I SA/Wa 1553/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Sawa (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. M. na postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej L. M. wpis od skargi w wysokości [...] ([...]) złotych. Minister Inwestycji i Rozwoju postanowieniem z [...] maja 2019 r. nr [...], na skutek zażalenia L. M. (dalej jako "skarżąca"), utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] o odmowie wstrzymania decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2017 r., wydane na podstawie art. 159 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096), powoływanej dalej jako "K.p.a." W skardze na powyższe postanowienie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o jego zmianę i wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2017 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju, którym utrzymano w mocy postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Starosty [...]. Rozstrzygnięcie to zapadło w oparciu o art. 159 § 1 K.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Zgodnie natomiast z art. 159 § 2 K.p.a., na postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji służy stronie zażalenie. W tym miejscu wskazać należy, że możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym reguluje art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", zgodnie z którym, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznał, że zaskarżone postanowienie utrzymujące w mocy odmowę wstrzymania wykonania decyzji, nie należy do żadnej z wymienionych kategorii. Nie jest to z pewnością postanowienie kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jest wnioskiem uruchamiającym wpadkowe postępowanie w ramach postępowania głównego – w tym przypadku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...]. W ocenie Sądu postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji nie jest także postanowieniem, na które przysługuje stronie w toku postępowania administracyjnego zażalenie. Choć z akt sprawy wynika, że Wojewoda [...] pouczył skarżącą, że od odmowy wstrzymania wykonania decyzji przysługiwało jej zażalenie, a następnie Minister Inwestycji i Rozwoju pouczył ją o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego, to jednak pouczenia te są błędne. Jak już wskazano powyżej, art. 159 § 2 K.p.a. przewiduje, że zażalenie przysługuje jedynie na postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji. Wobec tego odmowa wstrzymania wykonania decyzji nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia. Nie przysługuje zatem także skarga do sądu administracyjnego. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę podziela pogląd obecny w dotychczasowym orzecznictwie oraz reprezentowany przez wielu przedstawicieli doktryny, zgodnie z którym z brzmienia § 2 powołanego art. 159 K.p.a. wynika, że postanowienie dotyczące wstrzymania wykonania decyzji jest zaskarżalne tylko wtedy, gdy wstrzymuje wykonanie decyzji. Ustawodawca wyraźnie wyłączył możliwość zaskarżania postanowień odmownych. Skutkuje to niemożnością wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Pogląd ten wyrażony został m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1794/11, w którym wskazano, że "a contrario z treści art. 159 § 2 K.p.a. wynika, że na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji zażalenie nie przysługuje. Postanowienie to jest więc niezaskarżalne". Również w postanowieniu z 17 maja 2002 r. sygn. akt: IV SA 2210/00 wskazano, że "skoro ustawodawca wyraźnie ograniczył możliwość wnoszenia zażalenia tylko do postanowień "o wstrzymaniu" wykonania decyzji (np. odmiennie uregulowano kwestię zaskarżalności w art. 152 § 2 K.p.a., gdzie zażalenie przewidziano generalnie "w sprawie wstrzymania" wykonania decyzji, por. też art. 101 § 3 K.p.a. w zakresie zaskarżania postanowień "w sprawie zawieszenia postępowania"), to należy przyjąć, że na postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania decyzji zażalenie nie przysługuje. Ma to zaś takie konsekwencje, iż niedopuszczalna jest także w tym przypadku skarga do sądu administracyjnego" (podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniach z 26 kwietnia 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 100/12, z 13 lutego 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 1703/07 i z 2 lipca 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 589/09, czy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w postanowieniu z 24 lutego 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 962/15). Reasumując Sąd stwierdził, że skarga na postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Starosty [...], na które nie przysługuje zażalenie jest niedopuszczalna, i jako taka podlega odrzuceniu. Na stanowisko to nie ma wpływu okoliczność, że organy obu instancji błędnie pouczyły skarżącą o trybie zaskarżenia ich rozstrzygnięć, tym bardziej, że skarżąca jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ----------------------- 3