I SA/Wa 1794/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daniela Kozłowska Sędziowie WSA Emilia Lewandowska WSA Bogdan Wolski (spr.) Protokolant Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2009 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata K. R. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w W. przy ul. [...], tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę [...] ([...]) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę [...] ([...]) złotych, tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę [...]([...]) złotych oraz kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu innych uzasadnionych wydatków. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] września 2008 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania od uchwały Rady Naukowej Instytutu [...] Polskiej Akademii Nauk w W. z dnia [...] kwietnia 2007 r., w której odmówiono dopuszczenia W. S. do kolokwium habilitacyjnego - utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę. W uzasadnieniu decyzji Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów podała, że Sekcja [...], po zapoznaniu się z odwołaniem i po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji, w głosowaniu tajnym wypowiedziała się przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały Rady Naukowej (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały – 0 głosów, przeciw – [...] głosów, wstrzymujących się – 0 głosów). Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, w głosowaniu tajnym utrzymało w mocy zaskarżoną uchwałę (wynik głosowania: za utrzymaniem uchwały – [...] głosów, przeciw – [...] głos, wstrzymujących się – 0 głosów). W postępowaniu Centralnej Komisji powołano kolejnych dwóch recenzentów, którzy przedstawili jednoznacznie negatywne opinie w kwestii zasadności odwołania. Komisja podniosła, że obydwaj recenzenci poparli zdecydowaną większość argumentów podniesionych w toku przewodu habilitacyjnego, uzasadniających odmowę dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego. W ocenie recenzentów powołanych w postępowaniu Centralnej Komisji, całkowicie nieuzasadnione są zarzuty skarżącego o niekompetencji dwojga recenzentów powołanych w postępowaniu Rady Naukowej, którzy przedstawili negatywne opinie. Recenzenci Centralnej Komisji uznali za uzasadniony główny zarzut przedstawiony w przewodzie habilitacyjnym, że rozprawa habilitacyjna nie spełnia wymagań ustawowych zarówno pod względem jakości prezentowanych wyników, jak i rzetelności ich prezentacji. W wyniku dyskusji na posiedzeniu Sekcji stwierdzono, iż Rada Naukowa dokonała wnikliwej oceny wartości rozprawy habilitacyjnej i dorobku naukowego habilitanta oraz dysponowała wystarczającymi argumentami, aby odmówić dopuszczenia skarżącego do kolokwium habilitacyjnego. Skargę na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2008 r. wniósł W. S. zarzucając, iż w myśl ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki Centralna Komisja, po rozpatrzeniu odwołania albo utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę, albo ją uchyla w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy. Skarżący otrzymał decyzję dziesięć miesięcy po wskazanym w ustawie terminie, przy czym Komisja nie podała przyczyn tak znacznego opóźnienia. Ponadto Centralna Komisja nie zapoznała skarżącego z opiniami recenzentów, których tezy były kluczowe w podjęciu odmownej decyzji. Fakt ten jest niezgodny z ogólnie przyjętymi zasadami sprawiedliwości społecznej. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o oddalenie skargi w zakresie wniosku o uchylenie decyzji z dnia [...] września 2008 r. i odrzucenie skargi w zakresie pozostałych wniosków skarżącego oraz podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skarżącego wskazano, iż postępowanie Centralnej Komisji do chwili wydania decyzji ma charakter niejawny. Uprawnienia osoby ubiegającej się o nadanie stopnia naukowego sprowadzają się w tym postępowaniu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenia sprawy przez Centralną Komisję i zaskarżenia ostatecznej decyzji do sądu administracyjnego. Zarzut naruszenia terminu rozpatrzenia odwołania przez Centralną Komisję nie miał wpływu na wynik sprawy. Procedura postępowania przez Centralą Komisją nie została naruszona. Nie istniały podstawy do uchylenia uchwały Rady Wydziału. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Ocena zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", nie potwierdza, aby w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji. Uzasadniając powyższe stanowisko Sąd na wstępie wyjaśnia, iż w ramach postępowania sądowego nie następuje kontrola merytoryczna recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów podejmowanej w przedmiocie dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego, a w szczególności nie dochodzi do ustalenia czy osoba ubiegająca się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego posiada znaczny dorobek naukowy, a przedłożona przez kandydata rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej. W zakresie kognicji sądu pozostaje wyłącznie zbadanie czy w postępowaniu zakończonym zaskarżonym aktem naruszono tryb postępowania opisany w ustawie z dnia 14 marca o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), dalej: "ustawa". Wobec tego w ramach postępowania sądowego nie dochodzi do oceny trafności opinii powołanych recenzentów w aspekcie dorobku naukowego kandydata i wartości naukowej przedstawionej pracy habilitacyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2008 r., I OSK 212/08, niepubl.). Dodać ponadto należy, iż czynności przewodu habilitacyjnego kończą się uchwałami rady jednostki organizacyjnej, co wynika z art. 18 ust. 2 ustawy. Poszczególne uchwały głosowane są oddzielnie. Przejście do kolejnego etapu postępowania uzależnione jest od pozytywnego wyniku głosowania uchwały dotyczącej etapu poprzedzającego. W przypadku ustalenia na danym postępowania, iż nie zostały spełnione ustawowe warunki do uzyskania stopnia doktora habilitowanego, możliwe jest podjęcie uchwały negatywnej, która zamyka drogę do kolejnego stadium postępowania kwalifikacyjnego. Zasada ta odnosi się także do etapu kolokwium habilitacyjnego. Postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego ma wyjątkowy charakter wynikających ze specyfiki tych spraw. W pierwszej kolejności celowe jest zwrócenie uwagi na zawarte w art. 29 ust. 1 ustawy odesłanie jedynie do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w dodatku wyłącznie w zakresie nieuregulowanym w ustawie. W konsekwencji, jeżeli ustawa zawiera szczególną regulację, to nie ma podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że niektóre przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w ogóle nie znajdą zastosowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2007 r., I OSK 1661/06, niepubl.). Ten szczególny charakter postępowania prowadzonego na podstawie przepisów ustawy dotyczy również postępowania odwoławczego toczącego się przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów. W postępowaniu tym osoba, której dotyczy uchwała nie korzysta z praw strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Postępowanie dowodowe prowadzone przed Centralną Komisją ograniczone jest jedynie do uzyskania recenzji, co wynika z art. 35 ust. 3 ustawy. Odnosząc przedstawione wyjaśnienia do postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją Sąd stwierdza, iż brak jest podstaw do stwierdzenia, iż Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wydając zaskarżoną decyzję uchybiła prawu w sposób uzasadniający uchylenie tego aktu. W postępowaniu odwoławczym prowadzonym przez Centralną Komisję zrealizowano wynikający z art. 20 ust. 5a ustawy obowiązek powołania dwóch recenzentów. Negatywne opinie przedstawione przez [...] T. K. i [...] H. K. stanowiły podstawę wydania decyzji. Opinie te zostały doręczone habilitantowi przy piśmie z [...] listopada 2008 r. Skarżący zarzuca, iż decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów została wydana po terminie wskazanym w art. 21 ust. 2 ustawy przy czym organ nie podał przyczyn zaistniałego opóźnienia. Centralna Komisja nie zapoznała także skarżącego z opiniami recenzentów. Przedstawione zarzuty nie mogły doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Uprawnienia habilitanta w postępowaniu o nadanie stopnia naukowego sprowadzają się, w przypadku podjęcia negatywnej uchwały przez radę właściwej jednostki organizacyjnej, do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Centralną Komisję. Z obowiązujących przepisów nie wynika wymóg zapoznania habilitanta, w szczególności przez podjęciem decyzji przez Centralną Komisję, z opiniami powołanych przez ten organ recenzentów. W tej sytuacji doręczenie skarżącemu negatywnych opinii recenzentów dopiero po wydaniu decyzji nie stanowi naruszenia przepisów ustawy. Zarzut przekroczenia terminu rozpatrzenia odwołania przez Centralną Komisję jest zasadny, ale uchybienie przez organ odwoławczy terminu określonego w art. 21 ust. 2 ustawy nie miało wpływu na wynik sprawy. Sąd nie był uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2008 r. Zakres kognicji Sądu ograniczony był bowiem jedynie, co zostało omówione na wstępie, do oceny czy w toku postępowania doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Podsumowując Sąd stwierdza, iż analiza czynności podjętych w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją wskazuje, iż Centrala Komisją nie naruszyła prawa w sposób uzasadniający uchylenie tej decyzji. Zarzut naruszenia przepisów ustawy był zasadny jedynie w odniesieniu do przekroczenia terminu wydania decyzji, ale uchybienie w tym zakresie nie miało jakiegokolwiek wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu odwoławczym. Skarżący wniósł w skardze o "(...) ponowne rozpatrzenie (...)" odwołania. Odnosząc się do tego wniosku należy wyjaśnić, iż rozpatrzenie odwołania nie pozostaje w zakresie kognicji Sądu. Czynności w tym przedmiocie należą do wyłącznej kompetencji właściwego organu – Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Uwzględnienie skargi w ramach postępowania sądowego może skutkować potrzebą ponownego rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym. Warunkiem powtórnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy jest uchylenie (stwierdzenie nieważności) wydanego przez ten organ aktu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. i art. 250 p.p.s.a., orzekł jak sentencji wyroku.