I SA/Wa 1841/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant referent stażysta Beata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] po rozpoznaniu odwołania Stowarzyszenia [...] z siedzibą w N. od decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] ustalającej na rzecz A. i S. małż. K. opłatę adiacencką w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z wybudowaniem infrastruktury technicznej – sieci kanalizacji sanitarnej na działce gruntu położonej we wsi N., gmina B. o nr ewid. [...] o powierzchni [...] ha utrzymało powyższą decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ przedstawił następująco stan sprawy: Gmina B. realizowała w latach 2009/2010 w miejscowościach N., N. i M. inwestycję, polegającą na budowie sieci kanalizacji sanitarnej. Ostateczny protokół odbioru robót objętych tą inwestycja sporządzony został 8 grudnia 2010 r., natomiast zawiadomienie o zakończeniu budowy złożono w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w [...] w dniu 30 grudnia 2010 r. Potwierdzeniem z 7 stycznia 2011 r. Powiatowy Nadzór Budowlany poinformował Gminę o kompletności złożonej dokumentacji związanej z zakończeniem budowy, wskazując jednocześnie, że w sprawie przystąpienia do użytkowania wybudowanej sieci kanalizacyjnej wraz z przyłączami nie będzie wnosił sprzeciwu. W granicach inwestycji znalazła się m.in. zabudowana nieruchomość położona we wsi N., stanowiąca własność A. i S. małż. K. oznaczona jako dz. nr [...] o pow. [...] ha. Pismem z 28 października 2013 r. Wójt Gminy B. zawiadomił właścicieli ww. nieruchomości o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości tej nieruchomości, spowodowanej wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej. W toku prowadzonego postępowania Wójt Gminy zlecił rzeczoznawcy majątkowemu – Z. R. sporządzenie wyceny przedmiotowej działki na potrzeby ustalenia opłaty adiacenckiej. Rzeczoznawca ten sporządził operat szacunkowy ww. nieruchomości w dniu 29 listopada 2013 r. Szacowania nieruchomości dokonał on w podejściu porównawczym, przy wykorzystaniu metody porównywania parami. Jako zasadniczą cechę wpływającą na wartość rynkową nieruchomości wskazał dostępność do urządzeń infrastruktury technicznej, a w szczególności do sieci kanalizacyjnej. Określił wagę tej cechy na poziomie 35%, co kwotowo przekładało się na [...] zł/m2. Wśród innych cech rynkowych rzutujących na wartość wycenianej nieruchomości wskazywał: położenie, wielkość działki, dostęp do drogi i dostęp do sieci wodociągowej, dla których również określił odpowiednie procentowe wagi tych cech i ich zakresy kwotowe. Ze zbioru wyselekcjonowanych transakcji niezabudowanymi nieruchomościami budowlanymi, zrealizowanymi w gminie B. w latach 2011-2013, rzeczoznawca wybrał 3 transakcje mające miejsce w 2013 r., z których dwie obejmowały działki z dostępem do kanalizacji, a jedna jedną bez takiego dostępu. Po dokonaniu ich korekt współczynnikami przypisanymi poszczególnym cechom rynkowym i porównaniu kolejno z nieruchomością wycenianą ustalił wartości tej ostatniej przed i po wybudowaniu sieci kanalizacyjnej oraz stworzenia warunków do podłączenia do niej nieruchomości odpowiednio na [...] złotych, [...] złotych. Różnica tych wartości, skorygowana dodatkowo współczynnikiem 0,9 wyniosła [...] złotych i obrazować miała wedle rzeczoznawcy wzrost wartości nieruchomości spowodowany wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej. Opinia ta stanowiła podstawę ustalenia przez Wójta Gminy B. decyzją z [...] grudnia 2013 r. należnej od A. i S. małż. K. opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w następstwie stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej, w kwocie [...] złotych, przy uwzględnieniu 20% stawki tej opłaty, obowiązującej w dacie stworzenia tych warunków, a określonej uchwałą Rady Gminy w B. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]). W podstawie prawnej decyzji Wójt Gminy C. przywołał art. art. 143-145 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 102, poz. 651 ze zm.; dalej: "u.g.n.") oraz § 1 ww. uchwały Rady Gminy w B. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że do udziału w postępowaniu dopuszczone zostało na zasadzie art. 32 § 2 k.p.a. powstałe w jego toku "Stowarzyszenie [...]" (przywoływane dalej jako: "Stowarzyszenie"). Powołał się na treść zawartych w podstawie prawnej przepisów prawa materialnego. Podnosił, że przed podjęciem rozstrzygnięcia strony zapoznały się z aktami sprawy, w tym sporządzonym na potrzeby postępowania operatem szacunkowym. Przy czym organ nie uwzględnił żądania właścicieli działki o nieobciążaniu ich opłatą z tytułu wykonania na ich działce przyłącza kanalizacyjnego podnoszących, że nie stać ich na wykonanie przyłącza energetycznego, aby możliwe było użytkowanie kanalizacji stwierdzając, że przyłącze wykonano bez ich zgody. Organ odmowę uzasadnił tym, że strony nie odwołały się od pozwolenia na budowę sieci kanalizacyjnej, a obecnie znaczenie ma, że stworzone zostały warunki do przyłączenia się do sieci działki będącej ich własnością. Od decyzji tej odwołanie wniosło Stowarzyszenie wskazując na upływ terminu z art. 145 ust. 2 u.g.n. uprawniającego Wójta Gminy do ustalenia opłaty adiacenckiej, a także kwestionując wycenę nieruchomości oraz podnosząc argumentację o odmiennym podejściu do kwestii nakładania tejże opłaty w sąsiedniej gminie S. Wobec wątpliwości Kolegium co do zasadności zastosowania przez rzeczoznawcę współczynnika korygującego do uzyskanej w procesie szacowania różnicy wartości nieruchomości, organ ten zwrócił się do rzeczoznawcy majątkowego - Z. R. o wyjaśnienia tej kwestii. W odpowiedzi rzeczoznawca ów sporządził 3 marca 2014 r. aneks do operatu, którego celem była jak to określił "zmiana sposobu określenia wartości nieruchomości po wybudowaniu sieci kanalizacyjnej z zastosowaniem współczynnika określającego wagę cechy nieruchomości - pn. "dostęp do sieci kanalizacyjnej" w zależności od wielkości działki". Wyjaśnił w nim, że obliczona w operacie wartość jednostkowa gruntu przy wadze cechy 1 - wynoszącej [...] złote, prawidłowo winna być ustalona przy uwzględnieniu wagi tej cechy w wymiarze 0,9. W konsekwencji ustaloną w operacie wartość jednostkową gruntu po wybudowaniu sieci kanalizacyjnej skorygował on iloczynem: 0,1 x [...], uzyskując w ten sposób wartość metra kwadratowego gruntu w wysokości [...] złotych (w poprzednim założeniu [...] złotych), co finalnie dało wartość działki o pow.[...] m2 po wybudowaniu wspomnianej sieci [...] złotych. Różnica wartości nieruchomości przed i po wybudowaniem sieci kanalizacyjnej, której obecnie rzeczoznawcę nie korygował już współczynnikiem 0,9 pozostała w aneksie tożsama z ustaloną w operacie. W tym stanie rzeczy decyzją z [...] kwietnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło materialnoprawne podstawy ustalenia opłaty adiacenckiej. Oceniło także, iż sporządzony w sprawie przez rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy, skorygowany aneksem, stanowił wiarygodny dowód i potwierdza wzrost wartości nieruchomości stanowiącej własność A. i S. małż. K. spowodowany wybudowaniem sieci kanalizacyjnej o [...] złotych. Jest on, zdaniem Kolegium, spójny i odpowiada wymogom formalnym, a organ nie może wkraczać w merytoryczną jego ocenę, albowiem nie posiada wiadomości specjalnych. Z tego względu formułowane przez stronę zarzuty dotyczące operatu nie mogły zostać uwzględnione. Nie zasługiwały także w ocenie organu odwoławczego na uwzględnienie zarzuty dotyczące przekroczenia określonego w art. 145 ust. 2 u.g.n. trzyletniego terminu na wydanie w tym przedmiocie decyzji. W przypadku bowiem budowy urządzeń kanalizacyjnych, wodociągowych itp. stworzenie warunków do podłączenia do nich nieruchomości nie następuje w dacie ich wykonania (tu 8 grudnia 2010 r.), ale w dacie legalnego i zgodnego z przepisami prawa budowlanego przekazania urządzeń do użytkowania. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nastąpiło to zaś 7 stycznia 2011 r., kiedy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, po uprzednim wezwaniu inwestora do uzupełnienia wniosku, potwierdził zakończenie budowy. Tym samym ww. trzyletni termin na wydanie decyzji ustalającej opłatę adiacencką został dochowany. Organ odwoławczy nie dopatrzył się także by w postępowaniu pierwszoinstancyjnym doszło do naruszenia przepisów procedury administracyjnej. Na powyższą decyzję Stowarzyszenie wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podnosząc w niej, iż w sprawie nie dotrzymano 3 letniego terminu określonego w art. 145 ust. 2 u.g.n., który to termin upłynął zdaniem skarżącej strony 8 grudnia 2013 r. (w dniu ostatecznego odbioru robót), a nie jak przyjęły organy 7 stycznia 2014 r. Zwracało przy tym uwagę na nieprzeanalizowanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze terminu doręczenia wydanej przez organ I instancji decyzji, a przez to pominięcie faktu, że Stowarzyszenie - będąc stroną w postępowaniu - wydaną przez Wójta Gminy B. decyzję odebrało 13 stycznia 2014 r., a więc po upływie ww. terminu. Zdaniem Stowarzyszenia, Kolegium naruszyło także przepisy postępowania administracyjnego tj. art.: 7, 8, 9, 10, 11 i 77 § 1 k.p.a., którego naruszenia strona upatrywała w enigmatycznym i bez żadnego prawnego uzasadnienia stwierdzeniu przez organ odwoławczy, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych przez odwołującego się przepisów postępowania, jak też braku odniesienia się do podniesionych w odwołaniu argumentów. Kwestionowało ponadto poprawność sporządzonego w sprawie operatu, a jego wadliwości upatrywało m.in. w zawarciu w nim dywagacji niezwiązanych z wyceną, a odnoszących się do przeprowadzonych przez rzeczoznawcę rozmów z właścicielami nieruchomości i relacjonowaniu wyrażanego przez nich przekonania o bezkosztowym przeprowadzeniu inwestycji. Zarzucało również organom błędne zastosowanie w sprawie art., 145 i 146 u.g.n. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przy czym, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny w ramach tych kryteriów zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. Sąd stwierdził, że skarga jest uzasadniona, co skutkuje uchyleniem tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy B. z [...] grudnia 2013 r., nr [...], aczkolwiek z innych względów niż w niej podniesiony. Na wstępie jednak należy wyjaśnić, że kluczowy, podnoszony w skardze jak i na etapie postępowania odwoławczego, zarzut przedawnienia orzekania w przedmiocie należnej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku ze stworzeniem możliwości jej podłączenia do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej (w realiach rozpoznawanej sprawy do wybudowanej gminnej sieci kanalizacyjnej) jest niezasadny. Termin w jakim może dojść do orzekania w tej materii określony został w art. 145 ust. 2 zd. pierwsze ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 102, poz. 651 ze zm.; dalej: "u.g.n."), który stanowi, że "wydanie decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie do 3 lat od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej [...], jeżeli w dniu stworzenia tych warunków obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w art. 146 ust. 2" Zgodnie natomiast z art. 148 b ust.1 tej ustawy, wprowadzonym do systemu prawnego nowelizacją ustawy o gospodarce nieruchomościami z 24 sierpnia 2007 r. (Dz. U. Nr 173, poz. 1218) "ustalenie, że zostały stworzone warunki do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej albo warunki do korzystania z wybudowanej drogi, następuje na podstawie odrębnych przepisów." Takimi odrębnymi przepisami w stosunku do sieci kanalizacyjnej są przede wszystkim: przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2013, poz. 1409 ze zm.) oraz przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r.- o utrzymaniu czystości i porządku w granach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1399 ze zm.) i przepisy ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858 ze zm.). Kwestia oceny daty początkowej terminu z art. 145 ust. 2 u.g.n, ze względu na powiązanie jej z niezdefiniowanym w ustawie pojęciem "stworzenia warunków do podłączenie nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej" budziła w orzecznictwie liczne rozbieżności. Niemniej po wejściu w życie cytowanego wyżej art. 148b, zaczął kształtować się pogląd - który skład orzekający w niniejszej sprawie podziela - wedle, którego datą tą jest data wynikająca z możliwości przystąpienia do legalnego użytkowania tych obiektów, ustalona według przepisów Prawa budowlanego (vide wyrok NSA z 18 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 398/10, Lex nr 952027). W stosunku do sieci kanalizacyjnej, będzie nią data upływu przewidzianego w art. 54 Prawa budowlanego terminu 21 dni do wniesienia sprzeciwu przez organ nadzoru budowlanego, po dokonaniu zawiadomienia go przez inwestora, względnie data poinformowania tegoż inwestora przez ww. organ o braku zamiaru wnoszenia takiego sprzeciwu. Data ta bowiem w sposób formalnoprawny kończy wieloetapowy proces budowy, a działając legalnie, bez zakończenia budowy sieci kanalizacyjnej i bez zgłoszenia tego faktu właściwemu organowi, nie można jej eksploatować. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy oznacza to, że przewidziany w art. 145 ust. 2 u.g.n. trzyletni termin, w jakim Wójt Gminy B. mógł w drodze decyzji ustalić opłatę adiacencką, rozpoczął swój bieg w dniu 7 stycznia 2011 r. - tj. dacie poinformowania gminy przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. o niewnoszeniu sprzeciwu w sprawie użytkowania kanalizacji sanitarnej wraz z przyłączami. Upływał on zatem 7 stycznia 2014 r. W tym stanie rzeczy wydając w dniu [...] grudnia 2013 r. decyzję ustalająca od A. i S. małż. K. należną opłatę adiacencką Wójta Gminy B., wbrew temu co twierdzi strona skarżąca, dochował ww. terminu. Podnoszona natomiast przez skarżące "Stowarzyszenie [...]", data doręczenia mu tej decyzji, z punktu widzenia zachowania przewidzianego w art. 145 ust. 2 u.g.n. terminu, jest irrelewantna. Skoro bowiem ustawodawca trzyletni termin przewidział dla "wydania" decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej, to brak jest uzasadnionych podstaw by obejmować nim również jej doręczenie. Zważyć wszak należy, że kodeks postępowania administracyjnego wyraźnie rozróżnia w art. 107 § 1 i art. 110 wydanie decyzji i jej doręczenie lub ogłoszenie. Wydanie decyzji jest czynnością prawną właściwego organu administracji publicznej zamykającą ciąg czynności postępowania prowadzących do załatwienia sprawy, wyrażającą na piśmie treść podjętego rozstrzygnięcia. Ma ono charakter obligatoryjny, odbywa się w terminach załatwienia spraw i należy je umiejscowić między podjęciem decyzji, a jej doręczeniem, (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 29 listopada 2012 r. sygn. II SA/Rz 889/12 Lex nr 1241375 oraz wyrok NSA z 16 września 2014 r. sygn. I OSK 291/13 http://orzeczenia.nsa.gov.pl, a także z 25 kwietnia 2006 r., sygn. II OSK 714/05 Lex nr 197983). Przyjęcie zaś odmiennej interpretacja powodowałaby de facto nieuprawnione skrócenie 3-letniego okresu przewidzianego na wydanie decyzji dla organu, który musiałby "odliczyć" od tego okresu pewien czas na doręczenie decyzji. Istotną jednak wadą kwestionowanych decyzji jest brak właściwej oceny przez organy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym przede wszystkim opinii o wartości nieruchomości, która - jak wynika to z art. 146 ust. 1a u.g.n - jest kluczowym dowodem w postępowaniu administracyjnym w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej. Opinia taka, ustawowo zwana operatem szacunkowym, jest opinią autorską rzeczoznawcy majątkowego o wartości ściśle określonej i istniejącej w rzeczywistości nieruchomości. Przy czym przez nieruchomość w tym wypadku należy rozumieć jednostkę powierzchniową podziału kraju utworzoną dla celów ewidencji gruntów i budynków, czyli działkę ewidencyjną. Przy wykonywaniu czynności związanych z wyceną nieruchomości i redagowaniu opinii rzeczoznawca związany jest przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami jak też rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.) i choć to on ostatecznie dokonuje wyboru właściwego podejścia, metody i techniki szacowania, uwzględniać musi m.in. cel wyceny i stan nieruchomości (por. art. 154 ust. 1 u.g.n.). Celem zaś tej opinii, w przypadku gdy wykonywana jest ona na potrzeby ustalenia opłaty adiacenckiej, ma być ustalenie czy, a jeśli tak to o ile wzrosła wartość rynkowa określonej działki w następstwie wybudowania urządzeń infrastruktury technicznej, do których może zostać ona podłączona. W rozpoznawanej sprawie opinia o wartości położonej we wsi M. działki nr [...] o pow. [...] m2, według stanu z przed i po wybudowaniu urządzeń infrastruktury technicznej została sporządzona, a stanowił ją operat wykonany przez rzeczoznawcę majątkowego Z. R., w dniu 29 listopada 2013 r., skorygowany następnie aneksem z 3 marca 2014 r. Jednakże już pobieżna i niewymagająca wiadomości specjalnych analiza treści tego operatu, wyklucza możliwość uznania go za opinię, o której mowa w art. 146 ust.1a u.g.n., a to z tej przyczyny, że zawarta w nim wycena, choć w zamyśle rzeczoznawcy odnosić się ma do wartości ww. działki, w rzeczywistości zawiera oszacowanie innej, sztucznie przez niego wykreowanej hipotetycznej nieruchomości o pow. [...] m2, co pozostaje bez związku z przedmiotem wyceny, jaką winien on na potrzeby niniejszego postępowania przeprowadzić. A skoro tak, to nie można było na jej podstawie w żaden sposób formułować ocen czy wartość należącej do małżonków K. ponad dwukrotnie większej działki, w efekcie stworzenia dla niej warunków do podłączenia do gminnej sieci kanalizacyjnej wzrosła, ani tym bardziej w jakiej wysokości ten wzrost nastąpił, a więc czynić ustaleń czy w sprawie zaistniały przesłanki objęte hipotezą normy z art. 146 ust. 1 u.g.n. Okoliczności te całkowicie uszły uwadze organów rozpoznających sprawę, w konsekwencji, czego w sposób nieuprawniony uznały one, że operat ten sporządzony został zgodnie z obowiązującymi normami prawnymi i zawiera wszystkie wymagane przepisami prawa elementy, a w dalszej kolejności oceniły, że może on stanowić podstawę do ustalenia należnej od właścicieli nieruchomości opłaty adiacenckiej. To z kolei oznacza, że kształtując w sposób władczy stosunek administracyjnoprawny zadziałały one bez ustalenia i wyjaśnienia podstawowych elementów stanu faktycznego sprawy, umożliwiających zgodne z prawem zastosowanie norm prawa materialnego. Podjęte zaś przez nie w takich warunkach decyzje, jako naruszające w sposób istotny art. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., a także art. 146 ust. 1 i 1 a u.g.n., nie mogły się ostać. Wyjaśnić jednocześnie należy, że wobec wyżej stwierdzonej wadliwości wyceny bezprzedmiotowe było odnoszenie się obecnie do kwestii poprawności pod względem prawnym zastosowanej w niej metodologii czy szczegółowych założeń, jak też przyjętego przez rzeczoznawcę trybu korygowania dostrzeżonych w operacie błędów. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 135 oraz art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. W przedmiocie kosztów postępowania Sąd nie orzekał, wobec braku w tym zakresie stosownego wniosku skarżącego. Rozpoznając ponownie sprawę organ orzekający uwzględni fakt, że przewidziany w art. 145 ust. 2 zd. pierwsze u.g.n. trzyletni termin, w jakim może nastąpić wydanie decyzji w sprawie ustalenie opłaty adiacenckiej, w stanie faktycznym niniejszej sprawy już ekspirował, co oznacza, że dalsze prowadzenie w tym przedmiocie postępowania stało się niewątpliwie bezprzedmiotowe, w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a.