I SA/Wa 1543/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Dargas, Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.), sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Protokolant referent Krzysztof Włoczkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2024 r. sprawy ze skargi H. M. na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia 14 maja 2019 r. nr KR VI R 3/18/KA/1 w przedmiocie ukarania administracyjną karą pieniężną 1. uchyla zaskarżoną decyzję i umarza postępowanie administracyjne; 2. zasądza od Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich na rzecz H. M. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją nr KR VI R 3/18/KA/l Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich (dalej: jako Komisja/organ) w dniu 14 maja 2019 r., działając na podstawie art. 31a ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2267; dalej jako ustawa) ukarała H.M. administracyjną karą pieniężną w kwocie 85 000 zł. (słownie: osiemdziesiąt pięć tysięcy złotych). W uzasadnieniu organ wskazał m.in., że prowadził nadzór nad reprywatyzacją zabudowanej nieruchomości położonej przy ul. [...] (dawniej [...]) róg ul. [...], o łącznej powierzchni 1026 m2 (dawna nieruchomość hipoteczna nr [...]), która została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 roku o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. z 1945 r. Nr 50, poz. 279, dalej: dekret). Na mocy decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 18 grudnia 2006 r. nr 449/GK/DW/2006, 27 maja 2008 r. nr 274/GK/DW/2008, 5 stycznia 2011 r. nr 10/GKZDW/2011 nieruchomość ta została zreprywatyzowana na rzecz P.J. - co do udziału wynoszącego 5/12 części oraz M.M. - co do udziału wynoszącego 3/12 (prawo użytkowania wieczystego gruntu), przy czym 3 marca 2009 r. M.M. darował swój udział w nieruchomości swojej matce – B.Z. Pozostały udział 4/12 części był własnością Skarbu Państwa na mocy postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] z dnia 7 czerwca 2002 r. (sygn. akt [...]). Jak wskazał organ, budynek posadowiony na dz. ew. [...] przed reprywatyzacją był zarządzany przez Zakład Gospodarowania Nieruchomościami Dzielnicy [...]. W dniu 17 grudnia 2007 r. współwłaściciele budynku M.M., P.J. i [...] zawarli z H.M. (prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą "[...]", posiadającym licencję zawodową zarządcy nieruchomości) umowę o zarządzenie nieruchomością nr [...] i tym samym obowiązkowe ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej zarządcy nieruchomości. Komisja podała, że wg umowy zarządca ponosi pełną odpowiedzialność za zarządzanie nieruchomością zgodnie z zasadami prawidłowej gospodarki, a w dalszej części umowa wyliczała szczegółowo (katalog otwarty), jakie czynności obejmuje zarząd nieruchomością spoczywający na Zarządcy. Wśród tych czynności znajdowało się m.in.: prowadzenie księgi obiektu budowlanego oraz dokumentacji technicznej nieruchomości; okresowe przeglądy techniczne; utrzymanie w czystości i porządku pomieszczeń i urządzeń budynku służących do wspólnego użytku; zapewnienie dostaw energii elektrycznej, wody, odprowadzania ścieków i wywozu śmieci; zapewnienie usług związanych z funkcjonowaniem urządzeń technicznych; wykonywanie bieżących napraw i konserwacji budynku oraz urządzeń technicznych umożliwiających korzystanie z oświetlenia, ogrzewania lokali, ciepłej i zimnej wody oraz usuwanie wszelkich awarii i ich skutków na nieruchomości. § 3 przedmiotowej umowy wskazywał co wchodzi w skład kosztów zarządzania i administrowania nieruchomością, na które to koszty winny być przeznaczane opłaty za zajmowanie lokali, wnoszone przez osoby je zajmujące (m.in.: wydatki na bieżące remonty i konserwacje; opłaty za dostawę energii elektrycznej i wody za część wspólną nieruchomości; opłaty z tytułu wywozu śmieci i odprowadzania ścieków; wydatki na utrzymanie czystości i porządku; koszty eksploatacji i konserwacji urządzeń technicznych, koszty napraw, usuwania awarii i ich skutków oraz koszty remontów). Wg organu, obowiązek utrzymania nieruchomości budynkowej w należytym stanie technicznym, spoczywający na współużytkownikach wieczystych dz. ew. nr [...] oraz pośrednio na H.M., wynikał również z aktu notarialnego z dnia 7 lutego 2008 r. (Rep. A nr [...]), wykonującego decyzję reprywatyzacyjną z dnia 18 grudnia 2006 r. (nr 449/GK/DW/2006, znak GK/DW/I/72240/609/99/IR). Jak wskazano, umowa ta zawierała w § 4.1 pkt h) zastrzeżenia w kwestii korzystania przez użytkowników wieczystych z nieruchomości będącej przedmiotem umowy cyt.: "(...) korzystanie z udziału z nieruchomości przez wieczystych użytkowników powinno być zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego, zaś budynek winien być utrzymany w należytym stanie technicznym". Dalej organ opisał w uzasadnieniu zły stan techniczny budynku oraz zdarzenia, które miały miejsce na nieruchomości, a w szczególności bierność zarządcy w podpisywaniu umów na dostawę mediów, podnoszenie stawek czynszów, reprezentowanie współużytkowników wieczystych w czasie egzekucji komorniczej jednego z lokatorów, brak pojemników na śmieci na podwórzu kamienicy, nieczystości zalegające na podwórku, zaniechanie sprzątania klatki schodowej, zniszczenie ścian, uszkodzenie skrzynek pocztowych, domofonu oraz zamka drzwi wejściowych. W sprawach sądowych dotyczących podwyżek czynszów lokatorzy wskazywali, że powybijane okna na strychu doprowadziły do powstania tam gołębnika, co w połączeniu z nieszczelnym dachem spowodowało cieknącą wodę do mieszkań wraz z odchodami gołębi. Wg Komisji w lipcu 2009 r. zakład energetyczny odłączył prąd na klatce schodowej i w piwnicy budynku, ponieważ zarządca nie regulował rachunków według wskazań licznika prądu, z kolei brak oświetlenia powodował zagrożenie dla bezpieczeństwa mieszkańców, a jedna z lokatorek uległa wypadkowi. W październiku 2009 r. lokator R.B. zgłosił Straży Miejskiej [...], że zajmowany przez niego lokal jest systematycznie zalewany przez wodę napływającą z lokalu nr [...], zajmowanego na podstawie użyczenia przez K.K.; lokatorzy kamienicy w dniu 27 grudnia 2009 r. wystąpili do Straży Miejskiej [...] z prośbą o interwencje w związku z brakiem oświetlania klatki schodowej oraz niewywiązywaniem się zarządcy z umowy zarządu nad nieruchomością w aspekcie dbania o czystość i porządek w budynku. Interwencje lokatorów i straży miejskiej pozostały bez odpowiedzi ze strony zarządcy. Wskazywano ponadto na zakłócanie porządku i ciszy nocnej na terenie zarządzanej nieruchomości przez K.K. oraz inne osoby sprowadzane przez niego do lokali nr [...] i [...] w budynku przy ul. [...]. Wreszcie zarzucono, że K.K. wprowadzony na posesję przez M.M., nie płacił czynszu w stawkach wskazanych przez współwłaścicieli budynku, "palił grilla na balkonie, niejednokrotnie dobijał się do drzwi sąsiadów (J.B. i K.W.), wyrzucał różne przedmioty przez balkon oraz wielokrotnie palił śmieci na podwórzu nieruchomości". Pod koniec stycznia 2010 r. jeden z lokatorów zgłosił w Wydziale Zasobów Lokalowych dla [...] o niedrożności instalacji kanalizacyjnej; a 28 grudnia 2010 r. lokatorzy C.B., J.B. i B.B. ulegli podtruciu tlenkiem węgla, co skutkowało przewiezieniem ich przez pogotowie ratunkowe do Centrum Terapii Hiperbarycznej przy szpitalu [...] w W. W wyniku interwencji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu 18 lutego 2011 r. przeprowadził oględziny budynku przy ul. [...]. Stwierdzono wówczas m.in. cyt.: "znaczne obłożenie podłogi na strychu odchodami ptasimi. Z dokonanego przeglądu instalacji wynika, że w lokalu nr [...] z [...] kanałów wentylacyjnych jakie posiada ten lokal drożne są tylko dwa. "Organ podał także, że w maju 2010 r. na zlecenie M.M., jako pełnomocnika B.Z., odbył się "Przegląd coroczny budowlany" kamienicy przy ul. [...]. Wyniki tego przeglądu zostały przedstawione Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w W. w dniu 28 maja 2011 r. Z przeglądu tego wynika, że cyt: "Więźba prawie w całości nosi ślady zawilgocenia i korozji biologicznej. Spowodowane jest to nieszczelnym pokryciem dachu i obróbek blacharskich. Na dachu brak jest ław kominiarskich (....) Rynny położone nierówno powodują wielopunktowe zacieki na gzyms górny i ściany (...) Prawie wszystkie kominy noszą ślady istotnej destrukcji są intensywnie spękane (...) W wielu miejscach na przewodach kominowych istnieją pęknięcia pionowe o wysokości dochodzących do kilku metrów." Przegląd ten wykazał także konieczność zabezpieczenia poddasza przed dostępem ptaków. Ponieważ naprawy konieczne do utrzymania budynku w należytym stanie technicznym nie zostały wykonane, Zarząd Dzielnicy [...] uchwałą Nr [...] z dnia 8 czerwca 2011 r. powierzył Zakładowi Gospodarowania Nieruchomościami Dzielnicy [...] nadzór nad realizacją umowy z dnia 17 grudnia 2007 r. o zarządzanie nieruchomością przy ul. [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, pismem z dnia 19 września 2011 r. zawiadomił Prokuraturę Rejonową [...] w W., że współwłaściciele nieruchomości budynkowej przy ul. [...] – B.Z. i P.J. nie wypełniają obowiązku określonego w art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, tj. obowiązku utrzymania obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym, jednak Prokuratura odmówiła wszczęcia dochodzenia postanowieniem z dnia 31 października 2011 r. Wcześniej, postanowieniem z dnia 19 września 2011 r. nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na B.Z. i P.J. obowiązek sporządzenia i przedstawienia urzędowi ekspertyzy stanu technicznego budynku położonego na nieruchomości, a następnie w dniu 21 listopada 2011 r. postanowieniem nr [...] ponownie nałożył na ww. osoby, jak również [...], obowiązek przedstawienia ekspertyzy stanu technicznego budynku. Ocena stanu technicznego budynku mieszkalnego przy ul. [...] w zakresie konstrukcyjno-budowlanym, przeprowadzona w dniu 22 października 2014 r. przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego, wykazała: odparzenia tynku na elewacji; awaryjny stan techniczny pokrycia z papy asfaltowej; średni stan techniczny więźby dachowej; zły stan techniczny rynien i rur spustowych; awaryjny stan techniczny kominów i balkonów; wybite okno w pustostanie w piwnicy; średni stan techniczny schodów zewnętrznych i wewnętrznych; zły stan techniczny ogrodzenia oraz zapadnięte płytki chodnikowe przed podestem wejściowym grożące wypadkiem. Jak wynika z akt, Zarząd Gospodarowania Nieruchomościami Dzielnicy [...], po powzięciu wiedzy o toczącym się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego postępowaniu w sprawie złego stanu technicznego budynku przy ul. [...], wystąpił pisemnie do B.Z. i P.J. z wnioskiem o rozważenie przez nich rozwiązania umowy z obecnym zarządcą nieruchomości i zawarcia jej z innym podmiotem prowadzącym działalność w zakresie zarządzania nieruchomościami (pismo z dnia 5 listopada 2014 r.). Urząd ten wystąpił również do zarządcy budynku H.M., pismem z dnia 17 listopada 2014 r. nakazując mu niezwłoczne podjęcie działań mających na celu doprowadzenie budynku do stanu zgodnego z przepisami prawa. O niewykonaniu ciążących na zarządcy zobowiązań nałożonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz braku jakiejkolwiek reakcji na zalecenia pokontrolne z marca 2013 r. Dyrektor Zarządu Gospodarowania Nieruchomościami Dzielnicy [...] został poinformowany pismem J.B. z dnia 30 stycznia 2015 r. (...) H.M. poinformował Zakład Gospodarowania Nieruchomościami Dzielnicy [...] - telefonicznie w dniu 14 grudnia 2016 r. oraz drogą pisemną pismem z dnia 30 stycznia 2017 r. - że sprzedał K.K. zorganizowaną część przedsiębiorstwa, w skład którego wchodził zarząd nieruchomością przy ul. [...]. Organ ustalił ponadto, że w międzyczasie, tj. w okresie od 20 kwietnia 2015 r. do 26 maja 2015 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] prowadził postępowanie administracyjne w związku ze stwierdzeniem, w wyniku kontroli sanitarnej przeprowadzonej w dniu 16 kwietnia 2015 r., uchybień sanitamo-higienicznych w budynku przy ul. [...]. Postępowanie to zakończyło się wydaniem decyzji nr DE HKN/00209/2015, nakazującej [...], reprezentowanemu przez Burmistrza Dzielnicy [...], oraz zarządcy H.M., usunięcie odchodów ptasich oraz zanieczyszczonych nimi przedmiotów ze strychu, dokonanie dezynsekcji i dezynfekcji strychu oraz zabezpieczenie strychu przed ponownym gromadzeniem się ptasich odchodów. Od tej decyzji Zastępca Burmistrza Dzielnicy [...] złożył w dniu 12 czerwca 2015 r. odwołanie, na skutek którego skarżona decyzja została uchylona w całości na mocy decyzji z dnia 24 czerwca 2015 r. (nr DE HKN/00241/2015) z uwagi na błędy w ustaleniu stron postępowania. W wyniku ponownego postępowania 16 marca 2016 r. zapadła decyzja nr DE HKN/00139/2016, w której organ nakazał wszystkim współwłaścicielom budynku oraz jego zarządcy usunięcie odchodów ptasich oraz zanieczyszczonych nimi przedmiotów ze strychu, dokonanie dezynsekcji i dezynfekcji strychu oraz zabezpieczenie strychu przed ponownym gromadzeniem się ptasich odchodów. Termin wykonania decyzji upłynął w dniu 31 października 2016 r. Po kontroli dokonanej w dniu 22 listopada 2016 r. oraz w dniu 10 stycznia 2017 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wydał upomnienie, następnie wobec braku informacji o wykonaniu ww. obowiązków tytułem wykonawczym wszczął postępowanie egzekucyjne oraz postanowieniem nr M/l/1/0001/2017 z dnia 6 lutego 2017 r. nałożył grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązków nałożonych ww. decyzją. Na powyższe postanowienie wpłynęły [...] oraz P.J. Skarżąca strona - [...] - poinformowało o realizacji obowiązków nałożonych decyzją DE HKN/00139/2016 z dnia 16 marca 2016 r. Postanowieniem nr POS HKN/0062/2017 z dnia 9 maja 2017 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...]. uchylił postanowienie z dnia 6 lutego 2017 r. w całości i umorzył postępowanie egzekucyjne. W uzasadnieniu wskazał, że podczas przeprowadzonej w dniu 5 kwietnia 2017 r. kontroli sprawdzającej na strychu nieruchomości stwierdzono wykonanie obowiązków nałożonych decyzją z dnia 16 marca 2016 r. Decyzja ta została wykonana w lutym 2017 r. z inicjatywy Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami Dzielnicy [...] i na jego koszt. W związku z tą okolicznością pozostali współwłaściciele budynku zostali obciążeni kosztami, stosownie do posiadanych w nieruchomości udziałów. Organ przedstawił następnie status materialny skarżącego, powołał się na jego dochody i posiadane nieruchomości i przywołując w podstawie prawnej art. 31a ustawy uznał, że skarżący H.M. zasługuje na sankcję w postaci kary finansowej w kwocie 85 000 zł. Ten sam stan faktyczny Komisja przedstawiła w kontekście kary finansowej nałożonej na K.K. Tu również Komisja podała stan finansowy i zarobki adresata decyzji i uznała, że w tym przypadku kara 50 000 zł jest adekwatna do zaistniałych przewinień. Ponieważ obie sankcje finansowe dotyczyły działań bądź zaniechań podejmowanych na jednej i tej samej nieruchomości, sprawy ze skarg K.K. (I SA/Wa 1963/19) i H.M. zostały połączone do wspólnego rozpoznania i osobnego rozstrzygnięcia. W skardze H.M. decyzji Komisji zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy polegający na naruszeniu art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. poprzez wydanie przez Komisję w dniu 7 czerwca 2018 r. postanowienia w sprawie o sygn. akt KR I R 3/18/KA/l (późniejsza sygnatura KR VI R 3/18/KA/l) w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie ukarania administracyjną karą pieniężną H.M. odnośnie nieruchomości przy ul. [...] róg [...], wobec której Komisja prowadziła postępowanie rozpoznawcze pod sygnaturą akt KR I R 3/18/, na którym to postanowieniu widnieje podpis Zastępcy Przewodniczącego Komisji S.K., a brak jest podpisu Przewodniczącego Komisji P.J. - w sytuacji gdy postanowienie to powinno być podpisane przez Przewodniczącego Komisji, 2) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy i polegające na naruszeniu art. 8 § 1, art. 9 zd. 1 i art. 11 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. poprzez: wszczęcie postanowieniem z dnia 7 czerwca 2018 r. wydanym przez Komisję w sprawie o sygn. KR I R 3/18/KA/l (późniejsza sygnatura akt: KR VI R 3/18/KA/l) na podstawie art. 61 § 1 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 i art. 31a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. postępowania w sprawie ukarania administracyjną karą pieniężną H.M. odnośnie nieruchomości przy ul. [...] róg [...], wobec której Komisja prowadziła postępowanie rozpoznawcze pod sygnaturą KR I R 3/18, a następnie prowadzenie tego postępowania i wydanie zaskarżonej decyzji - w sytuacji, gdy przedmiot tego postępowania został określony w sposób wadliwy i nieprecyzyjny, albowiem przedmiotem postępowania toczącego się na podstawie art. 31a ust. 1 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. jest ukaranie wskazanej osoby z uwagi na określone naruszenia, których się dopuściła, a nie - tak jak w niniejszej sprawie - z uwagi na powiązanie tej osoby z określoną nieruchomością, a w konsekwencji w niniejszej sprawie skarżący przez cały czas trwania postępowania nie wiedział, jakich naruszeń, których rzekomo miał się dopuścić, i o naruszeniach tych dowiedział się po raz pierwszy dopiero z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, b. brak doprecyzowania przez Komisję w toku postępowania - pomimo wniosków skarżącego w tym zakresie (pisma pełnomocnika skarżącego z dnia 18 stycznia 2019 r. oraz z dnia 30 kwietnia 2019 r.) - przedmiotu postępowania poprzez wskazanie konkretnych przypisywanych skarżącemu i będących przedmiotem postępowania naruszeń w rozumieniu art. 31a ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r., c. brak doprecyzowania przez Komisję w toku postępowania - pomimo wniosku skarżącego w tym zakresie (pismo pełnomocnika skarżącego z dnia 30 kwietnia 2019 r.) - co z olbrzymiej liczby materiałów zgromadzonych z własnej inicjatywy przez Komisję i znajdujących się w aktach sprawy (w tym w aktach powiązanych) stanowi dowód i jaki fakt (jakie fakty) istotny dla wyjaśnienia sprawy ma być wedle intencji Komisji za pomocą tego dowodu wykazany, 3) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy i polegające na naruszeniu art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. poprzez jego niezastosowanie i brak umorzenia w całości postępowania w sprawie ukarania administracyjną karą pieniężną H.M. odnośnie nieruchomości przy ul. [...] róg [...], wobec której Komisja prowadziła postępowanie rozpoznawcze pod sygnaturą akt KR I R 3/18, z uwagi na bezprzedmiotowość tego postępowania - w sytuacji gdy Komisja w toku postępowania nie była w stanie w sposób prawidłowy doprecyzować - pomimo wniosków skarżącego w tym zakresie (pisma pełnomocnika skarżącego z dnia 18 stycznia 2019 r. oraz z dnia 30 kwietnia 2019 r.) - przedmiotu postępowania poprzez wskazanie konkretnych przypisywanych skarżącemu i będących przedmiotem postępowania naruszeń w rozumieniu art. 31a ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r., co uprawnia do wniosku, że Komisja nie posiadała wiedzy o potencjalnych naruszenia przypisywanych skarżącemu, które mogłyby być przedmiotem decyzji wydanej w trybie art. 3la ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r., a zatem prowadzone przez nią postępowanie było bezprzedmiotowe i kwalifikowało się do umorzenia, 4) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy i polegające na naruszeniu art. 24 § 3 w zw. z art. 27 § 1 zd. 2 kpa oraz w zw. z art. 37 ust. 2 i art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. poprzez: a. wydanie przez Przewodniczącego Komisji P.J. w dniu 12 marca 2019 r. postanowienia w sprawie o sygn. akt KR VI R 3/18/KA/l w przedmiocie odmowy wyłączenia S.K. od udziału w postępowaniu w sprawie ukarania administracyjną karą pieniężną H.M. odnośnie nieruchomości przy ul. [...] róg [...], wobec której Komisja prowadziła postępowanie rozpoznawcze pod sygnaturą KR I R 3/18 - w sytuacji gdy we wniosku strony z dnia 28 grudnia 2018 r. o wyłączenie S.K. od udziału w postępowaniu co najmniej uprawdopodobnione zostały okoliczności mogące wywołać wątpliwości co do bezstronności S.K. w stosunku do strony w/w postępowania, tj. w stosunku do H.M., a zatem Przewodniczący Komisji był zobowiązany do wydania postanowienia o wyłączeniu S.K. od udziału w w/w postępowaniu, b. wydanie przez Przewodniczącego Komisji P.J. w dniu 19 marca 2019 r. postanowienia w sprawie o sygn. akt KR VI R 3/18/KA/l w przedmiocie odmowy wyłączenia P.L. od udziału w postępowaniu w sprawie ukarania administracyjną karą pieniężną H.M. odnośnie nieruchomości przy ul. [...] róg [...], wobec której Komisja prowadziła postępowanie rozpoznawcze pod sygnaturą KR I R 3/18 - w sytuacji gdy we wniosku strony z dnia 28 lutego 2019 r. o wyłączenie P.L. od udziału w postępowaniu co najmniej uprawdopodobnione zostały okoliczności mogące wywołać wątpliwości co do bezstronności P.L. w stosunku do strony w/w postępowania, tj. w stosunku do H.M., a zatem Przewodniczący Komisji był zobowiązany do wydania postanowienia o wyłączeniu P.L. od udziału w w/w postępowaniu, 5) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy i polegające na naruszeniu art. 24 § 3 kpa w zw. z art. 37 ust. 3 oraz art. 38 ust, 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. poprzez wydanie przez Komisję w dniu 29 kwietnia 2019 r. postanowienia w sprawie o sygn. akt KR VI R 3/18/KA/l w przedmiocie odmowy wyłączenia P.J. od udziału w postępowaniu w sprawie ukarania administracyjną karą pieniężną H.M. odnośnie nieruchomości przy ul. [...] róg [...], wobec której Komisja prowadziła postępowanie rozpoznawcze pod sygnaturą KR I R 3/18 - w sytuacji gdy we wniosku strony z dnia 14 kwietnia 2019 r. o wyłączenie P.J. od udziału w postępowaniu co najmniej uprawdopodobnione zostały okoliczności mogące wywołać wątpliwości co do bezstronności P.J. w stosunku do strony w/w postępowania, tj. w stosunku do H.M., a zatem Komisja była zobowiązana do wydania postanowienia o wyłączeniu P.J. od udziału w w/w postępowaniu, 6) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy i polegające na naruszeniu art. 124 § 1 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 oraz art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. poprzez: a. wydanie przez Przewodniczącego K.J. w dniu 12 marca 2019 r. postanowienia w sprawie o sygn. akt KR VI R 3/18/KA/l w przedmiocie odmowy wyłączenia S.K. od udziału w postępowaniu w sprawie ukarania administracyjną karą pieniężną H.M. odnośnie nieruchomości przy ul. [...] róg [...], wobec której Komisja prowadziła postępowanie rozpoznawcze pod sygnaturą KR I R 3/18, na którym to postanowieniu przy sformułowaniu "Przewodniczący Komisji P.J." widnieje jedynie odręczny znak niestanowiący wymaganego podpisu w rozumieniu prawnym - w sytuacji, gdy postanowienie to powinno było zostać podpisane przez Przewodniczącego Komisji P.J., b. wydanie przez Przewodniczącego Komisji P.J. w dniu 19 marca 2019 r. postanowienia w sprawie o sygn. akt KR VI R 3/18/KA/l w przedmiocie odmowy wyłączenia P.L. od udziału w postępowaniu w sprawie ukarania administracyjną karą pieniężną H.M. odnośnie nieruchomości przy ul. [...] róg [...], wobec której Komisja prowadziła postępowanie rozpoznawcze pod sygnaturą KR I R 3/18, na którym to postanowieniu przy sformułowaniu "Przewodniczący Komisji P.J." widnieje jedynie odręczny znak niestanowiący wymaganego podpisu w rozumieniu prawnym - w sytuacji, gdy postanowienie to powinno było zostać podpisane przez Przewodniczącego Komisji P.J., c. wydanie przez Komisję w dniu 29 kwietnia 2019 r. postanowienia w sprawie o sygn. akt KR VI R 3/18/KA/l w przedmiocie odmowy wyłączenia P.J. od udziału w postępowaniu w sprawie ukarania administracyjną karą pieniężną H.M. odnośnie nieruchomości przy ul. [...] róg [...], wobec której Komisja prowadziła postępowanie rozpoznawcze pod sygnaturą KR I R 3/18, na którym to postanowieniu przy sformułowaniu widnieje jedynie podpis Zastępcy Przewodniczącego Komisji B.O., a brak jest podpisu Przewodniczącego Komisji P.J. - w sytuacji gdy postanowienie to powinno było zostać podpisane przez Przewodniczącego Komisji P.J., 7) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy i polegające na naruszeniu art. 75 § 1 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. poprzez brak wskazania w toku postępowania (przed wydaniem zaskarżonej decyzji), co z olbrzymiej liczby materiałów zgromadzonych z własnej inicjatywy przez Komisję i znajdujących się w aktach sprawy (w tym w aktach powiązanych) stanowi dowód i jaki fakt (jakie fakty) istotny dla wyjaśnienia sprawy ma być wedle intencji Komisji za pomocą tego dowodu wykazany, 8) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy i polegające na naruszeniu art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. poprzez: a. wystosowanie w dniu 16 kwietnia 2019 r. do skarżącego (na ręce pełnomocnika skarżącego) zawiadomienia o zakończeniu postępowania w przedmiocie ukarania administracyjną karą pieniężną H.M. odnośnie nieruchomości przy ul. [...] róg [...], wobec której Komisja prowadziła postępowanie rozpoznawcze pod sygnaturą akt KR I R 3/18, wraz z zawartą w nim informacją o tym, że w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia strona ma prawo wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań - w sytuacji, gdy w powyższej dacie nierozpoznany był jeszcze zgłoszony przez stronę (skarżącego) w toku sprawy (data nadania listem poleconym: 12 kwietnia 2019 r.) wniosek o wyłączenie P.J. od udziału w postępowaniu, a postanowienie w sprawie powyższego wniosku Komisja wydała w dniu 29 kwietnia 2019 r., a zatem w dniu 16 kwietnia 2019 r. omawiane postępowanie nie było jeszcze zakończone, b. brak umożliwienia skarżącemu, na drodze ponownego zawiadomienia wystosowanego do skarżącego (na ręce pełnomocnika skarżącego) w każdym razie nie wcześniej niż w dniu 29 kwietnia 2019 r., kiedy to Komisja wydała postanowienie w sprawie wniosku o wyłączenie P.J. od udziału w postępowaniu (co może być uznane za najwcześniejszy możliwy moment zakończenia postępowania w sprawie), o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań - pomimo że skarżący złożył stosowny wniosek w tym zakresie (pismo pełnomocnika skarżącego z dnia 30 kwietnia 2019 r.), c. brak umożliwienia skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów poprzez brak doprecyzowania przez Komisję w toku postępowania - pomimo wniosków skarżącego w tym zakresie (pismo pełnomocnika skarżącego z dnia 30 kwietnia 2019 r.) - co z olbrzymiej liczby materiałów zgromadzonych z własnej inicjatywy przez Komisję i znajdujących się w aktach sprawy (w tym w aktach powiązanych) stanowi dowód i jaki fakt (jakie fakty) istotny dla wyjaśnienia sprawy ma być wedle intencji Komisji za pomocą tego dowodu wykazany, 9) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy i polegające na naruszeniu art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. poprzez brak zebrania wyczerpującego materiału dowodowego na okoliczności wskazywane w art. 189d pkt 6 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r., tj. na okoliczność ustaleń co do wysokości korzyści, którą skarżący osiągnął, lub straty, której uniknął w związku z rzekomymi i kwestionowanymi przez niego naruszeniami, 10) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy i polegające na naruszeniu art. 79 §§ 1 i 2 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. poprzez zaliczenie w poczet materiału dowodowego niniejszej sprawy dowodów z przesłuchania świadków w osobach J.B. i B.B. oraz stron w osobach M.M. oraz P.J. w postępowaniu rozpoznawczym, które Komisja prowadziła pod sygn. akt KR I R 3/18 zakończonym wydaniem decyzji na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 czerwca 2018 r. - w sytuacji gdy wszystkie w/w osoby w niniejszym postępowaniu musiałyby zostać przesłuchane w charakterze świadków, a dodatkowo skarżący nie był stroną w/w postępowania o sygn. KR I R 3/18 i w konsekwencji, ani w tamtym ani w niniejszym postępowaniu nie był zawiadomiony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków, jak też został pozbawiony prawa wzięcia udziału w charakterze strony w przeprowadzeniu tego dowodu oraz został pozbawiony prawa zadawania pytań świadkom, 11) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy i polegające na naruszeniu art. 75 § 1 oraz art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. poprzez dokonanie ustaleń faktycznych w sprawie na podstawie zeznań H.M. jako świadka w postępowaniu przed Komisją o sygn. akt KR I R 3/18 (pkt 10.3 uzasadnienia zaskarżonej decyzji) - w sytuacji gdy H.M. nie zeznawał jako świadek w powyższym postępowaniu, 12) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy i polegające na naruszeniu art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. poprzez dokonanie błędnego i niepełnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, dopuszczenia do zaistnienia braków w materiale dowodowym, danie w sposób bezkrytyczny wiary informacjom dostarczanym przez lokatorów budynku przy ul. [...] w W. oraz wyprowadzenie ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wniosków, które z niego nie wynikają, tj. poprzez: a. błąd logicznego rozumowania polegający na uczynieniu elementem stanu faktycznego sprawy, uwzględniającym przy konstruowaniu rzekomych naruszeń po stronie skarżącego, wydarzeń i sytuacji, które miały miejsce w styczniu 2007 r. (przegląd instalacji gazowej, który wykazał jej nieszczelność) oraz 9 października 2007 r. (bezskuteczna próba skontaktowania się ze Strażą Miejską [...] z zarządcą nieruchomości w związku z brakiem pojemników na śmieci na podwórzu kamienicy) - w sytuacji, gdy dopiero w dniu 17 grudnia 2007 r. w W. została zawarta Umowa o zarządzanie nieruchomością "[...]" pomiędzy M.M., P.J. oraz Miastem [...], jako podmiotami posiadającymi udziały w nieruchomości zlokalizowanej pod adresem ul. [...] w W. i w posadowionym na niej budynku, oraz pomiędzy skarżącym jako zarządcą nieruchomości, a zatem powyższe, wcześniejsze sytuacje, nie mogą być przepisywane skarżącemu i go obciążać, b. błąd logicznego rozumowania polegający na uczynieniu elementem stanu faktycznego sprawy, uwzględnianym przy konstruowaniu rzekomych naruszeń po stronie skarżącego, wydarzeń i sytuacji, które miały miejsce po dniu 18 października 2016 r. (sytuacje opisane w pkt. H.3.9., pkt. II.4.2. począwszy od kwestii kontroli w dniu 22 listopada 2016 r. oraz pkt II.5.4. uzasadnienia decyzji), kiedy to pomiędzy skarżącym jako sprzedającym oraz K.K. jako kupującym została zawarta "Umowa kupna sprzedaży zorganizowanej części przedsiębiorstwa", obejmująca w szczególności "prowadzenie zarządu i administracji nieruchomością położoną w W. przy ul. [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] na podstawie umowy o zarząd" (§ 1 Umowy), przy czym skutek sprzedaży nastąpił w dniu 18 października 2016 r. (§ 2 Umowy), a zatem od powyższej daty wszelkie zdarzenia dotyczące nieruchomości przy ul. [...] w W. nie powinny być w jakikolwiek sposób łączone z osobą skarżącego, c. brak dokonania pełnych ustaleń stanu faktycznego sprawy w zakresie treści i zmian treści Umowy o zarządzanie - w sytuacji gdy wedle pamięci skarżącego w 2008 r. M.M. i P.J. wypowiedzieli mu w formie aneksu pełnomocnictwo zawarte w Umowie o zarządzanie oraz przejęli w formie w/w aneksu czynności bieżącej administracji budynkiem (za wyjątkiem kwestii czynszowych), które to kwestie bieżącej administracji obejmują wszystkie rzekome naruszenia przypisywane skarżącemu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i zaistniałe w okresie następującym po podpisaniu w/w aneksu (w/w aneks znajduje się w aktach Policji w związku ze sprawą J.B. dotyczącą podtrucia czadem), d. dokonanie błędnych ustaleń stanu faktycznego sprawy w zakresie przyczyn stanu technicznego strychu i dachu w budynku przy ul. [...] w W., w tym odnośnie powstałego tam gołębnika, i wadliwe potraktowanie tego stanu jako naruszeń ze strony skarżącego - w sytuacji gdy skarżący nigdy nie miał w posiadaniu i nie otrzymał do dyspozycji kluczy na strych, które były i prawdopodobnie dalej są w posiadaniu J.B., który pomimo wielokrotnych próśb nie udostępniał tych kluczy skarżącemu i uniemożliwiał w ten sposób wstęp na strych, a ponadto - zgodnie z informacjami posiadanymi przez skarżącego - gołębnik na strychu nie powstał samoistnie, lecz był tam w celach hobbystycznych utrzymywany przez C.B, e. dokonanie błędnych ustaleń stanu faktycznego sprawy w zakresie przyczyn braku regulowania rachunków za prąd w budynku przy ul. [...] w W. i wadliwe potraktowanie tego stanu jako naruszeń ze strony skarżącego - w sytuacji gdy umowę z zakładem energetycznym zawarł jeden ze współwłaścicieli, tj. M.M., a przychody z lokali znajdujących się w budynku (a raczej brak tych przychodów) uniemożliwiały pokrywanie wydatków związanych z budynkiem, a równocześnie współwłaściciele nie dokonywali żadnych płatności (samodzielnie nie pokrywali tych wydatków), pomimo że byli informowani przez skarżącego o nieuregulowanych zobowiązaniach, f. dokonanie błędnych ustaleń stanu faktycznego sprawy w zakresie zaniechań w sprzątaniu klatki schodowej w budynku przy ul. [...] w W. i wadliwe potraktowanie tego stanu jako naruszeń ze strony skarżącego - w sytuacji gdy zgodnie z ustaleniami pomiędzy lokatorem z parteru (wedle pamięci skarżącego był to pan K.) a M.M. jako jednym ze współwłaścicieli budynku, to w/w lokator miał sprzątać w systemie gospodarczym klatkę schodową, g. dokonanie błędnych ustaleń stanu faktycznego sprawy w zakresie przyjęcia, że skarżący jako zarządca nieruchomości przy ul. [...] w W., w ramach Umowy o zarządzanie, posiadał obowiązki lub uprawnienia w zakresie zmiany ustalonej przez właścicieli budynku formy prawnej zamieszkiwania poszczególnych lokatorów w mieszkaniach zlokalizowanych w budynku posadowionym na w/w nieruchomości (w szczególności poprzez zmianę umowy użyczenia na najem), jak też że posiadał obowiązki w zakresie nadzoru nad przestrzeganiem przez lokatorów porządku domowego lub publicznego, w tym w zakresie porządku na działkach zewnętrznych, i w konsekwencji wadliwe potraktowanie występowania zachowań przypisywanych K.K. oraz okoliczności, że nie płacił on czynszu, jako naruszeń ze strony skarżącego, które dodatkowo w przypadku czynszu miały następować za przyzwoleniem skarżącego - w sytuacji gdy powyższe kwestie nie należały do właściwości skarżącego jako zarządcy nieruchomości, co w szczególności dotyczy formy prawnej zamieszkiwania lokatora, w tym K.K., w określonym mieszkaniu (np. zmiana umowy użyczenia na najem), K.K. nie płacił czynszu, ponieważ, jak ustaliła Komisja, mieszkał na podstawie umowy użyczenia (która nie została zresztą zawarta za pośrednictwem zarządcy), i tym samym za błąd logicznego rozumowania należy uznać oczekiwanie, że w takiej sytuacji miałby uiszczać opłaty czynszowe, a brak ich uiszczenia wynikał z przyzwolenia skarżącego, a ponadto przedmiotem w/w umowy była jedynie nieruchomość, tj. grunt pod budynkiem i budynek przy ul. [...] w W., co nie obejmowało działek zewnętrznych, w tym terenu przed garażem, h. błąd logicznego rozumowania polegający na uznaniu, że skoro lokator K.W. pismem z dnia 29 stycznia 2010 r. poinformował Wydział Zasobów Lokalowych dla [...] (a nie skarżącego jako zarządcę) o niedrożności instalacji kanalizacyjnej, to powiadomienie to miało jakikolwiek skutek wobec skarżącego - w sytuacji, gdy przy zastosowaniu zasad prawidłowego rozumowania wniosek taki jest nieuprawniony, i. brak dokonania pełnych i niewadliwych ustaleń stanu faktycznego sprawy w zakresie przyczyn zdarzenia polegającego na podtruciu się w dniu 28 grudnia 2010 r. przez C.B., J.B. oraz B.B. w zajmowanym przez nich lokalu tlenkiem węgla, danie w tym zakresie w sposób bezkrytyczny wiary informacjom dostarczonym przez J.B. oraz B.B. i w konsekwencji wadliwe potraktowanie powyższego zdarzenia (jego przyczyn) jako naruszenia ze strony skarżącego - w sytuacji gdy sprawa ta była szczegółowo badana przez prokuraturę, policję o raz inne służby i nie stwierdzono żadnego związku pomiędzy czynnościami (obowiązkami) zarządcy, a w/w zdarzeniem, co więcej, organy ustaliły, że do podtrucia doszło na skutek samowolnego zamontowania przez J.B. żaluzji w świetle (na wylocie) kratek wentylacyjnych w lokalu, a następnie zamknięcia tych żaluzji (co J.B. w oświadczeniu złożonym do protokołu inspektora PINB uzasadniał tym, że zimą przez kratki dostaje się zimne powietrze i stąd pomysł na zamontowanie żaluzji), a ponadto po tym zdarzeniu skarżący wystosował korespondencję do lokatorów zajmujących w/w lokal, wzywając ich do natychmiastowego zdemontowania tych żaluzji i informując ich, że niedopełnienie tego obowiązku może zakończyć się odłączeniem dopływu gazu do budynku z uwagi na samowolne zmodyfikowanie lokalu, które zagrażało bezpieczeństwo zdrowia i życia (kolejne dokonywane przeglądy nie stwierdziły już dalszego istnienia w tym lokalu tego typu modyfikacji), j. brak dokonania pełnych ustaleń stanu faktycznego sprawy w zakresie przyczyn niewykonania przez skarżącego napraw budynku wskazanych w wynikach przeglądu z maja 2011 r. (błędnie określonego w pkt. 3.4 uzasadnienia decyzji jako przegląd z maja 2010 r.) i w konsekwencji wadliwe potraktowanie powyższej sytuacji jako naruszenia ze strony skarżącego - w sytuacji gdy po w/w przeglądzie z inicjatywy i na prośbę skarżącego rozpoczęły się poszukiwania środków na remont, ale ostatecznie współwłaściciele budynku (w tym reprezentujące Skarb Państwa Miasto [...]) nie zapewnili koniecznego finansowania, w skutek czego skarżący nie miał postawionych do dyspozycji środków koniecznych na przeprowadzenie remontu, k. brak dokonania pełnych ustaleń stanu faktycznego sprawy w zakresie niezawarcia przez skarżącego umowy z Miejskim Przedsiębiorstwem Wodociągów i Kanalizacji (dalej: MPWiK) i w konsekwencji wadliwe potraktowanie powyższej sytuacji jako naruszenia ze strony skarżącego - w sytuacji, gdy w pewnym momencie (po przegranym prawomocnie przez MPWiK procesie o zapłatę wytoczonym współwłaścicielom nieruchomości) MPWiK zażądało zawarcia umowy na dostawę wody i odprowadzanie ścieków, przesyłając wzór umowy, i umowa taka została podpisana przez współwłaścicieli nieruchomości (co było zgodne z aneksem z 2008 r. do Umowy o zarząd), lecz po jej odesłaniu do MPWiK umowa ta została zwrócona przez MPWiK z zastrzeżeniem, że powinna zostać podpisana przez zarządcę, a tymczasem skarżący, znając problemy finansowe nieruchomości i brak gotowości współwłaścicieli do finansowania powstałych zobowiązań, nie chciał zawrzeć umowy bezpośrednio na siebie, l. brak dokonania pełnych ustaleń stanu faktycznego sprawy w zakresie niezawarcia przez skarżącego umowy z zakładem energetycznym w przedmiocie dostarczania energii elektrycznej do części wspólnej budynku, jak też niezawarcia przez skarżącego umowy z Miejskim Przedsiębiorstwem Oczyszczania w W. (dalej: MPO) i regulowania rachunków za wywóz śmieci z nieruchomości przy ul. [...] przez P.J., i w konsekwencji wadliwe potraktowanie powyższej sytuacji jako naruszenia ze strony skarżącego - w sytuacji gdy powyższa sytuacja była zgodna z aneksem z 2008 r. do Umowy o zarząd, na mocy którego - jak już wskazywano – M.M. i P.J. wypowiedzieli skarżącemu pełnomocnictwo zawarte w Umowie o zarządzanie oraz przejęli czynności bieżącej administracji budynkiem (za wyjątkiem kwestii czynszowych), m. brak dokonania pełnych ustaleń stanu faktycznego sprawy w zakresie ustalania przez skarżącego jako zarządcę wysokości czynszu w budynku przy ul. [...] i w konsekwencji wadliwe potraktowanie powyższej sytuacji jako naruszenia ze strony skarżącego - w sytuacji gdy ustalenie i windykacja czynszów przez zarządcę wynika z obowiązków nałożonych Umową o zarządzanie, a ponadto nie istnieje żaden prawomocny wyrok sądu podważający zasadność dokonanych przez skarżącego podwyżek (było kilka postępowań i w każdym sąd uznawał zasadność zaskarżonej podwyżki), n. dokonanie błędnych ustaleń stanu faktycznego sprawy w zakresie przyjęcia, że skarżący nie przekazywał Miastu [...] informacji o poniesionych kosztach utrzymania nieruchomości i dochodach z nieruchomości oraz nie przedkładał sprawozdań ze sprawowanego zarządu i w konsekwencji wadliwe przyjęcie w tym zakresie zaistnienia naruszeń ze strony skarżącego - w sytuacji gdy w/w informacje i sprawozdania były przekazywane przez skarżącego Miastu [...], o. brak dokonania pełnych ustaleń stanu faktycznego sprawy w zakresie nieprzedkładania przez skarżącego dokumentacji budynku i w konsekwencji wadliwe przyjęcie w tym zakresie zaistnienia naruszenia ze strony skarżącego - w sytuacji gdy skarżący nie miał i nie ma obiektywnej możliwości przekazania tej dokumentacji, o czym informował w toku sprawy sądowej, a ostatnio w toku egzekucji komorniczej, albowiem dokumentacja ta nie znajduje się w jego posiadaniu, p. błąd logicznego rozumowania polegający na wadliwym powiązaniu faktu pogarszania się po reprywatyzacji stanu budynku posadowionego na ul. [...] z przejęciem zarządu tą nieruchomości akurat przez osobę skarżącego, jak też polegający na wadliwym przyjęciu, że skarżący nieprawidłowo wykonał swoje obowiązki zarządcy, działając na szkodę lokatorów zamieszkujących kamienicę, jak również na szkodę całej nieruchomości, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego uznania w tym zakresie zaistnienia naruszenia po stronie skarżącego - w sytuacji gdy powyższe wnioski nie wynikają ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w każdym razie nie dałoby się ich wyprowadzić, gdyby materiał dowodowy w sprawie został zebrany w sposób wyczerpujący i na podstawie wyczerpującego materiału dowodowego został ustalony pełny i niewadliwy stan faktyczny sprawy, przy uwzględnieniu, że od czasu przejęcia zarządu nieruchomością przez skarżącego całość czynności podejmowanych przez skarżącego skupiała się na utrzymaniu budynku w stanie zgodnym z prawem, o czym świadczy duża liczba spraw sądowych inicjowanych przez współwłaścicieli nieruchomości reprezentowanych przez zarządcę oraz fakt zlecenia przez współwłaścicieli lub zarządcę czynności wymaganych przez prawo w celu utrzymywania budynku w stanie zgodnym z przepisami prawa, o co też wnosiło Miasto [...] w swoim piśmie z dnia 17 listopada 2014 r. skierowanym do skarżącego (pkt II.3.7 uzasadnienia decyzji), q. dokonanie błędnych ustaleń stanu faktycznego sprawy w zakresie uznania, że skarżący jest właścicielem samochodu osobowego [...] który posiada do chwili obecnej — w sytuacji, gdy w/w samochód nie należy już do majątku skarżącego i nie znajduje się w jego posiadaniu, albowiem w 2017 r. skarżący zbył go na rzecz innej osoby, której samochód został zresztą skradziony, r. dokonanie błędnych ustaleń stanu faktycznego sprawy w zakresie uznania, że skarżący jest właścicielem samochodu osobowego [...] - w sytuacji, gdy w/w samochód nie należy już do majątku skarżącego, albowiem skarżący zbył go na rzecz innej osoby, s. dokonanie błędnych ustaleń stanu faktycznego sprawy w zakresie uznania istnienia umowy zawartej pomiędzy H.M. a M.M., wskazanej w pkt. II.9.5 uzasadnienia zaskarżonej decyzji - w sytuacji gdy taka umowa nie istnieje, t. dokonanie błędnych ustaleń stanu faktycznego sprawy w zakresie wysokości dochodu łącznego skarżącego za lata 2013-2018 na kwotę [...] zł. - w sytuacji gdy w uzasadnieniu decyzji (pkt II.9.6) nie wyjaśniono, czym się kierowano wyliczając i podając w/w kwotę, a dodatkowo należy rozróżnić kwotę przychodu od kwoty rzeczywistego dochodu, uzyskanej po uwzględnieniu kosztów uzyskania przychodu, 13) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy i polegające na naruszeniu art. 6 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 w zw. z art. 1 pkt 1-3 oraz art. 3 ust. 1-4 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. przy uwzględnieniu art. 7 oraz art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.; dalej: Konstytucja) poprzez nałożenie przez Komisję na skarżącego administracyjnej kary pieniężnej za rzekome i kwestionowane przez niego naruszenia, które należą do właściwości innych organów, w tym Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, jak też stanowią sferę stosunków cywilnoprawnych (w szczególności kwestia umów z MPWiK, zakładem energetycznym, MPO, kwesta wysokości czynszów w budynku przy ul. [...], kwestia przekazywania przez zarządcę Miastu [...] należności czynszowych proporcjonalnych do udziału Skarbu Państwa w nieruchomości, prawomocnie rozstrzygnięty spór sądowy pomiędzy Miastem [...] jako powodem, a skarżącym jako pozwanym, dotyczący wydania przez skarżącego powodowi dokumentacji nieruchomości przy ul. [...], które to postępowanie przybrało obecnie formę egzekucji komorniczej) – w sytuacji gdy ustawa z dnia 9 marca 2017 r. określa szczególny tryb postępowania w przedmiocie usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa, oraz organ właściwy do prowadzenia w/w postępowania (Komisja) i skutki cywilnoprawne decyzji wydanych w w/w postępowaniu, a zadaniem Komisji - jako organu administracji publicznej stojącego na straży interesu publicznego, w zakresie postępowań w przedmiocie wydania decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich - jest wyjaśnienie nieprawidłowości i uchybień w działalności organów i osób prowadzących postępowania w przedmiocie wydania decyzji dotyczących nieruchomości warszawskich oraz występowanie do właściwych organów w razie stwierdzenia w toku postępowania przed Komisją istnienia okoliczności sprzyjających wydawaniu decyzji z naruszeniem prawa lub popełnieniu przestępstw bądź utrudniających ich ujawnienie, a zatem ocena spraw z zakresu nadzoru budowlanego (stan techniczny budynku), stanu sanitarnego budynku oraz stosunków i czynności cywilnoprawnych pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości [...] a zarządcą takiej nieruchomości oraz pomiędzy zarządcą takiej nieruchomości reprezentującym współwłaściciela/współwłaścicieli a lokatorami zamieszkującymi w budynku znajdującym się na takiej nieruchomości oraz przesądzenie, co i w jakim zakresie w ramach powyższych spraw stanowi naruszenie prawa w rozumieniu art. 189b kpa w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r., nie mieści się w zakresie przedmiotowym ustawy z dnia 9 marca 2017 r., ani w zakresie kompetencji Komisji, 14) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy i polegające na naruszeniu art. 107 § 1 pkt 8 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 oraz art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. poprzez zamieszczenie na zaskarżonej decyzji przy sformułowaniu "Przewodniczący Komisji P.J." jedynie odręcznego znaku niestanowiącego wymaganego podpisu w rozumieniu prawnym - w sytuacji gdy zaskarżona decyzja powinna była zostać podpisana przez Przewodniczącego Komisji P.J., 15) naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy i polegające na naruszeniu art. 189c kpa w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. poprzez jego niezastosowanie skutkujące wydaniem na podstawie art. 31a ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. zaskarżonej decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej - w sytuacji, gdy w czasie rzekomych i kwestionowanych naruszeń przez niego prawa, w następstwie których została nałożona kara (które to naruszenia mogły mieć miejsce nie później niż w dniu 18 października 2016 r., kiedy to pomiędzy skarżącym jako sprzedającym a K.K. jako kupującym została podpisana Umowa kupna sprzedaży zorganizowanej części przedsiębiorstwa, obejmująca m.in. zarząd i administrację nieruchomością przy ul. [...] w W.), obowiązywała ustawa względniejsza dla skarżącego, tj. obowiązywał stan prawny sprzed uchwalenia i obowiązywania ustawy z dnia 9 marca 2017 r., a w każdym razie sprzed obowiązywania ustawy z dnia 9 marca 2017 r. w brzmieniu nadanym jej ustawą z dnia 26 stycznia 2018 r. o zmianie ustawy o usuwaniu skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 431; dalej: ustawa zmieniająca), którą to ustawą zmieniającą (art. 1 pkt 29) wprowadzono art. 31a ust. 1 do ustawy z dnia 9 marca 2017 r., a zatem w niniejszej sprawie z powyższych względów nie należało stosować wobec skarżącego art. 31a ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r., 16) naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 4 ustawy zmieniającej w zw. z art. 42 ust. 1 zd. 1 oraz art. 2 Konstytucji przy uwzględnieniu art. 8 ust. 2 Konstytucji poprzez zastosowanie w/w art. 4 ustawy zmieniającej, skutkujące zastosowaniem w niniejszej sprawie art. 31a ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. - w sytuacji gdy stosowanie administracyjnej kary pieniężnej do naruszeń, które miały miejsce przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, a zatem nie później niż w dniu 14 marca 2018 r. (art. 8 ustawy zmieniającej), jeżeli skutki, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy zmienianej w art. 1 ustawy zmieniającej (tj. o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 9 marca 2017 r.), trwają po dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej, a zatem trwają także po dniu 14 marca 2018 r., stanowi: a. naruszenie wyrażonej w art. 42 ust. 1 zd. 1 Konstytucji zasady, iż odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto dopuścił się czynu zabronionego pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia, b. a w każdym razie stanowi naruszenie wyrażonej w art. 2 Konstytucji zasady, iż Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, albowiem prowadzi do naruszenia wynikającej z niej ogólnej zasady nieretroakcji prawa oraz zasady zaufania obywatela do państwa, 17) naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy i polegające na naruszeniu art. 3la ust. 1 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. poprzez zastosowanie w/w przepisu i ukaranie skarżącego administracyjną karą pieniężną - w sytuacji gdy art. 3la ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. czytany łącznie z art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. prowadzi do wniosku, że Komisja może ukarać administracyjną karą pieniężną jedynie osobę fizyczną, która dopuściła się naruszeń, będących zastosowaniem uporczywie lub w sposób istotnie utrudniający korzystanie z lokalu w nieruchomości [...] groźby bezprawnej, przemocy wobec osoby lub przemocy innego rodzaju w stosunku do osoby zajmującej ten lokal, polegających na istotnym lub uporczywym utrudnianiu korzystania z lokalu w nieruchomości [...], a w niniejszej sprawie brak jest dowodów na to, żeby skarżący stosował groźby bezprawne, przemoc wobec osoby lub jakąkolwiek inną przemoc wobec osoby zajmującej lokal, 18) naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy i polegające na naruszeniu art. 189d pkt 6 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. poprzez brak wzięcia pod uwagę przez Komisję kwestii dotyczących wysokości korzyści, którą skarżący osiągnął, lub straty, której uniknął w związku z rzekomymi i kwestionowanymi przez niego naruszeniami, 19) naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy i polegające na naruszeniu art. 31a ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. w zw. z art. 189d pkt 7 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy poprzez ukaranie skarżącego administracyjną karą pieniężną w wysokości 85 000 zł. - w sytuacji gdy prawidłowa ocena warunków majątkowych i osobistych skarżącego prowadzi do wniosku, że kwota nałożonej administracyjnej kary pieniężnej powinna być istotnie niższa, przy czym skarżący - co już wynika z wcześniejszych zarzutów - stoi w pierwszym rzędzie na stanowisku, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do ukarania skarżącego jakąkolwiek administracyjną karą pieniężną, 20) naruszenie interesu prawnego skarżącego poprzez ukaranie skarżącego administracyjną karą pieniężną i uczynienie go w tym samym - w razie niewykonania przez niego w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym - zobowiązanym w rozumieniu art. 1 pkt 20 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 z późn. zm.) w zw. żart. 38 ust. 3 ustawy z dnia 9 marca 2017 r., który będzie podlegał obowiązkom i ograniczeniom przewidzianym w powyższej ustawie - w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie brak było podstaw do ukarania skarżącego administracyjną karą pieniężną, a zaskarżona decyzja zapadła w wyniku postępowania w toku którego doszło do naruszeń (niejednokrotnie rażących) licznych przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ppsa o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości z uwagi na jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 in fine kpa w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r., ewentualnie - na wypadek nieuwzględnienia wniosku wskazanego powyżej — na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) oraz c) ppsa o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a ponadto, w obu przypadkach, na zasadzie art. 145 § 3 ppsa o umorzenie postępowania administracyjnego w całości z uwagi na jego bezprzedmiotowość w rozumieniu art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r., a także na podstawie art. 200 ppsa o zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Komisja wniosła o jej oddalenie. Sąd zważył co następuje: skarga zasługuje na uwzględnienie. Trzeba podkreślić, że w ocenie Sądu zasadne okazały się liczne zarzuty proceduralne zgłoszone pod adresem Komisji, w szczególności brak możliwości aktywnego uczestniczenia przez skarżącego w toku postępowania poprzedzającego nałożenie kary administracyjnej, brak możliwości składania wniosków dowodowych czy odniesienia się na bieżąco do zbieranego materiału dowodowego, co w konsekwencji prowadziło prawdopodobnie do błędnych ustaleń faktycznych w poszczególnych aspektach sprawy. Skala zarzutów proceduralnych i arbitralność działań Komisji w kontrolowanej sprawie co do zasady uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wielowątkowość i ilość zasadnie podniesionych zarzutów proceduralnych, szeroko opisanych w skardze, nie budzi wątpliwości Sądu co do zaistnienia naruszenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w szczególności braku przejrzystości przedmiotu sprawy, skoro o zarzuconych mu w decyzji naruszeniach skarżący dowiedział się po raz pierwszy dopiero z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Brak zapewnienia stronie czynnego udziału w toku gromadzenia i oceny materiału dowodowego a także niepoinformowanie skarżącego o istocie stawianych mu zarzutów co do zasady wymagałoby ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez Komisję. Szczegółowe odnoszenie się do każdego z wyszczególnionych precyzyjnie naruszeń procedury pozostaje jednak bezprzedmiotowe z uwagi na inny aspekt sprawy, niezwiązany z tymi zarzutami. Finalnie więc uzasadnienie wyroku tut. Sądu celowo i w sposób zamierzony zostanie ograniczone jedynie do kwestii, która w istocie zaważyła na wyniku sprawy czyniąc szersze odnoszenie się do zarzutów stawianych tak Komisji w skardze jak i zarzutów stawianych samemu skarżącemu w leżących u podstaw kary administracyjnej – całkowicie nierelewantnymi. Z punktu widzenia nałożonej w decyzji na skarżącego kary administracyjnej istotne znaczenie ma zapadły w sprawie I SA/Wa 1422/18 w dniu 19 września 2019r. wyrok tut. Sądu a następnie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie I OSK 1711/20 z 10 maja 2024r. W sprawie I SA/Wa 1422/18 Sąd rozpoznawał skargę na decyzję nr KR I R 3/18 z 7 czerwca 2018 r., którą Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich, działając na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4, 4b, 5 i 6 oraz art. 40e ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa oraz art. 107 kpa, uchyliła w całości dotyczącą nieruchomości przy ul. [...]: decyzję reprywatyzacyjną Prezydenta m.st. Warszawy z 18 grudnia 2006 r. nr 449/GK/DW/2006 i przekazała sprawę Prezydentowi m.st. Warszawy do ponownego rozpoznania (pkt 1 sentencji), decyzję reprywatyzacyjną Prezydenta m.st. Warszawy z 27 maja 2008 r. nr 274/GK/DW/2008 i przekazała sprawę Prezydentowi m.st. Warszawy do ponownego rozpoznania (pkt 2 sentencji) oraz decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 5 stycznia 2011 r. nr 10/GK/DW/2011 i przekazała sprawę Prezydentowi m.st. Warszawy do ponownego rozpoznania (pkt 3 sentencji). W ww. decyzji Komisja nakazała ponadto Prezydentowi m.st. Warszawy: przejęcie w zarząd części ułamkowej nieruchomości stanowiącej udział P.J., w wysokości 5/12 części nieruchomości [...], oznaczonej obecnie jako dz. ew. nr [...] (pow. 647 m2, podwórko przed zabudowaniami – dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]), nr [...] (pow. 307 m2, zabudowana budynkiem – dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]) oraz nr [...] (pow. 17 m2), 100 (pow. 19 m2), [...] (pow. 17 m2), [...] (pow. 19 m2) (nieruchomości dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]), położonych w obrębie [...], na zasadach określonych w art. 184a-186a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (pkt 4 sentencji), przejęcie w zarząd części ułamkowej nieruchomości stanowiącej udział M.M. w wysokości 3/12 części nieruchomości [...], oznaczonej obecnie jako dz. ew. nr [...] (pow. 647 m2, podwórko przed zabudowaniami – dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]), nr [...] (pow. 17 m2), [...] (pow. 19 m2), [...] (pow. 17 m2), [...] (pow. 19 m2) (nieruchomości dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]), położonych w obrębie [...], na zasadach określonych w art. 184a-186a ugn (pkt 5 sentencji) oraz przejęcie w zarząd części ułamkowej ww. nieruchomości stanowiącej udział B.Z. w wysokości 3/12 części. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia w tej sprawie Komisja powołała art. 30 ust. 1 pkt 4, 4b, 5 i 6 ustawy. Wskazane w tych normach przesłanki to: wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, pomimo nieustalenia przesłanki posiadania nieruchomości przez dotychczasowego właściciela, przeniesienie roszczeń do nieruchomości [...] jako rażąco sprzeczne z interesem społecznym - w zamian za świadczenie wzajemnie rażąco niewspółmierne do wartości nieruchomości [...], doprowadzenie decyzją reprywatyzacyjną do skutków rażąco sprzecznych z interesem społecznym lub celem dla którego ustanowiono użytkowanie wieczyste – uporczywe nękanie w stosunku do właścicieli lokali w celu utrudnienia im korzystania z lokalu. Ww. wyrokiem sygn. akt I SA/Wa 1422/18 z 19 września 2019r. tut. Sąd uchylił w całości decyzję Komisji dotyczącą ww. nieruchomości przy ul. [...] i umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd wskazał m.in. na zasadę niedziałania prawa wstecz (lex retro non agit) i w obszernym uzasadnieniu odnosząc się m.in. do określonej w art. 30 ust. 1 pkt. 6 ustawy podstawy prawnej decyzji nadzorczej Komisji nr KR I R 3/18 z 7 czerwca 2018 r. - pośrednio odniósł się do zarzutów stawianych w toku postępowania zarówno skarżącemu H.M. jak i skarżącemu K.K. Sąd zwrócił uwagę, że ww. przesłanki wadliwości decyzji reprywatyzacyjnych to zupełnie nowe przesłanki oceny decyzji administracyjnej, wprowadzone dopiero ustawą z 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, i nie mogą stanowić podstawy do oceny prawidłowości decyzji dekretowej, która została wydana na wiele lat przed jej wejściem w życie. WSA przyjął wówczas, że jakkolwiek celem ustawy było "usuwanie skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych", a zadaniem Komisji jest wyjaśnianie nieprawidłowości w działaniu organów administracji i osób prowadzących postępowania w przedmiocie wydawania decyzji administracyjnych (o czym stanowi wprost art. 3 pkt 2 ustawy), to jednak aby w sposób prawidłowy ocenić te zachowania nie można dokonywać tej oceny przez pryzmat zdarzeń, które miały miejsce po wydaniu decyzji reprywatyzacyjnej, gdyż istotne są okoliczności faktyczne istniejące przed wydaniem decyzji reprywatyzacyjnej. Tut. Sąd przyjął także, że przywracanie ładu społecznego i poczucia sprawiedliwości nie może odbywać się z naruszeniem zasad państwa prawa, tj. na podstawie uregulowań prawnych, które nie obowiązywały i co najważniejsze, nie były znane organom, ani stronom w dacie wydawania decyzji dekretowych. Podkreślił w uzasadnieniu ww. wyroku, że ustawa z 9 marca 2017 r. ma charakter nadzorczy, a w tego rodzaju aktach nie stanowi się nowych norm materialnoprawnych gdyż generalnie przeczy to instytucji nadzoru. Dalej odnosząc się do ustaleń Komisji na temat sytuacji prawnej lokatorów i wywodzonego z niej ich pokrzywdzenia, (...) WSA przyjął m.in., że ocena skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnej w zakresie umów najmu lokali ma charakter sprawy cywilnej, do której właściwy jest wyłącznie sąd powszechny, a nie Komisja jako organ administracji, co wynika z art. 3 pkt 3 ustawy, a także że nie ma jej także sąd administracyjny, co z kolei wynika z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd podkreślił, że w sprawie spornej nieruchomości sądy powszechne wydały wyroki, na mocy których uznano zasadność podwyżek czynszu, a tym samym przesądziły, że były one zgodne z prawem. W związku z tym, mając na uwadze generalne związanie organów administracji publicznej wyrokami sądów, w tym sądów powszechnych, co wynika z art. 365 § 1 kpc, zdaniem Sądu nie było podstaw do uznania przez Komisję, że doszło do rażących i pozbawionych podstaw prawnych podwyżek czynszu. Jak wskazał, ukształtowanie stosunku najmu, uprawnień wynajmującego i najemcy, następstwo prawne w stosunkach najmu i wstępowanie w te stosunki oraz ochrona lokatorów to domena prawa cywilnego, które jest stosowane przez sądy powszechne w procedurze nazywanej drogą cywilną, a uregulowanej w Kodeksie postępowania cywilnego. Ponadto Sąd podkreślił, że w świetle przepisów dekretu (który co do zasady chronił prawa właścicieli) brak było podstaw do odmowy ustanowienia użytkowania wieczystego z uwagi na naruszenie określonego w ustawie "interesu społecznego", a zatem przesłanki związane z kwestią wykonywania zarządu, nadzoru nad zarządcą, jako pozostające w oderwaniu od przepisów dekretu, nie mogły stanowić podstawy, czy to do odmowy przyznania prawa użytkowania wieczystego czy to uchylenia decyzji reprywatyzacyjnej. Wreszcie Sąd wskazał, że wykazanie, że wydanie decyzji reprywatyzacyjnej doprowadziło do skutków rażąco sprzecznych z celem dla którego ustanowiono użytkowanie wieczyste, w szczególności do zastosowania uporczywie lub w sposób istotnie utrudniający korzystanie z lokalu groźby bezprawnej, przemocy wobec osoby lub przemocy (art. 30 pkt 1 ppkt 6 ustawy) wymaga, podobnie jak w przypadku stwierdzenia nieważności umowy zbycia udziału, prejudykatu w postaci wyroku sądu powszechnego – karnego, bo tylko on ma kompetencje do orzekania o winie danej osoby. Zwrócił też uwagę, że jednorazowe ukaranie K.K. za wykroczenie nie spełnia przesłanki uporczywości lub istotnego utrudniania i nie pozostaje w związku przyczynowym z decyzją reprywatyzacyjną. Ponadto, tut. Sąd jednoznacznie stwierdził, że przepis art. 30 pkt 6 ustawy (nawet gdyby przyjąć możliwość jego stosowania w niniejszej sprawie), czego jednak Sąd nie uznał za zasadne, stanowi o możliwości uchylenia decyzji jeśli jej wydanie doprowadziło do skutków rażąco sprzecznych z interesem społecznym lub skutków sprzecznych z celem, dla którego ustanowiono użytkowanie wieczyste w szczególności do zastosowania uporczywie lub w sposób istotnie utrudniający korzystanie z lokalu w nieruchomości [...], groźby bezprawnej, przemocy wobec osoby lub przemocy innego rodzaju w stosunku do osoby zajmującej lokal. Treść tego przepisu, wg WSA, wskazuje na to, że ma on zastosowanie jedynie w przypadku gdy istnieje związek przyczynowy pomiędzy decyzją a opisanymi wyżej skutkami. WSA wskazał, że związek przyczynowy to związek pomiędzy dwoma zdarzeniami, z których jeden stanowi przyczynę a drugi skutek. W prawie (art. 361 § 1 Kodeksu cywilnego) chodzi o tzw. adekwatny związek przyczynowy. Przy jego badaniu należy przeprowadzić test sine qua non czyli ustalić czy pomiędzy ogniwami łańcucha przyczynowo - skutkowego istnieje logiczne powiązanie, tj. czy skutek jest normalnym i pewnym skutkiem wskazywanego zdarzenia sprawczego. Normalne następstwo danego zdarzenia to taki skutek który w "zwykłym porządku rzeczy" jest konsekwencją tego zdarzenia, jest jego naturalnym następstwem (por. uchwała SN z 21 marca 2003, III CZP 6/03). Takiego związku, zdaniem Sądu orzekającego w sprawie I SA/Wa 1422/18, brak jest pomiędzy wydaniem decyzji dekretowej a sytuacją lokatorów gdyż reprywatyzacja polegająca na przyznaniu prawa rzeczowego do odebranej nieruchomości jej poprzedniemu właścicielowi, jego następcom prawnym albo nabywcy roszczeń nie prowadzi w normalnym następstwie zdarzeń, zwykłym porządku rzeczy do skutków niepożądanych dla lokatorów. Przeciwstawiając dwie wartości: ochronę praw lokatorów i ochronę prawa własności - w sytuacji, w której sąd powszechny wypowiedział się co do zasadności podwyżek czynszu i eksmisji -Sąd administracyjny dał prymat tej drugiej i podkreślił, że tak Sąd jak i organ - są związani wyrokami sądów powszechnych, co oznacza, że nie mają kompetencji do wywodzenia odmiennych ustaleń faktycznych w tym zakresie. Finalnie Sąd przyjął, że zawarte w wywodach Komisji "rozwiązanie", w którym o losie nieruchomości [...] decyduje sytuacja najemców, nie znajduje oparcia ani w dekrecie ani ustawie o ochronie praw lokatorów ani w Konstytucji ani w prawie międzynarodowym. Jak wynika z akt sprawy, skargi kasacyjne wywiedzione od tego wyroku zostały przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalone. Na datę wyrokowania i na datę sporządzania uzasadnienia niniejszego wyroku Sąd nie dysponował uzasadnieniem wyroku w sprawie I OSK 1711/20. Skoro jednak ww wyrokiem NSA oddalił skargi kasacyjne, to uprawomocnił się wyrok tut. Sądu, który nie tylko uchylił decyzję nadzorczą Komisji uchylającą decyzje reprywatyzacyjne dotyczące ww. nieruchomości [...] ale też postępowanie nadzorcze w tym zakresie zostało prawomocnie umorzone jako bezprzedmiotowe. Jak wskazano wyżej, jedną z podstaw prawnych decyzji nadzorczej Komisji nr KR I R 3/18 z 7 czerwca 2018 r. stanowił art. 30 ust. 1 pkt. 6 ustawy, w którym ustawodawca przyjął, że decyzja reprywatyzacyjna jest wadliwa o ile jej wydanie doprowadziło do skutków rażąco sprzecznych z interesem społecznym lub skutków sprzecznych z celem, dla którego ustanowiono użytkowanie wieczyste, w szczególności do zastosowania uporczywie lub w sposób istotnie utrudniający korzystanie z lokalu w nieruchomości [...] groźby bezprawnej, przemocy wobec osoby lub przemocy innego rodzaju w stosunku do osoby zajmującej ten lokal. Będący podstawą prawną zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Komisji nakładającej na skarżącego karę finansową art. 31a ust. 1 ustawy – stanowi z kolei, że "osobę fizyczną, która dopuściła się naruszeń, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 6, polegających na istotnym lub uporczywym utrudnianiu korzystania z lokalu w nieruchomości [...], Komisja w drodze decyzji może ukarać administracyjną karą pieniężną w wysokości od 1000 do 1 000 000 zł." Przewidziana w ustawie kara administracyjna, abstrahując od kwestii związania zasadą lex retro non agit, zasadą nullum crimen et nulla poena sine lege anteriori (nikt nie może być pociągnięty do odpowiedzialności karnej jeżeli nie zostało wcześniej zabronione pod groźbą kary przez należycie uchwaloną i ogłoszoną ustawę) czy zasadą lex severior retro non agit (prawo surowsze nie działa wstecz), z mocy ustawodawcy pozostaje w ścisłej zależności z określoną w art. 30 ust. 1 pkt. 6 ustawy podstawą wyeliminowania z obrotu decyzji reprywatyzacyjnej. Skoro jednak w kontrolowanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem w sprawie I OSK 1711/20 prawomocnie "wyeliminował" z obrotu dotyczącą spornej nieruchomości decyzję nadzorczą Komisji uchylającą decyzje reprywatyzacyjne i postępowanie w tym zakresie zostało prawomocnie umorzone, to nie można mówić o istnieniu podstawy odpowiedzialności karnoadministracyjnej za czyny, które miały stanowić podstawę wyeliminowania decyzji reprywatyzacyjnej z obrotu, skoro decyzja nadzorcza Komisji nad decyzjami reprywatyzacyjnymi Prezydenta m.st Warszawy została uchylona. Innymi słowy, art. 31a ust. 1 ustawy pozostaje w ścisłym związku materialnoprawnym z art. 30 ust. 1 pkt. 6 ustawy (i odwołuje się do niego wprost); stąd, skoro art. 30 ust. 1 pkt. 6 ustawy nie miał zastosowania w sprawie decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości przy ul. [...] w W., to art. 31a ustawy nie może mieć zastosowania w stosunku do podmiotów powiązanych z reprywatyzacją ww. nieruchomości. Bezprzedmiotowe zdaniem Sądu jest odnoszenie się do kwestii zarządu, dat i zakresu zarządu sprawowanego przez skarżącego jak i do zarzutów stawianych mu przez Komisję. Jak wskazano wyżej, bezprzedmiotowe w zaistniałej sytuacji jest też odnoszenie się do wyartykułowanych w skardze zarzutów proceduralnych, ponieważ samo kontynuowanie postępowania w zakresie ewentualnej kary administracyjnej na tym etapie sprawy pozostaje bezprzedmiotowe. Skoro z obrotu została wyeliminowana decyzja Komisji oparta o art. 30 ust. 1 pkt. 6 ustawy, to nie znajduje uzasadnienia procedowanie w zakresie nałożenia na jakikolwiek podmiot ewentualnej kary administracyjnej na podstawie art. 31a ust. 1 ustawy nawiązującego wprost do treści jej art. 30 ust. 1 pkt. 6. Skutkowało to uchyleniem zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ppsa w zw. z art. 31a ust.1 ustawy i umorzeniem postępowania przed Komisją na podstawie art. 145 § 3 ppsa w zw. z art. 105 § 1 kpa. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ppsa. ----------------------- a. ----------------------- #