I SA/Wa 1677/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 27 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Miasta i Gminy O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej postanawia: odrzucić skargę. W dniu 13 października 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga Burmistrza Miasta i Gminy O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] uchylającą decyzję Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] i umarzającą postępowanie w pierwszej instancji, w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej, z tytułu wzrostu wartości nieruchomości E. i W.L., w wyniku zatwierdzenia jej podziału. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi z uwagi na brak statusu strony skarżącej - Miasta O. do występowania w tym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skargę należało odrzucić, jako niedopuszczalną. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie – P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W myśl art. 50 § 1 P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Możliwe są wyjątki od tej reguły, ale mogą być one ustanowione jedynie w przepisach rangi ustawowej (art. 50 § 2 P.p.s.a.). W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie Burmistrz Miasta i Gminy O., będący organem wykonawczym Gminy O. nie jest stroną, lecz organem administracyjnym prowadzącym postępowanie administracyjne, któremu przepis prawa nie przyznał uprawnienia do przekształcenia się w określonej fazie postępowania, z organu podejmującego władcze rozstrzygnięcia w podmiot kwestionujący takie rozstrzygnięcie w drodze skargi. Za takim stanowiskiem tut. Sądu przemawia też aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych. Przykładowo w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2009 r. sygn. akt I OSK 1357/09, NSA odpowiadając na pytanie, czy gmina jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi na decyzję organu drugiej instancji uchylającą decyzję, którą w pierwszej instancji wydał Burmistrz tej gminy wskazał, "że rolę jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym kreują przepisy prawa pozytywnego. Jednostka ta może być - jako osoba prawna - stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przyznają stronom postępowania. Najczęściej jednak, ustawa wyznacza organowi jednostki samorządu terytorialnego rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Wtedy będzie on "bronił" interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Z tego względu powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego". W rezultacie uznać należy, że Gmina nie ma uprawnienia do kwestionowania rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. , działającego wobec niej jako organ wyższego stopnia. Brak uprawnienia do wniesienia skargi jest niezależny od interesu prawnego Gminy. Podkreślić należy, że w przypadku, gdy zachodzą przesłanki niezgodności tej decyzji z prawem, skargę na podstawie art. 8 P.p.s.a mogą wnieść prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Żadne uregulowanie prawne nie stoi na przeszkodzie temu, aby zawiadomienie tych organów w takiej sytuacji pochodziło od gminy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2006 r., sygn. akt II OSK 780/05, niepublikowany, System Informacji Prawnej Lex nr 209459). Skoro zatem Gmina, jako organ pierwszej instancji nie mieści się w kręgu podmiotów wymienionych w art. 50 P.p.s.a. i nie może mieć legitymacji skargowej, to jej skarga podlega odrzuceniu. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.