I SA/Wa 1772/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędziowie WSA Magdalena Durzyńska (spr.) WSA Bożena Marciniak Protokolant starszy referent Justyna Kobylarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2018 r. sprawy ze skarg A. L. i T. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. prostuje oczywistą niedokładność w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 lipca 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 1772/17 w oznaczeniu strony skarżącej w ten sposób, że w miejsce słów ,,sprawy ze skargi A. L." wpisuje ,,sprawy ze skarg A. L. i T. M."; 2. uzupełnia wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 lipca 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 1772/17 w ten sposób, że w miejsce słów ,,oddala skargę" wpisuje ,,oddala skargi". wyroku uzupełniającego z 21 listopada 2018r. Zaskarżoną decyzją [...] z dnia [...] września 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako organ/SKO) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2, art. 17 pkt 1 i art. 157 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1257, dalej jako kpa) w związku z art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych 1) uchyliło decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2014r., sygn. [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji nr [...] wydanej przez Prezydium Rady Narodowej [...] w dniu [...] lipca 1970 r. o odmowie ustanowienia na rzecz b. właścicieli użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] ozn. hip jako "[...] " nr [...] - rej. hip. [...] (działki nr ew. [...] i [...] z obrębu -[...]) o pow. [...] m2 i 2) na podstawie art. 158 § 1 kpa w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa odmówiło stwierdzenia nieważności ww decyzji nr [...] z [...] lipca 1970r. o odmowie ustanowienia na rzecz b. właścicieli użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...]. W uzasadnieniu wskazano, iż nieruchomość położona przy ul. [...] obecnie stanowiąca działki ewidencyjne nr [...] i [...] z obrębu [...], znajduje się na terenie objętym działaniem dekretu z dnia 26 października 1945r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279 – dalej jako dekret) stanowiła własność M. S.. Objęcie przedmiotowego gruntu w posiadanie przez gminę [...] nastąpiło na podstawie rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 27 stycznia 1948r. wydanego w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej w sprawie obejmowania gruntów w posiadanie przez gminę m. [...] (Dz.U. Nr 6. poz. 43) w dniu 25 listopada 1948r., tj. z dniem ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Nr 27 Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m.st. Warszawy. W terminie dekretowym tj. w dniu 21 maja 1949r. M. S. złożyła wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu tej nieruchomości. Decyzją [...] z dnia [...] lipca 1970r. (dalej jako decyzja dekretowa) Prezydium Rady Narodowej w [...] odmówiło ustanowienia użytkowania wieczystego do ww gruntu spadkobiercom po zmarłej M. voto M. voto S. z d. Z. – H. M. z d. M. T. i J. M. wskazując, iż zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego teren ten jest przeznaczony pod budownictwo mieszkaniowe – spółdzielcze, wielokondygnacyjne na podstawie decyzji o lokalizacji szczegółowej nr [...] z dnia [...] marca 1970 r. dla Spółdzielni "[...] ", a zatem korzystanie przez wnioskodawcę z gruntu nie da się pogodzić z przeznaczeniem terenu według planu. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww decyzji dekretowej w dniu [...] września 2009r. wystąpili J. S. i U. M.. Sporna nieruchomość wchodzi obecnie w skład działek ew [...] i [...] stanowiących własność [...]. Użytkownikiem wieczystym nieruchomości stanowiącej działkę nr ew [...] jest [...] Sp. z o.o. z siedzibą w B., zaś użytkownikiem wieczystym nieruchomości stanowiącej działkę nr ew [...] jest Międzyzakładowa Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...] " (decyzja Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] stycznia 1972r.). Decyzją z dnia [...] września 2014 r., znak [...], SKO działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 158 § 1 kpa pierwotnie stwierdziło nieważność decyzji dekretowej. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli P. G., M. Z. i S. Z. zarzucając, że dotychczasowi właściciele nieruchomości przy ul. [...] nie byliby w stanie spełnić wymogów planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w 1945r. i później. Dalej w uzasadnieniu SKO wyjaśniło, że postępowanie o stwierdzenie nieważności orzeczenia jest nadzwyczajnym trybem postępowania. Podało, że decyzja dekretowa z [...] lipca 1970r. o odmowie ustanowienia użytkowania wieczystego do spornej nieruchomości została wydana na podstawie art. 7 dekretu. Przewidywał on, iż byłym właścicielom przysługiwało prawo do złożenia wniosku o ustanowienie prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym (obecnie użytkowania wieczystego). Gmina miała obowiązek uwzględnić wniosek, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela dało się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania. Odmowa przyznania żądanego prawa była uzasadniona jedynie wówczas, gdy korzystanie z gruntu pozostawało w sprzeczności z funkcją przypisaną nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego przy czym punktem odniesienia dla organów rozpatrujących wnioski dekretowe powinien być plan zagospodarowania obowiązujący w dniu orzekania (por. wyrok WSA w Warszawie z 18 października 2005r. sygn. akt I SA 2415/03, LEX nr 191287, wyrok NSA z 6 września 1999 r., sygn. akt IV SA 787/98, LEX nr 47874, wyrok WSA z 8 września 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1200/11, LEX nr 964947). SKO podało dalej, iż wg Planu Zagospodarowania Przestrzennego zatwierdzonego uchwalą nr [...] Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] lipca 1969r. przedmiotowa nieruchomość znajdowała się na obszarze stanowiącym tereny ośrodków usługowych II stopnia i MW, stanowiących tereny mieszkalnictwa rodzinnego brutto o wysokiej intensywności zabudowy. Konkretyzacja tej funkcji nastąpiła w decyzji nr [...] o lokalizacji szczegółowej z dnia [...] marca 1970r ustalającej lokalizację szczegółową zespołu budynków mieszkalnych na terenie DRN [...] przy ul. [...] o pow. ca [...] ha. Teren ten w dacie orzekania był przeznaczony pod budownictwo mieszkaniowe-spółdzielcze, wielokondygnacyjne dla Spółdzielni "[...]". Odnośnie do kwestii decyzji lokalizacyjnej organ wyjaśnił, że taka decyzja wydana na podstawie obowiązujących wówczas przepisów prawa, zgodna z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego, powinna stanowić obok samego planu zagospodarowania dokument będący podstawą do wydania rozstrzygnięć dekretowych. W tym zakresie SKO powołało się na stanowisko zajęte przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 26 listopada 2008r., sygn. akt I OPS 5/08 (opubl. Lex nr 463485). Organ podał także, że w dacie orzekania przez Prezydium Rady Narodowej [...] obowiązywał art. 54 ustawy z dnia 12 marca 1958r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94; pierwotnie art. 51), który stanowił, że niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 7 ust. 2 dekretu, można odmówić przyznania prawa własności czasowej, także ze względu na cele określone w art. 3 tej ustawy, a tenże przepis dopuszczał możliwość wywłaszczenia nieruchomości na cele użyteczności publicznej, obrony Państwa albo dla wykonania zadań określonych w zatwierdzonych planach gospodarczych, a na terenie miasta - gdy nieruchomość była niezbędna dla planowej realizacji budownictwa ogólnomiejskiego i zorganizowanego budownictwa mieszkaniowego lub została przeznaczona dla organizacji spółdzielczej, o ile było to uzasadnione interesem społecznym lub państwowym. Ponieważ art. 54 ust. 1 ustawy z 12 marca 1958r. dawał możliwość wydania dekretowej decyzji odmownej - organ przyjął, że bez znaczenia dla wyniku sprawy pozostaje, że w kwestionowanej decyzji z 1970r. nie powołano odpowiednich przepisów ww ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, skoro był to akt powszechnie obowiązujący, a organy administracji miały obowiązek jego stosowania. Organ wskazał tu na uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008r., sygn. akt I OPS 5/08 (publik. ONSA i WSA 2009, Nr 2, poz. 18), w której stwierdzono, że rozstrzygnięcie o roszczeniu dotychczasowego właściciela lub jego następców prawnych następowało na podstawie dekretu ale z uwzględnieniem także przepisów innych aktów prawnych. W konsekwencji organ przyjął, że podstawą do odmowy przyznania własności czasowej mogły być okoliczności wskazane w art. 54 ust. 1 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości w związku z art. 3 tejże ustawy, a nie tylko niemożność pogodzenia korzystania przez dotychczasowego właściciela z nieruchomości z jej przeznaczeniem w miejscowym planie zagospodarowania. W konkluzji organ wyjaśnił także, iż brak powołania w kontrolowanym orzeczeniu konkretnego planu zagospodarowania przestrzennego (jego numeru, bądź daty uchwalenia) nie może być kwalifikowane jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 kpa - skoro plan był aktem normatywnym, powszechnie obowiązującym w stosunkach lokalnych, opublikowanym i powszechnie znanym. W tym zakresie organ poparł swoje stanowisko treścią wyroku NSA z 25 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 766/10 oraz wyroku z 3 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1383/10 (opubl. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skargę na opisaną na wstępie decyzję SKO złożyli A. L. oraz T. M.. Sprawy z ww skarg zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wyrokiem z dnia 24 lipca 2018r. tut. Sąd oddalił skargę A. L.. Pismem z dnia 30 lipca 2018r. T. M. (dalej jako skarżący) wniósł o uzupełnienie ww wyroku poprzez rozpoznanie jego skargi (k. 303). Wyrokiem z dnia 21 listopada 2018r. w trybie art. 157 § 3 ppsa Sąd uzupełnił wyrok z dnia 24 lipca 2018r. poprzez oddalenie skargi T. M., a sentencji ww wyroku w miejsce słów "oddala skargę" nadał treść "oddala skargi". Jednocześnie w pkt. 1 ww wyroku działając na podstawie art. 156 § 1 ppsa Sąd postanowieniem sprostował oczywistą niedokładność w ww wyroku z 24 lipca 2018r. poprzez prawidłowe oznaczenie skarżących. Pierwotnie wyrok wskazywał, iż dotyczy skargi jedynie A. L.. Powyższe należało sprostować, gdyż prawidłowe oznaczenie stron skarżących winno uwzględniać połączenie spraw ze skarg A. L. i T. M. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. W swojej skardze na decyzję SKO z dnia [...] września 2017 r. T. M. zarzucił organowi: I. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: a. art. 7 ust. 1 i 2 dekretu w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa przez jego niewłaściwe zastosowanie i w efekcie bezzasadne uchylenie decyzji SKO w [...] z dnia [...] -09-2014r. oraz odmowę stwierdzenia nieważności, pomimo istnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji PRN w [...] z dnia [...] -07-1970r., w świetle których odmowa przyznania prawa do nieruchomości w wyniku rozpoznania wniosku dekretowego znajdowała uzasadnienie wyłącznie w oparciu o obowiązujące postanowienia planów miejscowych, zaś wydane dla obszaru nieruchomości decyzje o lokalizacji szczegółowej jako wskazujące na jeden z wielu dopuszczalnych sposobów wykorzystywania nieruchomości (a nie na sposób jedyny) pozostawały dla jego rozpoznania bez jakiegokolwiek znaczenia; b. art. 54 ustawy z dnia 12 marca 1958 roku o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1961 roku Nr 18 poz. 94) w zw. z art. 7 ust. 2 dekretu, poprzez jego błędne zastosowanie przez uznanie, że uzasadniające odmowę uwzględnienia wniosku dekretowego przeznaczenie nieruchomości na cel publiczny może wynikać jedynie z decyzji lokalizacyjnej i, w konsekwencji, bezzasadną odmowę stwierdzenia nieważności decyzji PRN w [...] z dnia [...] -07-1970r., podczas gdy prawidłowa interpretacja ww. przepisów powinna doprowadzić do wniosku, że odmowa uwzględnienia wniosku dekretowego mogła znajdować uzasadnienie jedynie w postanowieniach miejscowych planów obowiązujących w dacie podejmowania rozstrzygnięcia dekretowego i to z treści miejscowego planu (a nie decyzji lokalizacyjnej) powinno wynikać, uzasadniające ew. odmowę uwzględniania wniosku dekretowego, przeznaczenie nieruchomości na cel publiczny w rozumieniu art. 3 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, II. naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa poprzez: a. błędne, stanowiące podstawę rozstrzygnięcia ustalenie stanu faktycznego, w świetle którego w dacie wydania przez Prezydium Rady Narodowej decyzji w obrocie prawnym pozostawała, konkretyzując postanowienia planu miejscowego, wyznaczająca wyłączny dopuszczalny sposób wykorzystania nieruchomości decyzja o lokalizacji szczegółowej z [...]-03-1970r., ustalająca lokalizację szczegółową zespołu budynków mieszkalnych, jak również wadliwego ustalenia, iż następcy prawni byłych właścicieli nieruchomości nie mogli wykorzystywać należących do nich nieruchomości przeznaczając je zgodnie z celem określonym ww. decyzją, b. nieustalenie i nieuzasadnienie, czy korzystanie z gruntu przez dotychczasowych właścicieli nieruchomości dało się pogodzić z jego przeznaczeniem według planu zagospodarowania przestrzennego, co w świetle art. 7 ust. 1 i 2 dekretu w zw. z uchwałą NSA z 26 listopada 2008 r. I OPS 5/08, było niezbędne. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji SKO i o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga T. M., podobnie jak skarga A. L., nie zasługiwała na uwzględnienie. W kontrolowanej sprawie postępowanie toczyło się w oparciu o przepisy art. art.156-158 kpa, a zatem jego przedmiotem było ustalenie, czy kwestionowana decyzja dekretowa z 1970r. została wydana z wadami, o których stanowi art. 156 § 1 kpa. Skarżący uzasadniał swoje stanowisko rażącym naruszeniem prawa przez organ dekretowy, tj. wystąpieniem przesłanki wskazanej w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W orzecznictwie przyjęto, iż naruszenie prawa tylko wtedy ma charakter "rażący", gdy akt administracyjny został wydany wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. W kontekście badania zaistnienia przesłanki warunkującej stwierdzenie nieważności ww decyzji należy podkreślić, iż oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, a przekroczenie prawa musi zaistnieć w sposób jasny i niedwuznaczny. W kontrolowanej sprawie mamy do czynienia z decyzją z 1970r. a więc z orzeczeniem wydanym prawie pół wieku temu. Ranga zarzutów stawianych tego typu aktowi prawa administracyjnego, jak wskazano już w uzasadnieniu wyroku z 24 lipca 2018r. – winna być na tyle doniosła, iż istotnie, jak wynika z orzecznictwa, naruszenie prawa w żaden sposób nie dałoby się pogodzić z zasadami demokratycznego państwa prawa. Sąd podkreślał to już w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę A. L.. Zresztą obie skargi są zbieżne gdy chodzi o zarzuty stawiane zaskarżonej decyzji w odniesieniu do oceny decyzji dekretowej z 1970r. W skardze zarzucono, iż negatywna decyzja dekretowa została oparta o decyzję lokalizacyjną z 1970r. Powyższe w ocenie Sądu nie stanowi o rażącym naruszeniu prawa w 1970r. Negując prawidłowość decyzji SKO skarżący winien wykazać, ze sporna decyzja z 1970r. (a w konsekwencji i podlegająca ocenie Sądu decyzja SKO) jest rażąco wadliwa z uwagi na to że wbrew obowiązującym na ww terenie przepisom planu zagospodarowania przestrzennego z 1969r. uznawała przeznaczenie nieruchomości pod spółdzielcze budownictwo wielomieszkaniowe wielokondygnacyjne - gdy tymczasem plan ten bądź też inne obowiązujące w tym czasie akty planistyczne przewidywały inny cel niż ten, który został określony w zaskarżonej decyzji SKO – a przy tym był to cel, który dawał możliwość pogodzenia z korzystaniem z nieruchomości przez dotychczasowych właścicieli. Negując ustalenia organu dekretowego, a następnie SKO, co do przeznaczenia nieruchomości w planie oraz akcentując wewnętrzne sprzeczności pomiędzy planem a decyzją lokalizacyjną skarżący podnosił, iż odmowa uwzględnia wniosku dekretowego mogła znaleźć uzasadnienie wyłącznie w oparciu o obowiązujące postanowienia planu miejscowego. Skarżący zarzucił w szczególności, że jeżeli z treści planu nie wynika przeznaczenie nieruchomości na jeden z celów określonych w art. 3 ustawy z dnia 12 marca 1958 roku o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, to brak było podstaw do zastosowania art. 54 powołanej ustawy, a decyzja o lokalizacji szczegółowej zespołu budynków mieszkalnych z dnia [...] -03-1970 roku nie mogła być samoistną przyczyną odmowy uwzględniania wniosku dekretowego. Skarżący przywołał w tym zakresie uchwałę NSA z 26 listopada 2008 r., I OPS 5/08: zgodnie z którą "przeznaczenie nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego na cele użyteczności publicznej nie wyłączało możliwości przyznania byłemu właścicielowi prawa własności czasowej (wieczystej dzierżawy), na podstawie art. 7 ust. 2 dekretu". Zarzuty skargi nie są zasadne. Jak jednoznacznie Sąd wskazał w poprzednio sporządzonym uzasadnieniu, SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniosło się do przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego w dacie podejmowania decyzji dekretowej. Organ przywołał konkretny plan z 1969r. i przytoczył treść jego przepisów w nawiązaniu do terenu objętego kontrolowaną sprawą. Wobec tego zarzuty skargi, jako generalnie negujące prawidłowość ustaleń organu, nie wprowadzają żadnego istotnego elementu, który uzasadniałby skuteczne postawienie SKO zarzutu naruszenia art. 7 kpa czy art. 77 kpa. W konsekwencji należało przyjąć, iż w skardze nie wyartykułowano argumentów przemawiających za naruszeniem art. 7 ust. 2 dekretu a tym bardziej przemawiających za rażącym i oczywistym naruszeniem tych przepisów przez organ orzekający w 1970r. Uzasadnienie decyzji SKO punkt po punkcie odnosi się do stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją dekretową z 1970r. Szeroko opisuje zarówno kwestie formalne jak i merytoryczne, stanowisko zawarte w tej decyzji SKO poparło przywołując dodatkowo ugruntowane w tym zakresie orzecznictwo sądów administracyjnych, i stanowisko to Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela. Podobnie jak skarżąca, skarżący neguje negatywną decyzję organu dekretowego i negatywną decyzję organu nadzoru podnosząc, że w ich wyniku doszło do naruszenia prawa w sposób, który nie może ona być akceptowany w praworządnym państwie. Skarga nie precyzuje jednak wprost jaki przepis prawa materialnego został w 1970r. naruszony rażąco tj. w sposób oczywisty i niebudzący żadnych wątpliwości. Skarga neguje jedynie zupełność ustaleń organu nadzoru i to - na dużym poziomie ogólności tj. bez odniesienia się do postanowień wiążącego w sprawie planu zagospodarowania z 1969r. Jakkolwiek sporna negatywna decyzja z 1970r. gdy chodzi o zupełność jej uzasadnienia może budzić wątpliwości to jednak ranga zarzutów natury procesowej, jakie można jej postawić, nie uzasadnia wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Poza kwestią planu z 1969r. pozostaje jeszcze oczywista treść art. 3 w zw. z art. 54 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Całokształt tego uregulowania w konfrontacji z art. 7 ust. 2 dekretu został przez SKO przedstawiony w sposób jasny i wyczerpujący. Organ przywołał obowiązujące przepisy w tym zakresie i wyjaśnił, że odmowa uwzględnienia wniosku dekretowego była dopuszczalna z uwagi na uregulowania ww ustawy. Określały one przesłanki wywłaszczenia, które z uwagi na przepisy dekretu skutkujące szczególnym "wywłaszczeniem" – nie miały zastosowania w mieście [...]. Przepisy dopuszczały jednak wydanie negatywnej decyzji odmownej w sytuacji gdy na gruntach dekretowych przewidziano zabudowę pod budownictwo wielomieszkaniowe. Art. 3 tej ustawy dopuszczał możliwość wywłaszczenia nieruchomości na cele użyteczności publicznej, obrony Państwa albo dla wykonania zadań określonych w zatwierdzonych planach gospodarczych, a na terenie miasta - gdy nieruchomość była niezbędna dla planowej realizacji budownictwa ogólnomiejskiego i zorganizowanego budownictwa mieszkaniowego lub została przeznaczona dla organizacji spółdzielczej, o ile było to uzasadnione interesem społecznym lub państwowym. Wszystkie te okoliczności i podstawy prawne organ analizował i przedstawiał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazał zarówno na przepisy planu miejscowego, które stanowiły osobną przesłankę do odmowy uwzględnienia wniosku dekretowego; ale i na przepisy ww ustawy z 1958r. z powołaniem się na decyzję lokalizacyjną, nie pozostającą zresztą w sprzeczności z przeznaczeniem nieruchomości w planie z 1969r. W tej sytuacji decyzji dekretowej z 1970r. nie można zarzucić rażącego naruszenia prawa – gdyż znajduje ona oparcie w dwóch osobnych podstawach prawnych, mianowicie w art. 7 ust. 2 dekretu i dodatkowo w art. 54 ww ustawy z 1958r. Żaden z tych przepisów w ocenie organu nie został naruszony a tym bardziej w sposób rażący. Ocenę tę w stanie faktycznym sprawy Sąd w całości podziela. Ponownie należy podkreślić, że rolą organu nadzoru było zbadanie czy sporna decyzja dekretowa z 1970r. została oparta o przepisy obowiązujące w dacie jej wydawania. SKO przedstawiło stan faktyczny i przywołało obowiązujące w omawianym zakresie przepisy a także ich wykładnię ukształtowaną przez orzecznictwo na przestrzeni kilkudziesięciu lat. Skarga natomiast generalnie neguje ustalenia organu bądź wskazuje na brak ustaleń, jednak nie zawiera jakiegokolwiek wywodu wskazującego w szczególności na to, w jaki sposób ówcześni właściciele czy też ich spadkobiercy mieliby wówczas jak i obecnie "w dotychczasowy sposób" korzystać z terenu Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w [...] (gdy uwzględnić decyzję o lokalizacji szczegółowej) bądź też z terenu "ośrodków usługowych II stopnia i terenów mieszkalnictwa rodzinnego brutto o wysokiej intensywności zabudowy" – jeśli zważyć na jednoznaczne przepisy planu z 1969r. Aby możliwe było podważenie decyzji dekretowej z 1970. skarżący winien był wykazać rażące naruszenie art. 7 ust. 2 dekretu w powiazaniu z przepisami planu. Tymczasem skarga sprowadza się do określenia konkurencyjności przepisów planu i decyzji lokalizacyjnej jak i zanegowania samej decyzji lokalizacyjnej z 1970r., która w powiazaniu z art. 54 ust. 2 ustawy z 1958r. stanowiła całkowicie osobną, dodatkową, negatywną przesłankę do uwzględnienia wniosku dekretowego. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skargi, obie te przesłanki nie były konkurencyjne wobec siebie, lecz w realiach kontrolowanej sprawy, stanowiły dwie niezależne podstawy uzasadniające nieuwzględnienie wniosku dekretowego. Sąd w całości podtrzymuje przy tym argumentację wyartykułowaną w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę skarżącej A. L.. Skarga T. M. podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa z tych samych powodów. Ogólne zanegowanie po 50-ciu latach ustaleń organu dekretowego bez wskazania na rażące naruszenie prawa materialnego w odniesieniu do konkretnie wyartykułowanego stanu faktycznego i prawnego sprawy – gdy chodzi o przeznaczenie nieruchomości dekretowej w dacie orzekania w 1970r. nie może stanowić podstawy do wyeliminowania decyzji z obrotu. W sprawie Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przepisów procedury. Strona skarżąca neguje ustalenia organu nadzoru wskazując na brak wykazania niemożliwości korzystania z nieruchomości w sposób określony w planie bądź w decyzji lokalizacyjnej. W postępowaniu nadzorczym organ nie prowadzi tego rodzaju postępowania jak organ orzekający w trybie zwykłym. Tryb nadzoru ma za zadanie wykazać, że ustalenia organu orzekającego w 1970r. rażąco naruszały prawo materialne, co w sprawie nie miało miejsca.