I SA/Wa 1674/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik Sędziowie: WSA Elżbieta Lenart (spr.) WSA Emilia Lewandowska Protokolant referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2012 r. sprawy ze skargi K. P. na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę. Minister Skarbu Państwa postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez K. P. zażalenia na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...]. Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy: K. P. pismem z dnia [...] kwietnia 1998 r. wystąpiła o zaliczenie wartości mienia nieruchomego pozostawionego poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] przekazał ww. wniosek zgodnie z właściwością Wojewodzie [...]. Wojewoda wezwał K. P. do uzupełnienia powyższego wniosku w terminie 6 miesięcy od daty otrzymania pisma. Strona nie wykonała tego wezwania. Następnie K. P. wystąpiła w dniu 19 października 2010 r. z wnioskiem o przywrócenie jej wyznaczonego terminu podnosząc, iż jego niedochowanie spowodowane było opieką sprawowaną nad chorą siostrą - w okresie od 2005 r. do 2010 r. Na dowód wnioskodawczyni przedłożyła karty informacyjne, wystawione na nazwisko I. G., kserokopie odpisu skróconego aktu zgonu tej osoby oraz zaświadczenie lekarskie z dnia [...] grudnia 2010 r., zgodnie z którym K. P. w okresie od 2005 r. do 2010 r. sprawowała opiekę nad siostrą I. G. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] Wojewoda [...] odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia ½ części nieruchomości we L. przy ul. [...]. W uzasadnieniu orzeczenia organ stwierdził, że z dyspozycji art. 58 kpa wynika, iż przywrócenie terminu jest warunkowane wystąpieniem łącznie 4 przesłanek: musi zostać złożona prośba o przywrócenie terminu, prośba ta musi być wniesiona w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, strona musi uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu oraz musi dopełnić czynności dla której określony był termin. Dodał, że strona nie dochowała 7-dniowego (nieprzywracalnego) terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu - bowiem z wnioskiem wystąpiła w dniu 19 października 2010 r. w sytuacji, gdy I. G. zmarła w dniu [...] sierpnia 2010 r. Natomiast rozpatrując kolejną przesłankę przywrócenia terminu, tj. brak winy stron przedmiotowego postępowania w uchybieniu terminu, Wojewoda stwierdził, iż potrzeba sprawowania opieki nad chorą siostrą nie stanowi przyczyny, która uniemożliwiłaby podjęcie stosownych czynności w przedmiotowej sprawie przez stronę w wyznaczonym terminie. Skoro strona opiekowała się swoją siostrą to należy przyjąć, iż stan jej zdrowia pozwalał by osobiście lub za pośrednictwem innych osób uzupełniła materiał dowodowy - wskazany w piśmie z dnia 28 września 2006 r. Powyższe postanowienie Wojewody [...] zostało doręczone K. P. w dniu [...] lutego 2011 r. Pismem złożonym osobiście w Kancelarii [...] Urzędu Wojewódzkiego w dniu 1 marca 2011 r. K. P. wniosła zażalenie na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011 r. Minister Skarbu Państwa postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez K. P. zażalenia na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...]. W uzasadnieniu orzeczenia podniósł, że zażalenie na postanowienie wnosi się do właściwego organu wyższego stopnia, za pośrednictwem organu, który wydał kwestionowane postanowienie, w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia stronie (art. 141 § 2 kpa w związku z art. 144 kpa), przy czym za datę wniesienia zażalenia uznać należy dzień złożenia go osobiście w siedzibie organu (potwierdzony prezentatą) lub datę jego nadania w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego (potwierdzoną stemplem pocztowym). Dodał, że zgodnie z art. 134 kpa w związku z art. 144 kpa, organ wyższej instancji stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność zażalenia oraz uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jego stwierdzenia organ wyższej instancji nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu. Nie może zatem przystąpić do merytorycznego rozpoznania zażalenia, gdyż nawet nieznaczne przekroczenie terminu zobowiązuje organ wyższej instancji do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. W niniejszej sprawie postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011 r. zostało doręczone K. P. w dniu 21 lutego 2011 r., a zatem 7-dniowy termin na złożenie zażalenia upłynął w dniu 28 lutego 2011 r. Tymczasem z prezentaty [...] Urzędu Wojewódzkiego wynika, że zażalenie zostało złożone osobiście przez stronę postępowania w Kancelarii Urzędu w dniu 1 marca 2011 r. Organ uznał zatem, że zażalenie zostało złożone z uchybieniem terminu zawartego w art. 141 § 2 kpa. Skargę na powyższe postanowienie wniosła K. P. podnosząc, iż jest osobą starszą, nie znająca szczegółowych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżąca wskazała, że postanowienie Wojewody otrzymała w dniu 21 lutego 2011 r., a termin odpowiedzi upływał w dniu 2 marca 2011 r. - uwzględniając dni wolne, tj. wchodzące w ten okres sobotę i niedzielę. Odwołanie w [...] Urzędzie Wojewódzkim w W. złożyła osobiście - w jej opinii w terminie - w dniu 1 marca 2011 r. W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o oddalenie skargi, bowiem jego stanowisko jest prawidłowe i znajduje uzasadnienie w świetle obowiązującego prawa, a Wojewoda [...] prawidłowo pouczył skarżącą o 7-dniowym terminie do wniesienia zażalenia. Wojewódzki Sąd administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że kontrola sądowo – administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżone orzeczenie nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania postanowienia, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej jest postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2011 r., w którym stwierdzono, że zażalenie na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu. Na wstępie należy zauważyć, iż warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienie środka odwoławczego (w tym także zażalenia) jest zachowanie ustawowego terminu do jego dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność tego środka, następstwem czego jest ostateczność kwestionowanego orzeczenia. Na etapie badania formalnego wymogu zachowania terminu do złożenia zażalenia organ drugiej instancji nie może zatem dokonać weryfikacji, ani oceny zgodności z prawem samego postanowienia. Uchybienie terminu do wniesienia zażalenia ma miejsce wówczas, gdy zostanie ono wniesione po upływie przewidzianego w art. 141 § 2 kpa 7-dniowego terminu. Zgodnie z tym przepisem zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie. Nie ma zatem racji strona skarżąca twierdząc, że termin 7 dniowy należy liczyć z pominięciem soboty i niedzieli, jako dni wolnych od pracy, bowiem sposób obliczania terminów, które zostały wyznaczone w dniach, został uregulowany w art. 57 § 1 kpa. Przepis ten w sposób bardzo jasny i precyzyjny stanowi, że jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Powyższe oznacza, że początkiem biegu terminu jest dzień następny po wystąpieniu zdarzenia - tj. 22 lutego 2011 r., jako dzień następujący po dacie doręczenia skarżącej postanowienia Wojewody [....]. Termin ten liczy się następnie z uwzględnieniem wypadających w jego trakcie kolejnych dni (w tym także wolnych od pracy). W rezultacie termin do wniesienia zażalenia upłynął w niniejszej sprawie wraz z upływem 7 dnia - w dniu 28 lutego 2011 r. Należy więc uznać, że złożenie zażalenia w dniu 1 marca 2011 r. niewątpliwie nastąpiło po upływie ustawowego 7-dniowego terminu. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie stwierdził naruszenia przez organ przepisów postępowania, jak i jakichkolwiek innych przepisów, które skutkowałyby uchyleniem lub stwierdzeniem nieważności zaskarżonego postanowienia. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.