I SA/Wa 1618/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) WSA Jolanta Dargas Protokolant starszy referent Agnieszka Bieńkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2013 r. sprawy ze skargi M.B. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2012 r. nr [...] Minister Skarbu Państwa działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, w związku z art. 5 ust. 3 pkt 2, art. 13, art. 9 ustawy z 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M.B. od decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2011 r., nr [...] odmawiającej potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Minister wskazał, że decyzją z [...] grudnia 2011 r., nr [...], Wojewoda [...] odmówił skarżącej potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. i J. małżonków G. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej położonych w miejscowości J., powiat [...], woj. [...]. Odwołanie od tej decyzji złożyła M. B. Organ odwoławczy ustalił następujący stan faktyczny i prawny: W dniu 16 października 1990 r. M. B. wystąpiła do Urzędu Miasta w S. z wnioskiem o odszkodowanie za mienie pozostawione przez J. i J. G. poza obecnymi granicami RP, położone w miejscowości J., powiat [...], woj. [...]. Wnioskiem z 8 grudnia 2008 r. M. B., wystąpiła o potwierdzenie prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami państwa polskiego. Organ wskazał, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty uwłaszczeniowe, potwierdzające, że J. G., był właścicielem gospodarstwa rolnego, we wsi J., gmina L., które otrzymał na własność nieodpłatnie w zamian za mienie pozostawione w J. Akta uwłaszczeniowe zawierają także dowód urzędowy dotyczący pozostawionej nieruchomości – orzeczenie z [...] lutego 1946 r. wydane na podstawie zeznań świadków, przez Państwowy Urząd Repatriacyjny, Wojewódzki Oddział w W., w którym wykazano, że J. G. pozostawił w J. gospodarstwo rolne, o powierzchni [...] ha ziemi, w tym: łąki, las, ogród warzywno – owocowy, [...] drzewa owocowe oraz dom mieszkalny i zabudowania gospodarcze. W materiale dowodowym znajdują się także dokumenty z Archiwum Państwowego w W., w tym protokół sporządzony w PUR z zeznań J. G., potwierdzony przez dwóch świadków, w sprawie gospodarstwa rolnego pozostawionego w J. Organ odwoławczy wyjaśnił, że dowodem potwierdzającym nadanie na własność gospodarstwa w J. w ramach uprawnień zabużańskich jest orzeczenie o wykonaniu aktu nadania w części dotyczącej ustalenia ceny gospodarstwa, z [...] października 1958 r. Jak wynika z tego orzeczenia, J. G. postanowiono: "zwolnić bez rozrachunku na podstawie art. 12 dekretu z 18 kwietnia 1955 r. Dz. U. 18, poz. 107 od obowiązku uiszczenia ceny nabycia gospodarstwa jako uprawnionego repatrianta, który pozostawił za granicami zaliczone mienie w Z.S.R.R". Przepis art. 12 ust. 1 dekretu z 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw, związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym (Dz. U. z 1955 r. Nr 18, poz. 107) stanowi, że: "Repatriantów, którzy stosownie do umów międzynarodowych mają otrzymać nieruchomości w zamian za nieruchomości pozostawione poza granicami Państwa, zwalnia się – bez rozrachunku i oszacowania – od obowiązku uiszczenia ceny nabycia nadanych im nieruchomości państwowych". Minister wskazał, że w postanowieniu Sądu Powiatowego w [...] z [...] listopada 1958 r., Rep. KW nr [...], wykazano, że na podstawie przywołanego wyżej orzeczenia o wykonaniu aktu nadania, J. G. ujawniony został w księdze jako właściciel przedmiotowego gospodarstwa. Składniki gospodarstwa ustalono na podstawie dokumentów uwłaszczeniowych: tj. między innymi protokołu przekazania gospodarstwa w posiadanie, orzeczenia (akt nadania nr [...]) Powiatowej Komisji Osadnictwa Rolnego w S. o wyznaczeniu nabywcy gospodarstwa z [...] grudnia 1947 r., protokołu Powiatowej Rady Narodowej Wydział Rolnictwa i Leśnictwa w S. z 1958 r., w sprawie oszacowania gospodarstwa. Pismo PCK z [...] czerwca 2009 r., wskazuje, ze J. G. w 1939 r. został zabrany do niewoli niemieckiej. Pierwszym miejscem osiedlenia się po przybyciu na obecne terytorium RP była miejscowość J. J.G. podczas wojny zamieszkiwała w miejscowości J. (do 1949 r.), a następnie w W. do dnia repatriacji, co potwierdza Karta Ewidencyjna nr [...], z [...] września 1956 r., wystawiona w Punkcie Repatriacyjnym w G. Z akt sprawy wynika ponadto, że J. G. zmarł [...] listopada 1979 r. Na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w S. z [...] listopada 1984 r., sygn. akt [...], spadek po nim, na podstawie ustawy nabyły: żona J. G. oraz wnuczka M. G. – po ½ części każda. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w S. z [...] czerwca 1991 r., Sygn. akt [...], spadek, po J. G., na podstawie testamentu nabyła M. W., w całości. Minister wyjaśnił, że dowodem urzędowym, wskazanym w art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z 8 lipca 2005 r., świadczącym o rodzaju i powierzchni nieruchomości pozostawionej w miejscowości J. jest pozyskane przez organ wojewódzki orzeczenie rep. Nr [...], z [...] lutego 1946 r., wydane na podstawie zeznań świadków przez Państwowy Urząd Repatriacyjny Wojewódzki Oddział w [...]. Organ I instancji wystąpił do Archiwum Państwowego w W., pozyskując dowody stanowiące podstawę do wydania przez PUR orzeczenia. Z nadesłanych przez archiwum dokumentów, tj. między innymi protokołu zeznania J. G. oraz świadków wynika, że pozostawiona nieruchomość obejmowała [...] ha gruntów, w tym łąki, las, ogród warzywny, sad składający się z [...] drzewek owocowych oraz dom mieszkalny, stodołę, oborę i spichrz. W celu uszczegółowienia składników nieruchomości pozostawionej, organ I instancji oparł się również na wypisie aktu notarialnego z [...] czerwca 1935 r., nr [...], sporządzonego przez notariusza w L., dotyczącego darowizny przedmiotowego majątku, dokonanej przez ojca J. K. (po mężu G.) na rzecz córki i J. G. Zdaniem organu z analizy oświadczeń świadków, J. B. i A. G. z 4 października 1990 r., wynika, że nie złożyły one oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Brak jest również informacji czy świadkowie zamieszkiwali w miejscowości, w której znajduje się nieruchomość pozostawiona lub w miejscowości sąsiedniej. Ponadto, na podstawie oświadczeń nie można ustalić, czy świadkowie nie są osobami bliskimi właścicieli lub spadkobierców ubiegających się o potwierdzenie prawa. Z oświadczeń strony postępowania wynika, że świadkowie już nie żyją (brak jest więc aktualnie możliwości konwalidowania ich oświadczeń), a wnioskodawczyni nie posiada żadnych innych dowodów, dotyczących nieruchomości pozostawionej. Z zaświadczenia Centralnego Państwowego Archiwum [...] z 26 listopada 2008 r. wynika, że brak jest w zasobach archiwalnych dokumentów dotyczących posiadania przez J.G. nieruchomości we wsi J. Postanowieniem z [...] maja 2011 r., nr [...] Wojewoda [...] dokonał pozytywnej oceny spełnienia wymogów określonych w art. 2, art. 3 i art. 5 ust. 1 i 2 ustawy. W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że nieruchomość pozostawiona przez J. i J. G. w miejscowości J., gmina R., powiat [...], woj. [...], stanowiła gospodarstwo rolne o powierzchni [...] ha, w skład którego wchodziły grunty orne, łąki o pow. [...] ha, pastwiska, las olchowy o pow. [...] ha, ogród warzywny i owocowy oraz dom mieszkalny (cztero-izbowy), stodoła, obora i spichrz. Decyzją z [...] grudnia 2011 r., nr [...], Wojewoda [...] odmówił skarżącej potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. i J. małżonków G. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Organ wojewódzki wskazał, że ustalona na podstawie przedłożonych przez stronę operatów szacunkowych kwota odpowiadająca 20 % wartości mienia pozostawionego, jest mniejsza aniżeli wartość mienia nabytego w ramach rekompensaty, co oznacza, że rekompensata została zrealizowana w całości. W zakresie rodzaju i powierzchni mienia pozostawionego organ wskazał, iż oparł się w głównej mierze na orzeczeniu PUR, akcie notarialnym darowizny oraz protokole przesłuchania J. G. Wojewoda [...] stwierdził jednocześnie, że załączone do akt oświadczenia świadków nie spełniają wymogów formalnych wskazanych w art. 6 ust. 5 ustawy, dlatego też nie mogły być one wzięte pod uwagę w zakresie ustalenia, że w skład majątku wchodziła również kuźnia. Składnik ten nie był bowiem wymieniony w orzeczeniu PUR, ani w akcie darowizny, nie wspominał również o nim sam właściciel J. G. w wyjaśnieniach złożonych przez PUR-em. Organ wskazał natomiast, że pomocniczo oparł się na powyższych oświadczeniach w zakresie powierzchni i rodzaju lasu oraz powierzchni łąki, tylko dlatego, że fakt ich pozostawienia był potwierdzony w orzeczeniu PUR. Odnosząc się do zarzutów odwołania Minister wskazał, że z akt sprawy wynika bezsprzecznie, że nabycie nieruchomości przez J. G. w miejscowości J. nastąpiło w ramach uprawnień "zabużańskich". Zgodnie z orzeczeniem o wykonaniu aktu nadania z [...] października 1958 r. postanowiono zwolnić J. G.: "(...) bez rozrachunku na podstawie art. 12 dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. Dz. U. 18 poz. 107 od obowiązku uiszczenia ceny nabycia gospodarstwa jako uprawnionego repatrianta, który pozostawił za granicami zaliczone mienie w Z.S.R.R". Orzeczenie to nie zostało przez stronę (czy jej poprzednika prawnego) skutecznie zakwestionowane. Jest więc ono rozstrzygnięciem istniejącym w obrocie prawnym i korzystającym tym samym z domniemania prawdziwości, przypisanego dokumentom urzędowym. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji w sposób prawidłowy ustalił również powierzchnię i rodzaj pozostawionego mienia opierając się w tej mierze na ocenie zebranych w sprawie dowodów. Minister Skarbu Państwa podzielił stanowisko wojewody, że przedłożone przez skarżącą oświadczenia świadków, z powodu opisanych wyżej braków formalnych nie mogą stanowić wystarczającego dowodu w sprawie, między innymi w zakresie uznania kuźni, jako składnika mienia pozostawionego. Orzeczenie PUR, akt darowizny oraz wyjaśnienia J. G. (złożone przed Państwowym Urzędem Repatriacyjnym) nie wymieniają bowiem tego składnika mienia, natomiast niewątpliwym jest, iż obowiązkiem organów jest ustalenie stanu i rodzaju mienia na moment opuszczenia Kresów Wschodnich (por. wyrok NSA w Warszawie z 22 marca 2011 r. sygn. akt I OSK 742/10). Minister podkreślił, że wprawdzie w podaniach kierowanych przez J. G. do Państwowego Urzędu Repatriacyjnego z 23 kwietnia 1947 r. oraz z 16 kwietnia 1947 r. wskazywał on, że pozostawił również kuźnię, to jednak w swoich wyjaśnieniach (karta 157 akt) nie potwierdził tego. Składnika powyższego nie wymieniają również złożone wówczas oświadczenia świadków (J. A. oraz M. L.) oraz dołączone do akt zaświadczenie Centralnego Państwowego Archiwum [...]. Minister Skarbu Państwa wskazał, że zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy z 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej: "zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej dokonuje się w wysokości równej 20 % wartości tych nieruchomości. Wysokość świadczenia pieniężnego stanowi 20 % wartości pozostawionych nieruchomości". Zgodnie z art. 13 ust. 3 ustawy, w przypadku osób, które na podstawie odrębnych przepisów w ramach realizacji prawa do rekompensaty nabyły na własność albo w użytkowanie wieczyste nieruchomości Skarbu Państwa lub nieruchomości takie nabyli ich poprzednicy prawni, wysokość zaliczanej kwoty oraz wysokość świadczenia pieniężnego pomniejsza się o wartość nabytego prawa własności nieruchomości albo wartość nabytego prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i wartość położonych na niej budynków, a także innych urządzeń albo lokali. Jeżeli wartość nabytego w ramach realizacji prawa do rekompensaty – prawa własności przewyższa 20 % wartości mienia pozostawionego poza obecnymi granicami RP, uznaje się, że przysługujące prawo do rekompensaty zostało w obecnym stanie prawnym zrealizowane. Na podstawie przedłożonych przez stronę operatów szacunkowych, stwierdzono, że wartość nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami RP przez J. i J. G. wynosi [...] złotych. Wartość nabytej nieruchomości w J. przez J. G., wynosi [...] zł. Z powyższego wynika, że wartość nabytej nieruchomości w ramach realizacji prawa do rekompensaty, przekracza 20 % wartości nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami RP ([...] zł) o ponad [...] tyś. złotych. Organ wskazał, że gdyby w skład mienia pozostawionego wchodziła również kuźnia, to nawet jeżeli jej odrębna wartość równałaby się wartości całego wycenionego mienia, 20 % tak ustalonej wartości stanowiłoby i tak kwotę mniejszą od wartości mienia nabytego w ramach rekompensaty (20 % z [...] zł = [...] zł). Zatem, prawo do rekompensaty zostało już zrealizowane w całości. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła M. B. W skardze powołała przepisy art. 18 ust. 1 i art. 22 dekretu o ustroju rolnym i osadnictwie na obszarze Ziem Odzyskanych i byłego Wolnego Miasta Gdańska. Wskazała na pisma złożone przez J. G. dotyczące ubiegania się o przyznanie gospodarstwa rolnego wraz z warsztatem [...] i na pisma urzędów w tej sprawie kierowane do niego. Wskazała m. in., że postanowienie Sądu Powiatowego w [...] z [...] listopada 1958 r. na które powołują się organy jest nieważne, gdyż nie zawiera podpisu sędziego oraz zostało sporządzone "na podstawie orzeczenia i nieznanego aktu nadania (...) Nr [...]". W ocenie skarżącej gospodarstwo rolne w J. J. G. otrzymał jako osadnik wojskowy, a wobec tego za nieruchomości pozostawione poza granicami Kraju powinna otrzymać rekompensatę. Skarżąca podniosła, że przez 17 lat od złożenia wniosku organy nie poinformowały jej, że oświadczenia świadków B. i G. posiadają wady prawne. Gdyby miała wcześniej taką informację, to dostarczyłaby nowe zeznania, które spełniałyby wszystkie konieczne wymogi. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 13 ust. 2 ustawy z 8 lipca 2005 r., zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej dokonuje się w wysokości równej 20 % wartości tych nieruchomości. Wysokość świadczenia pieniężnego stanowi 20 % wartości pozostawionych nieruchomości. Natomiast art. 13 ust. 3 ustawy stanowi, że w przypadku, o którym mowa w art. 6 ust. 3 wysokość zaliczanej kwoty oraz wysokość świadczenia pieniężnego, o których mowa w ust. 2, pomniejsza się o wartość nabytego prawa własności nieruchomości albo wartość nabytego prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i wartość położonych na niej budynków, a także innych urządzeń albo lokali, przez osoby, o których mowa w art. 2 lub art. 3 ( tj. właścicieli lub ich spadkobierców). Z kolei art. 6 ust. 3 ustawy dotyczy osób które na podstawie odrębnych przepisów, w ramach realizacji prawa do rekompensaty, nabyły na własność albo w użytkowanie wieczyste nieruchomości Skarbu Państwa, lub nieruchomości takie nabyli jej poprzednicy prawni. W niniejszej sprawie taka sytuacja wystąpiła. Otóż pomimo, że co do zasady skarżąca spełnia formalne wymogi dotyczące prawa do rekompensaty (tj. spełnione zostały przesłanki z art. 2, art.3 ust. 2, art. 5 ust. 1, art. 7 ust.1), to jednakże wobec faktu, że zostało ono już zrealizowane przez właścicieli pozostawionego mienia, to zgodnie z treścią art. 13 ust. 3 w zw. z art. 6 ust. 3 ustawy, skarżącej nie może być przyznana rekompensata. W ocenie Sądu, z zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że gospodarstwo rolne położone w J. o pow. [...] ha wraz zabudowaniami J. G. otrzymał jako repatriant. Wskazują na to następujące dokumenty: - orzeczenie Państwowego Urzędu Repatriacyjnego Wojewódzki Oddział w W. z [...] lutego 1946 r. nr [...], w którym wskazany jest majątek pozostawiony w miejscowości J. i z którego wynika, że orzeczenie powyższe stanowi podstawę do osiedlenia na gospodarstwie rolnym w Polsce, - podanie J. G. z 28 kwietnia 1947 r., o przydzielenie gospodarstwa rolnego i warsztatu [...], w którym wskazuje, że jest "z za Buga", - podanie z 18 listopada 1947 r., w którym J. G. pisze, że pozostawił za Bugiem gospodarstwo, - pismo z 28 IX 1947 r., w którym J. G. pisze, że jako repatriant pozostawił za Bugiem [...] ha ziemi, - protokół [...] Państwowego Urzędu Repatriacyjnego przekazania repatriantowi gospodarstwa w posiadanie, - protokół aktualizacyjny [...] w J., z którego wynika, że J. G. osiedlony na gospodarstwie o pow. [...] ha został jako repatriant z ZSSR, - orzeczenie z [...] grudnia 1947 r. Państwowej Komisji Osadnictwa Rolnego w S. o wyznaczeniu nabywcy gospodarstwa ( akt nadania nr [...]), - orzeczenie Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S. z [...] października 1958 r. nr [...] o wykonaniu aktu nadania w części dotyczącej ustalenia ceny gospodarstwa, z którego wynika, J. G. został zwolniony z obowiązku nabycia ceny gospodarstwa jako uprawniony repatriant, "który pozostawił za granicami zaliczone mienie w ZSRR". Otóż szczególnie istotne w niniejszej sprawie jest wyżej wskazane orzeczenie z [...] października 1958 r. Jako podstawę zwolnienia z obowiązku uiszczenia ceny wskazuje ono art. 12 "dekretu z dnia 18.4.1955 Dz. U. 18 poz. 107". Aktem prawnym na które powołuje się orzeczenie jest dekret z 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym. Zgodnie z treścią art. 12 ust 1 dekretu repatriantów, którzy stosowanie do umów międzynarodowych mają otrzymać nieruchomości w zamian za nieruchomości pozostawione poza granicami Państwa, zwalnia się - bez rozrachunku i oszacowania - od obowiązku uiszczenia ceny nabycia nadanych im nieruchomości państwowych. Z kolei zgodnie z art. 6 dekretu z 6 września 1951 r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych (Dz. U. Nr 46 poz. 340) granice gospodarstw rolnych oraz ich szacunek ustala orzeczenie o wykonaniu aktu nadania. Orzeczenie to wydaje z urzędu prezydium powiatowej rady narodowej (ust.1). Prawomocne orzeczenie o wykonaniu aktu nadania jest podstawą wpisu w księdze wieczystej prawa własności (ust.2). Prezydium powiatowej rady narodowej zgłasza z urzędu wniosek o dokonanie wpisu w księdze wieczystej ( ust. 3). Jak wynika z akt sprawy postanowieniem Sądu Powiatowego w [...] z [...] listopada 1958 r. założona została księga wieczysta nr kw. [...], a jako właściciel wpisany został J. G. Wbrew zarzutom skargi, postanowienia Sądu Powiatowego nie można uznać za wadliwe z przyczyn podanych w skardze. Jest to odpis postanowienia, potwierdzony za zgodność przez sekretarza sądowego. Oryginałów postanowień wraz z podpisem sędziego nie przesyła się stronom, ani organom, gdyż te znajdują się w aktach sądowych sprawy. Przesyła się jedynie poświadczone za zgodność przez pracowników sądu odpisy dokumentów sądowych. Z kolei poświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia aktu nadania nr [...] została załączona do akt administracyjnych. Kopie poświadczonych za zgodność dokumentów archiwalnych dotyczących gospodarstwa rolnego w J. zostały nadesłane przy piśmie Burmistrza W. z [...] marca 2010 r. Wskazać należy, że dokumenty uwłaszczeniowe dotyczą J. G. (który był współwłaścicielem mienia pozostawionego poza granicami RP), gdyż żona jego – J. G. repatriowała się w 1956 r. Jednakże uwłaszczone gospodarstwo weszło do majątku wspólnego obojga małżonków, co wynika wprost z treści aktu notarialnego z [...] lutego 1960 r. – umowy darowizny, którego stroną byli małżonkowie G. Wskazać należy, że ze wszystkich przyczyn wyżej podanych prawidłowo organy uznały, że nieruchomość położona w J., która stanowiła własność wspólną małżonków G. nabyta była z tytułu uprawnień repatrianta na podstawie dekretu z 6 września 1946 r. o ustroju rolnym i osadnictwie na obszarze Ziem Odzyskanych i byłego Wolnego Miasta Gdańska. Wobec tego zarzuty skargi sprowadzające się do stwierdzenia, że J. G. otrzymał tę nieruchomość jako osadnik wojskowy nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Twierdzenie powyższe skarżąca wywodzi zresztą z brzmienia art. 18 ust 1 dekretu z 6 września 1946 r, który w pkt 1) tego ustępu wskazuje zdemobilizowanych żołnierzy i inwalidów wojska polskiego, a w pkt 4) repatriantów. Jednakże przepis ten nie ustanawia hierarchii ważności adresatów tego przepisu w zależności od kolejności wymienienia w punktach ustępu 1, a tylko wylicza kategorie osób mających pierwszeństwo do otrzymania gospodarstwa. Wszystkie osoby wymienione w przepisie są uprawnione według tych samych kryteriów. J. G., co wynika z akt sprawy, nabył nieruchomość jako repatriant. Organy prawidłowo ustaliły zarówno skład mienia pozostawionego poza granicami RP, jak i składniki nieruchomości położonej w J. Organy szczegółowo wskazały dowody na podstawie których ustaliły składniki pozostawionego mienia, wyjaśniając którym dowodom i dlaczego dały wiarę, a których i z jakich przyczyn mnie uwzględniły. Stanowisko to nie budzi zastrzeżeń Sądu i spełnia wymogi wskazane w art. 107 § 3 kpa. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego nie uwzględnienia przez organy oświadczenia z 4 października 1990 r. J. B. i A. G. wskazać należy, że przepis art. 6 ust. 5 ustawy (na podstawie której to ustawy organ orzekał) wymaga aby oświadczenia świadków złożone były pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenia fałszywego zeznania, a także aby zamieszkiwali oni w miejscowości w której znajduje się pozostawiona nieruchomość, jak również, aby nie byli osobami bliskimi dla właścicieli lub ich spadkobierców. Skoro oświadczenia wyżej wskazanych osób tych wymogów nie spełniały, to organ nie mógł ich uwzględnić w postępowaniu. Skarżąca postanowieniem z [...] maja 2011 r. została powiadomiona o treści art. 6 ust. 5 ustawy z 8 lipca 2005 r. Wniosek o prawo do rekompensaty (odszkodowanie) złożony był przez J. G. w 1988 r. i następnie przez skarżącą 16 października 1990 r., do którego to wniosku skarżąca dołączyła kopię oświadczenia świadków. Pismem Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z [...] października 1993 r. odebranym przez skarżącą 17 października 1993 r. (zwrotne poświadczenie odbioru k.10 akt adm.) skarżąca została poinformowana jakimi dokumentami może być stwierdzone pozostawienie mienia poza granicami w związku z wojną (zgodnie zobowiązującymi wówczas przepisami). Z pisma tego wynika, że nie mogą to być oświadczenia złożone m. in. w kancelariach notarialnych. Dlatego też zarzut skargi dotyczący nie powiadomienia skarżącej przez 17 lat o wadliwości złożonych oświadczeń świadków jest chybiony. Słusznie organy uznały na podstawie załączonych operatów szacunkowych (sporządzonych zgodnie z obowiązującymi przepisami), że wartość nabytej nieruchomości w J. przekracza 20 % wartości nieruchomości pozostawionej poza granicami RP. Oznacza to, że prawo do rekompensaty zostało już zrealizowane w całości przez małżonków G. Wypełniona więc została treść przepisu art. 13 ust 2 ustawy. Dlatego prawidłowo organy odmówiły skarżącej potwierdzenia powyższego prawa. Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270).