieszkalnym - budynek 1 i szopą - budynek 2. Budynek 1 oznaczono kategorią zniszczeń (I), stwierdzając, że odbudowano cały budynek, a rozpoczęcie jego użytkowania nastąpiło w 1946 r. Budynek 2 oznaczono kategorią zniszczeń (VIII) i opatrzono informacją – nie wykon. przedwoj. budowy. Z kolei z pism Prezydium Rady Narodowej Miasta W. (pismo z 16 marca 1961 r.), Urzędu Miasta W. Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej (pismo z 30 lipca 1976 r.), Urzędu Dzielnicy [...] (pismo z 25 października 1983 r.) i Urzędu Dzielnicy [...] (pismo z 22 października 1997 r.) wynika, że na własność państwa w trybie przepisów dekretu [...] przeszedł nie tylko grunt przy ul. [...] ale i budynek. Z przedstawionych wyżej dokumentów wynika zatem jedynie tyle, że wybudowany przed II wojną światową budynek mieszkalny w czasie wojny uległ zniszczeniu. Na przedmiotowym gruncie doszło zaś do odbudowy – jak zaznaczono w karcie rejestracyjnej nieruchomości - w całości budynku mieszkalnego, a rozpoczęcie jego użytkowania nastąpiło w 1946 r. Wskazane wyżej dowody nie dają zatem odpowiedzi na pytanie, czy na przedmiotowym gruncie w dniu 21 listopada 1945 r. faktycznie istniał budynek. Nie wiadomo również, czy to co pozostało na przedmiotowym gruncie w powyższej dacie - biorąc pod uwagę przepisy dekretu [...], ówczesne przepisy budowlane i zasady sztuki budowlanej – można było określić jako którykolwiek z domów, o którym mowa w art. 214 ust. 2 ugn. Nie wiadomo też, czy istniejący obecnie na gruncie budynek parterowy, to nowy budynek wybudowany po dniu 21 listopada 1945 r., czy budynek, który stanowi kontynuację budynku wybudowanego w latach trzydziestych XX wieku, czy też była to oficyna wyburzona w 1985 r., o której wspomina W. D. w piśmie z dnia 14 października 1992 r. i skarżący w skardze. Nie wiadomo również dlaczego obecnie Miasto W. twierdzi, że grunt ten nie był zabudowany, natomiast w powołanych wyżej pismach z dnia: 16 marca 1961 r., 30 lipca 1976 r. 25 października 1983 r. i 22 października 1997 r. Miasto twierdziło, że na własność państwa przeszedł grunt z budynkiem. W ocenie Sądu, przedstawione wyżej wątpliwości winny być wyjaśnione w oparciu szerszy materiał dowodowy. Należy zgodzić się ze skarżącym, że zdjęcia i mapy lotnicze z 1945 r. znajdujące się w aktach sprawy powinny być przedmiotem oceny przez biegłego mającego w tym zakresie wiadomości specjalne (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 czerwca 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 302/06, LEX nr 230643). Biegły z zakresu budownictwa winien się natomiast wypowiedzieć, m.in. na podstawie dowodów zgromadzonych w aktach sprawy, co do tego, czy na przedmiotowym gruncie w dniu 21 listopada 1945 r. istniał któryś z domów wymienionych w art. 214 ust. 2 ugn oraz czy jest to budynek obecnie istniejący na przedmiotowym gruncie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 stycznia 2005 r., sygn. akt I SA 2517/03, niepubl.). Zdaniem Sądu, powoływane przez organ pierwszej instancji karta lustracji nieruchomości z sierpnia 1945 r. i Plan Pn [...] z 1945 r. bez udziału biegłego i zestawienia z innymi dowodami nie pozwalają na samodzielnie ustalenie faktu nieistnienia budynku (budynków) na przedmiotowym gruncie w dniu 21 listopada 1945 r. Sąd zauważa, że dla sprawy celowym jest także ustalenie, czy istnieją świadkowie, którzy mogliby złożyć zeznania na okoliczność istnienia na gruncie w dniu 21 listopada 1945 r. zabudowy i jej rodzaju (Prezydent Miasta W. prowadzi ewidencję ludności zamieszkującej w pobliżu gruntu przy ul. [...], na podstawie której możliwa jest identyfikacja osób, których cechy osobiste pozwoliłyby poczynić ustalenia w tym zakresie. Rację ma bowiem skarżący, że rozstrzygającym dowodem w sprawie nie mogą być złożone przez niego wyjaśnienia, skoro, ze względu na jego wiek w 1945 r., nie jest on wiarygodnym źródłem dowodowym. Dla sprawy istotne znaczenie mogłyby by mieć oględziny akt księgi wieczystej, oraz akt sprawy sądowej zakończonej wyrokiem Sądu Powiatowego dla Miasta W. z dnia [...] sierpnia 1971 r., sygn. akt [...] (szczególnie uzasadnienia tego wyroku). Z pism skarżącego wynika również, że w stosunku do gruntu położonego przy ul. [...] toczyły się sprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (E. D. wspomina o wyroku NSA z 20 czerwca 1986 r.) oraz przed organami ścigania (pismo Prokuratury Rejonowej [...] z dnia [...] września 2005 r., sygn. akt [...] w sprawie o sfałszowanie dokumentów). Wobec zaistniałych w sprawie trudności w ustaleniu prawdy obiektywnej i konieczności dokonania ustaleń w oparciu o różnego rodzaju dowody organ pierwszej instancji winien zatem rozważyć celowość przeprowadzenia w sprawie rozprawy (art. 89 § 2 KPA). Biorąc pod uwagę powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji. O zwrocie należnych pełnomocnikowi skarżącego kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 205 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).