I SA/Wa 1628/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) Sędziowie WSA Dariusz Chaciński WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant referent stażysta Martyna Pakuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...]sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] uchylił własną decyzję z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] oraz odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1997 r., nr [...]. Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 18 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.), ww. decyzją z dnia 13 października 1997 r. stwierdził nabycie przez Gminę L., z mocy prawa, nieodpłatnie, własności nieruchomości, położonej w L., przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów, jako działka nr [...], obręb [...] m2, opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], stanowiącej integralną część decyzji. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powołanej uprzednio decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1997 r. wystąpił P. Spółka Akcyjna. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1997 r. Minister uzasadnił swoje rozstrzygnięcie tym, że skoro w dniu 27 maja 1990 r. wnioskodawca stwierdzenia nieważności posiadał prawo zarządu co do części działki [...], to przedmiotowa nieruchomość nie podlegała w całości komunalizacji, na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Zgodnie bowiem z obowiązującym orzecznictwem pozostawanie nieruchomości w zarządzie przedsiębiorstwa państwowego, dla którego organem założycielskim nie był terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego, wyklucza komunalizację, w trybie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. W tych okolicznościach orzeczenie Wojewody [...] z dnia [...] października 1997 r., dotyczące komunalizacji działki nr [...], zostało wydane z rażącym naruszeniem przepisu art. 5 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpił Prezydent Miasta L. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] uchylił własną decyzję z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] oraz odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1997r. Minister uzasadnił, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 kpa. jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji (wyrażonej w art. 16 kpa), stąd też ustalenie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Przy czym analiza zgromadzonej dokumentacji wskazuje, że przy wydawaniu kontrolowanej decyzji z dnia [...] października 1997 r. nie zaistniała żadna z wymienionych w przepisie art. 156 § 1 kpa przesłanek, skutkujących koniecznością orzeczenia nieważności decyzji. Orzeczenie to co do istoty nastąpiło w zgodzie z postanowieniami przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Stosownie do brzmienia tego przepisu - właściwy organ uznając, że w dniu 27 maja 1990 r. mienie ogólnonarodowe należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego stało się z mocy prawa mieniem właściwych gmin, wydawał decyzję w sprawie stwierdzenia nabycia tego mienia. Jednocześnie w sprawie nie zaszły przesłanki wyłączające komunalizację, określone w art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ww. ustawy. Organ powołał, że stosownie do przepisu art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm.) orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przy czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 12 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 1724/14 ocenił, że pismo Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia [...] października 1953 r. [...] oraz protokół zdawczo-odbiorczy z dnia [...] grudnia 1953 r., w przedmiocie przekazania przedmiotowej nieruchomości w zarząd i użytkowanie Centrali [...], zostały wydane w oparciu o przepisy dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. Nr 27 poz. 197). Jednak zgodnie ze znajdującym się w aktach przedmiotowej sprawy prawomocnym postanowieniem Sądu Powiatowego dla m. L. w Łodzi, Wydział V Cywilny z dnia [...] sierpnia 1966 r. sygn. akt [...] o zasiedzeniu, Skarb Państwa stał się właścicielem nieruchomości, położonej w L., ul. [...] nr [...] róg [...], oznaczonej w księdze wieczystej [...] w L. nr hip. [...], rep. Hip. Nr [...], liczącej powierzchni [...] metrów kwadratowych, dopiero od określonego momentu, tj. od 1955 r. W uzasadnieniu ww. postanowienia Sąd ustalił, że [...] części przedmiotowej nieruchomości jest majątkiem opuszczonym i jest w posiadaniu Skarbu Państwa od 1945 r., powołując się na art. 34 ust. 1 dekretu z dnia 8 marca 1946 r. o majątkach opuszczonych i poniemieckich (Dz.U. z 1946 Nr 13 poz. 87). Tym samym przekazanie przedmiotowej nieruchomości w zarząd protokołem z dnia [...] grudnia 1953 r. nie mogło odnieść skutku prawnego, z uwagi na brak prawa do dysponowania przedmiotową nieruchomością przez Skarb Państwa w dacie rzekomego przekazania w zarząd. Nieruchomość ta, oznaczona w powołanym wyżej piśmie Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia [...] października 1953 r., jako nieruchomość położona w L. przy zbiegu ulic [...], o pow. [...] m2, stanowi aktualnie część działki nr [...] o pow. [...] m2. Minister podniósł, że wskazane postanowienie z dnia [...] sierpnia 1966 r., sygn. akt [...] o zasiedzeniu kreuje stan prawny na datę późniejszą, niż pismo Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia [...] października 1953 r. oraz protokół zdawczo - odbiorczy z dnia [...] grudnia 1953 r. w przedmiocie przekazania przedmiotowej nieruchomości w zarząd w użytkowanie Centrali [...]. Postanowienie to nie zostało wzruszone, a ponadto zostało ujawnione w księdze wieczystej nr KW [...]. Zatem przedmiotowa nieruchomość nie mogła być przedmiotem przekazania w zarząd Centrali [...], ponieważ w zarząd przedsiębiorstw państwowych można było przekazywać tylko nieruchomości stanowiące własność ogólnonarodową (państwową). Ponadto dowodem na brak posiadania tytułu prawnego przez Centralę [...] jest fakt skierowania w dniu 12 grudnia 1988 r. przez P. S.A. wniosku o przekazanie w zarząd przedmiotowej nieruchomości, który został rozpatrzony w dniu [...] lutego 1994 r. decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego znak [...] o przekazaniu na rzecz Centrali [...] prawa użytkowania wieczystego (podobną ocenę przedstawił w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 kwietnia 1994 r., sygn. akt I SA 659/96). Co więcej decyzja z dnia [...] lutego 1994 r. została unieważniona decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 1999 r., nr [...]. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 listopada 2000 r., sygn. akt I SA 1465/99 oddalił skargę na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 1999 r. W oparciu o zgromadzony w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy oraz prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 1724/14 organ uznał, że kontrolowana decyzja Wojewody [...] z dnia 13 października 1997 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa w postaci naruszenia art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Wnioskodawca nie mógł objąć w zarząd części dziatki nr 23/1 na dzień 27 maja 1990 r., z uwagi na brak dysponowania przez Skarb Państwa w 1953 r. prawem do przekazania nieruchomości w zarząd. P. S.A. skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżył w całości powyższą decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Wniósł o jej uchylenie w całości. Orzeczeniu temu zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1) art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 kpa, poprzez ich błędne zastosowanie; 2) art. 138 § 1 pkt 1) w zw. z art. 127 § 3 kpa, poprzez jego niezastosowanie; 3) art. 7, 77§ 1 i 80 kpa, poprzez ich niezastosowanie; 2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, m.in.: 1) niezastosowanie do przedmiotowego stanu faktycznego orzeczenia Nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] lutego 1948 r. o przejęciu przedsiębiorstw na własność Państwa w zakresie Lp. [...] Lp. wykazu [...], jako załącznika do ww. orzeczenia nr [...], 2) błędne zastosowanie do przedmiotowego stanu faktycznego art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z 158 § 1 kpa. Skarżąca spółka wskazała, że kluczową kwestią w przedmiotowej sprawie jest podstawa prawna nabycia przez Skarb Państwa nieruchomości położonej w L. przy ul. [...]. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w żadnym zakresie nie odniósł się do argumentów strony skarżącej. Organ przyjął, że Skarb Państwa stał się właścicielem nieruchomości przy ul. [...] w L. dopiero na mocy postanowienia Sądu Powiatowego dla m. L. Wydział V Cywilny z dnia [...] września 1966 r. sygn. akt: [...], lecz rzeczywistą podstawą prawną nabycia przez Skarb Państwa prawa własności tej nieruchomości było orzeczenie Nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] lutego 1948 r. o przejęciu przedsiębiorstw na własność Państwa w zakresie Lp. [...] , jako załącznika do ww. orzeczenia nr [...]. Z dniem ogłoszenia tego orzeczenia na własność Państwa zostały przejęte przedsiębiorstwa firm wymienionych w załączniku, w tym ,pod pozycją Lp. [...]. wykazu [...], Zakłady [...] przy ul. [...] w L. W konsekwencji, według stanu na dzień [...] października 1953 r., tj. w dniu wyrażenia zgody na przekazanie Centrali [...] w zarząd i użytkowanie nieruchomości przy ul. [...] w L. Skarb Państwa był właścicielem tej nieruchomości i stosownie do treści powołanego dokumentu, jak również mając na względzie treść protokołu zdawczo - odbiorczego z dnia [...] grudnia 1953 r., nieruchomość ta została skutecznie oddana w zarząd i użytkowanie na rzecz poprzednika prawnego strony skarżącej. Odpowiadając na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości swoje stanowisko wyrażone w decyzji. W piśmie procesowym z dnia 15 grudnia 2016 r. uczestnik postepowania Prezydent L., wykonujący zadania zakresu administracji publicznej wskazał, że powołany fakt istnienia wcześniejszego tytułu własności Skarbu Państwa nie znajduje odzwierciedlenia w materiale dowodowym. I SA/Wa 1628/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej po względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać czy organy administracji w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonując w kontekście wskazanego przepisu oceny zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że skarga nie mogła być uwzględniona, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest odmowa stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1997 r. dotyczącej stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Gminę L. prawa własności nieruchomości położonej w L. przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...], o pow. [...] m2. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte wskutek wniosku P. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, że zaskarżona decyzja wydana została przez organ nadzoru w postępowaniu nadzwyczajnym, w trybie określonym w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W tym miejscu należy przypomnieć, że pojęcie rażącego naruszenia prawa interpretowane jest jako naruszenie przepisu nie pozostawiającego wątpliwości co do jego bezpośredniego zrozumienia, jako oczywiste, wyraźne i bezsporne, jako sytuacja, w której rozstrzygnięcie zawarte w decyzji administracyjnej, dotyczące praw lub obowiązków stron postępowania, zostało ukształtowane sprzecznie z przesłankami wprost określonymi w przepisie prawa. Z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamione każde, nawet oczywiste naruszenie prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego powszechnie przyjmuje się zatem, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Ponadto w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, obowiązkiem organu administracji publicznej jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 kpa. W tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest natomiast władny rozpatrywać sprawę co do jej istoty, jak to może czynić w postępowaniu zwykłym (odwoławczym). Organ rozpatruje w tym postępowaniu jedynie kwestie prawne i nie może rozstrzygać żadnej innej kwestii merytorycznej. Analiza przeprowadzonego postępowania nadzorczego zakończonego zaskarżoną decyzją nie uzasadnia przyjęcia, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 1997 r. dotknięta jest wadami, o których mowa w art. 156 § 1 kpa. Materialnoprawną podstawę wydania tego ostatniego orzeczenia stanowił art. 5 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. 1990 r. Nr 32 poz. 191 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", który stanowi, że jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego staje się w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy z mocy prawa mieniem właściwych gmin. Powyższy przepis skutkuje komunalizacją mienia państwowego. Zobowiązuje on do potwierdzenia nabycia danego mienia przez gminę, jeśli zostały spełnione określone warunki: 1. uwzględniono stan faktyczny i prawny mienia z dnia wejścia tego przepisu w życie (tj. na dzień 27 maja 1990 r.), 2. mienie wnioskowane do skomunalizowania winno stanowić wówczas własność Skarbu Państwa i należeć (w rozumieniu tego przepisu) do jednego z podmiotów w tym przepisie wymienionych, oraz 3. nie może podlegać wyłączeniu z komunalizacji na podstawie dalszych przepisów ww. ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Zdaniem Sądu organ nadzoru prawidłowo stwierdził, że decyzja komunalizacyjna Wojewody L. nie narusza rażąco przepisów prawa, w tym przepisu art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. Bezspornym jest, że objęta przedmiotową decyzją Wojewody L. działka stanowiła na dzień 27 maja 1990 r. własność Skarbu Państwa. Okoliczność ta wynika z postanowienia Sądu Powiatowego dla L w L. z dnia [...] sierpnia 1966 r. sygn. akt [...], którym stwierdzono , że Skarb Państwa nabył na podstawie przedawnienia ( zasiedzenie) własność nieruchomości położonej w L. przy ul. [...] oznaczonej w [...] w L. nr hip. [...] liczącej powierzchni [...] m2. Jako podstawę nabycia wskazano art. 34 p. 1 D dekretu o majątkach opuszczonych i poniemieckich ( Dz. U 1946, Nr 13 poz. 87). Nieruchomość wyżej opisana w postanowieniu obejmowała przedmiotową działkę nr [...], co wynika z pisma Urzędu Rejonowego w L. z dnia [...] lutego 1994 r. skierowanego do Sądu Rejonowego w L. Wydział Ksiąg Wieczystych. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo wskazał, że to postanowienie, a nie orzeczenie nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] lutego 1948 r. o przejęciu przedsiębiorstwa Zakłady [...] na podstawie dekretu z dnia 26 kwietnia 1946 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych ( Dz. U z 1952 r. Nr 4, poz. 31) jest podstawą nabycia prawa własności nieruchomości, w skład której wchodziła przedmiotowa nieruchomość. Zgodnie z art. 365 § 1 k.p.c. prawomocne orzeczenie wiąże strony, sąd które je wydał a także inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej. Inne osoby wyrok wiąże w wypadkach przewidzianych w ustawie (obowiązujących przepisach). Mówiąc inaczej, inny sąd nie może dokonać odmiennych ustaleń niż te, które stwierdza już wydany wyrok (konsekwencją związania prawomocnym orzeczeniem jest powaga rzeczy osądzonej). Inne organy również nie mogą nie uznawać tego, co ten wyrok stwierdza. Należy także zwrócić uwagę, że postanowienie to nie zostało wzruszone, a ponadto zostało ujawnione w księdze wieczystej nr KW [...] jako podstawa nabycia własności przez Skarb Państwa spornej działki. Z tych względów pismo Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia [...] października 1953 r. oraz protokół zdawczo – odbiorczy z dnia [...] grudnia 1953 r. nie mogą stanowić o ustanowieniu zarządu w formie prawem przewidzianej na rzecz poprzednika prawnego skarżącego. Skoro na podstawie postanowienia sądu z dnia [...] sierpnia 1966 r., Skarb Państwa stał się właścicielem przedmiotowej działki najwcześniej w [...] r. to nie mógł już w 1953 r. ( protokół zdawczo- odbiorczy z dnia [...] grudnia 1953 r.) dysponować przedmiotową nieruchomością jak właściciel. Stanowisko zaprezentowane przez organ jest zbieżne ze stanowiskiem zawartym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 1997 r. I SA 659/96. Wyrokiem tym NSA uchylił decyzje Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] lutego 1996 r. oraz Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1995 r. odmawiające komunalizacji przedmiotowej działki nr [...]. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że przedmiotowa działka w dniu [...] maja 1990 r. znajdowała się w posiadaniu Centrali [...] w Łodzi, które to przedsiębiorstwo w nie legitymowało się w dniu 27 maja 1990 r. dokumentami o przekazaniu gruntu w formie prawem przewidzianej, co wskazywałoby, że działka ta nie należała do niego. Konsekwencją uchylenia poprzednich decyzji odmawiających komunalizacji działki nr [...] było wydanie przez Wojewodę [...] kwestionowanej w postępowaniu nadzorczym decyzji z dnia [...] października 1997 r. Reasumując powyższe rozważania organ prawidłowo ocenił pojęcie "należące do" użyte w art. 5 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające (...), które oznacza przynależność mienia państwowego do określonego podmiotu w sensie prawnym, a nie faktycznym. Faktyczne władanie, które nie jest w tej sprawie kwestionowane, nie stanowi negatywnej przesłanki uniemożliwiającej komunalizację, która w trybie art. 5 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające (...) następowała z mocy prawa z dniem wejścia w życie ustawy, tj. z dniem 27 maja 1990 r. Zasadnie natomiast, na podstawie całego materiału dowodowego, organ przyjął w zaskarżonej decyzji, że poprzednik prawny skarżącego nie dysponował żadnym aktem dotyczącym przedmiotowej nieruchomości, czy to w formie decyzji, umowy, czy też protokołu zdawczo-odbiorczego, który ustanowiłby zarząd czy użytkowanie. Dlatego w sposób prawidłowy Minister uznał, że wydanie decyzji z dnia [...] października 1997 r. przez Wojewodę [...] nie narusza żadnej normy prawnej w sposób uzasadniający stwierdzenie jej nieważności. Jeszcze raz należy przypomnieć, iż w orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że aby stwierdzić nieważność decyzji konieczne jest ustalenie, że wada, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, istnieje w samej decyzji, a więc wskazać, iż decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w konkretnym przepisie prawa bądź, że decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa oraz należy ustalić, że naruszenie prawa, o którym wyżej mowa, ma rażący charakter (vide wyrok NSA z 8.10.1999 r. IV SA 1646/97 niepublikowany, wyrok NSA z 4.07.2001 r. l SA 275/00 niepublikowany). W oparciu o powyższe należy zauważyć, iż Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odmawiając stwierdzenia nieważności powołanej decyzji komunalizacyjnej nie naruszył prawa, ponieważ w tych okolicznościach sprawy niedopuszczalne było wyeliminowanie decyzji komunalizacyjnej z obrotu prawnego. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 por. 718 ze zm. ), orzekł jak w sentencji wyroku.