I SA/Wa 1724/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda Sędziowie: WSA Maria Tarnowska (spr.) WSA Przemysław Żmich Protokolant ref. staż. Ewa Czarnota po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2010 r. sprawy ze skargi A. P. na postanowienie N. w W. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania uwierzytelnionych kopii dokumentów oddala skargę. N. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [....], po rozpoznaniu zażalenia A. P. na postanowienie D. w K. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w sprawie odmowy wydania uwierzytelnionych kopii dokumentów - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia N. podał, że skarżąca podaniem z dnia 25 czerwca 2009 r., wniesionym do A. w K., wystąpiła o wydanie uwierzytelnionych kopii dokumentów potwierdzających pozostawienie przez J. i K. P. majątku poza obecnymi granicami państwa polskiego. Postanowieniem z [...] lipca 2009 r. Dyrektor A. odmówił skarżącej wydania uwierzytelnionych kopii, uzasadniając swoje stanowisko nie odnalezieniem w zasobie archiwalnym danych niezbędnych do spełnienia żądania wyrażonego w podaniu. W uzasadnieniu postanowienia N. stwierdził, iż w ocenie organu odwoławczego ustalenia dokonane przez A. w K. są w pełni wiarygodne, a przy prowadzeniu poszukiwań zachowano należytą staranność, a w związku powyższym nie ulega wątpliwości zasadność odmowy udzielonej przez D. w K. W uzasadnieniu decyzji N. stwierdził, że zgodnie z art. 28 pkt 5 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 673 z późn. zm.), archiwa państwowe wydają uwierzytelnione odpisy i kopie przechowywanych przez nie materiałów archiwalnych oraz zaświadczenia sporządzone na podstawie tych materiałów. Zasada ta ma oparcie również w art. 218 § 1 kpa, obligującym organ administracyjny jedynie do poświadczania danych będących w jego posiadaniu. Dyrektor A. nie mógł spełnić żądania skarżącej, ponieważ nie dysponuje dokumentami, które świadczyłyby o pozostawieniu wskazanego majątku poza granicami kraju. Posiadane prawdopodobnie przez skarżącą dokumenty notarialne, które dotyczą mienia jej rodziców, nie mogłyby zostać uwzględnione przez D. w K., miałyby natomiast wartość dowodową dla organu właściwego do rozpoznania wniosku o przyznanie rekompensaty. Skargę na postanowienie N. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A. P. Skarżąca podniosła, że w czasie wojny w 1939 r. rodzice skarżącej, razem z dziećmi, zostali wyrzuceni z własnej posiadłości położonej w miejscowości F., gmina K., składającej się 18 morgów pola ornego, 2 mórg łąki, domu mieszkalnego murowanego, stodoły, stajni. Od wojny rodzice skarżącej mieszkali w B.. Skarżąca podała, że zwróciła się do Archiwum do L. i B., ale otrzymała odpowiedzi, że dokumentów nie ma. W odpowiedzi na skargę N wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi organ powołaną podstawą prawną. 2. Zaskarżonym postanowieniem N. utrzymał w mocy postanowienie D. w K. z dnia [...] lipca 2009 r. o odmowie wydania A. P. uwierzytelnionych kopii dokumentów. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżone jak również poprzedzające postanowienie nie naruszają prawa. 3. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 25 czerwca 2009 r. do A. w K. wpłynęło pismo A. P. w sprawie wydania uwierzytelnionych kserokopii dokumentów dotyczących mienia pozostawionego poza obecnymi granicami państwa polskiego przez J. i K. P. – rodziców skarżącej. W wyniku kwerendy przeprowadzonej w zasobie Archiwum w zespole akt Państwowego Urzędu Repatriacyjnego Wojewódzkiego Oddziału w K. z lat (1944) 1945-1950 nie odnaleziono poszukiwanych materiałów archiwalnych, z których możliwe byłoby sporządzenie żądanych uwierzytelnionych kserokopii dokumentów. 4. Jak wyżej wskazano, obowiązkiem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie jest zbadanie, czy organy administracji publicznej orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy – w niniejszej sprawie przepisów ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. Nr 38, poz. 173 ze zm.). Art. 28 pkt 5 tej ustawy stanowi, że do zakresu działania archiwów państwowych należy w szczególności wydawanie uwierzytelnionych odpisów, wypisów, wyciągów i reprodukcji przechowywanych materiałów, a także zaświadczeń na podstawie tych materiałów. Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu postanowienia N., który stwierdził, że nie mógł spełnić żądania skarżącej, ponieważ nie dysponuje dokumentami, które świadczyłyby o pozostawieniu wskazanego majątku poza granicami kraju. Jeśli zaś nie dysponuje takimi dokumentami, nie mógł wydać żądanego zaświadczenia. Należy zatem uznać, że w niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie nie naruszają przepisów ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach z dnia 14 lipca 1983 r. Sąd nie doszukał się również naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. A zatem skarga nie mogła zostać uwzględniona, gdyż zaskarżone postanowienie jak również poprzedzające je postanowienie z dnia [...] lipca 2009 r. nie naruszają prawa. 5. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.