I SA/Wa 1500/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi A. P. i A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 listopada 2008 r. odrzucił skargę A. P. wobec tego, że stronami postępowania w sprawie dotyczącej przyznania świadczenia z pomocy społecznej jest właściwy organ oraz wnioskujący o pomoc w niniejszej sprawie A. P. Natomiast A. P. – matka A. P. – która wniosła razem z A. P. w przedmiotowej sprawie skargę, nie ma przymiotu strony, gdyż nie ma żadnego interesu prawnego zarówno w postępowaniu administracyjnym w sprawie przyznania jej pełnoletniemu synowi zasiłku celowego, jak również nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na decyzję, która jej w ogóle nie dotyczy i nie została jej doręczona. W dniu 9 grudnia 2008 r. A. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata (k. 120). Podnieść należy, że przedmiotowy wniosek jest już drugim jej wnioskiem w niniejszej sprawie i zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny, jak i Naczelny Sąd Administracyjny już rozpoznawał wniosek A. P. o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 listopada 2008 r. odmówił wnioskodawczyni przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podniósł brak legitymacji A. P. do wniesienia w niniejszej sprawie skargi, powołując się na przepis art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dopuszczający możliwość odmowy przyznania prawa pomocy w razie oczywistej bezzasadności skargi. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając zażalenie od powyższego orzeczenia, postanowieniem z dnia 26 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 210/09 oddalił zażalenie. Kolejny wniosek A. P. o przyznanie prawa pomocy nie mógł zostać uwzględniony, w ocenie Sądu, z uwagi na to, że w sprawie nie doszło do zmiany jakichkolwiek okoliczności, które miałyby wpływ na jego uwzględnienie. W sprawie nie zaistniały bowiem przesłanki, które uzasadniałyby zmianę wcześniej wydanego postanowienia w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej prawa pomocy. Zgodnie z art. 247 powołanej ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi w sytuacjach, gdy przepisy obowiązującego prawa w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Oczywista niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego oznacza oczywistą bezzasadność skargi, w rozumieniu art. 247 powołanej ustawy, co z kolei powoduje, że skarżącej nie przysługuje prawo pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. OZ 377/04). Podkreślić należy, że chociaż przepisy powołanej ustawy dopuszczają możliwość wielokrotnego składania wniosku o przyznanie prawa pomocy, dla zmiany stanowiska Sądu konieczna jest jednak zmiana okoliczności, na podstawie których odmówiono uprzednio przyznania przedmiotowego prawa, a to w niniejszej sprawie nie wystąpiło. Mając powyższe na uwadze, jak również to, że wniesiona skarga wobec jej oczywistej bezzasadności została wcześniej przez Sąd odrzucona, na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd postanowił jak w sentencji.