I SA/Wa 1457/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie: WSA Maria Tarnowska (spr.) WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2012 r. sprawy ze skargi Gminy G. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. I. Stan faktyczny 1. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku Wójta Gminy G. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2010 r. nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] stwierdzającej nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Gminę G. nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...] położonych w obrębie R., zajętych pod drogę gminną nr [...] - utrzymał w mocy własną decyzję. 2. W uzasadnieniu decyzji Minister Infrastruktury podał, że Wojewoda [...], działając na podstawie art. 73 i 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. stwierdził, że nieruchomość położona w gminie G., oznaczona w ewidencji gruntów jako działki nr [...], zajęta w dniu 31 grudnia 1998 r. pod drogę gminną nr [...], pozostająca w tym dniu we władaniu Gminy G., stała się z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością tej Gminy. Pismem z dnia 1 lutego 2010 r. Nadleśniczy Nadleśnictwa D. wystąpił z wnioskiem o wszczęcie z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r., w części dotyczącej działki nr [...]. Zawiadomieniem z dnia 13 kwietnia 2010 r. Minister Infrastruktury poinformował strony o wszczęciu z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r., w części dotyczącej działki nr [...], zaś decyzją z dnia [...] października 2010 r. stwierdził jej nieważność - w części dotyczącej działki nr [...]. 3. W uzasadnieniu decyzji Minister Infrastruktury stwierdził, że stosując art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, organ wojewódzki obowiązany jest zbadać stan faktyczny i prawny istniejący w dniu 31 grudnia 1998 r., a następnie wykazać spełnienie bądź niespełnienie przesłanek wymienionych w tym przepisie. Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] kwietnia 2004 r. stwierdził, że przedmiotowa nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. była zajęta pod drogę gminną, nie była własnością Skarbu Państwa ani Gminy, a znajdowała się we władaniu Gminy G. Zdaniem Ministra Infrastruktury, z akt sprawy zgromadzonych przez organ wojewódzki nie wynika jednak, czy na dzień 31 grudnia 1998 r. spełnione były przesłanki niezbędne do stwierdzenia nabycia działki nr [...] przez Gminę G. w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Jak wskazano w decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2010 r., organ wojewódzki nie ustalił właściciela przedmiotowej działki nr [...] na dzień 31 grudnia 1998 r. i nie zebrał żadnej dokumentacji w tej kwestii. W aktach sprawy organu wojewódzkiego znajduje się jedynie wypis z rejestru gruntów z dnia 8 grudnia 2003 r., z którego wynika, że władającym (samoistnym posiadaczem) przedmiotowej nieruchomości jest Gmina G., a z dokumentu tego nie wynika prawo własności tej działki na dzień 31 grudnia 1998 r. Kolejną przesłanką, jaką winien udokumentować organ wojewódzki jest przesłanka zajętości działki nr [...] pod drogę publiczną. W aktach sprawy znajduje się kopia mapy oraz rejestr gruntów, jednakże dokumenty te nie odzwierciedlają stanu istniejącego na przedmiotowej nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r.; ponadto z mapy tej nie wynika czy cała działka nr [...], czy też tylko jej część była zajęta pod drogę. Organ wojewódzki nie ustalił również, czy przedmiotowa nieruchomość na dzień 31 grudnia 1998 r. znajdowała się we władaniu publicznoprawnym. W aktach sprawy znajduje się jedynie oświadczenie Wójta Gminy G., jednak z dokumentu tego nie wynika, która działka znajdowała się we władaniu Gminy G., ani też na czym miało ono polegać. Minister Infrastruktury stwierdził zatem, iż Wojewoda [...] nie wykazał spełnienia wszystkich przesłanek wynikających z art. 73 w odniesieniu do przedmiotowej działki, czym rażąco naruszył przepis art. 7 i 77 § 1 kpa. Organ nadzorczy analizując sprawę, zarówno na etapie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r., jak również na etapie postępowania o ponowne rozpatrzenie sprawy, zobowiązany był ocenić, czy decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa, a ponadto miał obowiązek odnieść się do poniesionych przez strony zarzutów i powołanych dokumentów. Z dokumentów doręczonych przez Nadleśniczego Nadleśnictwa D., tj. map sytuacyjnych sporządzonych w skali 1:5000 do regulacji stanu prawnego nieruchomości zaewidencjonowanych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym w dniu 3 sierpnia 2009 r. za nr [...], wynika, że część działki nr [...] stanowi części działek nr [...], wykazanych na tych mapach. Natomiast z księgi wieczystej nr [...], prowadzonej dla działek nr [...], wynika że właścicielem tych działek jest Skarb Państwa - w zarządzie Lasów Państwowych Nadleśnictwa D. Z dokumentów tych wynika więc, zdaniem organu, że właścicielem przedmiotowej nieruchomości był Skarb Państwa, zaś władającym Nadleśnictwo D., co uniemożliwiało stwierdzenie nabycia jej własności przez Gminę G. w trybie art. 73, a zatem ustalenia poczynione przez organ wojewódzki należało uznać za rażąco naruszające prawo, tj. art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. w związku z art. 7 i 77 § 1 kpa. Odnosząc się do zarzutu Wójta Gminy G. dotyczącego błędnego wpisu prawa własności w księdze wieczystej nr [...], Minister Infrastruktury stwierdził, że w toku postępowania administracyjnego dotyczącego oceny legalności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. nie jest możliwa korekta tego wpisu - może to ocenić wyłącznie sąd powszechny w trybie postępowania o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Minister Infrastruktury stwierdził również, iż z akt sprawy nie wynika, aby zaistniały nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu w art. 156 § 2 kpa, stanowiące przeszkodę do stwierdzenia nieważności decyzji w części dotyczącej działki nr [...]. W szczególności przesłanką taką nie jest fakt założenia przez Sąd Rejonowy w K. nowej księgi wieczystej m. in. dla działki nr [...], w której jako właściciel figuruje Gmina G. Nieodwracalność skutków prawnych następuje wtedy, gdy skutki prawne decyzji administracyjnej nie mogą być zniesione w drodze postępowania administracyjnego. Jeżeli zaś organ administracji może odwrócić skutki prawne wywołane przez decyzję administracyjną dotkniętą wadą nieważności, oznacza to, iż nie mają one charakteru nieodwracalnego, co, zdaniem organu, ma miejsce w niniejszej sprawie. II. Zarzuty zawarte w skardze i stanowisko organu 1. Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Gmina G.; zarzucając błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, iż nie zostały wypełnione przesłanki warunkujące stwierdzenie nabycia własności nieruchomości na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) oraz naruszenie prawa materialnego w postaci powołanego przepisu poprzez błędną jego wykładnię - wniosła o jej uchylenie. Strona skarżąca zarzuciła, że Skarb Państwa nie legitymował się prawem własności do przedmiotowej nieruchomości przed 31 grudnia 1998 r., a zatem zaistniały przesłanki umożliwiające stwierdzenie nabycia prawa własności w trybie art. 73 i art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r., a ponadto przedmiotowa nieruchomość była utrzymywana przez gminę, a jej władztwo przejawiało się m. in. przez odśnieżanie drogi w zimie, jak również wykonywanie doraźnych napraw oraz wyrównywanie nawierzchni w innych porach roku. 2. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. III. Uzasadnienie prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 2. Zaskarżoną decyzją Minister Infrastruktury utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2010 r. stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. stwierdzającej nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Gminę G. nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...], zajętych pod drogę gminną nr [...] - w części dotyczącej działki nr [...]. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 3. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 73 i art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. stwierdził, że nieruchomość położona w gminie G., zajęta w dniu 31 grudnia 1998 r. pod drogę gminną nr [...], pozostająca w tym dniu we władaniu Gminy G., stała się z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością tej Gminy. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie - o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. zostało wszczęte z urzędu, a podstawą materialnoprawną decyzji, której nieważność stwierdzono, był art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. 4. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym, stanowi formę nadzoru. Przedmiotem tego postępowania jest wyłącznie ustalenie, czy ostateczna decyzja administracyjna poddana nadzorowi w nadzwyczajnym trybie jest dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. A zatem, w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obowiązkiem organu jest wyłącznie rozpatrzenie sprawy w granicach określonych w art. 156 § 1 kpa, co oznacza, że w postępowaniu tym organ administracji nie może rozstrzygnąć sprawy co do istoty, jak może to uczynić w postępowaniu odwoławczym; organ nadzoru może działać tylko jako organ kasacyjny. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 kpa, a ponieważ przesłanki stwierdzenia nieważności zostały wymienione wyczerpująco w art. 156 § 1 kpa, powinny być interpretowane dosłownie, a nie rozszerzająco. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji administracyjnej jest jednoznacznie sprzeczna z treścią przepisu prawa, i gdy taka decyzja nie może być zaakceptowana przez organy praworządnego państwa powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Rażącym naruszeniem prawa jest przekroczenie prawa, czyli naruszenie w sposób oczywisty i jednoznaczny przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. 5. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Przepis ten określa normatywne przesłanki od spełnienia których uzależnione jest nabycie przez Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności gruntów. Przesłankami tymi są: zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną oraz władanie nią w dniu 31 grudnia 1998 r. przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego. Zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną oznacza urządzenie na niej drogi zaliczonej do odpowiedniej kategorii dróg publicznych - przed 1 stycznia 1999 r., zaś władanie nieruchomością oznacza pozostawanie jej w faktycznym władaniu Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego. Podkreślić należy, że przesłanki te muszą być spełnione łącznie, a niespełnienie chociażby jednej z nich wyklucza możliwość nabycia przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości, na podstawie tego przepisu. Wskazać również należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 sierpnia 2010 r. I OSK 13/10 (LEX nr 744972) stwierdził, iż przepis dotyczy terenów zajętych do dnia 31 grudnia 1998 r., i tego dnia, z przeznaczeniem na drogi i jako takie funkcjonujących. Zajęcie nieruchomości lub jej części z przeznaczeniem na drogę, wybudowanie drogi publicznej i oddanie do użytku publicznego tego terenu stworzyło nieodwracalny stan faktyczny. Przepis art. 73 ust. 1 ustawy ma na celu uporządkowanie stosunków własnościowych stanowiąc jednocześnie gwarancję zadośćuczynienia interesom właściciela. Ustawa z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną dotyczy tylko takich zaistniałych już sytuacji. Nie zawiera regulacji, które mogłyby znaleźć zastosowanie w przyszłości tj. do objęcia nieruchomości z przeznaczeniem jej na drogę od dnia 1 stycznia 1999 r. Ustawa z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną w art. 73, ani w żadnym innym przepisie nie zawiera wyjaśnienia pojęcia drogi publicznej, a zatem wyjaśnienia pojęcia drogi publicznej należy poszukać w przepisach ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.). Należy więc uznać, mając na uwadze wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2002 r. I CKN 727/00 (LEX nr 54469), iż o tym, jakie drogi są drogami publicznymi, rozstrzygają przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie ustawy o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych - art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. A zatem, nie każda droga spełniająca funkcję ciągu komunikacyjnego może być uznana za drogę publiczną. Aby droga zyskała taki status, musi zostać zaliczona w trybie przewidzianym ustawą o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1 - 4 tej ustawy. 6. Prawidłowo Minister Infrastruktury stwierdził, iż stosując art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, organ wojewódzki obowiązany był zbadać stan faktyczny i prawny istniejący w dniu 31 grudnia 1998 r., a następnie wykazać spełnienie bądź niespełnienie przesłanek wymienionych w tym przepisie. Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] kwietnia 2004 r. stwierdził, że przedmiotowa nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. była zajęta pod drogę gminną, znajdowała się we władaniu Gminy G., i nie była własnością Skarbu Państwa ani Gminy. Z akt sprawy zgromadzonych przez organ wojewódzki nie wynika jednak, czy na dzień 31 grudnia 1998 r. spełnione były przesłanki niezbędne do stwierdzenia nabycia działki nr [...] przez Gminę G. w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r., bowiem jak wynika z akt sprawy, Wojewoda [...] nie ustalił właściciela przedmiotowej działki nr [...] na dzień 31 grudnia 1998 r., i nie zebrał żadnej dokumentacji w tej kwestii. W aktach sprawy organu wojewódzkiego znajduje się jedynie wypis z rejestru gruntów z dnia 8 grudnia 2003 r., z którego wynika, że władającym (samoistnym posiadaczem) przedmiotowej nieruchomości jest Gmina G., ale nie wynika kto był właścicielem tej nieruchomości w dniu 31 grudnia 1998 r. Jeśli, jak w niniejszej sprawie nie ustalono w oparciu o właściwe dowody, kto był właścicielem przedmiotowej nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r., to albo możliwe było stwierdzenie nabycia własności nieruchomości należącej do Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego - co było niedopuszczalne, lub pominięcie w sprawie właściciela nieruchomości, co również było niedopuszczalne w demokratycznym państwie prawnym, o którym mowa w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Kolejną przesłanką, którą powinien był udokumentować organ wojewódzki przed wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 2004 r., jest przesłanka zajętości działki nr [...] pod drogę publiczną. Znajdująca się w aktach sprawy kopia mapy oraz rejestr gruntów, nie odzwierciedlają stanu istniejącego na przedmiotowej nieruchomości w dniu 31 grudnia 1998 r.; z mapy tej nie wynika również, czy cała działka nr [...], czy też tylko jej część była zajęta pod drogę. Organ wojewódzki nie ustalił również, czy przedmiotowa nieruchomość na dzień 31 grudnia 1998 r. znajdowała się we władaniu publicznoprawnym, ponieważ ze znajdującego się w aktach sprawy oświadczenia Wójta Gminy G. nie wynika, która działka znajdowała się we władaniu Gminy G., ani też na czym to władanie polegało. Przyznać należy zatem rację Ministrowi Infrastruktury, który stwierdził, iż Wojewoda [...] nie wykazał spełnienia wszystkich przesłanek wynikających z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające przepisy ustawy reformujące administrację publiczną w odniesieniu do przedmiotowej działki, czym rażąco naruszył również art. 7 kpa, zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także art. 77 § 1 kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. 7. Odnosząc się do poniesionych przez stronę zarzutów i powołanych dokumentów Minister Infrastruktury stwierdził, iż z dokumentów doręczonych przez Nadleśniczego Nadleśnictwa D., tj. map sytuacyjnych sporządzonych w skali 1:5000 do regulacji stanu prawnego nieruchomości zaewidencjonowanych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym w dniu 3 sierpnia 2009 r. za nr [...], wynika, że część ww. działki nr [...] stanowi części działek nr [...], wykazanych na tych mapach, natomiast z księgi wieczystej nr [...], prowadzonej dla działek nr [...], wynika że właścicielem tych działek jest Skarb Państwa - w zarządzie Lasów Państwowych Nadleśnictwa D. Słusznie zatem zauważył Minister Infrastruktury, iż z dokumentów tych wynika, że właścicielem przedmiotowej nieruchomości był Skarb Państwa, zaś władającym Nadleśnictwo D., co uniemożliwiało stwierdzenie nabycia jej własności przez Gminę G. w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r., a zatem ustalenia poczynione przez organ wojewódzki rażąco naruszały prawo, tj. art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. w związku z art. 7 i 77 § 1 kpa. 8. Prawidłowo Minister Infrastruktury odnosząc się do zarzutu dotyczącego błędnego wpisu prawa własności w księdze wieczystej nr [...], stwierdził, że w toku postępowania administracyjnego dotyczącego oceny legalności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. nie jest możliwa korekta tego wpisu, jest to możliwe w trybie postępowania o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym przed sądem powszechnym. Przyznać należy również rację Ministrowi Infrastruktury, iż z akt sprawy nie wynika, aby zaistniały nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu w art. 156 § 2 kpa, stanowiące przeszkodę do stwierdzenia nieważności decyzji w części dotyczącej działki nr [...]; przesłanką taką nie jest fakt założenia przez Sąd Rejonowy w K. nowej księgi wieczystej m. in. dla działki nr [...], w której jako właściciel figuruje Gmina G. Nieodwracalność skutków prawnych następuje wtedy, gdy skutki prawne decyzji administracyjnej nie mogą być zniesione w drodze postępowania administracyjnego. Jeżeli zaś organ administracji może odwrócić skutki prawne wywołane przez decyzję administracyjną dotkniętą wadą nieważności, oznacza to, iż nie mają one charakteru nieodwracalnego, co ma miejsce w niniejszej sprawie. 9. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. 10. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.