I SA/Wa 1547/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Miernik Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.) Sędzia WSA Przemysław Żmich Protokolant starszy referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi B. Ś. na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Skarbu Państwa na rzecz skarżącego B.Ś. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], Minister Skarbu Państwa, po rozpatrzeniu zażalenia B. Ś., utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], orzekającą o potwierdzeniu prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości przez W.Ś. we wsi J., gm. O., pow. [...], woj. [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Ministra Skarbu Państwa złożył B. Ś.. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym; Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], Wojewoda [...] potwierdził W. Ś., B. Ś., T. Ś. oraz E. P. prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przez W. Ś., we wsi J., woj. [...]. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2016 r. E. P. wystąpiła do Wojewody [...] o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją dnia [...] lipca 2009 r. z powodu pozyskania nowych dokumentów świadczących o wielkości majątku pozostawionego we wsi J. przez W. Ś.. Na dowód powyższego wnioskodawczyni przedłożyła do akt uwierzytelnione kopie dokumentów pozyskanych z Centralnego Archiwum Państwa Litewskiego w W. wraz z ich tłumaczeniem na język polski i wskazała, że dokumentację z archiwum otrzymano w dniu 28 października 2015 r. Pismem z dnia 18 marca 2016 r. organ wezwał wnioskodawczynię do podania dokładnej daty pozyskania dokumentów z archiwum. Na podstawie otrzymanej w dniu 4 kwietnia 2016 r. od W. Ś. koperty, w jakiej B. Ś. otrzymał dokumenty z archiwum organ ustalił, iż archiwum litewskie nadało przesyłkę 1 grudnia 2015 r. listem ekonomicznym. Pismem z dnia 20 kwietnia 2016 r. Wojewoda zwrócił się do B. Ś. o podanie dokładnej daty odbioru przesyłki zawierającej dokumenty nadane w dniu 1 grudnia 2015 r. przez Archiwum Litwy. Pismem z 4 maja 2016 r. B. Ś. wskazał, iż dokumenty z archiwum litewskiego otrzymał w dniu 7 grudnia 2015 r. lub 8 grudnia 2015 r. Postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], Wojewoda [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], orzekającą o potwierdzeniu prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości przez W. Ś. we wsi J., gm. O., pow. [...], woj. [...] wskazując na uchybienie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowanie określonego w art. 148 kpa. Zażalenie na ww. postanowienie Wojewody [...] złożył B. Ś.. Pismem z dnia 15 lipca 2016 r. organ odwoławczy wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia zażalenia o dowody poświadczające datę doręczenia tłumaczenia dokumentów pozyskanych z Centralnego Archiwum Państwowego Litwy. Pismem z dnia 1 sierpnia 2016 r. B. Ś. wskazał, że nie posiada dokumentu poświadczającego jednoznacznie otrzymanie tłumaczenia dokumentów pozyskanych z Centralnego Archiwum Państwa Litewskiego w dniu 25 stycznia 2016 r. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2016 r., nr [...]. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Minister podniósł, iż spór w sprawie dotyczy tego czy strona zachowała miesięczny termin, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Organ podniósł, iż wznowienie postępowania jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego. Procedowanie w tym trybie jest przy tym wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 16 § 1 kpa. Z tego powodu zastosowanie instytucji wznowienia powinno odbywać się ze szczególnym uwzględnieniem wszelkich ustawowych gwarancji procesowych przynależnych stronie. Następnie organ wskazał, iż nie podziela stanowiska strony, że w sytuacji gdy pozyskane z archiwum dokumenty są sporządzone w języku litewskim, którego żadna ze stron postępowania nie zna, to rzeczywista możliwość zapoznania się z treścią tych dokumentów, a tym samym moment dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania mógł i miał miejsce dopiero w momencie doręczenia stronie uwierzytelnionego tłumaczenia tych dokumentów. Organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie okolicznością stanowiącą podstawę wznowienia postępowania jest pozyskanie przez stronę nowych dowodów istniejących w czasie wydania decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. Dla zachowania terminu określonego w art. 148 § 1 kpa istotna jest data, w której strona dowiedziała się o nowym dowodzie, a nie w którym podjęła czynności ustalenia treści dowodów, do których przeprowadzenia nie jest umocowana prawnie (por. wyrok NSA z dnia 27 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 792/14, LEX nr 1990947). Zdaniem organu, dla oceny zachowania ww. terminu istotny jest termin, w którym strona dowiedziała się o nowym dowodzie. Zaś czynności mające na celu tłumaczenie dokumentu strona podejmuje niejako na własne ryzyko, stawiając na szali zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Ponadto, w ocenie Ministra, z uwagi na szczególny charakter instytucji wznowienia, wykładnia przepisów określających warunki wznowienia musi być ścisła. Wskazał również, iż podobnie uregulowana została kwestia przesłanki wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Również i w tym przypadku, przy obliczeniu terminu miesięcznego na złożenie wniosku o wznowienie, chodzi o czysto formalną kwestię powzięcia informacji przez stronę o decyzji administracyjnej, a nie jej pełnej treści. Artykuł 148 § 2 k.p.a. nie wymaga do otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Istotne jest to aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (por. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 991/10, LEX nr 1083727). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] sierpnia 2016 r. złożył B. Ś. zarzucając temu postanowieniu naruszenie art. 148 § 1 kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt. 5 kpa oraz w zw. z art. 64 ust. 2 Konstytucji i z art. 6, art. 7, art.8, art. 11 kpa polegające na niewłaściwym zastosowaniu tej normy poprzez przyjęcie, iż strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia w chwili doręczenia jej dokumentów z Centralnego Archiwum Państwowego Litwy w Wilnie, tj. dnia 7 lub 8 grudnia 2015 roku, kiedy to dokumenty te sporządzone zostały w języku litewskim, którego żadna ze stron postępowania nie zna, a więc rzeczywista możliwość zapoznania się z treścią tych dokumentów, a tym samym moment dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania mógł i miał miejsce dopiero w momencie doręczenia stronie uwierzytelnionego tłumaczenia dokumentów, tj. 25 stycznia 2016 roku. Powołując się na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma art. 64 ust. 2 Konstytucji, który w niniejszej sprawie został przez organy obu instancji naruszony. Prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej, w tym wypadku przez dziadka skarżącego, musi podlegać takiej samej ochronie jak prawo do ochrony praw majątkowych przysługujących obywatelowi polskiemu w granicach RP. Aby zapewnić wszystkim obywatelom te same środki ochrony prawnej, organy administracji publicznej, sądy oraz wszelkie podmioty wykonujące władzę publiczną muszą dostosowywać przysługujące im instrumenty prawne w zależności od konkretnych okoliczności towarzyszących sprawie. Jeżeli zaś art. 64 ust. 2 Konstytucji podlega naruszeniu na gruncie sprawy administracyjnej to jest to równoznaczne z naruszeniem podstawowych zasad prawa i postępowania administracyjnego, a przede wszystkim o art. 6, art. 7, art. 8 oraz art. 11 k.p.a. W ocenie skarżącego, art. 148 § 1 kpa nie powinien być intepretowany w oderwaniu od przywołanego wyżej przepisu Konstytucji i podstawowych zasad kodeksu postępowania administracyjnego. Słuszność stanowiska, iż dniem, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia był 25 stycznia 2016 roku tj. dzień, w którym stronie zostały doręczone uwierzytelnione tłumaczenia dokumentów ma, w ocenie skarżącego, odzwierciedlenie przede wszystkim w niecodzienności i wyjątkowości stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Natomiast wyrok NSA z 27 listopada 2015 r., na który powołał się organ odwoławczy jest oderwany od okoliczności faktycznych tej sprawy. Ponadto, w ocenie skarżącego, odwołując się do orzeczeń dotyczących przesłanki wznowienia wynikającej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. organ zapomina o tym, iż przesłanką wznowienia postępowania jest fakt, iż na jaw wyjść powinny istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Skarżący podniósł, iż otrzymując dokumenty z archiwum litewskiego sporządzone w języku litewskim nie miał możliwości zapoznania się z ich treścią, a tym samym nie był w stanie ustalić czy dokumenty te wskazują na istnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych. Momentem, w którym strona skarżąca taką możliwość uzyskała był dzień otrzymania uwierzytelnionego tłumaczenia dokumentów na język polski. Gdyby z treści tłumaczenia okazało się, iż dokumenty te nie wskazują na żadne nowe okoliczności faktyczne, a jedynie potwierdzają dotychczasową wiedzę stron o wielkości majątku pozostawionego poza granicami RP, to dokumenty te nie wnosiłyby nic nowego do sprawy, a tym samym składanie wniosku o wznowienie byłoby nieuzasadnione. Skarżący podniósł również, iż otrzymane dokumenty z potwierdzają jedynie istnienie pewnych danych w zbiorach państwowych Litwy odnośnie historycznych zapisów o powierzchni pozostawionego tam mienia. Dokumenty te nie istniały w momencie wydania decyzji z 2009 roku, gdyż zostały one sporządzone i wydane dopiero w 2015 roku na uprzedni wniosek skarżącego. Jednakże, zawarte w nich dane istniały w dacie wydania decyzji z 2009 roku, ale w różnorodnych zbiorach zgromadzonych w Państwowym Archiwum Litwy. Nawet gdyby przyjąć, iż dokumenty doręczone skarżącemu na początku grudnia 2015 roku stanowią nowy dowód w sprawie, to możliwość dokonania przez skarżącego oceny czy faktycznie dokumenty te mają taki charakter, miała miejsce dopiero z chwilą zapoznania się przez skarżącego z tłumaczeniem tychże dokumentów. W okresie od dnia doręczenia skarżącemu dokumentów w języku litewskim do dnia otrzymania tłumaczenia, skarżący nie miał możliwości zapoznać się z treścią tych dokumentów. Tym samym, nie miał możliwości oceny, czy wskazują one na nowe okoliczności faktyczne w sprawie, a więc na wielkość majątku pozostawionego przez jego dziadka na obecnym terytorium Litwy. W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Ponadto, w uzupełnieniu dotychczasowej argumentacji wskazał, iż zaświadczenie Centralnego Archiwum Państwowego Litwy w Wilnie sporządzone w języku litewskim zawiera również informacje zapisane w języku polskim, tj. "Ś.", "W.", "ha", "J.", "[...]". Z kolei w dokumencie źródłowym otrzymanym z Centralnego Archiwum Państwowego Litwy w W. można przeczytać "[...]", "S.". W ocenie organu, powyższe wskazuje, iż strona zmierzająca do zastosowania nadzwyczajnych trybów weryfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej nie mogła nie przypuszczać, że dokument ten wskazuje na wielkość mienia W. Ś. pozostawionego w miejscowości J.. Dodatkowo, z orzeczenia PUR dnia [...] marca 1947 r., nr [...], które jest jedynym dowodem potwierdzającym wielkość majątku wynika, iż W. Ś. pozostawił we wsi J. nieruchomość o pow. 40 ha, w tym 28 ha ziemi ornej oraz dom, stodołę, oborę, chlew, wozownię, spichrz, młyn wodny oraz trzy stawy rybne. Ponadto, skoro kwerenda dokumentów w zagranicznych archiwach dotyczyła dokumentów wskazujących mienie pozostawione przez W. Ś., to otrzymane zaświadczenie i dokumenty źródłowe powinny wskazywać stronie, że stanowią nowe dowody w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. W ocenie organu, powyższe okoliczności jednoznacznie wskazują, że istniały uzasadnione podstawy, aby strona uznała, że otrzymane dokumenty z Centralnego Archiwum Państwowego Litwy stanowią nowe dowody, co powinno zmobilizować ją do wystąpienia z wnioskiem w terminie określonym w art. 148 § 1 k.p.a. Organ wskazał również, iż przedstawiona przez skarżącego interpretacja art. 145 §1 pkt 5 w zw. z art. 148 §1 k.p.a. oznacza, że nie jest istotna data pozyskania dowodów w postaci obcojęzycznych dokumentów, a jedynie zapoznanie się z ich tłumaczeniem. Wskazał, że w sprawach zabużańskich niezwykle często wykorzystuje się dokumenty pozyskane z zagranicznych instytucji archiwalnych. Zatem, przyjęcie ww. interpretacji prowadziłoby do skutków nie dających się pogodzić z ratio legis ww. przepisu. Strona dążąca do wznowienia postępowania mogłaby zwlekać z dokonaniem tłumaczenia dokumentu pozyskanego z zagranicznego archiwum i tym sposobem próbować obejść termin określony w art. 148 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), dalej "ppsa", Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd uznał, iż narusza ono prawo w stopniu powodującym potrzebę jego uchylenia. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra Skarbu Państwa utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] maja 2016 r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r. o potwierdzeniu prawa do rekompensaty. Powodem odmowy wznowienia postępowania było przekroczenie terminu do złożenia podania o wznowienie. Wskazać trzeba, iż przesłanki warunkujące dopuszczalność wszczęcia postępowania wznowieniowego, w tym termin do złożenia podania o wznowienie, zostały uregulowane w art. 148 kpa. W myśl art. 148 § 1 kpa, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, iż w przypadku terminu z art. 148 § 1 kpa nie jest istotna świadomość prawnego znaczenia okoliczności faktycznej lub dowodu jako podstawy wznowienia (tak wyrok NSA w Warszawie z dnia 9 stycznia 2002 r., V SA 1460/01, ONSA 2003, nr 2, poz. 61). W art. 148 § 1 Kpa chodzi zatem o dzień, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a nie o dzień, w którym strona dowiedziała się, że dana okoliczność może stanowić podstawę wznowienia. Uzasadniając wniosek o wznowienie postępowania strona powołała się na pozyskanie przez nią z Centralnego Archiwum Państwowego Litwy w Wilnie nowych dowodów opisujących składniki pozostawionego majątku w J., które istniały w dacie wydania decyzji z [...] lipca 2009 r. Zatem, datą od której rozpoczął swój bieg miesięczny termin na złożenie podania o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 148 § 1 kpa jest data, z którą strona mogła zapoznać się z treścią tych dowodów. W ocenie organu, momentem, w którym strona mogła zapoznać się z treścią dokumentów pozyskanych z archiwum litewskiego jest dzień ich otrzymania przez skarżącego (tj. według oświadczenia skarżącego 7 lub 8 grudnia 2015 r.). Stanowisko to kwestionuje skarżący podnosząc, iż realna możliwość zapoznania się z treścią dokumentów sporządzonych w języku litewskim, którego to języka skarżący ani inne strony postępowania nie znają, powstała dopiero w momencie otrzymania przez niego uwierzytelnionych tłumaczeń tych dokumentów (tj. według oświadczenia skarżącego 25 stycznia 2016 r.). Kluczowe zatem znaczenie dla rozstrzygnięcia tak zarysowanego sporu ma odpowiedź na pytanie, jak należy rozumieć w okolicznościach rozpoznawanej sprawy użyte w art. 148 § 1 kpa sformułowanie "dowiedzenie się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia" W ocenie Sądu, interpretacja powyższego sformułowania ustawowego wymaga odwołania się do celu, w jakim wiedza o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia niezbędna jest dla wnoszącego podanie o wznowienie postępowania. Powinna to być bowiem informacja pozwalająca zidentyfikować podstawę wznowienia w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. W okolicznościach niniejszej sprawy uznać należało, iż wiedzę spełniającą powyższe kryteria skarżący mógł uzyskać dopiero po zapoznaniu się z uwierzytelnionym tłumaczeniem dokumentów. Do takiego wniosku prowadzi analiza znajdujących się w aktach sprawy dokumentów sporządzonych w języku litewskim. W ocenie Sądu, nie znając języka litewskiego skarżący nie mógł, zapoznając się z tymi dokumentami, uzyskać informacji pozwalającej mu na identyfikację podstawy wznowienia w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Oceny tej nie może zmienić podnoszona przez organ okoliczność, iż dokumenty te zawierają w swojej treści pojedyncze polskie słowa: "Ś.", "W.", "ha", "J.", "[...]" oraz to, że znając sprawę strona mogła przypuszczać, iż pozyskane z archiwum dokumenty wskazują na wielkość majątku pozostawionego w J.. Podkreślić trzeba, iż podstawą wznowienia postępowania wskazaną w art. 145 § 1 pkt 5 kpa jest wyjście na jaw "istotnych" dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub dowodów. Zatem, strona, która wskazuje na nową okoliczność faktyczną wynikającą z dokumentu sporządzonego w języku, który nie jest jej w ogóle znany, dla oceny tego, czy jest to okoliczność "istotna" dla sprawy musi najpierw uzyskać wiedzę o tej okoliczności. Taką zaś wiedzę, w ocenie Sądu, strona mogła uzyskać dopiero po zapoznaniu się z tłumaczeniem tego dokumentu na język, który jest jej znany. Powoływany zaś przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 listopada 2015 r., II OSK 792/14, zapadł w oparciu o inny stan faktyczny niż okoliczności niniejszej sprawy. Wyrok ten dotyczył bowiem sytuacji, w której strona pozyskała informację o nowym dowodzie (świadku), a następnie ustalała zakres jego wiedzy. Strona miała zatem wiedzę o nowym dowodzie istotnym dla sprawy od momentu dowiedzenia się o istnieniu świadka. W rozpoznawanej sprawie mamy natomiast do czynienia z sytuacją, w której aby pozyskać wiedzę o nowej okoliczności faktycznej wynikającej z dokumentu sporządzonego w języku obcym, który nie był stronie w ogóle znany, dla oceny tego, czy jest to okoliczność "istotna" dla sprawy, musiała ona najpierw zlecić tłumaczenie tego dokumentu na język, który jest jej znany, korzystając z wiedzy innych osób. Ponadto, w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy nie znajdzie zastosowania argumentacja organu odwoławczego dotycząca obliczania terminu miesięcznego na złożenie wniosku o wznowienie w oparciu o przesłankę wznowienia wynikającą z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Jak wywodzi organ odwoławczy, również i w tym przypadku chodzi o czysto formalną kwestię powzięcia informacji przez stronę o decyzji administracyjnej, a nie jej pełnej treści. Powyższa argumentacja nie uwzględnia jednak okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy. Jak już bowiem wskazano powyżej, bez zapoznania się z tłumaczeniem pozyskanych z archiwum dokumentów sporządzonych w języku nieznanym stronie, strona nie była w stanie w ogóle pozyskać informacji pozwalającej na identyfikację podstawy wznowienia w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Podsumowując, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie Ministra Skarbu Państwa, jak i poprzedzające je postanowienie Wojewody [...] zostały wydane z naruszeniem art. 148 § 1 kpa w związku z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie to polegało na przyjęciu przez organy, przy obliczaniu miesięcznego terminu na złożenie podania o wznowienie postępowania, iż momentem, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia jest data otrzymania przez skarżącego dokumentów z Centralnego Archiwum Państwowego Litwy w W., a nie data, w której strona otrzymała uwierzytelnione tłumaczenie tych dokumentów. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni ocenę prawną i wskazania wyrażone w uzasadnieniu niniejszego wyroku. W szczególności, organ ustali, z zachowaniem reguł określonych w kpa, kiedy strona otrzymała uwierzytelnione tłumaczenie dokumentów pozyskanych z Centralnego Archiwum Państwowego Litwy w W., a następnie wyda stosowne rozstrzygnięcie, które uzasadni zgodnie z art. 107 § 3 kpa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ppsa., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804).