I SA/Wa 1805/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący sędzia WSA Gabriela Nowak po rozpoznaniu w dniu 14 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.M. na § 40 ust. 2 uchwały Rady Miasta [...] z dnia 9 lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta postanawia odrzucić skargę. A.M. pismem z dnia 28 lipca 2010 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na § 40 ust. 2 uchwały Rady [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...] (opublikowanej w [...]), wnosząc o stwierdzenie w tym zakresie jej nieważności z uwagi na niezgodność uchwały z prawem. Skarga ta poprzedzona została wystosowanym przez A. M., w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.), bezskutecznym wezwaniem Rady [...] z dnia 26 kwietnia 2010 r. (data wpływu do organu) do usunięcia naruszenia prawa. W wezwaniu tym skarżąca zakwestionowała legalność § 40 ust. 2 uchwały, który to przepis upoważniał Prezydenta W. do określenia trybu wydzielania i przeznaczania lokali dla pracowników będących funkcjonariuszami Komendy Stołecznej Policji, Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej [...] i Straży Miejskiej [...]. W ocenie skarżącej kompetencje w tym zakresie ma wyłącznie Rada [...] i nie może ich cedować na Prezydenta W. Interes prawny w kwestionowaniu ww. przepisu skarżąca wywodziła zaś z faktu bycia policjantem i chęci skorzystania z procedury wydzielenia i przeznaczenia lokali dla funkcjonariuszy policji. W odpowiedzi na skargę Rada [...] wniosła o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie przez skarżącą terminowi do jej wniesienia, względnie oddalenie skargi uznając zarzut niezgodności z prawem kwestionowanej uchwały za nieuzasadniony. Zdaniem Rady strona skarżąca nie legitymuje się również indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, którego naruszenie przez kwestionowaną uchwałę uprawniało by ją do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Podstawą do wniesienia do sądu administracyjnego skargi na uchwałę organu gminy jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.; dalej: u.s.g.). W myśl tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Skargę tą wnosi się w terminie określonym w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Kontrowersje istniejące w orzecznictwie co do terminu wnoszenia skargi na uchwały organów gminy podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej zostały ostatecznie wyjaśnione w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r. , sygn. II OPS 2/2007 (NSAiWSA 2007/3 poz. 60) stwierdzającej, że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a., że ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Stanowisko to Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Przywołany wyżej art. 53 § 2 p.p.s.a. ustanawia zasadę, że w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcie naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie wezwanie, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. skarżąca wniosła do Rady Gminy [...] w dniu 26 kwietnia 2010 r., co potwierdza prezentata Biura Rady [...] umieszczona na wezwaniu. Bezsporne jest, że Rada Gminy [...] nie udzieliła skarżącej odpowiedzi na to wezwanie. Faktu tego nie kwestionuje zarówno skarżąca jak i organ. W tej sytuacji, nie budzi wątpliwości Sądu, iż sześćdziesięciodniowy termin, w jakim strona mogła skutecznie zaskarżyć uchwałę Rady [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] rozpoczął swój bieg w dniu 27 kwietnia 2010 r. (następny dzień po doręczeniu organowi wezwania) i upłynął w dniu 25 czerwca 2010 r. Tymczasem skarga A.M. na ww. uchwałę nadana została w urzędzie pocztowym dopiero w dniu 4 sierpnia 2010 r. (co potwierdza data stempla umieszczona na kopercie), a więc ponad miesiąc po upływie terminu określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy skarga ta, jako spóźniona podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.