I SA/Wa 1430/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi J. W. i J. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania za nieruchomość 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących J. W. i J. W. solidarnie kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] - po ponownym rozpatrzeniu odwołania J. W. i J. W. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] umarzającej postępowanie administracyjne dotyczące ustalenia odszkodowania za grunty zajęte pod drogę publiczną stanowiące działki ewidencyjne nr [...] o powierzchni [...] m2 z obrębu [...] oraz nr [...] o powierzchni [...] m2 z obrębu [...] w gminie [...] – uchylił zaskarżoną decyzję w całości i jednocześnie odmówił ustalenia odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogi publiczne – część ul. [...] stanowiącą działkę nr ewidencyjną nr [...] o pow. [...] m² obręb [...] oraz część ul. [...] stanowiącą działkę nr [...] o pow. [...] m² obręb [...], obie położone w gminie [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Starosta [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wypłaty odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną w gminie [...]. W uzasadnieniu stwierdził, że wniosek w danej sprawie został złożony po wyznaczonym ustawowo terminie. W dniu 28 września 2010 r. J. W. i J. W. złożyli odwołanie twierdząc, iż wniosek z dnia 28 maja 2010 r. należy traktować jako uzupełnienie wniosku z dnia 8 grudnia 2005 r. Wojewoda [...] rozpatrując odwołanie decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. i odmówił uwzględniania wniosku J. W. i J. W. Na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli J. W. i J. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 586/11 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że z materiału dokumentacyjnego znajdującego się w aktach przedmiotowej sprawy nie wynika w żaden sposób, aby organ próbował wyjaśnić kwestię rzeczywistych intencji strony zawartych w piśmie z dnia 25 maja 2010 r. Natomiast bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego potraktował to pismo jako nowy wniosek o odszkodowanie złożony z uchybieniem terminu określonego w art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r. Nr 133, poz. 872 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą". Zdaniem Sądu, brak w aktach przedmiotowego wniosku skarżących z dnia 7 grudnia 2005 r. oraz akt administracyjnych prowadzonych pod sygn. [...] uniemożliwia ocenę stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy. Wojewoda [...], stosownie do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2011 r., pismem z dnia 16 stycznia 2012 r., działając na podstawie art. 136 Kpa, zwrócił się do organu pierwszej instancji z prośbą o przekazanie oryginału lub potwierdzonych za zgodność z oryginałem kopii wniosku z dnia 8 grudnia 2005 r. oraz akt administracyjnych prowadzonych pod sygnaturą [...]. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2012 r. uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. i jednocześnie odmówił ustalenia odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogi publiczne – część ul. [...] stanowiącą działkę nr ewidencyjną nr [...] o pow. [...] m² obręb [...] oraz część ul. [...] stanowiącą działkę nr [...] o pow. [...] m² obręb [...], obie położone w gminie [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 73 ust. 1 i ust. 4 ustawy nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1 i 2 będzie ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Po upływie tego okresu roszczenie wygasa. Wojewoda wskazał, że przy piśmie z dnia 7 lutego 2012 r. Starosta [...] przekazał potwierdzony za zgodność z oryginałem wniosek J. W. i J. W. z dnia 8 grudnia 2005 r. oraz kopie akt administracyjnych o sygnaturze [...]. Organ odwoławczy dodał, że wniosek przekazany przy piśmie z dnia 7 lutego 2012 r. jest tożsamy z wnioskiem znajdującym się w aktach sprawy organu pierwszej instancji (6 strona akt). Na wniosku tym nie ma daty jego sporządzenia, znajduje się jednak na nim urzędowa pieczęć potwierdzająca datę jego wpływu do Starostwa [...] Wydziału Geodezji, Katastru, Gospodarki Nieruchomościami i Ochrony Gruntów Rolnych, tj. 8 grudnia 2005 r. (L. dz. 3444). Z treści wniosku wynika, że J. W. i J. W. wnoszą o "ustalenie wysokości odszkodowania za działkę zajętą pod ul. [...] oznaczoną jako część działki ewidencyjnej nr [...] obr. [...] m. [...] ujawnionej w KW [...]". Do wniosku załączony został ponadto wypis z rejestru gruntów dla działki ewidencyjnej nr [...]. Dalej Wojewoda [...] zaznaczył, że wniosek (pismo z dnia 28 maja 2010 r.) o ustalenie odszkodowania za działkę nr [...] obręb [...] o pow. [...] m2, zajętą pod ul. [...] oraz za działkę nr [...] obręb [...] o po w. [...] m2, zajętą pod ul. [...] został złożony w dniu 2 czerwca 2010 r. Z treści wniosku wynika, że dotyczy on sprawy prowadzonej w Starostwie [...] sygn. akt [...]. Ponadto "dotychczasowe postępowanie dotyczyło gruntu zajętego pod ul. [...] oraz gruntu zajętego pod ul. [...] (w części stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...])". Wojewoda [...] podniósł, że postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w gminie [...], zajętą pod drogę powiatową - ul. [...], oznaczoną jako działka ewidencyjna nr [...], obr. [...], o pow. [...] m2, które zostało zainicjowane wnioskiem J. W. i J. W. z dnia 20 października 2005 r. sygn. akt [...] zostało zakończone ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] września 2007 r., nr [...] ustalającą odszkodowanie za tę nieruchomość. Z kolei postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w gminie [...], oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka [...] z obr. [...], które zostało zainicjowane wnioskiem J. W. i J. W. z dnia 8 grudnia 2005 r. sygn. akt [...] zostało zakończone decyzją Starosty [....] z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] odmawiającą ustalenia odszkodowania za tę nieruchomość. Organ drugiej instancji wskazał, że pismem z dnia 2 czerwca 2010 r. wnioskodawcy zwracają się o odszkodowanie za zupełnie inne działki, niż te które zostały wskazane we wcześniejszym wniosku z dnia 8 grudnia 2005 r. Bezsporne jest zatem zdaniem organu odwoławczego wniosek dotyczący ustalenia za działki nr [...] oraz [...] został złożony z uchybieniem terminu wskazanego w art. 73 ustawy, a zatem organ pierwszej instancji prawidłowo uznał pismo z dnia 28 maja 2010 r. (data wpływu do organu 2 czerwca 2010 r.) jako nowy wniosek o odszkodowanie. Wojewoda [...] podniósł, że Starosta [....] przeprowadził postępowanie wyjaśniające i wypowiedział się merytorycznie, co do wniosku z dnia 2 czerwca 2010 r. o ustalenie i wypłatę odszkodowania jednoznacznie uznając, że został on złożony po 31 grudnia 2005 r. ostatecznie jednak umarzając postępowanie w sprawie przyznania odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną, stanowiącą działki ewidencyjne: nr [...] o pow. [...] m2 obręb [...] oraz nr [...] o pow. [...] m2 obręb [...] w gminie [...]. Reasumując, zdaniem organu drugiej instancji, powyższe obliguje do uchylenia na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa zaskarżonej decyzji oraz orzeczenia o odmowie ustalenia odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogi publiczne, część ul. [...] stanowiącą działkę ewidencyjną nr [...] o pow. [...] m2 obręb [...] oraz część ul. [...] stanowiącą działkę nr [...] o pow. [...] m2 obręb [...], obie położone w gminie [...]. Na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli J. W. i J. W. zarzucając jej: 1) naruszenie przez organ przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 Kpa poprzez: a) nieuwzględnienie dowodów w postaci dokumentów zawartych w aktach postępowania prowadzonego przez Starostę [...] nr [...], z których jednoznacznie wynika, że skarżący we wniosku z grudnia 2005 r. nie mogli podać prawidłowych numerów działek będących ich własnością zajętych pod drogi publiczne, ponieważ nie było w tym czasie sporządzonej odpowiedniej dokumentacji geodezyjno-kartograficznej dla działek objętych księgą hipoteczną nr [...] pod nazwą "[...]", b) zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie rzeczywistej treści ich żądania, tj. treści wniosku z dnia 7 grudnia 2005 r., jak również charakteru ich pisma z dnia 28 maja 2010 r., w szczególności poprzez niezwrócenie się do nich z zapytaniem odnośnie treści ich żądania; 2) naruszenie przez organ przepisu postępowania, tj. art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niezastosowanie się przez organ do wiążących wskazań, co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2011 r. (sygn. akt I SA/Wa 586/11), w szczególności poprzez zaniechanie zwrócenia się do nich z zapytaniem odnośnie treści ich żądania zgłoszonego w piśmie z dnia 7 grudnia 2005 r. oraz piśmie z dnia 28 maja 2010 r.; 3) naruszenie przez organ przepisu postępowania, tj. art. 61 Kpa poprzez błędne zakwalifikowanie pisma z dnia 28 maja 2010 r. jako nowego wniosku dotyczącego innej nieruchomości, niż objęta wnioskiem z 7 grudnia 2005 r.; 4) naruszenie przez organ przepisu prawa materialnego, tj. art. 73 ust. 4 ustawy poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, co miało wpływ na wynik sprawy. W obszernym uzasadnieniu skargi podniesiono między innymi, że w dniu 2 czerwca 2010 r. wpłynęło do Wydziału Nieruchomości i Ochrony Gruntów Rolnych Powiatu [...] pismo z dnia 28 maja 2010 r. sformułowane przez pełnomocnika skarżących J. W., które niezależnie od nazwania go wnioskiem, w swej treści odnosiło się do postępowania wszczętego wnioskiem złożonym w ustawowym terminie, tj. przed 31 grudnia 2005 r. (nr [...]). Jest to zdaniem skarżącego fakt bezsporny i interpretacja tego pisma jako nowy wniosek o ustalenie odszkodowania, a nie jako uzupełnienie wniosku z dnia 7 grudnia 2005 r., jest ich zdaniem sprzeczna z zasadami logiki oraz obowiązującymi przepisami. W piśmie z dnia 28 maja 2010 r. skarżący podnieśli, że w postępowaniu wszczętym na podstawie wniosku z dnia 2005 r., nie zostały wzięte pod uwagę wszystkie nieruchomości objęte wnioskiem. W sposób czytelny wskazano, co do których działek zajętych pod drogę, postępowanie zostało już zakończone wypłatą odszkodowania. Jednocześnie wskazano, że postępowanie dotyczyło faktycznie tylko części działki hipotecznej nr [...], a jak wynika z dokumentów, m.in. z zaświadczenia wydanego przez Sąd Rejonowy dla W. z dnia 20 listopada 2006 r. (wydanego już po złożeniu pierwotnego wniosku), złożonego do akt sprawy [...] w skład nieruchomości wnioskodawców objętej księgą hipoteczną nr [...] pod nazwą "[...]" wchodziły również działki hipoteczne nr [...],[...],[...],[...] i [...]. Zdaniem skarżących, nieujawnienie właściwych numerów działek we wniosku nie może być interpretowane na niekorzyść skarżących. Niewskazanie prawidłowych numerów działek było wynikiem błędów powstałych przy opracowywaniu odnowienia ewidencji gruntów. To właśnie wtedy nie wprowadzono rozliczenia granic nieruchomości hipotecznych i nie ujawniono stanu własności ul. [...] ( wskazanej we wniosku), a także ul. [...] (co do której zakończyło się postępowanie na podstawie innego wniosku) oraz [...] (co do istnienia działki pod tą ulicą skarżący w ogóle nie wiedzieli). Dopiero analiza dokumentów wykonana podczas prowadzonego postępowania przed Wojewodą o stwierdzenie ich nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę [...], i na koszt skarżących wykazała, że także inne działki ewidencyjne wchodzą w skład księgi hipotecznej nr [...] pod nazwą "[...]". To co na skutek działań skarżących, którzy w tej sprawie wyręczyli właściwe organy ujawniono, że część działki hipotecznej nr [...] jest pod ul. [...] i części tej odpowiada obecnie działka ewidencyjna nr [...] o pow. [...] m2 obręb [...] oraz, że część działki hipotecznej nr [...] jest pod ul. [...] i części tej odpowiada obecnie działka ewidencyjna nr [...] o pow. [...] m2 obręb [...], obydwie działki położone w Gminie [...]. W ocenie skarżących wniosek z 7 grudnia 2005 r. dotyczył działek zajętych pod ulicę [...] i to na organie ciążył obowiązek zebrania całości materiału dowodowego, na podstawie którego winien wydać decyzję o odszkodowaniu dla wszystkich działek skarżących zajętych pod ul. [...]. Natomiast w obrębie [...], znajduje się ul. [...] z działką nr [...] o pow. [...] m2, więc działka ta też była objęta wnioskiem z 7 grudnia 2005 r. i tylko przez niedopatrzenie organu w pierwotnym postępowaniu nie została wobec niej wydana decyzja o odszkodowaniu, dlatego też ich zdaniem organ rozpatrując sprawę naruszył art. 77 Kpa. Skarżący podkreślili, że wyjaśnienie stanu prawnego działki nr [...] oraz [...] nastąpiło dopiero w 2009 r. Pismem z 10 sierpnia 2009 r. pełnomocnik skarżących przedstawiła Wojewodzie w postępowaniu pod sygn. [...] wypisy i wyrysy z rejestru gruntów dla w/w działek z których jednoznacznie wynika własność skarżących. Następnie Wojewoda wydał w dniu [...] listopada 2009 r. decyzje nr [...] i [...] dotyczące stwierdzenia nabycia przez Gminę [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r., odpowiednio działki [...] zajętej pod ul. [...] oraz działki [...] zajętej pod ul. [...]. Skarżący zaznaczyli także, że postępowanie przed Wojewodą było prowadzone na ten sam wniosek i pod tą samą sygnaturą, co postępowanie w sprawie innej działki skarżących nr [...] w obrębie [...] zajętej pod ul. [...] w [...], zakończonej decyzją Wojewody nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. J. W. i J. W. zwrócili uwagę, że wydając zaskarżoną decyzję Wojewoda [...] całkowicie zignorował wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2011 r. Przede wszystkim, organ nie zwrócił się do nich z zapytaniem odnośnie treści żądania. Skarżący podnoszą, że we wniosku złożonym w ustawowym terminie wskazali nie tylko numer działki zajętej pod drogę publiczną, ale i podali nazwę ulicy w skład której nieruchomości stanowiące ich własność weszły oraz obręb, a także księgę wieczystą, z której działki zajęte pod drogi były wyodrębnione. Zdaniem skarżących ich intencją było uzyskanie odszkodowania za nieruchomości zajęte pod drogę, wskazane i określone także przez podanie nazwy ulicy i obrębu. Przeprowadzenie natomiast postępowania dowodowego zmierzającego do ostatecznego ustalenia numeracji działek ewidencyjnych i powierzchni faktycznie zajętej pod drogę publiczną należało ich zdaniem do obowiązków organu prowadzącego podstępowanie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawowym zarzutem skargi jest niezastosowanie się przez organ do wskazań zawartych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 września 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 586/11. Zarzut ten jest zasadny. W powyższym wyroku Sąd wskazał, że organ odwoławczy nie ustalił treści wniosku złożonego przez skarżących w dniu 8 grudnia 2005 r. oraz nie ustalił rzeczywistego charakteru pisma skarżących z dnia 28 maja 2010 r. zatytułowanego jako wniosek, zawierającego w swojej treści "dot. sprawy [...] - wniosku o ustalenie odszkodowania za grunty zajęte pod drogę publiczną", zaś organ prowadząc niniejszą sprawę przyjął, że pismo z dnia 28 maja 2010 r. stanowi nowy wniosek o odszkodowanie złożony z uchybieniem terminu określonego w art. 73 ust. 4 ustawy. Sąd stwierdził, że z materiału dokumentacyjnego znajdującego się w aktach sprawy nie wynika, aby organ próbował wyjaśnić rzeczywiste intencje strony zawarte w piśmie z dnia 28 maja 2010 r. Sąd zaznaczył także, że organ nie przeprowadził żadnego postępowania mającego na celu wyjaśnienie, czy działki ewidencyjne nr [...] z obrębu [...] i nr [...] z obrębu [...] w gminie [...] (o których mowa w piśmie z dnia 28 maja 2010 r.) wchodzą w skład nieruchomości objętej księgą hipoteczną nr [...] pod nazwą "[...]" i znajdują się pod ulicami [...] i [...], które były objęte wnioskiem z dnia 7 grudnia 2005 r., ani nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji do stanowiska skarżących w zakresie tego, czy postępowanie objęte tym wnioskiem zostało w całości zakończone, czy też nie. Zdaniem Sądu organ orzekający nie miał więc żadnych podstaw, aby na tym etapie postępowania bez zebrania całości materiału dowodowego, w tym wyjaśnienia intencji skarżących, uznać pismo skarżących z dnia 28 maja 2010 r. za nowy wniosek w sprawie złożony po upływie ustawowego terminu. Tym bardziej, że z powyższego pisma wynika, że skarżący nie domagają się odszkodowania za inną nieruchomość (znajdującą się pod inną ulicą) stanowiącą ich własność w dniu 31 grudnia 1998 r. i zajętą pod drogę publiczną, ale że wyjaśniają kwestię numeracji działek znajdujących się pod ulicą [...] i [...] objętych ich wnioskami z dnia 8 grudnia 2005 r. (którego brak jest w aktach sprawy niniejszej). W ocenie Sądu orzekającego w sprawie I SA/Wa 586/11 zakwalifikowanie pisma skarżących z 28 maja 2010 r. jako nowego wniosku o przyznanie odszkodowania w trybie art. 73 ustawy, bez dokładnego zbadania, rzeczywistych intencji skarżących zawartych tym piśmie, narusza art. 7 Kpa, art. 6 Kpa, art. 77 § 1 Kpa i art. 80 Kpa, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji. Z wywodów Sądu wynika, że to organ ma wyjaśnić intencje skarżących, czy pismo skarżących z dnia 28 maja 2010 r. uznać za nowy wniosek w sprawie złożony po upływie ustawowego terminu, czy jako uzupełnienie wniosku z dnia 7 grudnia 2005 r. Sąd stwierdza, że Wojewoda [...] rozpoznając ponownie sprawę nie zastosował się do wskazań wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2011 r., gdyż dalej nie wyjaśnił treści wniosku złożonego przez skarżących w dniu 8 grudnia 2005 r. oraz nie ustalił rzeczywistego charakteru (treści żądania) pisma skarżących z dnia 28 maja 2010 r. Jjak wynika z akt sprawy Wojewoda [...] stosownie do wskazań wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2011 r. pismem z dnia 16 stycznia 2012 r. jedynie zwrócił się do Starosty [...] o przekazanie wniosku skarżących z dnia 8 grudnia 2005 r. oraz akt administracyjnych prowadzonych pod sygnaturą [...]. Sąd zwraca uwagę, że aby organ mógł skutecznie wszcząć i prowadzić postępowanie o odszkodowanie, to wniosek strony powinien zawierać precyzyjne żądanie. To strona ma określić w podaniu za które konkretnie nieruchomości bądź ich części zajęte pod konkretną drogę (drogi) żąda ustalenia odszkodowania. Trzeba wskazać, że z pisma skarżących z dnia 8 grudnia 2005 r. wynika, że domagają się oni odszkodowania za część działki nr [...] z obrębu [...] m. zajętą pod ul. [...] w [...], na co załączyli stosowny wypis z ewidencji gruntów. Z kolei z pisma skarżących z dnia 28 maja 2010 r. wynika, że skarżący domagają się odszkodowania za działkę zajętą pod ul. [...] nr [...] z obrębu [...] oraz za działkę nr [...] z obrębu [...] zajętą pod ul. [...]. W niniejszej sprawie nie zostało wyjaśnione: po pierwsze – jaki konkretne działki ewidencyjne lub ich części w dniu orzekania o odszkodowaniu zawierają się w ogólnie określonej przez skarżących powierzchni, wskazanej we wniosku z 2005 r. jako "część działki nr [...]" (w aktach sprawy brak dokumentacji pozwalającej na ustalenia w tym zakresie); po drugie – czy wniosek z 2010 r. stanowi podanie precyzujące żądanie z 2005 r., czy też jest to nowy wniosek o odszkodowanie (organ odwoławczy nie wezwał skarżących o wypowiedzenie się w tym zakresie); po trzecie – czy wskazywane przez skarżących we wniosku z 2010 r. działki nr [...] i [...] zawierają się w ogólnie określonej powierzchni wskazanej we wniosku z 2005 r. jako "część działki nr [...]" (w aktach sprawy brak dokumentacji pozwalającej na ustalenia w tym zakresie) –zakładając, że skarżący na wezwanie organu wyjaśnią, że wnioskiem z 2010 r. sprecyzowali wniosek z 2005 r. W niniejszej sprawie Sąd uznał, że należy również uchylić decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] (decyzję organu pierwszej instancji), ponieważ ustalenie zakresu żądania zawartego w podaniu skarżących jest w sprawie kwestią podstawową, jeżeli chodzi o warstwę przedmiotową sprawy i w związku z tym strona ma prawo do dwóch instancji administracyjnych w zakresie (art. 15 Kpa). Wobec tego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), natomiast decyzja organu pierwszej instancji z naruszeniem art. 105 § 1 w zw. z art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę Starosta [..] zastosuje się do oceny prawnej zaprezentowanej w niniejszym wyroku, a następnie, w zależności od okoliczności, podejmie w sprawie dalsze czynności lub wyda stosowny akt, który uzasadni zgodnie z wymogami art. 107 § 3 Kpa. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135, art.152 oraz art. 200 i art. 205 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.