I SA/Wa 1611/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) Sędziowie: WSA Anna Wesołowska WSA Tomasz Szmydt Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi Województwa [...] na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oddala skargę. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Województwa [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], którą ustalone zostało na rzecz S. J. odszkodowanie w wysokości [...] zł za będącą jego własnością nieruchomość położoną w gminie [...], obrębie [...], oznaczoną jako działka nr [...]oraz [...] o łącznej powierzchni 0, 0421 ha, objętą decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej oraz zobowiązano Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...] do wypłaty ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanie się ostateczna. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] przeznaczył m.in. przedmiotową nieruchomość pod budowę drogi wojewódzkiej nr [...] na odcinku [...] – [...]. W tej sytuacji, na podstawie art. 12 ust. 4a ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 687, ze zm.) z urzędu zostało wszczęte postępowanie w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania za przejętą w celu wybudowania drogi nieruchomość. W toku postępowania zlecono sporządzenie operatu szacunkowego ustalającego wartość nieruchomości, który został przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego sporządzony w dniu [...] marca 2013 r. Pismem z dnia 8 sierpnia 2013 r. Województwo [...] wniosło w trybie art. 97 § 1 pkt 4 kpa o zawieszenie postępowania w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość, powołując się na okoliczność, że przedmiotowa działka spełnia przesłanki do uregulowania jej stanu prawnego w trybie przewidzianym w art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, ze zm.). Po rozpoznaniu wniosku Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. odmówił zawieszenia przedmiotowego postępowania. W uzasadnieniu organ I instancji stanął na stanowisku, że wnioskujący nie wykazali w sposób należyty, że działka będąca przedmiotem postępowania odszkodowawczego istotnie spełnia warunki nieruchomości o jakiej mowa w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, albowiem z przedstawionych dokumentów nie wynika, że w dacie 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość była we władaniu Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...]. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych organ wyjaśnił, że brak decyzji wydanej w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną nie stanowi przeszkody do wydania decyzji o odszkodowaniu, a zatem w rozpatrywanej sprawie nie zostały spełnione przesłanki zawarte w art. 97 § 1 pkt 4 kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W tej sytuacji Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. ustalił na rzecz W. K. i A. K. odszkodowanie za przejętą w celu wybudowania drogi nieruchomość. W uzasadnieniu organ I instancji ocenił, że sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy nieruchomości odpowiada wymogom formalnym przewidzianym w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109). Biegły w sposób jasny przedstawił wybraną metodę dokonania wyceny oraz uzasadnił dobór nieruchomości porównawczych. Nie znaleziono zatem przeszkód do uznania sporządzonego operatu za pełnoprawny dowód w sprawie, co ostatecznie umożliwiło orzeczenie o ustaleniu prawa i zobowiązaniu do wypłaty odszkodowania. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem Województwo [...] wniosło odwołanie. W uzasadnieniu odwołujący się zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 kpa w związku z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną oraz art. 7 i 77 kpa poprzez pominięcie w toku postępowania okoliczności będących podstawą do jego zawieszenia, co doprowadziło do uchybienia w postaci wydania rozstrzygnięcia bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W uzasadnieniu odwołujący się wskazał, że w jego ocenie przedmiotowa nieruchomość spełnia przesłanki określone w art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, albowiem była już w przeszłości zajęta pod istniejącą drogę publiczną, która obecnie jest rozbudowywana. Zatem w ocenie odwołującego się w postępowaniu wystąpiło zagadnienie wstępne, polegające na konieczności rozstrzygnięcia w odrębnym postępowaniu faktycznego statusu przejmowanej działki, które to zagadnienie stanowi podstawę do zawieszenia postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Zdaniem strony odwołującej się Wojewoda [...] pominął tę okoliczność rozpatrując sprawę, czego efektem jest wydanie decyzji z naruszeniem przepisów procedury administracyjnej, bez stosownego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Po rozpatrzeniu złożonego odwołania organ II instancji stwierdził, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu zajętego stanowiska Minister powołał znajdujące w sprawie zastosowanie przepisy prawa, w tym ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 687), ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109, ze zm.). Wyjaśnił, że w niniejszej sprawie podstawę dla ustalenia wysokości odszkodowania stanowi operat szacunkowy sporządzony na zlecenie Wojewody. Powołany operat szacunkowy sporządzony został w sposób odpowiadający prawu. Organ wskazał ponadto, że nie toczy się postępowanie w trybie art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, ze zm.). Odnosząc się do głównego zarzutu odwołania Minister wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 97 § 1 pkt 4 kpa do zawieszenia postępowania konieczne jest jednoczesne spełnienie trzech przesłanek: musi toczyć się postępowanie administracyjne, rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd i zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte. Jednocześnie wskazał, że sama strona odwołująca się poinformowała, że postępowanie w przedmiocie wydania deklaratoryjnej decyzji o stwierdzeniu nabycia nieruchomości z mocy prawa na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną obecnie nie toczy się, a zatem brak jest podstaw do zawieszenia postępowania o ustalenie odszkodowania. Oznacza to w ocenie Ministra, że Wojewoda prawidłowo prowadził postępowanie odszkodowawcze w zgodzie z przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyło Województwo [...]. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 97 § 1 pkt 4 kpa w związku z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną poprzez pominięcie w postępowaniu okoliczności uzasadniającej zawieszenie prowadzonego postępowania odwoławczego, - art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez jego niezastosowanie pomimo wystąpienia przesłanki (zagadnienia wstępnego) obligującej organ do zawieszenia postępowania w sprawie, - art. 100 § 1 kpa w związku z art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez jego niezastosowanie w sprawie i przyjęcie uznanie, że okoliczność, że nie toczy się obecnie postępowanie będące zagadnieniem wstępnym wyklucza możliwość jego zawieszenia w trybie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, - art. 7 i 77 kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie przez organ I instancji stanu faktycznego sprawy, co skutkowało wydaniem decyzji przed rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, pomimo stwierdzenia jego wystąpienia. Mając powyższe zarzuty na uwadze strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...], wstrzymanie wykonania decyzji oraz zasądzenie kosztów sądowych. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie zasadności postawionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. Ponieważ stan faktyczny w sprawie jest bezsporny, dlatego też Sąd akceptując ustalenia faktyczne dokonane przez organ w kwestionowanej decyzji poddał ją kontroli pod względem zgodności z prawem. W rozpatrywanej sprawie główną kwestią sporną, wymagającą rozstrzygnięcia, podniesioną w złożonej do sądu skardze jest rozstrzygniecie zagadnienia, czy organy orzekające prawidłowo uznały, że brak było podstaw prawnych do zawieszenia rozpatrywania sprawy (art. 97 § 1 pkt 4 kpa) ze względu na brak zagadnienia wstępnego, pomimo że strona skarżąca twierdziła, że zagadnienie takie istniało w niniejszej sprawie. Podkreślić bowiem należy, że przez całe postępowanie administracyjne oraz w złożonej skardze skarżące Województwo nie podnosiło żadnych innych zarzutów merytorycznych wobec wydanych decyzji. Na tym zatem zarzucie Sąd skupi swoje rozważania, jednakże wcześniej Sąd, nie będąc związanym zarzutami skargi, oceni prawidłowość przeprowadzonego przez organy obu instancji postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 687), wysokość odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 4 tej ustawy, ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi przez organ I instancji oraz według jej wartości w dniu wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania. Stosownie do ust. 3 powołanego przepisu odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, podlega waloryzacji na dzień wypłaty, według zasad obowiązujących w przypadku zwrotu wywłaszczonych nieruchomości. Podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi wartość rynkowa nieruchomości (art. 134 ust. 1-3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, ze zm.). W ocenie Sądu Minister Infrastruktury i Rozwoju prawidłowo zastosował w tej sprawie powołane wyżej przepisy prawa, w tym przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109, ze zm.) i prawidłowo ustalił wysokość odszkodowania za nieruchomość. Zasadnie organ przyjął, że operat szacunkowy określający wartość wywłaszczonej nieruchomości i stanowiący w tej sprawie podstawę ustalenia wysokości odszkodowania sporządzony został zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. Prawidłowe było również ustalenie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość na rzecz S. J.. Przechodząc w tej sytuacji do merytorycznej oceny głównego zarzutu skargi należy wskazać, że zasadniczą kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest to, czy wydanie przez właściwego Wojewodę ostatecznej decyzji w trybie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, ze zm.) stanowi prejudykat (zagadnienie wstępne) w stosunku do wyniku postępowania odszkodowawczego prowadzonego przez Wojewodę w trybie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiadając na tak postawione pytanie stwierdzić należy, że pomiędzy wspomnianą deklaratoryjną decyzją wojewody stwierdzającą nabycie prawa własności z mocy samego prawa (ex lege), a decyzją wojewody o ustaleniu odszkodowania wydaną w trybie art. 12 ust. 4a i 4b ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 154, poz. 958, ze zm.) nie zachodzi tego rodzaju relacja prawno-procesowa, która skutkowałaby koniecznością zastosowania przez Wojewodę w niniejszym postępowaniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa, a więc zawieszeniem postępowania w sytuacji, gdy rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Samo przekonanie skarżącego Województwa o tym, że przejęta w trybie specustawy drogowej nieruchomość jest objęta zakresem działania art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną nie wystarcza, aby można było mówić w niniejszej sprawie o wystąpieniu zagadnienia wstępnego w ramach postępowania odszkodowawczego wszczętego z urzędu i prowadzonego w trybie specustawy drogowej. Pojęcie zagadnienia wstępnego zostało sformułowane w art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Pod pojęciem "zagadnienia wstępnego", zwanego też zagadnieniem prejudycjalnym, rozumie się sytuację, w której wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Na tle art. 97 § 1 pkt 4 kpa w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że postępowanie administracyjne może zostać zawieszone na podstawie tego przepisu tylko wtedy, gdy w sprawie wystąpi zagadnienie, którego brak rozstrzygnięcia wyklucza każde, zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1570/11, pub. pod adresem internetowym: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się ponadto, że organ zawieszając postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa nie może kierować się przewidywaniami co do wyniku postępowania lecz tym, czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa w ogóle możliwe jest rozpoznanie sprawy. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno bowiem zależeć rozpoznanie sprawy w ogóle, a nie wydanie pozytywnej lub negatywnej dla wnioskodawcy decyzji. Organ musi tym samym ustalić bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 2108/11, pub. pod adresem internetowym: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). O takiej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej, przy czym zależność ta musi być bezpośrednia. Samo twierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy rozpoznawanej sprawy, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli możliwe jest rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji administracyjnej wskazuje, że organ prawidłowo wykazał brak takiej zależności. Jak bowiem wskazał Minister – w dacie orzekania o odszkodowaniu nie toczyło się postępowanie w sprawie potwierdzenia nabycia nieruchomości zajętej pod drogę w trybie art. 73 ustawy reformującej z 1998 r. Jak wyjaśniono to wyżej, w trybie tego przepisu nabycie nieruchomości z dniem 1 stycznia 1999 r. następuje z mocy prawa. Decyzja wojewody w sprawie przejęcia nieruchomości na tej podstawie ma charakter deklaratoryjny, który zawiera jednak znaczący element konstytutywny. Dopiero na podstawie takiej decyzji podmiot publicznoprawny może legitymować się na zewnątrz prawami do nieruchomości. Oznacza to, że w rozpatrywanej sprawie nie było jakichkolwiek przeszkód, aby wydać decyzję o odszkodowaniu w związku z istnieniem rozstrzygnięcia o przejęciu przedmiotowej nieruchomości na rzecz Województwa [...] na podstawie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela zatem pogląd przedstawiony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 września 2011 r. (sygn. akt I OSK 2083/10, pub. pod adresem internetowym: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej, musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. O takiej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej. Powyższa zależność musi być bezpośrednia. Gdy w sprawie wyłania się zagadnienie, które wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Mogą wiązać się z nim określone skutki, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 1698/07, pub. pod adresem internetowym: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi bezpośrednia relacja między powołaną wyżej decyzją Wojewody w sprawie odszkodowania za przejętą nieruchomość, a ewentualną decyzją Wojewody stwierdzająca nabycie prawa własności z mocy samego prawa w trybie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Podkreślić przy tym trzeba, że nie tylko nie było przeszkód do wydania decyzji o ustaleniu odszkodowania w niniejszej sprawie, ale w stanie faktycznym niniejszej sprawy powinnością organu było dopełnienie obowiązku ustalenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Zauważyć bowiem trzeba, że w świetle treści art. 21 Konstytucji wywłaszczenie jest dopuszczalne na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem. Ustalenie prawa jednostki do odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość wobec funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie może ulegać jakiemukolwiek oddaleniu w czasie z powodu braku ewentualnego dołożenia przez określony podmiot staranności w prowadzeniu swoich spraw. W orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka wskazuje się, że ekwiwalentność odszkodowania może zostać zaburzona poprzez nieuzasadnione opóźnienie w jego wypłacie (v. Almeida Garrett, Mascarenhas Falcao i inni przeciwko Portugalii, nr 298113/96 i 30229/96, § 54 ECHR 2000-I). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie interes podmiotu, na rzecz którego na podstawie specustawy drogowej nastąpiło wywłaszczenie, nie przeważa w żaden sposób nad interesem jednostki, którą pozbawiono prawa własności. Nadto zdaniem Sądu niezrozumiała jest sytuacja, w której dysponent władztwa publicznego (zarząd województwa) przez kilkanaście lat nie reguluje stanu prawnego dróg w trybie art. 73 ustawy reformującej z 1998 r., a obecnie z efektów swojego ewentualnego zaniechania wywodzi negatywne skutki dla obywatela. Taka postawa w demokratycznym państwie prawa nie może zyskać akceptacji Sądu. Także zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7 i art. 77 kpa nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ w ocenie Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący zebrały i oceniły materiał dowodowy, czemu dały wyraz w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270) orzekł jak w sentencji.