I SA/Wa 1468/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Wesołowska Sędziowie: sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.) sędzia WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu 1 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Prezydenta [...] z [...] marca 2020 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z [...] kwietnia 2020 r., [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], dalej "SKO" na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), zwanej dalej "kpa", utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] z [...] marca 2020 r. nr [...] odmawiające [...] Spółdzielni Mieszkaniowej z siedzibą w W., dalej "Skarżąca", wydania zaświadczenia w trybie ustawy z 20 lipca 2018 r. o przekształceniu użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (D.U. 2018, poz. 1716 ze zm.), dalej "ustawa", dla nieruchomości gruntowej położonej w W. przy ulicy [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], o pow. [...] m2, uregulowanej w księdze wieczystej nr [...], dalej "nieruchomość". Organy ustaliły, że [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa, jest użytkownikiem wieczystym tej nieruchomości. Z rejestru gruntów i budynków wynika, że nieruchomość ta zabudowana jest budynkiem mieszkalnym w którym nie doszło do wydzielenia samodzielnych lokal. Z dokumentów tych jak i księgi wieczystej wynika, że teren ten określony został symbolem "B" – tereny zabudowane. Dla nieruchomości obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...]" uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z [...] grudnia 2007 r. (D.Urz. Woj. MAz. Nr 12 z 8 lutego 2008 r.) Przedmiotowa nieruchomość znajduje się w jednostce terenowej oznaczonej symbolem "[...]" której przeznaczenie podstawowe to zabudowa wielorodzinna. Zachodni fragment działki nr ew. [...] znajduje się w liniach rozgraniczających ulicy [...] – ulicy dojazdowej oznaczonej na rysunku planu symbolem "[...]". Z pisma Wydziału Infrastruktury dla Dzielnicy [...] z [...] lutego 2020 r. wynika, że część działki ewidencyjnej nr ew. [...] na narożniku południowo-zachodnim, położona jest w pasie drogowym drogi gminnej ulicy [...]. Na części działki wybudowany jest chodnik z kostki brukowej. Oznacza to, że oprócz budynku na działce znajduje się pas drogowy ulicy z chodnikiem. Stan zagospodarowania potwierdzają zdjęcia lotnicze. Ulica [...] został zaliczona do kategorii dróg publicznych uchwałą nr [...] Rady Miasta [....] z [....] września 2004 r. w sprawie zaliczania niektórych dróg w m [...] do kategorii dróg gminnych (D.Urz. Woj. Maz. Z 2004 r. Nr 253, poz. 6858 ze zm.). Organ powołał art. 2a i 4 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (D.U. 2020, poz. 470) wskazując, że drogi stanowią własność publiczną lub samorządową, nie podlegają obrotowi prawnemu. Uznał, że stanowi to przeszkodę faktyczną i prawną do wydania zaświadczenia żądanej treści. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał na uproszczony charakter tego postępowania i związanie organu wyłącznie treścią wpisów ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków i innych dokumentach których jest w posiadaniu. Co do zarzutu niezawiadomienie Spółdzielni o terminie oględzin i o zebranym materiale dowodowym organ wskazał także na uproszczony charakter postępowania zaświadczeniowego, oznaczający nie przeprowadzanie pełnego postępowania dowodowego zgodnie z art. 75 § 1 kpa. W związku z tym zarzut braku udziału spółdzielni w postępowania jest, zdaniem organu, nieuzasadniony. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła Skarżąca, zaskarżając postanowienie w całości i zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania: a) art. 217 § 1 i 2 kpa w zw. z art. 218 § 1 i 2 kpa poprzez bezpodstawną odmowę wydania zaświadczenia w sytuacji w której organ I instancji niewłaściwie przeprowadził postępowanie wyjaśniające i nie uwzględnił: - że zgodnie z umową z [...] kwietnia 1972 r. o oddaniu gruntu w użytkowanie wieczyste cała nieruchomość przeznaczona była na cele mieszkaniowe, -wypisu z rejestru gruntów z którego wynika, że całość działki ma użytek "B"; -aktualnej informacji z księgi wieczystej w której również widnieje użytek "B". Powyższe doprowadziło do sytuacji w której organ stanął na stanowisku, że wydanie zaświadczenia nie jest możliwe z uwagi na to, że część nieruchomości przeznaczona jest pod drogę, podczas gdy to organ powinien uzyskać tytuł prawny do tej drogi, czego nie uzyskał. b) Art. 7, 77 § 1, 78 § 1 i 80 kpa poprzez błędną ocenę całości zebranego materiału dowodowego, co doprowadziło do nieprawidłowego przyjęcia braku podstaw do wydania zaświadczenia, w sytuacji w której organ I instancji miał dostęp do wszelkich dokumentów i decyzji które świadczyłby o tym, że nieruchomość zabudowana jest budynkiem mieszkalnym, nie został przeprowadzony podział nieruchomości z przeznaczeniem pod pas drogowy, czego organy nie zauważyły. c) Art. 7, 77 § 1, 78 § 1 i 80 kpa poprzez bezpodstawne ustalenie istnienia pasa drogowego na części przedmiotowej nieruchomości, dokonanie tych ustaleń wbrew zapisom w rejestrach i dokumentacji geodezyjnej sporządzonej przez uprawnionego geodetę. d) Pominięcie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie skutkuje powstaniem drogi publicznej od chwili jego uchwalenia ale dopiero w razie wdrożenia podziału geodezyjnego i wydzielenia działki pod drogę publiczną. Tymczasem zaświadczenie jest wydawane na podstawie aktualnego stanu faktycznego i prawnego. e) Art. 76 § 1 kpa poprzez dokonanie ustaleń faktycznych na podstawie portalu mapowego [...] w sytuacji w której portal ten nie jest dokumentem urzędowym i nie może stanowić źródła dowodowego na podstawie którego organ dokonuje ustaleń faktycznych co do zabudowy. f) Art. 81a § 1 kpa poprzez nie rozstrzygnięcie wątpliwości co do stanu faktycznego na korzyść Skarżącej; g) Art. 107 § 3 kpa poprzez niewskazanie w uzasadnieniu postanowienia dlaczego SKO nie uwzględniło zgłoszonych przez Skarżącą dowodów w postaci umowy o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste, wypisów z rejestru gruntów, pominięcie okoliczności, że cała nieruchomość jest przedmiotem obrotu prawnego gdyż Skarżąca ustanawia odrębną własność lokali z udziałem w nieruchomości gruntowej. 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj: a) Art. 1 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 2 ustawy o przekształceniu poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe przyjęcie przez organ, że nie ma podstaw do wydania zaświadczenia w sytuacji gdy nieruchomość zabudowana jest budynkiem mieszkalnym i innymi obiektami budowlanymi umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynku mieszkalnego a także mając na uwadze to, że sam fakt planistycznego przeznaczenia danego gruntu pod drogę publiczną, bez jej ewidencyjnego i prawnego wydzielenia tego gruntu i wybudowania na nim drogi nie ma znaczenia dla oceny stanu faktycznego istniejącego na gruncie w dacie przekształcenia. b) Art. 1a ustawy o przekształceniu poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy wprowadzenie tej regulacji ustawą z 13 czerwca 2019 r. o zmianie ustawy o Krajowym Zasobie Nieruchomości oraz niektórych innych ustaw (D.U. 2019, poz. 1309) rozszerzono zakres działania ustawy przekształceniowej na te części nie mające stricte funkcji mieszkaniowej. c) Art. 2a ustawy o drogach publicznych poprzez niewłaściwe zastosowanie w sytuacji w której część nieruchomości nie została przejęta przez Gminę a więc nie nabyła ona prawa własności co oznacza że nie można przyjąć że stanowi ona drogę publiczną a także pominięcie długoletniego zaniechania przez gminę wydzielenia działki pod pas drogowy z urzędu na podstawie art. 97 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 6 pkt 1 tej ustawy i wykorzystanie obecnie długoletniego zaniechania na niekorzyść mieszkańców spółdzielni przy odmowie przekształcenia biorąc pod uwagę to, że sąsiednie nieruchomości uzyskały stosowne zaświadczenia. W konkluzji wniesiono o uchylenie obu postanowień, zasądzenie kosztów postępowania i dopuszczenie dowodów z dokumentów wskazanych w pkt 3 skargi na okoliczność tego że nieruchomość zabudowana jest budynkiem mieszkalnym, przeznaczona jest wyłącznie na cele mieszkaniowe, na nieruchomości nie znajduje się pas drogowy ulicy [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2019, poz. 2167 ) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803). Ustawa z 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego we własność dała możliwość przekształcenia prawa użytkowania w prawo własności w odniesieniu do wymienionych w art. 1 i 1a nieruchomości. Ustawodawca uznał za celowe aby podstawę ujawnienia prawa własności stanowiło zaświadczenie potwierdzające to przekształcenie. Wydaje je starosta wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej – w odniesieniu do gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa lub w przypadku gruntów stanowiących własność samorządu terytorialnego – wójt (burmistrz, prezydent) – co wynika z art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 1 pkt 3 ustawy). Wydanie zaświadczenia następuje z urzędu lub na wniosek, co z kolei wynika z art. 4 ust. 2 ustawy. Oznacza to, że w tego rodzaju postępowaniu w aspekcie procesowym zastosowanie ma tryb o jakim mowa w art. 217 i 218 kpa. Postępowanie to ma charakter uproszczony a organ, co do zasady, wydaje zaświadczenie na podstawie dokumentów, które są w jego posiadaniu, przede wszystkim ewidencyjnych i rejestracyjnych. Art. 218 § 1 kpa dopuszcza jednak możliwość przeprowadzenia w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego o ile jest to niezbędne do wydania żądanego zaświadczenia. Przesłanką warunkującą, że z dniem 1 stycznia 2019 r. nastąpi przekształcenie z mocy prawa użytkowania wieczystego we własność jest wykazanie że w tej dacie nieruchomość była zabudowana na cele mieszkaniowe tj. zabudowana budynkiem jednorodzinnym lub wielorodzinnym w którym co najmniej połowa lokali stanowi lokale mieszkalne. Przywołać w tym miejscu należy uzasadnienie projektu ustawy z którego wynika, że uwłaszczenie dotyczy konkretnej grupy podmiotów określonej ze względu na funkcję jaką pełni dana nieruchomość tj. funkcji mieszkaniowej. Ustawodawca w art. 1 ust. 2 zdefiniował pojęcie gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe wskazując, że są to nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi lub mieszkalnymi wielorodzinnymi w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne lub te wyżej wskazane wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi umożliwiającymi prawidłowe i racjonale korzystanie z budynków mieszkalnych. Z art. 1 a tej ustawy wynika, że jej przepisy stosuje się także gdy na gruncie zabudowanym budynkami o których mowa w art. 1 ust. 2 (powołane wyżej) położone są także inne obiekty budowlane lub urządzenia budowalne o ile łączna powierzchnia użytkowa budynków innych niż określone w art. 1 ust. 2 nie przekracza 30 % powierzchni użytkowej. Nie ulega wątpliwości, że w świetle art. 3 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U.2020.1333 t.j.) droga jest obiektem budowlanym. Odnosząc te wywody do niniejszej sprawy, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, organ nie dokonał prawidłowej oceny dokumentów przede wszystkim w postaci informacji z księgi wieczystej jak również w ogóle nie uwzględnił zapisów prowadzonej przez siebie ewidencji gruntów i budynków. Ustalenia organu co do wykorzystania nieruchomości na cele inne niż mieszkaniowe nie jest przekonujące. W ocenie Sądu organ przedwcześnie uznał, brak podstaw do wydania zaświadczenia żądanej treści, co stanowi o naruszeniu art. 7, 77 § 1, 76 §1, 80 kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W aktach sprawy znajdują się: -informacja z kartoteki budynków z której wynika, że na działce o nr ew.[...] znajduje się budynek mieszkalny wybudowany w 1960 r. -informacja z ewidencji gruntów z której wynika rodzaj użytków – B; -wypis z księgi wieczystej [...] z którego wynika, że nieruchomość stanowi tereny mieszkaniowe i zabudowana jest budynkiem mieszkaniowym. Dokumenty te dają podstawę do przyjęcia, że przedmiotowa działka stanowi tereny oznaczone symbole B – tereny budowlane i zabudowane budynkiem o charakterze mieszkalnym. Stanowią one, zgodnie z art. 76 § 1 kpa, dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Oczywiście, jak wynika z § 3 tej normy możliwe jest przeprowadzenie dowodu przeciwko treści tych dokumentów. Jak wynika z analizy przeprowadzonej przez organ za dowody przeciwne organ uznał: - zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z którego wynika, że zachodnia część działki znajduje się w liniach rozgraniczających drogi; -pismo Wydziału Infrastruktury dla dzielnicy [...] z [...] lutego 2020 r. z którego wynika, że narożnik południowo-zachodni tej działki położony jest w pasie drogi gminnej ulicy [...]; -uchwałę o zaliczeniu ulicy [...] do dróg gminnych. Ponadto w aktach znajdują się różnego rodzaju mapy, szkice i dokumentacja fotograficzna, której organ II instancji w ogóle nie ocenił, mimo że zgodnie z art. 77 § 1 w zw. z art. 140 kpa organ II instancji jest organem meritii, co oznacza obowiązek przeprowadzenia postępowania, oceny dowodów, ewentualnie ich uzupełnienia (art. 136 kpa). Sąd w tym składzie nie podziela wywodów organu, że w sytuacji gdy organ ma wątpliwości co do stanu faktycznego ma obowiązek odmowy wydania zaświadczenia. Istotnie postępowania zaświadczeniowe ma charakter uproszczony jednakże nie oznacza to, że organ nie może w jego toku podejmować czynności mających na celu wyjaśnienie kwestii spornych. Obowiązek działania organu wynika z art. 218 § 2 kpa. Zgodnie natomiast z art. 218 § 1 kpa organ wydaje zaświadczenie gdy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonych przez ten organ ewidencji bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Nie budzi wątpliwości fakt, że na nieruchomości znajduje się chodnik a nieruchomość położona jest w liniach rozgraniczających ulicę [...]. Nie oznacza to jednak, że chodnik ten stanowi własność gminy (bo ulica [...] jest drogą gminną) i że przeznaczenie w planie przesądza nie tylko o mieszkaniowym przeznaczeniu nieruchomości. Po pierwsze, choć ulicy [...] nadano status drogi gminnej to w aktach administracyjnych brak jest jakiegokolwiek dowodu na okoliczność jej przebiegu przez działkę Skarżącej. Niewykluczone jest, że przebieg drogi gminnej nie obejmuje działki skarżących tym bardziej, że jak z tego planu wynika, działka ta leży w granicach rozgraniczających drogę, co potwierdza pismo urzędu miasta [...] z [...] kwietnia 2018 r. Zgodnie z § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalania planu i 1 stycznia 2019 r. (Dz.U.2016.124 t.j.) pod pojęciem linii rozgraniczających drogę "rozumie się granice terenów przeznaczonych na pas drogowy lub pasy drogowe ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a w wypadku autostrady - w decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady; w liniach rozgraniczających drogi na terenie zabudowy (ulicy) mogą znajdować się również urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązane z funkcją komunikacyjną drogi". Położenie w liniach rozgraniczających drogę oznacza, prościej mówiąc, granicę między pasem drogowym a działką o innym przeznaczeniu. Definicję pasa drogowego zawiera art. 4 pkt 1 ustawa z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (brzmienie na datę 1 stycznia 2019 r. - Dz.U.2020.470 t.j.) i jest to "wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą". Z kolei pod pojęciem drogi (art. 4 pkt 2) rozumie się "budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Chodnik – zgodnie z definicją z art. 4 pkt 6 stanowi część drogi przeznaczonej do ruchu pieszych. Analiza tych pojęć ustawowych prowadzi do wniosku, że linie rozgraniczające drogę to granice pomiędzy gruntem (i nad nim) na którym zlokalizowana jest droga i chodnik wraz z obiektami budowlanymi i urządzeniami technicznymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu a także urządzeniami związanymi z potrzebami zarządzania drogą. Co prawda w aktach znajduje się pismo z [...] kwietnia 2018 r. z którego wynika, że przedmiotowa działka znajduje się w liniach rozgraniczających drogę i załączony jest do niego wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z którego wynika, że linie rozgraniczające drogę w granicy z przedmiotową działką nie tworzą linii prostej jednakże trudno się do tego dokumentu odnieść jako dowodu w sprawie gdyż nie ma na nim wyraźnie wskazanej działki Skarżącej. Wyrysowana jest jedynie linia rozgraniczająca. Okoliczności tego rodzaju nie można domniemywać. Muszą one wynikać z konkretnych dokumentów. Po drugie, ma rację Skarżąca, że samo wydzielenie drogi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie oznacza, że nieruchomość straciła przeznaczenie pod budownictwo mieszkalne, skoro takie nadal występuje w księgach wieczystych, ewidencji gruntów i nie zostało przedstawiony tytuł prawny dla drogi wydany na rzecz Gminy. Zgodnie z art. 2a ust 2 ustawy o drogach publicznych "drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy". Z tego przepisu wynika jednoznacznie, że uznanie drogi za publiczną może nastąpić tylko w odniesieniu tych dróg, które są zlokalizowane na nieruchomościach będących własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego. Zaliczenie drogi do konkretnej kategorii w formie uchwały uzależnione jest m.in. od posiadania przez dany podmiot publiczny lub samorządowy tytułu prawnego do nieruchomości (gruntu). Żaden przepis prawa nie przewiduje automatycznego przejścia prawa własności gruntu zajętego pod drogę na rzecz jednostki samorządu gminnego z chwilą wejścia w życie uchwały o zaliczeniu drogi do kategorii dróg gminnych. (por. WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 30 września 2009 r. sygn. II SA/Gl 506/09, tenże II SA/Gl 37/18). Nadanie kategorii drodze, w sytuacji w której organ gminny nie posiada tytułu prawnego do tej nieruchomości nie stanowi podstawy do uznania, że tego rodzaju uchwała stanowi przeszkodę do zastosowania ustawy przekształceniowej. Organ dał wiarę dokumentom załączonym do pisma urzędu [...] z [...] lutego 2020 – planowi sytuacyjnemu podczas gdy nie wiadomo kto ten dokument sporządził i na podstawie jakich dokumentów (czy np. mapie z zasobu geodezyjnego i kartograficznego). Nie ma także w aktach uchwały nr [...] Rady m [...] z [...] września 2004 r. a jedynie xero załącznika nr [...] z którego bynajmniej nie wynika przebieg ulicy [...]. Na k. 18 akt znajduje się mapa z systemu Geo map bez jakiejkolwiek legendy więc nie sposób ją ocenić. Podobny walor ma mapa na k. 17. (brak legendy i źródła danych). Sąd oczywiście dostrzega, że wszystkie te dokumenty (abstrahując od ich mocy dowodowej jako dokumentu urzędowego) wskazują, że linie rozgraniczające drogę biegną w zachodniej części działki [...] po jej terenie (co widać dokładnie na k 18 akt adm.), to jednak wybudowanie drogi lub jej części na gruncie stanowiącym własność osoby fizycznej lub prawnej nie zmienia dotychczasowego przeznaczenia tej nieruchomości. Ma więc rację Skarżąca, że przeznaczenie nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na drogę nie czyni jej drogą publiczną a jedynie umożliwia jej wydzielenie. Z całą pewnością nie powoduje zmian własnościowych w jej obrębie. Po trzecie, z dokumentów złożonych przez Skarżącą, które sąd dopuścił jako dowód i którym dał wiarę, wynika w sposób nie budzący wątpliwości, mieszkaniowe przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości. Po czwarte, nawet przyjmując, że po przedmiotowej działce przebiega pas drogowy, którego właścicielem jest gmina, to w takim wypadku organ powinien rozważyć zastosowanie art. 1 a tej ustawy i ustalić czy obiekt budowalny (droga i chodnik) nie przekraczają 30 % powierzchni zabudowy –co pozwala na zastosowanie przepisów tej ustawy. Powyżej wskazane uchybienie nie pozwalają na ocenę czy organ dopuścił się naruszenie przepisów prawa materialnego wskazanego w skardze i to zarówno ustawy jak i ustawy o drogach publicznych. Ma natomiast rację Skarżąca, że portal mapowy nie jest dokumentem urzędowym, co jednak nie oznacza że organ nie może się tego rodzaju dokumentem posłużyć. Zgodnie bowiem z art. 75 § 1 kpa za dowód może posłużyć wszystko co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy byleby nie było sprzeczne z prawem. Przepis art. 81 a § 1 kpa i wyrażona w nim zasada rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego na korzyść strony odnajduje zastosowanie w postępowaniach administracyjnych, których przedmiotem jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, Przesłanka niedających się usunąć wątpliwości występuje, gdy nie ma dowodów i nie ma możliwości ich uzyskania. Zasada ta oznacza, że wątpliwości faktyczne rozstrzygnąć należy na korzyść strony tylko wtedy, gdy przez reguły oceny dowodów wskazane w art. 80-81 k.p.a. organ nie jest w stanie ustalić jednoznacznie stanu faktycznego. Taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie gdyż istotne w sprawie okoliczności da się ustalić. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni dokonaną przez sąd ocenę dokumentów urzędowych a następnie ustali czy w ich świetle istnieją podstawy do zastosowania w niniejszej sprawie przepisów ustawy. Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c i 119 § 3 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a. w zw z § 14ust.1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (D.U. 2015, poz. 1804).zasądzając od organu na rzecz skarżącego tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego kwotę 597 zł, w tym 480 złotych tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, 17 zł tytułem zwrotu kosztów opłaty od pełnomocnictwa i 100 zł tytułem wpisu. ----------------------- 10