I SA/Wa 1824/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku F. O. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi F. O. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2001 r., sygn. akt I SA 2399/99 postanawia odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 1824/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę F. O. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2001 r., sygn. akt I SA 2399/99 podnosząc, że została ona wniesiona z przekroczeniem terminu określonego w art. 278 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) W dniu 27 stycznia 2009 r. F. O. wskazując na zamiar wniesienia skargi kasacyjnej od ww. postanowienia, wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów oraz "ewentualnej pomocy prawnej do kasacji". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Zgodnie zaś z art. 247 powołanej ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Będą to zatem tego rodzaju sytuacje, w których przepisy obowiązującego prawa w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, wyd. Lexis Nexis, s. 508; postanowienie NSA z dnia 16 września 2005 r. sygn. akt II OZ 718/05). Przepis ten ma zastosowanie do całego postępowania wywołanego skargą (por. postanowienie NSA z dnia 16 lipca 2008 r. sygn. akt I OZ 519/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) . W niniejszej sprawie oczywista bezzasadność skargi F. O. ma przyczynę procesową. Wniesiona bowiem w dniu 10 grudnia 2008 r. skarga o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2001 r. została złożona z uchybienie terminu określonego w art. 278 p.p.s.a. (po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się orzeczenia), co uniemożliwiało jej rozpoznanie. Była więc ona oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy zarówno w celu popierania takiej skargi, jak również w celu wniesienia środków odwoławczych (skargi kasacyjnej) od postanowienia odrzucającego skargę z tego powodu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 247 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.