I SA/Wa 1744/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska WSA Monika Nowicka Protokolant Anna Traczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2009 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na umieszczenie [...] 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania firmy [...] Sp. z o.o. utrzymał w mocy decyzję [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] odmawiającą pozwolenia na umieszczenie [...] na terenie działki nr [...] przy ulicy [...] w W. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że [...] Konserwator Zabytków decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. odmówił udzielenia zezwolenia na umieszczenie [...], na terenie działki nr [...] przy ulicy [...] w W., według [...] autorstwa inż. K. K. oraz mgr inż. R. G. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem spółka [...] złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie. Po jego rozpatrzeniu organ II instancji stanął na stanowisku, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu zajętego stanowiska Minister przywołując treść art. 36 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wyjaśnił, że wprawdzie [...] Konserwator Zabytków przywołał w postawie prawnej jako przepis prawa materialnego art. 36 ust. 1 pkt 1 zamiast art. 36 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, niemniej uchybienie to nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Organ I instancji, wbrew zarzutowi odwołującej się spółki, posiadał podstawę prawną do orzekania w niniejszej sprawie, a jedynie błędnie przywołał podstawę prawną. Równocześnie organ II instancji wyjaśnił, że właściwość organu konserwatorskiego w rozpatrywanej sprawie wynika z faktu, iż przedmiotowa nieruchomość nr [...], zlokalizowana przy ulicy [...] w W. jest elementem układu przestrzennego wpisanego do rejestru zabytków decyzją z [...] lipca 1965 r. pod nr [...]. Nadto planowana inwestycja zlokalizowana jest w bezpośrednim sąsiedztwie [...] przy ul. [...], wpisanych do rejestru zabytków. Minister wskazał, że wpisanie do rejestru zabytków założenia urbanistycznego powoduje w konsekwencji objęcie ochroną elementów tworzących to założenie, bez względu na to, czy elementy te są wpisane do tego rejestru indywidualnie. Ochronie konserwatorskiej podlegają relacje przestrzenne pomiędzy obiektami zabudowy, układ ulic i działek, współzależność między zabudową, zielenią, a otwartą przestrzenią oraz wygląd zewnętrzny poszczególnych budowli. Planowana inwestycja ma polegać na [...]. Organ II instancji podzielił stanowisko [...] Konserwatora Zabytków, że planowana inwestycja wprowadzi dysharmonię w historycznym wnętrzu urbanistycznym i naruszy jego zabytkowe walory. Dlatego też, zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 11 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, organ konserwatorski odmówił pozwolenia na działania, które mogłyby doprowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku. W ocenie organu odwoławczego współczesna, wolnostojąca reklama na słupie, w formie zaproponowanej w projekcie zagospodarowania terenu negatywnie wpłynie na walory zabytkowe układu przestrzennego w ramach [...], ponieważ ingeruje w przestrzeń osi widokowej ulicy [...], stanowiącej element tego układu. Wskazał, że ta część wnętrza ulicy [...] ma szczególne znaczenie dla zakładanej inwestycji ze względu na sąsiedztwo historycznych budynków przy ulicy [...]. Szczególnie istotna w ocenie rozwiązań projektowych planowanej do realizacji [...] jest zatem jej ekspozycja w widoku na [...] przy ulicy [...] oraz w osi widokowej ulicy [...]. Zdaniem organu lokalizacja współczesnych elementów [...] winna uwzględniać historyczne otoczenie omawianego mikrownętrza urbanistycznego. Reasumując powyższe organ II instancji zgodził się z organem I instancji, że realizacja inwestycji w oparciu o przedłożony projekt zagospodarowania terenu jest niezgodna z zasadami ochrony konserwatorskiej i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] Sp. z o.o. w W. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że w odwołaniu od decyzji I instancji nie podnoszono argumentu braku podstawy prawnej do orzekania w przedmiotowej sprawie, podniesiono jedynie zarzut, że zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej, gdyż wskazana przez organ podstawa prawna nie upoważnia go do wydania decyzji odmawiającej wydania pozwolenia na umieszczenie [...]. W ocenie skarżącego błędne wskazanie podstawy prawnej powoduje, że decyzja ta obarczona jest wadą prawną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa - braku podstawy prawnej, powodującą jej nieważność z mocy prawa. W przedmiotowej sprawie błędne wskazanie podstawy prawnej powinno zdaniem skarżącego skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Skarżący stanął na stanowisku, że tak poważnego błędu formalnego nie można sanować poprzez stwierdzenie w uzasadnieniu, że organ błędnie wskazał podstawę prawną, ale na mocy innego przepisu miał prawo do orzekania w przedmiotowej sprawie. Strona postępowania ma prawo posiadać informację na podstawie jakiego przepisu organ działa, gdyż wskazanie prawidłowego przepisu prawa pozwala stronie ustosunkować się do podjętej decyzji oraz jej uzasadnienia. Dodatkowo skarżący wskazał, że utrzymanie decyzji wydanej na niewłaściwie wskazanej podstawie prawnej powoduje, że decyzja organu II instancji jest również pozbawiona tej podstawy, a przywołanie prawidłowej podstawy prawnej w uzasadnieniu nie powoduje, że wada osnowy decyzji została usunięta. Nadto skarżący uznał, że organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji nie ustosunkował się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, co wskazuje, że organ nie przeprowadził postępowania w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a takie postępowanie narusza art. 7, 77 i 107 § 1 kpa. Skarżący podkreślił, że decyzje wydawane przez konserwatorów zbytków oparte są na uznaniu administracyjnym. Organ wydając decyzję opiera się na własnej ocenie stanu faktycznego i z tego względu jest zobowiązany do wyczerpującego uzasadnienia swojej decyzji. Organ I instancji w swoim uzasadnieniu w praktyce nie odniósł się do planowanej inwestycji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie ustosunkowano się do podniesionej argumentacji. Organ przedstawił jedynie ogólnikowe stwierdzenia, że planowana inwestycja wprowadzi dysharmonię w historycznym wnętrzu urbanistycznym i naruszy jego walory zabytkowe. Organ nie wyjaśnił, dlaczego [...] usytuowane pomiędzy [...] naruszy walory zabytkowe historycznego wnętrza urbanistycznego, skoro ani [...], nie mają ani walorów zabytkowych, ani historycznych. Strona skarżąca stanęła na stanowisku, że organ odwoławczy stwierdził, że lokalizacja współczesnych [...] winna uwzględniać historyczne otoczenie, ale nie wskazał, w jaki sposób takie uwzględnienie powinno być dokonane. W ocenie skarżącego decyzja administracyjna powinna mieć również walor edukacyjny (art. 7, 8 i 11 kpa), dlatego też organ administracji powinien wyjaśnić stronie, w jaki sposób ma planować i przygotowywać swoje [...], aby były one do zaakceptowania przez organy ochrony zabytków i nie naruszały walorów zabytkowych i historycznych otoczenia. Obowiązek taki powinien zwłaszcza spoczywać na organie, który jest najważniejszym organem w strukturze administracji w zakresie ochrony zabytków. Skarżący dodatkowo zwrócił uwagę, że organ nie odniósł się również do zarzutu nierównego traktowania stron i nie wyjaśnił, dlaczego na omawianym terenie inne podmioty mogły ustawić swoje [...], a skarżący swoją inwestycją narusza walory zabytkowe otoczenia. W tej sytuacji skarżący wniósł o uchylenie decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2009 r. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi, aczkolwiek nie wszystkie zawarte w niej zarzuty Sąd uznał za słuszne. Postępowanie administracyjne w przedstawionej sprawie toczyło się na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568, ze zm.). Zostało ono wszczęte wnioskiem skarżącej spółki [...] do [...] Konserwatora Zabytków o wydanie zezwolenia na [...] (zgodnej ze złożonym projektem) na terenie działki nr [...] przy ulicy [...] w W. W tej sytuacji wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 36 ust. 1 uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga m.in. prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru (pkt 1), umieszczanie na zabytku wpisanym do rejestru [...], z zastrzeżeniem art. 12 ust. 1 tego przepisu (pkt 10) oraz podejmowanie innych działań, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku wpisanego do rejestru (pkt 11). Ma rację skarżący, że w rozpatrywanej sprawie dotyczącej udzielenia zezwolenia na ustawienie [...] na podstawie prefabrykowanej podstawą do wydania przez organ I instancji decyzji nie mogły być przepisy art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Taką podstawę zawiera bowiem w niniejszej sprawie pkt 11 przywołanego art. 36 ust. 1. Błędnie zatem [...] Konserwator Zabytków w osnowie wydanej decyzji powołał się na treść pkt 1. Jednakże wnioski, jakie z tej omyłki organu I instancji wywiódł skarżący, uznać należy za zdecydowanie za daleko idące. W kontekście uzasadnienia decyzji organu I instancji (a zatem treści całej wydanej decyzji), organ odwoławczy prawidłowo stanął na stanowisku, że w tym przypadku doszło jedynie do oczywistej pomyłki w przywołaniu odpowiedniego punktu przepisu prawnego stanowiącego podstawę do wydania kwestionowanej decyzji administracyjnej. Za zasadne również należy uznać stanowisko organu odwoławczego, że ten błąd nie powoduje, jak wywodzi w złożonej skardze skarżąca spółka, że decyzja organu I instancji obarczona jest wadą prawną powodującą jej nieważność z mocy prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, czyli braku podstawy prawnej, W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że przez brak podstawy prawnej rozumie się fakt, że decyzja rzeczywiście podstawy takiej nie posiada, nie zaś to, że jej nie wymienia lub wymienia niewłaściwy przepis. Już w wyroku z dnia 8 lutego 1983 r. sygn. akt I SA 1294/82 (publ. ONSA 1983, nr 1, poz. 5) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że fakt powołania się przez organy administracji w decyzji na przepisy niewłaściwe w sprawie, jakkolwiek wskazuje na wadliwość działania tych organów, nie stanowi jednak przesłanki do uznania przez sąd, że nastąpiło naruszenie prawa w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że organy administracji mogły wydać zaskarżone decyzje mając do tego podstawę w innym przepisie tej samej ustawy. Kwestia ta jednolicie była rozstrzygana w wielu orzeczeniach sądów administracyjnych (np. wyrok NSA z dnia 25 października 1984 r. sygn. akt III SA 671/84, publ. ONSA 1984, nr 2, poz. 96, wyrok NSA z 9 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 1369/06, Lex nr 315975). Sąd orzekający podziela także ten pogląd. Oznacza to, że w ocenie Sądu powołanie wadliwego przepisu prawnego samo przez się nie powoduje nieważności decyzji, jeżeli wydane rozstrzygnięcie znajduje oparcie w innym przepisie prawnym. Jest to niewątpliwie uchybienie przepisom postępowania administracyjnego, które mogłoby skutkować uchyleniem decyzji tylko w razie stwierdzenia, że miało istotny wpływ na wynik sprawy. Taka zaś sytuacja nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. Za uzasadniony natomiast Sąd uznał postawiony w skardze zarzut, dotyczący istotnych braków uzasadnienia decyzji organu odwoławczego (brak ustosunkowania się organu II instancji do poniesionych w odwołaniu zarzutów), co biorąc pod uwagę uznaniowy charakter wydanych decyzji stanowi w ocenie Sądu istotne naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć wpływ na wynik jej rozstrzygnięcia. W związku z tym wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 15 kpa postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. W orzecznictwie podkreśla się, że do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z tych organów postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to było prowadzone (wyrok NSA z dnia 12 listopada 1992 r. sygn. akt V SA 721/92, publ. ONSA 1992, nr 3-4, poz. 95). Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 marca 1996 r. (sygn. akt SA/Wr 1996/95, publ. ONSA 1997, nr 1, poz. 35) istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Oznacza to, że charakter rozstrzygnięć organu odwoławczego w sposób bezpośredni zdeterminowany jest zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Wypływa stąd obowiązek traktowania postępowania odwoławczego jako powtórzenia rozstrzygania tej samej sprawy. Decyzja organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak decyzja organu I instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu I instancji (T. Woś, J. Zimmermann, glosa do uchwały SN z dnia 23 września 1986 r., III AZP 11/86, PiP 1989, z. 8, s. 147). Organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa wydaje decyzję utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję wówczas, gdy stwierdzi po ponownym rozpatrzeniu sprawy, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Organ jest zatem obowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko od strony formalnej i w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. Sąd uznał zatem, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Czyniąc zadość temu obowiązkowi organ odwoławczy nie może ograniczyć się wyłącznie do kontroli decyzji organu I instancji, lecz obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Rozstrzygnięcie to polega na ponownym rozpoznaniu sprawy merytorycznie w oparciu o stan prawny i faktyczny obowiązujący w dniu wydania decyzji ostatecznej. Organ musi ocenić, czy na tle określonego stanu faktycznego organ I instancji podjął właściwe rozstrzygnięcie. Ponadto organ odwoławczy obowiązany jest rozpatrzeć wszystkie żądania strony podniesione w odwołaniu i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. Wymóg ten wynika z treści art. 107 § 3 kpa, który stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu prawidłowe uzasadnienie wydanej decyzji ma szczególnie ważny charakter w sprawach, których rozstrzygnięcie ustawodawca pozostawił tzw. uznaniu administracyjnemu organu administracyjnego (jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie). Korzystanie z uznania administracyjnego oznacza bowiem, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Wybór taki nie może być jednak dowolny. Musi on wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Oznacza to, że organ jest zobowiązany w czytelny sposób, umożliwiający sądowi kontrolę poszczególnych etapów rozumowania, przedstawić wszystkie przesłanki faktyczne i interpretacyjne wnioskowania. Przy wydawaniu tej decyzji organ winien zbadać jak najwszechstronniej stan faktyczny. Kontrola tego rodzaju decyzji prowadzona przez sąd sprowadza się bowiem jedynie do badania prawidłowości przeprowadzonego postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji, a w szczególności jego zgodności z art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 kpa. Granice uznania administracyjnego wyznacza art. 7 kpa. Oznacza to, że organ administracyjny podejmując rozstrzygnięcie powinien uwzględnić interes społeczny i słuszny interes obywateli, czyli wyważenia przy załatwianiu sprawy interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Przypomnieć należy, że zgodnie z powszechnie przyjętym orzecznictwem sądowym zakres swobody organu administracji, wynikający z przepisów prawa materialnego, jest obecnie ograniczony ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, określonymi w art. 7 i innych przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Zasada postępowania administracyjnego wyrażona w art. 7 kpa oznacza, że treść i zakres ochrony słusznego interesu indywidualnego w działaniach organów administracji sięgają do granic kolizji z interesem społecznym. Organ administracji, działający na podstawie przepisów prawa materialnego przewidujących uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, jest obowiązany, zgodnie z zasadą z art. 7 kpa, załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków (wyrok NSA z dnia 11 czerwca 1981 r. sygn. akt SA 820/81, publ. ONSA 1981 nr 1, poz. 57). W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie organ II instancji nie sprostał wymogom stawianym przez wyżej omówione przepisy prawa. Z akt sprawy oraz treści zapadłych orzeczeń wynika bowiem, że poza opisem dotychczasowego przebiegu sprawy, przywołaniem odpowiednich przepisów prawa i wyjaśnieniem sprawy podstawy prawnej do wydania przez organ I instancji decyzji administracyjnej, Minister w ramach ponownego merytorycznego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy nie poczynił żadnych własnych ustaleń ani ocen. Wręcz przeciwnie, treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje, że organ odwoławczy, jedynie w oparciu o materiał zebrany przez organ I instancji, podzielił w pełni pogląd organu I instancji, że planowana inwestycja wprowadzi dysharmonię w historycznym wnętrzu urbanistycznym i naruszy jego zabytkowe walory. W żaden jednakże sposób Minister nie uzasadnił tego stanowiska. Nie odniósł go do złożonego w sprawie indywidualnego projektu [...]. Nie wyjaśnił, które jej elementy miałyby wprowadzać tę dysharmonię, ani w jaki sposób. Nie wyjaśnił, dlaczego ustawienie przedmiotowej [...], w określonym przez wnioskodawcę, konkretnym miejscu, naruszać miałoby prawem chronioną substancje historyczną. Nie wyjaśnił również, na czym miałby polegać negatywny wpływ przedmiotowej [...] na walory zabytkowe układu przestrzennego w ramach całej [...], a w szczególności w przestrzeń osi ulicy [...] stanowiącej element chronionego układu urbanistycznego. Podkreślić bowiem w tym miejscu trzeba, że przedmiotowa [...] miała być usytuowania na [...]. Jak wynika z załączonej do akt dokumentacji (k. 7-10 akt adm.) nie zasłaniałaby ona widoku na oś ulicy [...]. [...] znajdowałaby się na tle [...]. Od tej strony ta zabytkowa kamienica nie ma [...]. Niewątpliwe walory widokowe i zabytkowe tej kamienicy widoczne są od jej frontu, ale ewentualne walory zabytkowe tej kontrastującej z resztą budynku ściany jako zdecydowanie nieoczywiste wymagałyby fachowego uzasadnienia w decyzji. Nie wyjaśniono również na czym miałby polegać negatywny wpływ planowanej [...] na percepcję budynku [...], położonego po przeciwnej stronie ulicy, czyli [...]. Brak wnikliwych rozważań organu II instancji co do wskazanych powyżej kwestii, z których znakomita większość został podniesiona przez stronę skarżącą w złożonym odwołaniu, nie pozwala na uznanie, że postępowanie odwoławcze w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo, a dokonana przez Ministra ocena zaskarżonej decyzji organu I instancji znajduje uzasadnienie w zebranych w sprawie dowodach. Zdaniem Sądu wyjaśnienie podniesionych już na etapie odwołania zarzutów było elementem niezbędnym do dokonania oceny prawidłowości przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania. Organ odwoławczy nie dokonał jednak właściwej analizy istniejących w sprawie dowodów, ani nie przeprowadził własnego, dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Postępując w ten sposób organ II instancji nie wyjaśnił dokładnie podniesionych w odwołaniu zarzutów. Oznacza to, że wydana przez organ odwoławczy decyzja zapadła z naruszeniem przepisów art. 107 § 3 i art. 138 kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych powodów przy ponownym rozpoznaniu sprawy Minister, mając na uwadze stanowisko Sądu zawarte w niniejszym uzasadnieniu, winien ponownie rozpoznać merytorycznie niniejszą sprawę dotyczącą udzielenia (bądź odmowy udzielenia) zezwolenia stronie skarżącej na ustawienie, zgodnie ze złożonym wnioskiem i projektem, przedmiotowej [...]. W przypadku konieczności Minister rozważy konieczność skorzystania z art. 136 kpa, który stanowi, że organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Zatem dopiero na podstawie całości prawidłowo zebranego w sprawie materiału dowodowego, mając na uwadze treść art. 7, 15, 80, 107 § 3 oraz 138 kpa i zalecenia Sądu orzekającego, Minister po ponownym rozpatrzeniu sprawy wyda rozstrzygnięcie, w którym dokona oceny prawidłowości przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania administracyjnego, prawidłowości zaskarżonej decyzji oraz zasadności (bądź braku) wszystkich postawionych w odwołaniu zarzutów. Motywy zaś podjętego rozstrzygnięcia znajdą swoje pełne odzwierciedlenie w jego uzasadnieniu oraz znajdujących się w aktach sprawy dowodach. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.