I SA/Wa 1801/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Lenart, sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.), sędzia WSA Przemysław Żmich, , , , , Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2022 r. sprawy ze skargi P. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją [...] z [...] czerwca 2021r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako organ/SKO) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w obrębie [...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działki nr [...], nr [...] i [...] na skutek ich podziału, zatwierdzonego decyzją ostateczną Burmistrza Miasta i Gminy S. Nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. W uzasadnieniu organ podał, że podstawą ustalenia opłaty adiacenckiej był operat szacunkowy. Wartość nieruchomości przed podziałem (stan na dzień [...] r., to jest w dacie wydania decyzji o podziale) została w nim ustalona na [...] zł, a po podziale na [...] zł (stan na dzień, w którym decyzji o podziale nieruchomości stała się ostateczna, to jest [...] r.). Zgodnie z operatem szacunkowym wartość nieruchomości wzrosła o [...] zł i zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w S. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 116, poz. 3370), określającej wysokość stawki opłaty adiacenckiej z tytułu podziału nieruchomości na 15 procent, ustalono opłatę w wysokości [...] zł. Gdy chodzi o podstawę prawną organ przywołał art. 98a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2021, poz. 1899, dalej jako ugn). Przepis ten stanowi, że jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonywanego na wniosek właściciela, wzrośnie jej wartość, prezydent miasta może w drodze decyzji ustalić opłatę adiacencką z tego tytułu. Wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale określa się według cen na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Stan nieruchomości przed podziałem przyjmuje się na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, a stan nieruchomości po podziale przyjmuje się na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Wartość nieruchomości przyjmuje się jako sumę wartości działek możliwych do samodzielnego zagospodarowania wchodzących w skład nieruchomości podlegającej podziałowi. Wg organu opracowany w sprawie operat szacunkowy uwzględniał istniejące uwarunkowania, został sporządzony prawidłowo, a opłata adiacencka została ustalona zgodnie z prawem. Jak wskazano, działka [...] wydzielona pod poszerzenie drogi gminnej nie wchodziła w zakres oszacowania. Jak podał organ, biegły w operacie szacunkowym stwierdził także, że nie wzrosła wartość działek nr [...] i nr [...], które w wyniku podziału nieruchomości zostały wydzielone pod drogę wewnętrzną. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podał, że kwestia sąsiedztwa zabudowy została wyjaśniona, mianowicie - rzeczoznawca wskazał, że w sąsiedztwie przeważają grunty wykorzystywane rolniczo, co oznacza, że nie ma tam zabudowy. Odnośnie do zarzutu niedokładnego określenia jaka część działek nr [...] i nr [...] jest wyłączona z zabudowy, organ uznał, że nie ma on znaczenia ponieważ niezależnie od togo możliwe jest korzystanie z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem. Natomiast drobne błędy redakcyjne dotyczące wyceny ww działek nie miały wpływu na wynik sprawy. Organ odniósł się także do zarzutu, że tylko 10 nieruchomości porównawczych zostało sprzedanych przed datą [...] czerwca 2017 r., podał, że nie jest on zasadny, ponieważ rzeczoznawca był uprawniony do przyjęcia do porównania cen transakcyjnych również po tej dacie. Wyjaśnił także, że organ nie może kwestionować doboru przez biegłego nieruchomości do porównań, czy właściwego ustalenia współczynników korygujących, gdyż są to kwestie i czynności stricte specjalistyczne, wymagające wiedzy fachowej, i o ile ich wynik nie koliduje z kryteriami swobodnej oceny dowodów. Wg organu skorzystanie przez organ orzekający lub przez stronę procesu z oceny operatu, dokonywanej przez stowarzyszenie rzeczoznawców majątkowych na podstawie art. 157 ust. 1 ugn, powinno mieć miejsce tylko wówczas, gdy wątpliwości dotyczą materii specjalistycznej, (por wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 lipca 2020 r., 1 SA/Wa 2041/19, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Organ prowadzący postępowanie nie może wkraczać w merytoryczną zasadność opinii rzeczoznawcy majątkowego, gdyż nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, które posiada biegły. Organ powinien jednak dokonać oceny operatu szacunkowego pod względem formalnym, tj. zbadać czy został on wykonany i podpisany przez uprawnioną osobę, czy zawiera wymagane przepisami prawa elementy treści, nie zawiera niejasności, pomyłek, braków, które powinny być sprostowane lub uzupełnione, aby dokument ten miał wartość dowodową. Wskazując na powyższe SKO uznało, że operat został sporządzony zgodnie z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Podał także, że pismem z dnia [...] czerwca 2021 r. rzeczoznawca K. J., potwierdził aktualność operatu szacunkowego sporządzonego dnia [...] listopada 2019 r., określającego wartość przed podziałem i po podziale nieruchomości gruntowej, na którą składały się działki o nr [...], [...] i [...] (przed podziałem) z obrębu [...] w gminie S., [...]). W skardze na ww decyzję SKO P. L. (dalej jako skarżący zarzucił organowi uchylenie się od obowiązku analizy operatu szacunkowego, tłumacząc się uprzywilejowaną pozycją rzeczoznawcy majątkowego i jego nie podlegającą weryfikacji wiedzą specjalistyczną, podczas gdy operat zawiera wiele błędów logicznych i rachunkowych. Skarżący zarzucił, że zgodnie z art. 92 ugn działki [...] i [...] powinny były być wyłączone z wyceny, i tak wskazał organ I instancji,a tymczasem z operatu wynika jasno, że działki [...] i [...] nie zostały wyłączone z wyceny. Wg skarżącego działki częściowo leśne zostały w całości uwzględnione w wycenie podczas gdy wyklucza to treść art. 92 ugn, ponadto część transakcji porównawczych zostało dokonanych po dacie decyzji zatwierdzającej podział. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2021 roku i decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. a także o przekazanie do Prokuratury zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa przez Burmistrza Miasta i Gminy S. i pracowników Urzędu Gminy, polegającego na świadomym poświadczeniu nieprawdy. Skarżący zażądał także przekazania do odpowiedniej organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych wniosku o pozbawienie autora operatu szacunkowego p. K. J., uprawnień do wykonywania zawodu rzeczoznawcy majątkowego. W skardze zarzucono także, że skarżącemu nie doręczono odpowiedzi rzeczoznawcy z dnia [...]r., z dnia [...]r. i odpowiedzi rzeczoznawcy na zarzuty do operatu zawarte w odwołaniu od decyzji nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Sąd zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Opłaty adiacenckie związane z podziałem nieruchomości przewiduje art. 98a ugn. Stanowi on, że jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela wzrośnie jej wartość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może ustalić, w formie decyzji administracyjnej, opłatę adiacencką z tego tytułu. Procedura ustalania opłaty adiacenckiej jest obwarowana pewnymi terminami i rygorami. Może być zainicjowana tylko wtedy, gdy w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna, obowiązywała uchwała rady gminy określająca wysokość stawki opłaty (art. 98a ust. 1a ugn). Stawkę procentową opłaty adiacenckiej ustala rada gminy w drodze uchwały w wysokości nie większej niż 30% (art. 98a ust. 1 zd. 2 ugn). Wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie do trzech lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie sądu o podziale stało się prawomocne (art. 98a ust. 1 zd. 3 ugn). Wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale określa się według cen na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Stan nieruchomości przed podziałem przyjmuje się na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, a stan nieruchomości po podziale – na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna, przy czym nie uwzględnia się części składowych nieruchomości. Wartość nieruchomości przyjmuje się jako sumę wartości działek możliwych do samodzielnego zagospodarowania wchodzących w skład nieruchomości podlegającej podziałowi. Jeżeli w wyniku podziału wydzielono działki gruntu pod drogi publiczne lub pod poszerzenie istniejących dróg publicznych, do określenia wartości nieruchomości, zarówno według stanu przed podziałem jak i po podziale, powierzchnię nieruchomości pomniejsza się o powierzchnię działek gruntu wydzielonych pod te drogi lub pod ich poszerzenie. (art. 98a ust. 1 i ust. 3 b ugn). Odpowiednie zastosowanie mają tu przepisy art. 144 ust. 2, art. 146 ust. 1a, art. 147 i art. 148 ust. 1–3 ugn. Wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. To, iż wybór podejścia oraz metody i techniki szacowania należy do rzeczoznawcy majątkowego, nie oznacza jeszcze, że rzeczoznawca działa w sposób dowolny. Wybór podejścia i metod szacowania nieruchomości rzeczoznawca jest obowiązany uzasadnić. Przede wszystkim jest on związany treścią art. 98a ust. 1b i ust. 3 ugn. Szczegółowe kwestie dotyczące metod wyceny określono w rozporządzeniu Rady Ministrów z 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207, poz. 2109 ze zm., dalej jako rozporządzenie). Przy szacowaniu nieruchomości wykorzystuje się wszelkie niezbędne i dostępne dane o nieruchomościach. Wycena zawarta w opinii podlega ocenie przez organ orzekający w sprawie jak każdy inny dowód. Odnosząc się do zarzutów skargi trzeba podkreślić, że chybione są zarzuty co do błędów rachunkowych operatu. Uzasadnieniem tego stanowiska, wg skarżącego, jest treść art. 92 ugn. Ten argument nie jest zasadny. Zasady i tryb postępowania podziałowego zostały określone w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Zanim w art. 93 ugn ustawodawca wskazał główne zasady dotyczące podziału nieruchomości, w art. 92 ugn. wyłączył ich zastosowanie wobec nieruchomości przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne. Według przywołanego art. 92 ugn przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczących podziałów nieruchomości nie stosuje się do nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego – do nieruchomości wykorzystywanych na cele rolne i leśne, chyba że dokonanie podziału spowodowałoby konieczność wydzielenia nowych dróg niebędących niezbędnymi drogami dojazdowymi do nieruchomości wchodzących w skład gospodarstw rolnych albo spowodowałoby wydzielenie działek gruntu o powierzchni mniejszej niż [...] ha ([...]m2). Powyższy przepis wyznacza zasadę, że gruntów leśnych nie można dzielić na działki mniejsze niż [...] ha chyba że co innego wynika z planu miejscowego. Ta zasada doskonale została zobrazowana w przypadku nieruchomości skarżącego. Pierwotnie działki skarżącego w oparciu o art. 92 ugn zostały podzielone jedynie na działki o areale przekraczającym [...] ha, dopiero zmiana przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dająca możliwość zabudowy ww. działek – spowodowała też możliwość podziału działek leśnych o areale ponad [...] ha na działki mniejsze. Przywoływany przez skarżącego w ramach zarzutów art. 92 ugn – jest traktowany w tym wypadku instrumentalnie. Wg skarżącego konsekwentnie przywołującego ten przepis, działki z częścią użytku Ls nie powinny podlegać wycenie bądź przynajmniej ta ich część będąca lasem. Tymczasem gdyby w sprawie miał mieć zastosowanie art. 92 ugn, to przede wszystkim nie byłby dopuszczalny podział ww nieruchomości. Opłata adiacencka jest konsekwencją podziału nieruchomości, skoro został on dokonany zgodnie z wnioskiem skarżącego, to nie można twierdzić, powołując się na ww przepis, że opłata adiacencka nie powinna być naliczona z uwagi na częściowe bądź znaczne zalesienie ww działek. Zresztą w sprawie bardzo drobiazgowe i szczegółowe stanowisko zajął w swoich wyjaśnieniach rzeczoznawca majątkowy. Punkt po punkcie rzeczowo odniósł się on do wszystkich zarzutów odwołania, a stanowisko to Sąd w całości podziela i przyjmuje jak własne. Brak wyceny działek "leśnych" został (błędnie) wygenerowany z powołaniem się właśnie na art. 92 ugn, w pierwszym operacie szacunkowym, który nie stanowił podstawy kontrolowanej w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej. Organ I instancji błędnie przywołał w uzasadnieniu ww. okoliczność z pierwotnego operatu szacunkowego, a SKO zasadnie przyjęło, iż nastąpiło to na skutek pomyłki, i nie miało przy tym wpływu na wynik sprawy - z uwagi na merytoryczną poprawność i prawidłowość operatu sporządzonego przez biegłego J. Rzeczoznawca wyjaśnił, że całe ww działki mogą być zagospodarowane zgodnie z przeznaczeniem w planie miejscowym, a ich częściowe zalesienie nie wyłącza ich budowlanego charakteru. Całkowicie chybione jest więc powoływanie art. 92 ugn uniemożliwiającego podział, na etapie postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej – w sytuacji gdy z pominięciem ww art. 92 ugn, a więc na zasadach określonych w art. 93 i n ugn – podział został dokonany. Nie można wobec tego podzielić zarzutu co do tego, że część ww działek budowanych powinna być wyłączna z wyceny, a zatem że powstał błąd matematyczny w operacie szacunkowym. Jak wynika z akt sprawy, wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale określona została w operacie szacunkowym według stanu nieruchomości określonego na datę ostateczności decyzji podziałowej. Co do zasady, operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, chyba że wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154 ugn (art. 156 ust. 3 ugn). Po upływie zaś tego okresu operat szacunkowy może być wykorzystywany - po potwierdzeniu jego aktualności przez rzeczoznawcę majątkowego. To potwierdzenie aktualności następuje przez umieszczenie stosownej klauzuli w operacie oraz dołączenie do niego analizy potwierdzającej, że od daty jego sporządzenia nie wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154 ugn (art. 156 ust. 4 ugn). W sprawach dotyczących opłat adiacenckich zasada ta nie ma jednak zastosowania. Przy ocenie każdego operatu szacunkowego należy zwracać uwagę na to jak ustawodawca określił istotny dla wyniku wyceny stan nieruchomości i datę miarodajną dla wyceny. W tym konkretnym przypadku wyceny dokonuje się wg stanu nieruchomości sprzed podziału i wg stanu po podziale a przy tym według cen z daty ostateczności decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości. Dla ustalenia skali wzrostu wartości nieruchomości istotne jest jaką wartość miała nieruchomość o określonym położeniu, o określonych cechach i infrastrukturze i o określonym przeznaczeniu w planie miejscowym. I adekwatnie jaką wartość ta sama nieruchomość posiadająca te same cechy, a więc to samo położenie, tę samą infrastrukturę i to samo przeznaczenie w planie miejscowym – miała po dokonaniu podziału przy uwzględnieniu, że składała się z większej ilości mniejszych działek. Chodzi więc o ustalenie czy suma wartości nowych działek możliwych do samodzielnego zagospodarowania przewyższa wartość nieruchomości sprzed jej "rozdrobnienia". Ceny nieruchomości porównawczych przyjmuje się z daty ostateczności decyzji podziałowej. W ogólnym procesie wyceny zasadą jest porównanie transakcji sprzed daty wyceny, gdyż na tę właśnie datę dokonuje się wyceny. Obiektywnie nie jest zatem możliwe uwzględnienie w wycenie dokonywanej np. w kwietniu 2022r. transakcji z maja czy czerwca bądź grudnia 2022r. W orzecznictwie dopuszcza się natomiast (z powołaniem na standardy zawodowe wyceny) możliwość przyjęcia do porównania transakcji z okresu dwóch lat poprzedzających wycenę. Jednak w sprawach opłat adiacenckich ustawodawca jednoznacznie określił, że wyceny, inaczej niż wskazuje na to art. 151 ust. 1 ugn, dokonuje się nie na dzień szacowania, lecz "według cen na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna". Art. 98 ust. 1b zd. pierwsze ugn to niewątpliwie lex specialis w stosunku do art. 151 ust. 1 ugn, w którym mowa o wartości rynkowej nieruchomości "w dniu wyceny". Z tego powodu przepisy art. 156 ust. 3 i 4 ugn traktujące o dacie przydatności operatu szacunkowego i o jego aktualizacji – nie mają tu zastosowania, gdyż aktualizacja operatu szacunkowego jest w tym przypadku bezprzedmiotowa - w szczególności, że art. 156 ugn odsyła do czynników określonych w art. 154 ugn - a więc do kwestii zmiany ewentualnego przeznaczenia nieruchomości w planie miejscowym. Istotna dla ustalenia opłaty adiacenckiej jest wartość nieruchomości i jej stan w finalnej dacie jej podziału, a więc do porównania można przyjmować transakcje zarówno te bezpośrednio poprzedzające formalny podział, jak i te mające miejsce bezpośrednio po dacie podziału. Przyjmowany w orzecznictwie nawet dwuletni czasokres transakcji porównawczych może dotyczyć okresu zarówno przed jak i po podziale. Dlatego nie są w tym zakresie zasadne zarzuty, że błędem było przyjęcie do porównań transakcji mających miejsce po dacie podziału nieruchomości – o ile były to transakcje nieruchomościami podobnymi w rozumieniu art. 4 ugn. Natomiast nie budzi wątpliwości, że dla wyniku tego typu sprawy nie mają żadnego znaczenia późniejsze zmiany w stanie nieruchomości: wszczęcie prac nad nowym planem, (nawet gdyby on już wszedł w życie), doprowadzenie do nieruchomości infrastruktury technicznej czy degradacja nieruchomości spowodowana przykładowo klęską żywiołową albo zagospodarowaniem nieruchomości sąsiednich (np. poprzez wybudowanie autostrady, lotniska, fermy drobiu czy farmy wiatrowej). Przy opłacie adiacenckiej z art. 98a ugn jedynym istotnym czynnikiem powodującym wzrost wartości nieruchomości - są czynności typowo geodezyjne skutkujące podziałem nieruchomości dokonanym w konkretnej dacie. Na wycenę dokonywaną w tym celu nie ma wpływu upływ czasu, gdyż wg ustawodawcy data wyceny jest sztywna. Ale jednoznacznie określona data wyceny nie oznacza, że jako porównawcze mogą być wykorzystane jedynie transakcje poprzedzające ostateczność decyzji podziałowej. Opłata adiacencka jest pochodną wzrostu wartości nieruchomości jedynie na skutek jej podziału. Na wycenę tę, a w konsekwencji i na wysokość opłaty adiacenckiej mierzonej wysokością stawki procentowej uchwalonej przez radę gminy, nie ma też wpływu późniejszy potencjalny wzrost ani ewentualny spadek cen na rynku obrotu nieruchomościami. Wycena nieruchomości na potrzeby ustalenia tej opłaty powinna uwzględniać ceny nieruchomości z transakcji zbliżonych datą do daty podziału nieruchomości. Rzeczoznawca sporządzając operat czy to w 2019r. czy to w 2020r., czy nawet gdyby miał to robić w 2022r., – powinien uwzględnić ceny w tym przypadku z 2017r. tj. ceny adekwatne z punktu widzenia art. 98a ugn; a nie jedynie transakcje poprzedzające podział. Bez znaczenia dla wyniku sprawy pozostają też zamiary właściciela odnośnie poszczególnych działek powstałych w wyniku podziału. Wbrew zarzutom skargi nie można zatem uwzględnić, że skarżący nie zamierza pozbywać się ww działek, a przez to nie jest wzbogacony czy też, że, jak twierdzi, rozporządził nimi pod tytułem darmym. Powyższe pozostaje poza oceną organu administracji, a opłata adiacencka określona przepisami ugn – pozostaje należna gminie jako skutek samego podziału nieruchomości i obiektywnego "wzbogacenia" możliwościami obrotu nowopowstałymi działkami. Odnośnie do obowiązku informacyjnego, i podnoszonych zarzutów co do niedręczenia skarżącemu stanowiska rzeczoznawcy odnoszącego się do zarzutów - to skarżący nie wskazał, jaki wpływ na wynik sprawy miały ewentualne uchybienia w tym zakresie, a także z czego wywodzi, że organ ma obowiązek doręczać stronie każde pismo sporządzone w sprawie, skoro strony mają pełen wgląd do akt sprawy i mogą zapoznawać się ich treścią na każdym etapie postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, wedle którego dla przyjęcia naruszenia przez organ zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 kpa), konieczne jest wykazanie przez stronę, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła ona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć to naruszenie. Innymi słowy, dopiero wykazanie przez stronę, że naruszenie przez organ wspomnianej zasady uniemożliwiło jej podjęcie konkretnie określonej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 kpa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. II OSK 881/10, Lex nr 746920 oraz z dnia 12 października 2010 r. sygn. II OSK 1279/09, Lex nr 746442). Takiego zaś wpływu na wynik tej sprawy skarżący nie wykazał. Z tych względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa.