I SA/Wa 1763/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie: WSA Iwona Kosińska (spr.) WSA Emilia Lewandowska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. S. na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do podjęcia zawieszonego postępowania oddala skargę. Minister Skarbu Państwa postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] , po rozpatrzeniu zażalenia T.S., utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] , o odmowie przywrócenia terminu do podjęcia zawieszonego, na wniosek T.S., postępowania administracyjnego w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez W. i A. małż. W. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, kolonia P., powiat r., woj. w.. Postanowienie Minister Skarbu Państwa wydane zostało w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. Wnioskiem z dnia 15 listopada 1990 r. T.S., J.W. oraz J. P. wystąpili o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez W. i A. małż. W. poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości opisanej na wstępie. Wnioskiem z dnia 21 grudnia 2012 r. T.S. wystąpiła o zawieszenie przedmiotowego postępowania w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] , zawiesił na wniosek strony ww. postępowanie. W uzasadnieniu pouczył stronę o treści art. 98 §2 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania strona nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane. Pismem z dnia 28 kwietnia 2016 r. (uzupełnionym pismami z dnia 17 maja 2016 r. i z dnia 7 lipca 2016 r.) T.S. wystąpiła do organu wojewódzkiego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania. Na powyższe postanowienie Wojewody T.S. złożyła zażalenie, wskazując na liczne problemy osobiste, które uniemożliwiły jej wystąpienie w ustawowym terminie z wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania. Po rozparzeniu zażalenia Minister Skarbu Państwa postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. utrzymał w mocy postanowienie organu wojewódzkiego, uznając je za prawidłowe. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Minister wskazał, że zgodnie z przyjętym stanowiskiem doktryny termin do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania określony w art. 98 § 2 k.p.a. jest terminem prekluzyjnym. Oznacza to, że bez względu na okoliczności jest to termin o charakterze nieprzywracalnym, o czym świadczy ugruntowane stanowisko doktryny i orzecznictwa. W związku z tym przytoczone przez stronę okoliczności dotyczące uchybienia terminu związane z pożarem domu i kłopotami zdrowotnymi pozostają bez wpływu na możliwość przywrócenia terminu do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania. Wobec czego, w opinii Ministra, Wojewoda [...] prawidłowo odmówił stronie przywrócenia terminu do podjęcia zawieszonego postępowania. Skargę na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] sierpnia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła T.S., zarzucając rażące naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.: - art. 58 k.p.a. w zw. z art. 98 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że termin na złożenie wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania jest terminem nieprzywracalnym; - art. art. 6, 7, 8, 9, 10, 77 i 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia przez organ całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym braku rozważenia i uwzględnienia, że Wojewoda [...] pismem z dnia 9 maja 2014 r. poinformował skarżącą, iż na jej wniosek zostało wszczęte postępowanie administracyjne w przedmiocie rekompensaty za mienie zabużańskie, czym wywołał u skarżącej przekonanie, że wcześniej zawieszone postępowanie zostało wszczęte z urzędu. Wprowadziło to skarżącą w błąd, co do konieczności podejmowania w tym względzie działań. Wobec powyższego skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i postanowienia Wojewody [...] poprzez przywrócenie jej terminu do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wnosił o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumentację przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra Skarbu Państwa utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] o odmowie T. Ś. przywrócenia terminu złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania dotyczącego potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez W. i A. małż. W. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy, rozstrzygając sprawę, dokonał prawidłowych ustaleń, procedował w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołał i zastosował przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Bezsporne jest, że na wniosek skarżącej postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. Wojewoda [...] zawiesił, na podstawie art. 98 § 1 k.p.a., postępowanie w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez W. i A. małż. W. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Art. 98 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Stosownie do treści art. 98 § 2 k.p.a. brak wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania w okresie trzech lat od dnia jego zawieszenia obliguje organ do uznania za wycofane żądania wszczęcia postępowania. Jednocześnie należy mieć na uwadze, że zwrot "w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania" użyty w ww. przepisie odnosi się - jeżeli chodzi o rozpoczęcie biegu terminu 3 lat - do daty wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania. Przy czym zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w doktrynie, które podziela również Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, oparcie fakultatywnego zawieszenia postępowania na zasadzie dyspozycyjności rozciąga się również na podjęcie zawieszonego postępowania, z tym jednak zastrzeżeniem, że w tym przypadku należy przyjąć pełną dyspozycyjność stron (patrz: B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2005, s. 450 oraz H. Knysiak-Molczyk, Uprawnienia strony w postępowaniu administracyjnym, Zakamycze 2004, str. 126). W przypadku niezwrócenia się strony w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania o podjęcie postępowania, a więc zaistnienia sytuacji, w której żądanie wszczęcia postępowania uważa się za niebyłe (art. 98 § 2 k.p.a.), należy na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzyć postępowanie w formie decyzji. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy zauważyć należy, że Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. zawiesił na wniosek strony postępowanie w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem termin trzyletni określony w art. 98 § 2 k.p.a. rozpoczął bieg w dniu wydania powołanego postanowienia o zawieszeniu postępowania, a zakończył się w dniu 2 stycznia 2016 r. Przy czym termin do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania, określony w ww. przepisie, jest terminem prekluzyjnym, o czym świadczy ugruntowane stanowisko doktryny i orzecznictwa (vide: wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1692/14, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz. B. Adamiak, J. Borkowski, wydanie 11, 2011, s. 382). Bez względu więc na okoliczności jest to termin o charakterze nieprzywracalnym a zatem do wniosku o podjęcie postępowania zawieszonego na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. nie znajdują zastosowania przesłanki zawarte w art. 58-60 k.p.a., dotyczące przywrócenia terminu procesowego. Wobec czego wniosek T.S. z dnia 28 kwietnia 2016 r. nie mógł zostać przez organy rozpatrzony pozytywnie i to niezależnie od okoliczności w nim podniesionych. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 § 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a.