I SA/Wa 1852/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wpisu ostrzeżenia o podjęciu czynności sprawdzających postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz skarżącej [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego. Pismem z 30 sierpnia 2018 r. [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] wydane w przedmiocie zabezpieczenia czynności sprawdzających przed Komisją do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich, dotyczące nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] (d. nr [...], obecnie ul. [...]) opisanej w ewidencji gruntów jako działka ew. nr [...], poprzez nakazanie wpisu w księdze wieczystej nr [...] ostrzeżenia o podjęciu czynności sprawdzających przez Komisję. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na jej niedopuszczalność, ewentualnie o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie wyjaśnić należy, że merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zakres kognicji sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. skarga do sądu administracyjnego przysługuje na trzy rodzaje postanowień. Pierwsze dotyczy postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, drugie postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty i trzecie postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień tam wymienionych. W niniejszej sprawie strona skarżąca złożyła skargę na postanowienie, wydane na podstawie art. 24a ust. 1 i 4 w zw. z art. 16 ust. 3 ustawy z 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (jt. Dz. U. z 2018 r. poz. 2267 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa z 9 marca 2017 r.", którym zabezpieczone zostały czynności sprawdzające przed Komisją do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich, dotyczące nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] (d. nr [...], obecnie ul. [...]) opisanej w ewidencji gruntów jako działka ew. nr [...], poprzez nakazanie wpisu w księdze wieczystej ostrzeżenia o podjęciu czynności sprawdzających przez Komisję do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich. Zgodnie z powołanym art. 24a ust. 1 ustawy z 9 marca 2017 r. Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich może w drodze postanowienia, nakazać wpis w księdze wieczystej ostrzeżenia o podjęciu czynności sprawdzających, o których mowa w art. 15 ust. 1. Komisja przeprowadza z urzędu czynności sprawdzające w celu stwierdzenia, czy w związku z wydaniem decyzji reprywatyzacyjnej istnieją podstawy do wszczęcia postępowania rozpoznawczego (art. 15 ust. 1 zd. 2 ustawy z 9 marca 2017 r.). Zgodnie z art. 24a ust. 4 ustawy z 9 marca 2017 r. art. 23 stosuje się odpowiednio do ostrzeżenia, o którym mowa w ust. 1. Art. 23 ustawy z 9 marca 2017 r. przewiduje m.in., że postanowienie z chwilą wydania stanowi podstawę wpisu w księdze wieczystej. Mając na uwadze treść art. 3 § 2 - 3 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że postanowienie oparte na powołanym uprzednio art. 24a ustawy z 9 marca 2017 r. nie jest orzeczeniem, wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, gdyż zgodnie z art. 10 ust. 4 ustawy z 9 marca 2017 r. postanowienia Komisji są ostateczne. Postanowienie to nie kończy też postępowania oraz nie rozstrzyga sprawy co do istoty (por. postanowienie NSA z 7 grudnia 2018 r., I OSK 4209/18). Nie zostało wydane również w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym. Jest to rozstrzygnięcie incydentalne, którego celem jest zabezpieczenie toku prowadzonego postępowania przed organem. Na powyższe orzeczenie nie przysługuje więc skarga do sądu administracyjnego. Przedmiotowa skarga podlega zatem odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 sentencji postanowienia znalazło swoje oparcie w art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.