I SA/Wa 1676/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy wniosku U. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi U. R. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2017 r nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za prowadzenie domu pomocy społecznej bez zezwolenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 3 września 2017 r. U. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzje Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2017 r. wymierzającej jej karę pieniężną w wysokości [...] zł za prowadzenie bez zezwolenia wojewody placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku w T., [...], gm. S. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej "ppsa", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Celem tego przepisu jest udzielenie ochrony tymczasowej skarżącemu przed trudnymi, czy wręcz niemożliwymi do odwrócenia skutkami, jakie może wywołać kwestionowana decyzja lub inny wydany w granicach tej sprawy akt w sytuacji, gdy ostatecznie na skutek prawomocnego orzeczenia sądowego zostanie on wyeliminowany z obrotu prawnego. W sprawie niniejszej wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest bezzasadny. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy strona nie wskazuje ani na konkretne niebezpieczeństwo ani na skutki jakie miałoby nieść za sobą wykonanie zaskarżonej decyzji, a które byłyby trudne do odwrócenia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r. sygn. akt II FZ 39/09). Skarżąca nie wskazała ponadto jakiego rodzaju szkoda grozi jej w razie wykonania decyzji, której wstrzymania wykonania się domaga. Uzasadniając swój wniosek wskazała jedynie, iż domaga się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na postawione jej zarzuty. Wywody skargi nie wskazują natomiast, w ocenie Sądu, w żaden sposób aby wykonanie decyzji Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej mogło nieść za sobą trudne do odwrócenia dla skarżącej negatywne skutki. Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.