I SA/Wa 1691/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz - Kluj, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.), sędzia WSA Magdalena Durzyńska, Protokolant referent Agnieszka Stefańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2022 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] Minister Rozwoju, Pracy i Technologii utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Nieruchomość położona w gminie [...] , w obrębie [...] , oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] ha, decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, została przeznaczona na inwestycję drogową polegającą na budowie ciągu pieszo-rowerowego w ciągu drogi krajowej nr [...] od km 183+530 do km 186+739 (str. lewa) od km 186+727 do km 190+375 (str. prawa) wraz z budową kładki dla pieszych i rowerzystów oraz nowego systemu odwodnienia na terenie gminy [...] , której nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzją z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] , Wojewoda [...] orzekł w pkt 1 o ustaleniu odszkodowania na rzecz T. M. w kwocie [...] zł za nieruchomość nabytą na rzecz Skarbu Państwa, położoną w gminie [...] , w obrębie [...] , oznaczoną jako działka nr [...] o pow. [...] ha, przeznaczoną na inwestycję drogową polegającą na budowie ciągu pieszo- rowerowego w ciągu drogi krajowej nr [...] od km 183+530 do km 186+739 (str. lewa) od km 186+727 do km 190+375 (str. prawa) wraz z budową kładki dla pieszych i rowerzystów oraz nowego systemu odwodnienia na terenie gminy [...] , a także w pkt 2 o zobowiązaniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do zapłaty ustalonego w pkt 1 odszkodowania jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla ww. przedsięwzięcia stanie się ostateczna. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła T. M. podnosząc, że przyznana kwota odszkodowania jest zaniżona. Rozpatrując sprawę Minister Rozwoju, Pracy i Technologii wskazał, że podstawę ustalenia odszkodowania stanowią przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1363) oraz ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z2020r. poz. 1990 ze zm.) i przywołał ich treść. W niniejszej sprawie podstawę dla ustalenia wysokości odszkodowania stanowi operat szacunkowy z dnia 8 maja 2019 r. sporządzony na zlecenie Wojewody [...] przez rzeczoznawcę majątkowego A. B. (nr uprawnień [...]), aktualizowany w dniu 22 kwietnia 2021 r. Badając przeznaczenie planistyczne nieruchomości biegła podała, że na dzień wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wyceniania nieruchomość leżała na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2006 (opublikowaną w Dz. Urz. Woj. [...] z dnia 18 grudnia 2006 r., Nr 311, poz. 3746) oraz podjętych uchwał Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. w sprawie uchwalenia zmiany nr 7 mpzp gminy [...] (ogłoszonej w Dz. Urz. Woj. [...] Nr 181, poz. 1698 z dnia 16 czerwca 2010 r.) oraz uchwały nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. w sprawie uchwalenia zmiany nr 12 mpzp gminy [...] (ogłoszonej w Dz. Urz. Woj. [...] z 2013 r., poz. 3259 z dnia 24 września 2013 r.), działka nr [...] znajduje się w terenie oznaczonym na planie symbolem KD-GP - tereny drogi publicznej. Rzeczoznawca majątkowy, wyceniając grunt, zastosowała podejście porównawcze, metodę korygowania ceny średniej. Celem porównania wartości nieruchomości do nieruchomości podobnych dokonano analizy cen nieruchomości przeznaczonych pod drogi na terenie powiatu [...], jednakże z uwagi na występowanie tego typu transakcji sporadycznie oraz o skrajnych wartościach analizę rozszerzono na obszar rynku regionalnego województwa [...] . Badaniem objęto rynek regionalny obejmujący swym zasięgiem teren województwa [...] z wyłączeniem [...], miast powiatowych i innych miast siedzib miejsko-wiejskich. Analizą objęto transakcje drogowe na obszarach wiejskich w okresie od maja 2017 r. do maja 2019 r. Badając rynek nieruchomości drogowych autorka operatu wskazała, że odnaleziono kilkadziesiąt nieruchomości drogowych, odrzucając transakcje skrajne, ceny podobnych nieruchomości drogowych na analizowanym rynku kształtowały się w przedziale od 20,00 do 40,00 zł/m2. Na tak zdefiniowanym rynku odnaleziono kilkadziesiąt transakcji nieruchomościami drogowymi, z czego 15 przyjęto do ostatecznej analizy. Wartość gruntu nieruchomości wyniosła 922,00 zł. Wartość składników roślinnych tj. sumaków rosnących w formie uporządkowanego zagajnika oraz 14 śliw w wieku 15 lat oszacowano na łączną kwotę 375,00 zł. Wartość rynkowa wycenianej nieruchomości została oszacowana na kwotę 1.297,00 zł. Organ odwoławczy, po dokonaniu analizy akt sprawy, nie miał podstaw do uznania, że postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania zostało przeprowadzone nieprawidłowo. Minister wskazał, że odwołująca nie załączyła do odwołania żadnego dowodu mogącego świadczyć o wadliwości sporządzonej wyceny na potrzeby ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Nie udowodniono, że przyjęte do porównań przez biegłą nieruchomości porównawcze nie spełniają kryterium podobieństwa. Skargę na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła T. M. zarzucając jej, że nie została opatrzona podpisem, a podpisu elektronicznego skarżąca nie jest w stanie zweryfikować. Ponadto zarzucono, że organ II instancji rozpatrzył odwołanie, które nie zostało przez skarżącą podpisane, a organ nie wezwał jej do uzupełnienia tego braku formalnego. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów Sąd uznał skargę za zasadną. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje szczególnych wymogów co do formy i treści odwołania od decyzji. Wystarczające jest by z odwołania wynikało, że strona nie jest zadowolona z zaskarżanej decyzji. Jedynymi obligatoryjnymi składnikami odwołania są te same elementy, które muszą występować w każdym innym piśmie w sprawie administracyjnej, czyli oznaczenie strony, jej imię i nazwisko bądź firma, adres, żądanie i podpis. W odniesieniu do tego ostatniego elementu warto wskazać na treść art. 63 § 3 k.p.a., zgodnie z którym "podanie wniesione pisemnie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego, a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził. Gdy podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie lub protokół podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu". Jeżeli podanie nie spełnia wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.). Brak podpisu osoby wnoszącej odwołanie, jeśli nie zostanie usunięty poprzez wezwanie do usunięcia braków, uniemożliwia wywołanie skutków prawnych wniesionego podania, tj. w przypadku odwołania powoduje niemożność rozpoznania go przez organ administracji. Odwołanie bez oryginalnego podpisu strony, a więc niespełniające określonych w art. 63 § 3 k.p.a. wymogów, nie jest bowiem odwołaniem w rozumieniu art. 127 § 1 i art. 128 k.p.a., a jego rozpoznanie jest dotknięte wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por wyroki WSA w Krakowie z dnia 16 stycznia 2019 r., sygn. III SA/Kr 1252/18, WSA w Łodzi z dnia 5 grudnia 2018 r., sygn. III SA/Łd 736/18, – wszystkie orzeczenia za CBOSA). Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy uznać, że podnoszone w skardze zarzuty, dotyczące zaskarżonej decyzji są uzasadnione. Została ona bowiem wydana na skutek rozpatrzenia odwołania nie zawierającego kluczowego elementu, jakim jest podpis wnoszącego – w tym przypadku T. M. . De facto organ przeprowadził postępowanie drugoinstancyjne i wydał decyzję pomimo tego, że odwołanie nie zostało złożone. Jednocześnie skarżąca nie została wezwana do uzupełnienia odwołania o własnoręczny podpis. Została zatem spełniona przesłanka, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.