I SA/Wa 1444/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) Sędziowie WSA Joanna Skiba WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant Małgorzata Kulińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi Instytutu [...] w W. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do nadawania stopni naukowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz Instytutu [...] w W. kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku Instytutu [...] w W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymała w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] cofającą uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora i doktora habilitowanego nauk [...] w zakresie nauk [...] Instytutowi [...] w W. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Instytut [...] w W. (zwany dalej Instytutem) jest jednostką [...], która w [...] r. otrzymała uprawnienie do nadawania stopnia naukowego doktora nauk [...] w zakresie nauk [...], zaś w [...] r. uprawnienie do nadawania stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk [...] w dyscyplinie nauki [...] Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów (zwana dalej Centralną Komisją) decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. cofnęła Instytutowi uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora i doktora habilitowanego nauk [...] w zakresie nauk [...]. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem Instytut złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniosek ten został przekazany Sekcji Nauk [...] do rozpatrzenia podnoszonych zarzutów, a następnie był przedmiotem dyskusji na posiedzeniu Prezydium Centralnej Komisji. Ponowna analiza prowadzonego postępowania przeprowadzona przez rzeczoznawców, członków Sekcji Nauk [....], doprowadziła do uznania zarzutów Instytutu za całkowicie nieuzasadnione. Centralna Komisja stanęła na stanowisku, że nie przekroczyła ustawowych uprawnień. Dokonała wszechstronnej i obiektywnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego. Organ podkreślił, że ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595, ze zm.) nie stawia ograniczeń przy stosowaniu trybu przeprowadzanej kontroli, zaś Instytut nie prowadzi w ogóle [...], a zajmuje się [...] przeprowadzaniem przewodów doktorskich, habilitacyjnych i postępowań o nadanie tytułu profesora. Zaskakująca jest, zdaniem organu, ilość przeprowadzanych postępowań w stosunku do ilości kadry zatrudnionej w Instytucie. Analiza dokumentacji wskazała, iż [...] wniosków o zatwierdzenie uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego oraz uchwał o poparcie wniosku o nadanie tytułu naukowego profesora, kierowanych przez Instytut do Centralnej Komisji, oceniana była negatywnie. W latach 2001-2006 Centralna Komisja rozpatrzyła [...] wniosków Instytutu, w tym [...] o zatwierdzenie habilitacji i [...] o nadanie tytułu profesora. Przy tym w latach 2001-2004 wnioski Instytutu w [...]% uzyskały opinię negatywną, zaś w latach 2005-2006 było to [...]%. Organ wyjaśnił, że została dokonana analiza i ocena [...] rozpraw doktorskich, na podstawie których Instytut nadał stopień naukowy doktora. Podkreślił, że Instytut został zobowiązany do przedstawienia dokumentacji [...] przewodów doktorskich, niemniej jednak do dnia [...] czerwca 2007 r., pomimo wysyłanych w tej sprawie listów, nie zostały dostarczone dokumentacje [...] przewodów doktorskich, obronionych przez obywateli [...]. Na podstawie analizy przewodów doktorskich stwierdzono, że ogólny poziom rozpraw był [...], hipotezy badawcze formułowane były [...], stwierdzono również uchybienia w warsztacie badawczym, brak teoretycznego ujęcia problemu, niepoprawność struktury pracy, podawanie w spisie literatury wielu publikacji, w których przedstawiane poglądy nie były uwzględnione w rozprawie, opieranie się na starej literaturze, niepoprawnie sporządzone przypisy, mankamenty redakcyjne. Organ sformułował i uznał za najważniejsze następujące zarzuty: 1. w [...] przypadkach Instytut przekroczył posiadane uprawnienia w zakresie nadawania stopni naukowych doktora nauk [...] w dyscyplinie nauki [...], przeprowadzając przewód w [...] w zakresie [...] (Z. Z.), a w [...] - w zakresie [...] (J. W.). Jeden z recenzentów wysunął też wątpliwość, czy przewód doktorski rozprawy J. D. pt. "[...]", w której silnie przewijają się wątki [...], powinien być przeprowadzany w Instytucie. Inny recenzent zgłosił analogiczną wątpliwość w odniesieniu do rozprawy "[...]", 2. [...] recenzentów kwestionowało zgodność specjalizacji promotorów z tematyką rozpraw oraz zgłosiło zastrzeżenia do wyboru recenzentów, z uwagi na ich brak kompetencji w tematyce rozpraw, 3. [...] recenzentów podnosiło, że recenzowanie rozpraw zlecono innym osobom, niż podane w protokołach z posiedzeń Rady Naukowej Instytutu, czego przyczyny nie zostały nigdzie wyjaśnione, 4. wystąpił przypadek (J. W.), że broniona rozprawa doktorska miała odmienny tytuł od tego, który przyjęła Rada Naukowa przy otwarciu przewodu, przy braku wyjaśnienia przyczyny tych zmian, 5. pomimo braku w Radzie Naukowej Instytutu specjalistów w zakresie [...] otwierano przewody doktorskie w tej dziedzinie. Podobny zarzut dotyczył braku specjalistów w zakresie [...], 6. na posiedzeniach Rady Naukowej Instytutu, zazwyczaj brało udział nieco powyżej [...]% członków, stanowiąc minimum potrzebne do kworum. Znaczy to, że duża część członków Rady nie brała udziału we wszystkich etapach przewodu doktorskiego. W jednym przypadku (J. D.) recenzent stwierdził brak kworum przy głosowaniu na posiedzeniu Rady Naukowej, gdy podejmowano decyzję o dopuszczeniu rozprawy do publicznej obrony, często zaś w protokołach tych brak jest wzmianki, czy głosowanie dotyczące nadania stopnia naukowego było tajne, 7. decyzje w sprawie wyznaczenia recenzentów rozpraw, dopuszczenia do obrony podejmowała [...] Komisja ds. Tytułu i Stopni Naukowych, której przewodniczył prof. W. G. Przed tą Komisją odbywały się również obrony. W otrzymanej dokumentacji nie zawsze znajdowały się protokoły z posiedzeń z listami obecności na tej Komisji, 8. nie we wszystkich protokołach z posiedzeń Rady Naukowego Instytutu, na których zapadały decyzje dotyczące przewodu doktorskiego dołączono listę obecności, wystąpiły przypadki (dotyczy to np. D. D., J. W.) niezgodności nazwisk w protokole z listą obecności dołączonej do protokołu, 9. stwierdzono, że w wielu przypadkach w protokołach z posiedzeń Rady Naukowej Instytutu, na którym nadawano stopień doktora, zamieszczono dosłownie pytania i odpowiedzi, jakie padały na wielu obronach prac doktorskich na Komisji ds. Tytułu i Stopni Naukowych, 10. na większości protokołów z posiedzeń Rady Naukowej Instytutu figuruje data [...] 2007 r., pomimo, że obrony miały miejsce dużo wcześniej. Fakt ten, w połączeniu z faktem wymienionym w poprzednim punkcie, pozwala na wysnucie wniosku, że albo z posiedzeń Rady Naukowej nie zostały sporządzone protokoły (a zostały one [...], gdy dokumentacji zażądała Centralna Komisja), albo, że stopień doktora nadała sama Komisja bez decyzji Rady Naukowej, 11. we wszystkich przewodach doktorskich doktoranci zdawali egzaminy z przedmiotów: nauki o [...], bez zaznaczenia, który przedmiot jest podstawowy, 12. wszystkie egzaminy, łącznie z egzaminem z języka [...], przeprowadzały stale tylko te same osoby: prof. I. H. ([...]), prof. W. G. ([...]) i dr hab. W. W. ([...]), bez udziału promotora i kwalifikowanego lektora. Jeden z recenzentów, oceniając [...] przewody, stwierdził, że dwa pierwsze pytania z języka [...] wszyscy doktoranci otrzymywali te same, 13. w dokumentacji przewodów doktorskich brak jest dokumentów stwierdzających posiadanie przez doktorantów [...]. Ocenie Centralnej Komisji podlegało również spełnianie przez Instytut warunków minimum kadrowego niezbędnego do korzystania z uprawnień do nadawania stopni naukowych i tytułu naukowego. W tym zakresie organ stwierdził następujące nieprawidłowości: 1. początkowy brak informacji, czy Instytut był jedynym miejscem, gdzie poszczególne osoby były zaliczone do minimum kadrowego (początkowe deklaracje pracowników nie zawierały takiej informacji; dopiero pojawiły się one w przesłanych powtórnie przez Instytut deklaracjach, na konkretne żądanie Centralnej Komisji, przy czym nastąpiła też wtedy rezygnacja kilku osób ze złożenia oświadczenia), 2. brak warunków zatrudnienia pracowników zaliczanych do minimum kadrowego przed [...] lipca 2006 r.; dostarczono bowiem do Centralnej Komisji kopie umów o pracę opatrzone datą [...] czerwca 2006 r., obowiązujące od dnia [...] lipca 2006 r., 3. fakt, że co najmniej [...] członków Rady Naukowej Instytutu udzieliło swej zgody o włączenie do minimum kadrowego w sprawach stopni naukowych, zarówno w tym Instytucie, jak i w innej placówce, 4. uznanie za [...] ([...]) zatrudnienie samodzielnego pracownika naukowego na stanowisku tzw. [...]. Zdaniem organu związek z Instytutem samodzielnych pracowników naukowych, wchodzących do tzw. minimum kadrowego, jest osobliwy, niespotykany w innych placówkach naukowych i nie gwarantuje możliwości zaangażowania wymaganego w głównym miejscu zatrudnienia. [...] pracownicy wchodzący w skład minimum kadrowego mają jeszcze inne, poza Instytutem, miejsce pracy, gdzie [...]. Ich zaangażowanie w Instytucie koncentruje się [...] na uczestniczeniu w posiedzeniach Rady Naukowej, zatwierdzającej stopień doktora nauk [...] i przeprowadzaniu postępowań w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego i tytułu profesora. Organ podkreślił, że od wielu lat Instytut koncentruje swoją działalność na [...] kadr naukowych w dyscyplinie nauki [...] i między innymi prowadzi studia doktoranckie dla osób [...]. Do czerwca 2007 r. Instytut wypromował [...] doktorów, przeprowadził ponad [...] przewodów habilitacyjnych i [...] profesorskich. Zważywszy na stosunkowo [...] zasoby kadrowe Instytutu i ich [...], odbija się to negatywnie, zdaniem Centralnej Komisji, na jakości procedur i jakości prac promowanych w Instytucie. Ponadto organ podkreślił, że Instytut nie zatrudnia [...] kadry naukowej. W wykazach wypromowanych doktorów z ostatnich [...] lat nie ma [...]. Instytut nie prowadzi działalności naukowej, przeprowadzając przewody przy pomocy [...] Równocześnie Centralna Komisja stanęła na stanowisku, że dotychczas przeprowadzone postępowanie w niniejszej sprawie zgodne było z obowiązującymi przepisami i prawidłowo zastosowano normę art. 9 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki, a sformułowane w tym zakresie zarzuty Instytutu organ uznał za niezasadne. Centralna Komisja powołując się na art. 29 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. wyjaśniła, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu przed tym organem stosuje się odpowiednio. Organ podkreślił, że jego działanie podyktowane jest troską o należyty poziom doktoratów, habilitacji i nominacji profesorskich oraz troską o poziom i rozwój polskiej nauki. W interesie społecznym leży zapobieżenie licznym negatywnym zjawiskom i ich konsekwencjom, jakie mogłyby być wywołane kontynuacją dotychczasowego sposobu korzystania z uprawnień przez Instytut. Zdaniem organu, które zostało ujęte w uzasadnieniu wydanego orzeczenia, Instytut [...] ponieważ: [...] był przez [...], nie ma [...] czy innych [...] (przynajmniej nie można było zdobyć informacji na ten temat), analizując działalność omawianego Instytutu nie można oprzeć się wrażeniu, że mamy do czynienia z czymś w rodzaju [...] - placówki naukowej, która niektóre rodzaje aktywności naukowej [...], albo [...], zaś jedyną realną i znaczącą formą działalności Instytutu jest przyznawanie [...] stopni naukowych. Organ podkreślił, że w dużej części środowiska naukowego zajmującego się naukami [...] w Polsce działalność Instytutu [...] uważa się za [...] polskiej nauki. Równocześnie organ podniósł, że na posiedzeniu Sekcji Nauk [...] w dniu [...] czerwca 2007 r., po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, przedstawieniu wyników analizy przeprowadzonej przez [...] rzeczoznawców i dyskusji, Sekcja opowiedziała się w tajnym głosowaniu przeciw uchyleniu poprzedniej, negatywnej decyzji Centralnej Komisji w sprawie uprawnienia do nadawania stopnia doktora nauk [...] w zakresie [...] (wynik głosowania: za uchyleniem decyzji [...] głosy, przeciw uchyleniu [...] głosów przy [...] głosach wstrzymujących się) oraz doktora habilitowanego nauk [...] w zakresie [...] (wynik głosowania: za uchyleniem decyzji [...] głosy, przeciw uchyleniu [...] głosów przy [...] wstrzymującym się). Stanowisko i wniosek Sekcji Nauk [...] wraz z całą dokumentacją zostało udostępnione Instytutowi w celu zapoznania się z nim i zgłoszenia ewentualnych uwag. Instytut z tego uprawnienia skorzystał, jednakże nie zajął stanowiska na piśmie. Prezydium Centralnej Komisji na posiedzeniu w dniu [...] września 2007 r. przyjęło stanowisko Sekcji Nauk [...] i w głosowaniu tajnym wypowiedziało się przeciw uchyleniu i utrzymało w mocy poprzednią decyzję Centralnej Komisji w sprawie cofnięcia uprawnienia do nadawania stopnia doktora nauk [...] w zakresie [...] (wynik głosowania: za uchyleniem decyzji [...] głosy, przeciw uchyleniu [...] głosów, [...]) oraz doktora habilitowanego nauk [...] w zakresie [...] (wynik głosowania: za uchyleniem decyzji [...] głos, przeciw uchyleniu [...] głosów, [...]). Tym samym Prezydium Centralnej Komisji podtrzymało również decyzję o wskazaniu Wydziału [...] Uniwersytetu [...] do przeprowadzenia czynności związanych z zakończeniem wszczętych przewodów doktorskich i habilitacyjnych. Podsumowując Centralna Komisja stwierdziła, że odebranie Instytutowi uprawnień nie stanowi przekroczenia granic swobody uznania administracyjnego. Przeprowadzając postępowanie w niniejszej sprawie Centralna Komisja miała na uwadze przede wszystkim przestrzeganie przepisów ustawy oraz słuszny interes społeczny. Na decyzję Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Instytutu [...] w W. W bardzo obszernym (wraz ze złożonym na rozprawie w dniu 15 grudnia 2008 r. załącznikiem do protokołu z rozprawy liczącym ponad 20 stron) uzasadnieniu strona skarżącą zarzuciła zaskarżonej decyzji 1. rażące naruszenie prawa materialnego, tj.: - art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym w zakresie sztuki przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; 2. rażące naruszenie prawa procesowego, tj.: - art. 6 kpa poprzez wydanie decyzji na podstawie okoliczności nie mających znaczenia prawnego, - art. 7 kpa poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a także nieuwzględnienie w toku rozpoznania sprawy interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli, - art. 8 kpa poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów administracji państwa, - art. 10 § 1 kpa poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, - art. 61 § 4 kpa poprzez niezastosowanie i niepoinformowanie strony o wszczęciu postępowania z urzędu, - art. 68 § 1 i § 2 kpa poprzez jego niezastosowanie, - art. 73 § 1 kpa poprzez odmowę wydania odpisów z akt sprawy i uniemożliwienie zapoznania się z dokumentami przedstawianymi podczas posiedzenia Sekcji Nauk [...], które dotyczyły przedmiotowego postępowania, - art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 81 kpa poprzez nieumożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, - art. 78 § 1 kpa poprzez nieprzeprowadzenie dowodów, o które wnioskowała strona w toku postępowania administracyjnego, w tym zlecenia recenzji rzeczoznawcom, którzy nie są członkami Komisji, - art. 80 w związku z art. 7 kpa poprzez dokonanie wybiórczych ustaleń i dowolne uznanie - wbrew zebranemu materiałowi dowodowemu - że zostały spełnione przesłanki z art. 9 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595, ze zm.), - art. 107 § 1 i § 3 w związku z art. 8 kpa poprzez niewyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ przy wydaniu rozstrzygnięcia - w szczególności, gdy istniejący w sprawie stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy prawne stoją w sprzeczności z rozstrzygnięciem, a także przesłanek pozwalających stwierdzić poprawność zastosowania uznaniowych norm wynikających z art. 9 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym w zakresie sztuki, a przez to przekroczenie granic uznania administracyjnego. W tej sytuacji strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie utrzymanej nią w mocy decyzji Centralnej Komisji z dnia [...] listopada 2006 r. W ośmiostronicowej odpowiedzi na skargę Centralna Komisja wniosła o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny ocenia wydany akt zarówno pod względem jego zgodności z prawem materialnym, jak i zgodności z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przede wszystkim podkreślić należy, co wielokrotnie ostatnio wyjaśniał Naczelny Sąd Administracyjny w wydanych wyrokach dotyczących spraw odmowy zatwierdzenia przez Centralna Komisję Do Spraw Stopni i Tytułów stopnia naukowego, że postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego oraz stopni naukowych cechuje odrębność związana ze specyfiką tych spraw. Wynika stąd ograniczony zakres kontroli sądu administracyjnego, który nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 1996 r. sygn. akt III ARN 86/95, OSNAP 1996/21/315). Nie dokonuje także merytorycznej oceny dorobku naukowego skarżącego. Sąd nie jest również uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki. Kontrola sądu administracyjnego ogranicza się zatem jedynie do stwierdzenia, czy w postępowaniu przed Centralną Komisją jej organy nie naruszyły norm postępowania wynikających z przepisów ustawy i statutu Centralnej Komisji, a także przepisów kpa mających odpowiednie zastosowanie w zakresie nieuregulowanym ustawą (art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki). Tak więc rozpoznając skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd mógł poddać swej kontroli jedynie zgodności z prawem zaskarżonego aktu organu administracji, czyli dochowanie przez Centralną Komisję norm regulujących postępowanie przed organami Komisji; nie mógł natomiast rozważać tych zarzutów skargi, które dotyczą merytorycznej oceny poziomu działalności naukowej dokonanej przez powołanych recenzentów Centralnej Komisji. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej decyzji wskazać należy, że decydujące znaczenie dla jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji miał brak w decyzjach tych uzasadnienia wyboru przez organ zastosowanej wobec skarżącego sankcji. Postępowanie administracyjne w przedstawionej sprawie zostało wszczęte przez organ z urzędu na podstawie art. 9 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595, ze zm.). Przepis ten stanowi, że jeżeli okresowa ocena poziomu działalności naukowej lub artystycznej jednostki organizacyjnej, która stanowi podstawę do nadawania stopni doktora i doktora habilitowanego, jest negatywna, Centralna Komisja może: 1) ograniczyć uprawnienie przez zobowiązanie jednostki organizacyjnej do przedstawiania Centralnej Komisji do zatwierdzenia każdej uchwały o nadaniu stopnia doktora; 2) zawiesić uprawnienie na czas określony, nie dłuższy niż trzy lata; 3) cofnąć uprawnienie. W przypadku zawieszenia lub cofnięcia uprawnienia czynności związane z zakończeniem prowadzonych przewodów doktorskich i habilitacyjnych przeprowadza jednostka organizacyjna wskazana przez Centralną Komisję. Przepis art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki wyczerpująco określa zamknięty katalog działań o charakterze represyjnym, które może podjąć organ w przypadku sformułowania negatywnej opinii w toku dokonanej okresowej oceny poziomu działalności naukowej lub artystycznej jednostki organizacyjnej, z których najsurowszym obok zawieszenia przedmiotowych uprawnienie na czas określony, nie dłuższy niż trzy lata (pkt 2) jest cofnięcie przedmiotowych uprawnień (pkt 3). Najłagodniejszą zaś formą działania jest ograniczenie przedmiotowych uprawnień przez zobowiązanie jednostki organizacyjnej do przedstawiania Centralnej Komisji do zatwierdzenia każdej uchwały o nadaniu stopnia doktora (pkt 1). Zdaniem Sądu przy orzekaniu i wyborze sposobu postępowania organ winien zatem wziąć pod uwagę wszelkie okoliczności w postaci stopnia, rodzaju, znaczenia i skutków stwierdzonych nieprawidłowości oraz skuteczności podejmowanych wcześniej przez organ działań "ostrzegawczych" zmierzających do poprawy poziomu działalności naukowej kontrolowanej jednostki, w szczególności że wydana na powołanej podstawie prawnej decyzja należy do tzw. decyzji uznaniowych, o czym świadczy użyty przez ustawodawcę zwrot "Centralna Komisja może". Podkreślić należy, że właśnie w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji uznaniowej organ prowadzący to postępowanie jest obowiązany do dołożenia szczególnej staranności w dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, a następnie dokonania oceny całokształtu materiału dowodowego. Ze względu na możliwy do podniesienia zarzut niewłaściwego korzystania z uznania administracyjnego, obowiązki w zakresie uzasadnienia decyzji są zatem większe wobec organu orzekającego w ramach uznania administracyjnego, aniżeli w przypadku orzekania w ramach ustawowego związania. Ustawodawca formułując w art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. katalog sankcji, jakie ma do dyspozycji Centralna Komisja w przypadku oceny negatywnej oceny poziomu działalności naukowej jednostki organizacyjnej, pozostawił organowi swobodę co do wyboru rodzaju i rozmiaru działań, które podejmie. Zwrócić przy tym należy uwagę, że żaden inny przepis rangi ustawowej lub podustawowej nie reguluje kwestii trybu i sposobu dokonywania okresowej kontroli przez Centralną Komisję (odmiennie niż to ma miejsce w przypadku uprawnień Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego wynikających z art. 33, 34 i 48 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym, które zostały doprecyzowane w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 31 stycznia 2007 r. w sprawie szczegółowego trybu dokonywania kontroli uczelni i związków uczelni - Dz. U. Nr 24, poz. 151). Brak jest również jakiejkolwiek innej regulacji prawnej co do sposobu, zasad i trybu cofania przez Centralną Komisję posiadanych przez jednostkę organizacyjną uprawnień. Pozostawiona przez ustawodawcę Centralnej Komisji swoboda nie może być jednak utożsamiana z dowolnością lub arbitralnością. Dokonując okresowej oceny poziomu działalności naukowej lub artystycznej jednostki organizacyjnej organ zobowiązany jest do uwzględniania aksjologii i hierarchii wartości stojącej u podstaw Konstytucji RP oraz ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. W każdym zaś przypadku organ obowiązany jest przedstawić uzasadnienie swojego rozstrzygnięcia co do rodzaju sankcji, którą postanowił zastosować, wyjaśniając równocześnie dlaczego z określonego katalogu wybrał ten rodzaj działania, a pominął inne lub dlaczego uznał je za niewłaściwe bądź nieskuteczne. Sięgając zaś po najbardziej surowe działania organ winien wyjaśnić, dlaczego uznał je za niezbędne w konkretnej sprawie, mając na uwadze, że w demokratycznym państwie prawnym każda sankcja musi odpowiadać stopniowi stwierdzonych nieprawidłowości. Organ winien przy tym wziąć pod uwagę ostateczny cel, któremu podjęte działanie ma służyć. Z konstrukcji ustawowego katalogu sankcji wynika, że podstawowym celem w niniejszej sprawie jest usunięcie stwierdzonych w działalności jednostki nieprawidłowości, a w konsekwencji doprowadzenie do podniesienia jej poziomu naukowego. Jeżeli zaś tak określony cel można osiągnąć mniej radykalnym środkiem działania, to brak jest podstaw do zastosowania surowszego, zaś sięgnięcie od razu po najsurowszy z możliwych środków (bez wcześniejszej próby użycia środków łagodniejszych) winno być zdaniem Sądu stosowane jedynie w wyjątkowych, niecierpiących zwłoki sytuacjach. Ale nawet wówczas organ musi szczegółowo wyjaśnić w uzasadnieniu wydanej decyzji, dlaczego uznał za konieczne sięgnięcie po tak radykalne środki działania, mając do dyspozycji inne mniej dotkliwe, a potencjalnie skuteczne. W zaskarżonej decyzji w ogóle brak jest jakichkolwiek ustaleń organu w tym zakresie. Brak jest wyjaśnienia, czy organ podejmował inne działania przewidziane art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, a jeśli tak, to z jakim skutkiem, brak jest obiektywnego wyjaśnienia, które konkretnie działanie skarżącego i na czym polegające jest tak naganne, że wymaga zastosowania najsurowszych przewidzianych ustawą środków działania organu publicznego. Należy bowiem zauważyć, że ustawodawca pozostawiając organowi możliwość wyboru spośród 3 sposobów postępowania uszeregował je według stopnia dolegliwości od najłagodniejszego do najsurowszego, dając w ten sposób organowi możliwość użycia takiej sankcji, która nie jest zbyt surowa i niewspółmierna do stwierdzonych uchybień. Z motywów zaskarżonego orzeczenia i utrzymanej nim w mocy decyzji wynika, że okoliczności te nie zostały przez Centralną Komisję uwzględnione, a przynajmniej brak jest w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji takich wywodów, które by przedstawiały ustalenia poczynione przez organ na ten temat. W tej sytuacji Sąd stanął na stanowisku, że powyższe uchybienie jest na tyle istotne, że musiało skutkować uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, jako naruszających przepis art. 9 ust. 2 powołanej ustawy. Zdaniem Sądu wybranie przez organ sankcji w postaci cofnięcia jednostce posiadanych uprawnień, ze względu na bardzo poważne skutki takiej decyzji, powinno być uzasadnione co najmniej takimi uchybieniami i nieprawidłowościami kontrolowanej jednostki, które można uznać za rażące naruszenie prawa lub które świadczą o zawinionym (stwierdzonym w prawem przewidziany sposób przez właściwy organ) działaniu na szkodę interesu publicznego. Jeśli zaś organ stwierdzi, że w kontrolowanej jednostce występują uchybienia formalnoprawne a nawet merytoryczne mające czasem charakter bardzo poważnych uchybień, ale nie może udowodnić tym naruszeniom charakteru rażącego naruszenia prawa, to przy braku jakiś dodatkowych istotnych okoliczności, nie powinien on w pierwszej kolejności sięgać po najdotkliwszą i najsurowszą z możliwych sankcji określonych w art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r., lecz powinien rozważyć najpierw skorzystanie z możliwie łagodniejszych środków. Ponadto zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 zd. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Z analizy akt sprawy wynika natomiast, że w trakcie rozpatrywania przedmiotowej sprawy organ administracji publicznej naruszył obowiązujące przepisy postępowania administracyjnego. W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno bowiem poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie. Art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, że organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jako dowolne należy więc traktować ustalenia faktyczne mogące znaleźć wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 kpa), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący, a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści. Ponadto zgodne z przepisami art. 107 § 3 kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Centralna Komisja działa jako organ administracji publicznej, którego zadaniem jest dokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i wydanie decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy - w tym wypadku o cofnięciu Instytutowi uprawnienia do nadawania stopni doktora i doktora habilitowanego. Bezspornym jest w związku z tym fakt, że do tego postępowania będą miały "odpowiednie" zastosowanie przywołane wyżej przepisy art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa. Przenosząc te zasady na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd uznał, że zarówno decyzja z dnia [...] listopada 2006 r., jak i z dnia [...] września 2007 r. nie spełniają przesłanek określonych w przywołanych przepisach, nawet biorąc pod uwagę fakt "odpowiedniego" ich stosowania. Dokonując analizy decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. Sąd stwierdził, że jej uzasadnienie zawiera, poza przedstawieniem stanu sprawy, jedynie wybrane fragmenty z opinii prof. dr hab. R. R. z dnia [...] lipca 2005 r. (str. [...] decyzji), prof. dr hab. A. S. z dnia [...] marca 2006 r. (str. [...] decyzji), prof. dr hab. J. B. z dnia [...] sierpnia 2005 r. (str. [...] decyzji) a także recenzji prof. T. B. z dnia [...] kwietnia 2005 r. (str. [...] decyzji) oraz fragmenty z recenzji wybranych prac doktorskich (k [...] akt adm.) i protokołów z posiedzenia Prezydium Centralnej Komisji z dnia [...] października oraz [...] listopada 2006 r. (str. [...] decyzji). Na marginesie podkreślić przy tym należy, że w aktach sprawy nie ma ani protokołu z [...] marca 2006 r., o którym mowa w decyzji, ani także opinii: prof. dr hab. R. R. prof. dr hab. A. S., prof. dr hab. J. B., ani recenzji prof. T. B., ani w ogóle żadnej dokumentacji, która świadczyłaby o prowadzonym przez Sekcję lub Komisję postępowaniu opiniodawczym dotyczącym oceny poziomu działalności naukowej Instytutu w zakresie przeprowadzonych przewodów habilitacyjnych i w sprawach nadania tytułu naukowego profesora. Jedynie z treści protokołów znajdujących się w aktach sprawy oraz uzasadnień wydanych decyzji wnioskować można, że takie postępowanie było prowadzone. W aktach sprawy brak jest jednak (poza kserokopiami dokumentów załączonymi przez skarżącego do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) jakichkolwiek dokumentów potwierdzających podjęcie działań organu w tym zakresie. Akta sprawy przesłane Sądowi zawierają tylko tę część dokumentacji, która dotyczy przeprowadzenia postępowania opiniodawczego w zakresie oceny poziomu działalności naukowej Instytutu dotyczącej przewodów doktorskich. Sąd nie miał zatem możliwości dokonania prawidłowości postępowania organu w innym zakresie. W uzasadnieniu wydanej decyzji Centralna Komisja jednie jednym zdaniem przedstawiła swoje stanowisko w sprawie stwierdzając, że "stwierdzone uchybienia są na tyle poważne, że jedynym środkiem, który można zastosować w celu ochrony poziomu nadawania stopni jest cofnięcie uprawnień." Takie uzasadnienie nie spełnia zdaniem Sądu warunków określonych w art. 107 § 3 kpa, co jak wyjaśniono powyżej jest szczególnie ważne przy decyzjach tzw. "uznaniowych". Centralna Komisja podejmuje uchwały po zapoznaniu się z materiałami (w tym opiniami recenzentów) zebranymi przez Sekcję w postępowaniu opiniodawczym. Postępowanie to ma za zadanie pomóc organowi administracyjnemu w rozstrzygnięciu kwestii faktycznej, przy czym stanowisko recenzentów nie jest wiążące dla organu (wyrok NSA z dnia 9 grudnia 1999 r., sygn. akt I SA 393/99, LEX nr 46275), lecz stanowi jeden z dowodów w toku postępowania. Przed podjęciem uchwały Centralna Komisja jest zatem obowiązana od wszechstronnej oceny wszystkich zebranych w toku postępowania dowodów, zwłaszcza zaś recenzji sporządzonych przez powoływanych w postępowaniu recenzentów, którzy pełnią rolę ekspertów i specjalistów z określonych dziedzinach nauki. W orzecznictwie przyjmuje się, że recenzje naukowe sporządzone w trakcie postępowania o nadanie stopnia naukowego są wyrazem osobistej oceny dokonanej przez recenzenta (wyroku NSA z dnia 2 sierpnia 2007 r. sygn. akt I OSK 1187/07) i muszą one podlegać wszechstronnej ocenie organu przy podejmowaniu uchwały (wyroku NSA z dnia z dnia 26 kwietnia 2006 r. sygn. akt I OSK 1364/05). Stanowisko to ma zdaniem Sądu orzekającego odpowiednie zastosowanie także w rozpatrywanej sprawie. Skoro opracowane recenzje i opinie dotyczące jakości oraz formalnego poziomu prowadzenia przez Instytut przewodów doktorskich i habilitacyjnych stanowią jedynie wyraz osobistej oceny dokonanej przez recenzenta (w szczególności, że [...] i brali udział w całym postępowaniu zakończonym uchwałą Sekcji z dnia [...] października 2006 r.), to tym bardziej Centralna Komisja jako organ administracji publicznej winna była poddać te opinie ostatecznej, samodzielnej ocenie, która powinna znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanego orzeczenia. Strona ma bowiem prawo z uzasadnienia decyzji dowiedzieć się, jak Centralna Komisja oceniła wszystkie zebrane w sprawie materiały, którym dowodom dała wiarę i dlaczego, a którym odmówiła znaczenia i jakimi racjami się kierowała tak czyniąc. Brak w uzasadnieniu takiej wszechstronnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego stwarza bowiem wrażenie, że organ nie dokonał takiej rzetelnej analizy, a jedynie przyjął za własne osobiste ustalenia poczynione przez recenzentów. Te same zarzuty dotyczą również decyzji Centralnej Komisji z dnia [...] września 2007 r. Mimo, że uzasadnienie tej decyzji zawiera aż [...] stron, to poza przedstawieniem działań podjętych przez Centralną Komisję i Sekcje Nauk [...] po dniu wpłynięcia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zawiera ono jedynie obszerne fragmenty [...] opinii członków Sekcji Nauk [...] sporządzonych na zlecenie Centralnej Komisji. Sformułowane przez Komisję stanowisko w sprawie zawiera się w [...] akapicie tej decyzji, z treści którego wynika, że Komisja odbierając Instytutowi uprawnienia nie przekroczyła granic swobody uznania administracyjnego. Tak sporządzone uzasadnienie decyzji, oparte w dużym stopniu na dosłownie przeniesionych fragmentach przygotowanych wcześniej opinii, zawiera sformułowania, które nacechowane są osobistym stosunkiem opiniodawcy, a które w tej formie nie powinny bez dodatkowego odpowiedniego postępowania, wyjaśnienia i dogłębnego uzasadnienia znaleźć się w oficjalnym stanowisku organu administracji publicznej. Chodzi przede wszystkim o takie stwierdzenia jak: [...]. Stoi to zdaniem Sądu w sprzeczności z treścią art. 8 kpa. Podobne sformułowania zawierają subiektywne stanowisko autora opinii, która jako taka nie musi być poparta żadnymi dowodami i może się opierać jedynie na wewnętrznym przekonaniu autora opinii, organ jednak musi formułować konkretne zarzuty oparte na zgromadzonych w toku postępowania dowodach, znajdujące przy tym bezpośrednie odniesienie do stosowanych przepisów prawa materialnego. Zwrócić także należy uwagę na fakt, że postępowaniu przed Centralną Komisją znajduje w pełni zastosowanie zasada dwuinstancyjności, która w przypadkach, gdy do wydania decyzji w sprawie właściwy jest minister albo inny organ pełniący funkcję organu centralnego, realizowana jest przez przyznanie stronie prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku mają zastosowanie przepisy dotyczące odwołań (art. 127 § 3 kpa). Istotą zaś postępowania odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy w pełnym jej zakresie, a nie tylko kontrola prawidłowości wydania wcześniejszej decyzji. Rozpoznając ponownie sprawę organ jest obowiązany rozpatrzyć zarzuty podniesione przez stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a wyjaśnienie stanowiska zajętego w przedmiocie tych zarzutów winno się znaleźć w uzasadnieniu ostatecznej decyzji. Ponownie rozpatrując sprawę Centralna Komisja w zaskarżonej decyzji nie wyjaśniła natomiast dlaczego jej zdaniem uzupełnienie brakującej dokumentacji przez stronę skarżącą (w tym nadesłanie potwierdzonych za zgodność brakujących kopii dokumentów z przeprowadzonych przewodów doktorskich, brakujących kopii [...] oraz nadesłanie [...] brakujących dokumentacji przewodów doktorskich) pozostało całkowicie bez wpływu na stawiane nadal przez organ Instytutowi zarzuty dotyczące braków w dokumentacjach kontrolowanych przewodów. Dokonując, w zakresie swej kognicji, oceny zaskarżonych decyzji Sąd stwierdził, że w postępowaniu nimi zakończonym doszło do naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, a także art. 107 § 3 w związku z art. 127 § 3 kpa. W postępowaniu przed Centralną Komisją uchybiono bowiem obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, z czym związany był obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, prawidłowego udokumentowania przebiegu postępowania oraz jego wyników oraz właściwego uzasadnienia podjętej decyzji. Uchybienia te mogły mieć natomiast wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien w pierwszej kolejności uzupełnić materiał dowodowy zebrany w sprawie przede wszystkim o zwrotne poświadczenie odbioru przez stronę skarżącą decyzji Centralnej Komisji z dnia [...] listopada 2006 r., którego brak w aktach sprawy uniemożliwia Sądowi dokonanie kontroli prawidłowości przeprowadzenia postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, który został złożony (zgodnie z prezentatą znajdującą się na tym wniosku) do Centralnej Komisji w dniu [...] stycznia 2007 r. Ponadto, po sprawdzeniu prawidłowości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ winien dołączyć do akt sprawy dokumentację dotyczącą prowadzonego przez Centralną Komisję postępowania w sprawie oceny poziomu działalności naukowej Instytutu w zakresie przeprowadzonych przewodów habilitacyjnych i w sprawach nadania tytułu naukowego profesora, w tym przede wszystkim uchwałę Centralnej Komisji z dnia [...] marca 2006 r. i protokół z tego posiedzenia, stanowisko Sekcji Nauk [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. oraz opinie: prof. dr hab. R. R., prof. dr hab. A. S., prof. dr hab. J. B. i recenzji prof. T. B., czyli te dokumenty, na które organ powoływał się w wydanych decyzjach. Do akt sprawy winny być także dołączone dokumenty przeprowadzonych przez Centralną Komisję okresowych kontroli działalności naukowej Instytutu z lat ubiegłych wraz z dokonaną na ich podstawie opinią dotyczącą dotychczasowej działalności naukowej Instytutu. Dodatkowo organ winien wyjaśnić jakie znaczenie w sprawie ma znajdujący się w aktach protokół z posiedzenia Prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] czerwca 2005 r., w którym mowa jest o już przeprowadzonej przez Sekcje Nauk [...] ocenie m.in. "poziomu [...] przewodów doktorskich przeprowadzonych przez Radę Naukową ww. Instytutu, w latach 2005-2006", skoro data tego protokołu wskazuje, że może on dotyczyć co najwyżej lat 2004-2005, a ponadto zgodnie z treścią pisma Centralnej Komisji z dnia [...] czerwca 2006 r. (k [...] akt adm.) Komisja dopiero w tym dniu wystąpiła o przesłanie [...] dokumentacji przewodów doktorskich zakończonych nadaniem stopnia doktora z lat 2005-2006 oraz dodatkowo [...] dokumentacji z okresu 2001-2002. Wyjaśnienia więc wymaga, o jakiej ocenie i jakich przewodów doktorskich jest mowa w załączonym protokole z dnia [...] czerwca 2005 r. W tej sprawie wyjaśnienia również wymaga dlaczego Centralna Komisja wezwała Instytut do nadesłania również akt przewodów doktorskich z lat 2001-2002, skoro z wyciągu z protokołu posiedzenia Sekcji Nauk [...] z dnia [...] września 2006 r. (k [...] akt adm.) wynika, że na wniosek Prezydium Centralnej Komisji (którego niestety nie ma w aktach sprawy), kontrolą objęte miały być jedynie przewody doktorskie przeprowadzone Instytucie w latach 2005-2006. Po uzupełnieniu materiału dowodowego rozstrzygając ponownie sprawę Centralna Komisja winna mieć na względzie, że to organ, a nie recenzenci, decyduje o załatwieniu sprawy, a recenzent jest powołany do wydania jedynie własnej opinii w określonej kwestii, której rozstrzygnięcie jest niezbędne do wydania przez organ decyzji. Jego opinia jest dla organu tylko materiałem, który powinien pomóc w rozstrzygnięciu konkretnej sprawy, ale musi on rozstrzygnąć tę sprawę sam, we własnym imieniu. Organ nie może ograniczyć się w uzasadnieniu decyzji do powołania się na fragmenty opinii recenzentów, lecz obowiązany jest sprawdzić, na jakich przesłankach i dowodach recenzent oparł swoją opinię i skonfrontować prawidłowość stanowiska recenzenta z wszystkimi innymi zebranymi w sprawie dowodami. Nadto orzekając ponownie w sprawie organ będzie miał również na uwadze kwestię zmiany sposobu głosowania uchwał Centralnej Komisji wynikającą z uchwalenia nowego Statutu Centralnej Komisji. W tym miejscu wyjaśnić należy, że Sądowi orzekającemu znane jest dotychczasowe orzecznictwo (np. wyroku SN z dnia 26 kwietnia 1996 r. sygn. akt III ARN 86/95, wyrok NSA z dnia 7 października 1999 r. sygn. akt I SA 813/99 ), z którego wynika, że decyzje Centralnej Komisji to decyzje organu kolegialnego, które stanowią podsumowanie postępowania mającego charakter niejawny i zapadają w głosowaniu tajnym, z tego też powodu brak przedstawienia szczegółowych motywów podjęcia takiej decyzji, z uwagi na specyfikę tego rodzaju rozstrzygnięcia, nie może być uznany za naruszenie prawa dające podstawę do uwzględnienia skargi, gdyż decyzje podejmowane w tajnym głosowaniu w ogóle nie mogą być merytorycznie uzasadnione, bo niemożliwe jest dotarcie nie tylko do rzeczywistych intencji głosujących, ale przede wszystkim do tego, jak kto głosował, bo właśnie tajność jest tu gwarancją wolności wyrażenia swego stanowiska i w takich wypadkach wszelka kontrola zewnętrzna (także sądowa) musi ograniczyć się do tego, czy zachowane były podstawowe reguły proceduralne. Jednakże orzecznictwo to wypracowane zostało w oparciu o treść § 7 ust. 2 Statutu Centralnej Komisji z dnia 19 kwietnia 1991 r., z którego wynikało, że uchwały Prezydium Komisji i sekcji Komisji zapadają w głosowaniu tajnym. Obecnie na skutek uchwalenia nowego Statutu Centralnej Komisji z dnia [...] października 2007 r. zgodnie z treścią § 15 pkt 2 w związku z § 8 pkt 1 lit. b uchwały Prezydium Komisji w sprawach dotyczących zatwierdzenia uchwał Sekcji dotyczących ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia do nadawania stopni naukowych nie są objęte głosowaniem tajnym, czyli zapadają w głosowaniu jawnym. Równocześnie bowiem żaden przepis Statutu nie upoważnia (i nie przewiduje odpowiedniego trybu) do objęcia głosowaniem tajnym uchwał Centralnej Komisji, które nie są objęte treścią § 8 pkt 2-4, który stanowi katalog zamknięty. Dotychczasowe orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, ze względu na zmianę stanu prawnego, nie będzie mogło mieć już bezpośredniego zastosowania. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.