I SA/Wa 1580/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis (spr.) Sędziowie WSA Dariusz Chaciński WSA Joanna Skiba Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2017 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku [...] S.A. w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...], dotyczącą uwłaszczenia [...] działką nr [...]z obrębu [...] położoną w [...] w rejonie ulic [...] w części odnoszącej się do dawnych działek nr [...] z nieruchomości hipotecznej [...] odpowiadającej obecnym działkom nr [...]. Decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...], stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 27 października 2000 r. przez [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa położonego w [...], w rejonie ulic [...] oznaczonego jako działka nr [...] o pow. [...] m2 w obrębie [...] oraz stwierdził nieodpłatne nabycie własności budynków, budowli i innych urządzeń znajdujących się na tym gruncie. Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r. na skutek przeprowadzonych postępowań nadzorczych uległa kasacji (stwierdzeniu nieważności) wobec braku przysługiwania prawa własności Skarbowi Państwa, w części dotyczącej: 1) działki nr [...] z nieruchomości [...], na podstawie decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...]; 2) działek nr [...] oraz działki pod ulicami z nieruchomości [...], na podstawie decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...]; 3) działek nr [...] (część) z nieruchomości [...] i działki nr [...] z nieruchomości [...], na podstawie decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...]; 4) działki nr [...] z nieruchomości [...], na podstawie decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...]; 5) działki nr [...] z nieruchomości [...] i działki nr [...] z nieruchomości [...], na podstawie decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2009 r., nr [...];5) działki nr [...] z nieruchomości [...] i terenu pod ulice z nieruchomości [...], na podstawie decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...]; 6) działki nr [...] z nieruchomości [...] i dawnej działki nr [...] z nieruchomości [...], na podstawie decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...]; 7) terenu pod ulicami o pow. [...] ha z nieruchomości [...] i o pow. [...] ha [...], na podstawie decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...]. Pismem z dnia 14 października 2015 r. M. A. i M. O. wystąpili do Ministra Infrastruktury i Rozwoju z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...], w części odnoszącej się do części dawnych działek nr [...] z nieruchomości hipotecznej [...], odpowiadającej obecnym działkom nr [...]. Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], stwierdził nieważność ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r. zgodnie z powyższym wnioskiem. [...] S.A. pismem z dnia 1 czerwca 2016 r. wystąpiły do Ministra Infrastruktury i Budownictwa z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] maja 2016 r. Zdaniem strony, w toku postępowania nadzorczego Minister naruszył art. 34 ust 1 i ust 3 ustawy z dnia 8 września 2000 r., a także art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu, co doprowadziło do naruszenia zasady praworządności i zasad postępowania dowodowego w sprawie. Ponadto organ naruszył również art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji i zapoznania się z końcowymi ustaleniami organu, a zatem doszło do naruszenia czynnego udziału strony w postępowaniu. Poza tym Minister naruszył art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów, skutkujące uznaniem przedstawionych opracowań geodezyjnych za wystarczające do uznania obecnego położenia nieruchomości posiadającej oznaczenia geodezyjne zawarte w zbiorach dokumentów. [...] podniosły również, że wydanie kwestionowanej decyzji doprowadziło do naruszenia art. 16 k.p.a., poprzez naruszenie zasady trwałości decyzji ostatecznych. Minister Infrastruktury i Budownictwa, po ponownym przeprowadzeniu postępowania w sprawie, decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2016 r., uznając ją za prawidłową. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podniósł, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest instytucją procesową stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, wyrażonej w art. 16 k.p.a. i w związku z tym wymaga jednoznacznego ustalenia zaistnienia przesłanki nieważności, określonej w art. 156 § 1 k.p.a. Przedmiotem tego postępowania jest również ustalenie czy ostateczna decyzja administracyjna poddana nadzorowi w nadzwyczajnym trybie jest dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. oraz czy nie zachodzą przesłanki negatywne do stwierdzenia nieważności, o których mowa wart. 156 § 2 k.p.a. Oznacza to, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obowiązkiem organu jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 k.p.a., a to oznacza, że w tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest władny rozpatrywać sprawy co do istoty, jak to może uczynić w postępowaniu odwoławczym. Organ nadzoru, w tym postępowaniu działa jako organ kasacyjny i nie może rozstrzygać żadnej innej kwestii merytorycznej. Minister podniósł, że w niniejszej sprawie należy wskazać, iż badana decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r. została wydana między innymi na podstawie art. 34 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe". Zgodnie z art. 34 ww. ustawy z dnia 8 września 2000 r. grunty będące własnością Skarbu Państwa, znajdujące się w dniu 5 grudnia 1990 r. w posiadaniu [...], co do których [...] nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu mu tych gruntów w formie prawem przewidzianej i nie legitymuje się nimi do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych, stają się z dniem wejścia w życie ustawy (tj. z dniem 27 października 2000 r.), z mocy prawa, przedmiotem użytkowania wieczystego [...]. Natomiast budynki, inne urządzenia i lokale znajdujące się na tych gruntach stają się z mocy prawa, nieodpłatnie, własnością [...]. Nabycie ww. praw nie może naruszać praw osób trzecich. Wobec czego Minister zauważył, że Wojewoda [...] w toku postępowania uwłaszczeniowego przyjął, że prawo własności Skarbu Państwa w stosunku do działki nr [...] o pow. [...] m2 wynika z orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] kwietnia 1953 r., znak: [...], sprostowanego orzeczeniem z dnia [...] maja 1961 r., o wywłaszczeniu. Jednocześnie z treści wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] grudnia 2002 r. wydanego przez Urząd [...] wynika, że działka nr [...] powstała z działek lub ich części wchodzących w skład nieruchomości: [...] oraz gruntów niehipotekowanych. Zdaniem Ministra z porównania znajdujących się w aktach sprawy "Planu sytuacyjnego gruntów nieruchomości ziemskiej nieruchomość [...] z projektowanym podziałem w gminie [...] powiecie i województwie [...] położonego" sporządzonego w skali 1:2000 wykonanego w 1940 r. przez mierniczego przysięgłego, który został przyjęty do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu [...] sierpnia 2007 r., pod nr [...] oraz wyrysu z mapy ewidencyjnej sporządzonego przez Urząd Gminy [...] w skali 1:500 ze zmianą skali 1:1000 z dnia [...] lutego 2000 r. wynika, że części działek nr [...] wchodzą w skład działki nr [...]. Ponadto w wykazie nieruchomości hipotecznych w działce ewidencyjnej nr [...], stanowiącego integralną część ww. wyrysu, dawna działka nr [...] ujawniona jest pod poz. [...], z kolei dawna działka nr [...] ujawniona jest pod poz. [...]. Dodatkowo, w ocenie Ministra, z opracowania sporządzonego przez uprawnionego geodetę z dnia [...] marca 2016 r. wynika jednoznacznie, iż działki nr [...] z nieruchomości [...] nie były przedmiotem orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] kwietnia 1953 r., znak: [...], sprostowanego orzeczeniem z dnia [...] maja 1961 r. o wywłaszczeniu. Minister wobec powyższego uznał, że przedmiotowe działki nie stanowiły własności Skarbu Państwa według stanu na dzień 27 października 2000 r. Organ nadzoru podkreślił również, że z ww. dokumentu z dnia [...] marca 2016 r. wynika, że część dawnej działki nr [...] odpowiada w chwili obecnej działce nr [...], natomiast części dawnej działki nr [...] odpowiada działce oznaczonej obecnie nr [...]. Biorąc zatem pod uwagę ww. okoliczności, Minister stwierdził, iż decyzja uwłaszczeniowa Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r., w części odnoszącej się do części dawnych działek nr [...] z nieruchomości hipotecznej [...], odpowiadającej obecnym działkom nr [...] zawiera wadę, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż rażąco narusza prawo, tj. art. 34 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" z uwagi na to, że przedmiotowe grunty nie stanowiły własności Skarbu Państwa, według stanu na dzień 27 października 2000 r. Minister wskazał, że zgodnie z art. 156 § 2 k.p.a. nie stwierdza się nieważności decyzji obarczonej wadą rażącego naruszenia prawa w sytuacji, gdy zaistniały nieodwracalne skutki prawne. Nieodwracalność skutków prawnych następuje wtedy, gdy skutki prawne decyzji administracyjnej nie mogą być zniesione w drodze postępowania administracyjnego. Jeżeli zaś organ administracji może odwrócić skutki prawne wywołane przez decyzję administracyjną dotkniętą wadą nieważności, oznacza to, iż nie mają one charakteru nieodwracalnego, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Natomiast z treści księgi wieczystej nr [...] wynika, że prawo własności działek nr [...] jest ujawnione na rzecz Skarbu Państwa, a ich użytkownikiem wieczystym są [...] S.A. z siedzibą w [...], na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...]. Zdaniem organu nadzoru nie można zatem stwierdzić, aby ww. decyzja uwłaszczeniowa wywołała nieodwracalne skutki prawne w odniesieniu do przedmiotowych gruntów. Jednocześnie z treści wyroku Sądu [...] z dnia [...] sierpnia 1942 r. wynika, że parcele nr [...]stanowiły własność W. S., której obecnymi następcami prawnymi są: M. A., M. O., J. S., B.R., A. N., J. N., J. N. oraz G. N. – i osobom tym przysługuje przymiot strony na gruncie niniejszego postępowania jako następcom prawnym właściciela parcel nr [...]. Reasumując, w ocenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa, brak było podstaw do zmiany rozstrzygnięcia zawartego w opisanej decyzji z dnia [...] maja 2016 r., a co za tym idzie zarzuty podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczące naruszenia art. 34 ustawy z dnia 8 września 2000 r., oraz art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. były całkowicie nieuzasadnione. W szczególności organ nadzoru stwierdził, iż pomimo tego, że bezpośrednio przed wydaniem przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa decyzji z dnia [...] maja 2016 r. [...] S.A. nie zostały poinformowane o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, to miały one zapewniony czynny udział w postępowaniu oraz możliwość obrony swoich praw, co wynika z treści zawiadomienia z dnia [...] marca 2016 r., które zostało skutecznie doręczone ww. podmiotowi w dniu [...] marca 2016 r. Nie można zatem uznać że [...] S.A. zostały pozbawione czynnego udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] maja 2016 r. Decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2016 r. stała się przedmiotem skargi [...] S.A. w [...], która wniosła o jej uchylenie jak i o uchylenie decyzji ją poprzedzającej, jako naruszających prawo. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła: 1) naruszenie art. 34 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe"; 2) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu, co doprowadziło do naruszenia zasady praworządności i zasad postępowania dowodowego w sprawie; 3) naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów, skutkujące uznaniem przedstawionych opracowań geodezyjnych za wystarczające do uznania obecnego położenia nieruchomości posiadającej oznaczenia geodezyjne zawarte w zbiorach dokumentów; 4) naruszenie art. 16 k.p.a. poprzez naruszenie zasad trwałości decyzji ostatecznych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem organu, iż orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 1953 r. o wywłaszczeniu nie były objęte dawne nieruchomości określone jako: [...]. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz.1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że zarówno zaskarżona decyzja jak również poprzedzająca ją decyzja nie naruszają prawa, a stan faktyczny ustalony w sprawie nie budzi wątpliwości. Minister Infrastruktury i Budownictwa zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy własną decyzję, stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r., w części odnoszącej się do części dawnych działek nr [...] z nieruchomości hipotecznej [...] odpowiadającej obecnym działkom nr [...]. Na wstępie rozważań Sąd podkreśla, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym. Przedmiotem tego postępowania jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Celem tego postępowania jest zbadanie, czy decyzja, której nieważność zarzucono, dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ orzekający o nieważności nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty. Zaskarżona decyzja została wydana w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2007 r. (sygn. akt II OSK 1032/06, LEX nr 368207) rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Przepis ten ma służyć wyeliminowaniu z obrotu prawnego wadliwych rozstrzygnięć nie tylko z powodu, że naruszają one w sposób oczywisty regulacje w przepisie powołanym jako podstawa prawna tych rozstrzygnięć, lecz dlatego, że nie dają się pogodzić z systemem obowiązujących norm. Rozstrzygający dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, jest stan prawny z dnia wydania decyzji. Na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani tym bardziej zmiana interpretacji prawa (vide wyrok NSA z 29 czerwca 2001 r., sygn. akt I SA 2134/99, LEX 54120). Z kolei w wyroku z dnia 13 czerwca 2007 r. (sygn. akt I OSK 996/06, LEX nr 354687) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przy ustaleniu cech rażącego naruszenia prawa należy uwzględnić obowiązującą zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnej oraz istotę zastosowania sankcji nieważności decyzji administracyjnej, której zastosowanie powoduje pozbawienie mocy prawnej decyzji ze skutkiem ex tunc. Nie każde zatem naruszenie prawa jest naruszeniem rażącym. Rażące naruszenie prawa to naruszenie normy prawnej niebudzącej wątpliwości interpretacyjnych. Zatem gdy norma prawna wymaga wykładni, a wynik tej wykładni może być różny, przyjęcie określonej wykładni nie może zostać zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa. Skład orzekający w przedmiotowej sprawie całkowicie podziela w tym zakresie powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Podstawę materialnoprawną decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r. dotyczącej uwłaszczenia [...] był art. 34 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. 2014. 1160 z późn. zm.) Zgodnie z treścią tego przepisu, grunty będące własnością Skarbu Państwa, znajdujące się w dniu 5 grudnia 1990 r. w posiadaniu [...], co do których [...] nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu mu tych gruntów w formie prawem przewidzianej i nie legitymuje się nimi do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych, stają się z dniem wejścia w życie ustawy, tj. z dniem 27 października 2000 r., z mocy prawa, przedmiotem użytkowania wieczystego [...] (ust. 1), natomiast w ust. 4 tego artykułu stwierdzono, że nabycie praw, o których mowa w ust. 1 nie może naruszać praw osób trzecich. Zasadniczą zatem przesłanką wynikającą z tego przepisu, warunkującą możliwość uwłaszczenia [...], było to, że grunty te musiały stanowić własność Skarbu Państwa, a uwłaszczenie nie mogło naruszać praw osób trzecich. Wojewoda [...] w punkcie I decyzji z dnia [...] lutego 2004 r. stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 27 października 2000 r. przez [...], którego następcą prawnym jest spółka [...], prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa, oznaczonego jako działka nr [...], a w uzasadnieniu tej decyzji Wojewoda [...] stwierdził, że przedmiotowy grunt stanowi własność Skarbu Państwa na podstawie orzeczenia Prezydium Rady Narodowej [...] o wywłaszczeniu z dnia [...] kwietnia 1953 r. nr [...]. Zdaniem Sądu, należy podzielić stanowisko Ministra Infrastruktury i Budownictwa, że powyższym orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 1953 r. nie były objęte nieruchomości oznaczone obecnie jako działki nr [...], pochodzące z części dawnych działek nr [...] z nieruchomości hipotecznej [...]. Place nr [...] z nieruchomości oznaczonej jako [...] oraz nieruchomość [...] stanowiły odrębne nieruchomości, dla których prowadzone były odrębne księgi wieczyste. Zatem nie ma racji skarżący wskazując, że W. S. został wywłaszczony z przedmiotowych nieruchomości, o czym świadczy już sama redakcja orzeczenia wywłaszczeniowego, na którą to zasadniczo istotną okoliczność prawidłowo wskazały organy obu instancji. Na marginesie podkreślić należy, że prawa do spadku po W. S. zostały stwierdzone w sposób w pełni odpowiadający prawu. Organy administracji słusznie przy tym podkreśliły, że z opracowanie z dnia [...] marca 2016 r., sporządzone przez uprawnionego geodetę wynika, że przedmiotowe działki nie były przedmiotem orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] kwietnia 1953 r., znak [...] , sprostowanego orzeczeniem z dnia [...] maja 1961 r. o wywłaszczeniu. A zatem brak podstaw do uznania, że przedmiotowe działki stanowiły własność Skarbu Państwa według stanu na dzień 27 października 2000r. Podkreślenia zdaniem Sądu wymaga, że sporządzenie przywołanego opracowania wymagało posiadania wiadomości specjalnych i fachowej wiedzy w niniejszym zakresie. Tym niemniej organy dokonały prawidłowej oceny opracowania, uznając jego trafność i przydatność w rozstrzygnięciu sprawy. W powyższym zakresie Sąd podzielił ocenę wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd podnosi jednocześnie, że rację ma także Minister Infrastruktury i Budownictwa twierdząc, że w aktach przedmiotowej sprawy nie ma również żadnego innego orzeczenia, ani decyzji wskazującej, aby Skarb Państwa stał się właścicielem powyższych działek, a skarżący nie wskazał też żadnego innego dokumentu mogącego potwierdzić własność Skarbu Państwa do tych nieruchomości. Reasumując zdaniem Sądu, organ prawidłowo ustalił, że skoro sporny grunt nie stanowił własności Skarbu Państwa ani w dacie 5 grudnia 1990 r., ani w dacie 27 października 2000r., to decyzja uwłaszczeniowa Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r. w części odnoszącej się do dawnych nieruchomości określonych obecnie jako działka nr [...] zawiera wadę, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż rażąco narusza prawo tj., art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe". W ocenie Sądu na aprobatę zasługują przy tym, rozważania organu dotyczące niezaistnienia w przedmiotowej sprawie nieodwracalnych skutków prawnych, w aspekcie treści art. 156 § 2 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.