I SA/Wa 1854/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie: Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant specjalista Jolanta Dominiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2012 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o. o. z siedzibą w S. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, decyzją z [...] lipca 2011 r. nr [...], utrzymał w mocy własną decyzję z [...] grudnia 2010 r. nr [...], którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] października 1989 r. nr [...] wpisującej do rejestru zabytków domy mieszkalne przy ul. [...], [...] i [...] w G.. Z ustaleń organu nadzoru wynika, że z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] października 1989 r. wystąpiła M. Sp. z o.o. w S. powołując, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 107 § 3 kpa oraz art. 7, 77 i 80 kpa. Organ nadzoru stwierdził, że kontrolowana decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem wskazanych przez wnioskodawcę przepisów. Decyzja posiada uzasadnienie, w którym Wojewódzki Konserwator Zabytków opisał cechy charakterystyczne wpisywanych domów mieszkalnych oraz wartości, z uwagi na które dokonano wpisu do rejestru zabytków. Treść uzasadnienia decyzji wskazuje, że organ dokonał analizy przedmiotowych budynków pod kątem jego wartości konserwatorskich. W aktach sprawy znajduje się karta ewidencyjna dla domów o nr [...] i [...] sporządzona w dniu [...] października 1988 r. oraz karta ewidencyjna wraz z materiałem fotograficznym budynku nr [..]. Organy ochrony zabytków są władne do dokonywania oceny obiektu pod względem posiadanych przez niego wartości artystycznych, historycznych i naukowych. Wpisanie do rejestru zabytków nie wymaga zasięgania opinii specjalistycznej, jeśli fakt zabytkowego charakteru obiektu jest oczywisty i niepodważalny. Badana decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne oraz wskazanie podstawy prawnej. Organ nadzoru stwierdził, że z powołanych względów kontrolowana decyzja nie narusza prawa w sposób rażący oraz, że w stosunku do tej decyzji nie stwierdził, by wystąpiły także pozostałe wady kwalifikowane wskazane w art. 156 § 1 kpa. W skardze na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] lipca 2011 r. M. Sp. z o.o. w S. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 107 § 1 i 3 kpa i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W ocenie skarżącej analiza uzasadnienia decyzji z [...] października 1989 r. wskazuje, że decyzja ta nie zawiera żadnego uzasadnienia prawnego, jak również posiada wadliwe uzasadnienie faktyczne. Zdaniem skarżącej w sprawie zachodzi przypadek rażącego naruszenia prawa. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca powołała stosowne orzeczenia sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. W ocenie skarżącej spółki decyzja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] października 1989 r. rażąco narusza art. 107 § 1 i 3 kpa, co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Według art. 156 § 1 pkt 2 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa to naruszenie normy prawnej nie budzącej wątpliwości interpretacyjnych. Zakresem rażącego naruszenia prawa obejmuje się naruszenie norm prawa materialnego oraz naruszenie norm prawa procesowego. Naruszenie norm prawa procesowego jest rażącym, jeżeli organ administracji publicznej nie zachowa formy czynności procesowych nakazanych przepisami prawa (wyrok NSA z 1.07.2011 r. sygn. akt I OSK 1258/10). Dokonanie przez organ konserwatorski wpisu do rejestru zabytków następuje przez wydanie decyzji. Decyzja składa się z osnowy i uzasadnienia. Osnowa decyzji zawiera rozstrzygnięcie o przedmiocie sprawy i ją załatwia a uzasadnienie decyzji tylko rozstrzygnięcie to motywuje. Zgodnie z treścią art. 107 § 1 kpa decyzja organu składa się z wielu elementów składowych. Kontrolowana decyzja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] października 1989 r. zawiera wszystkie elementy jakie wymienia powołany przepis art. 107 § 1 kpa. Skarżąca spółka zarzuca również, że kontrolowana decyzja rażąco narusza art. 107 § 3 kpa. W ocenie Sądu, aczkolwiek uzasadnienie kontrolowanej decyzji o wpisie do rejestru zabytków nie jest wzorcowe i można ocenić je jako lakoniczne, to jednak nie można uznać, że rażąco narusza przepis art. 107 § 3 kpa. Treść uzasadnienia koresponduje z treścią osnowy. Zawiera opis budynków objętych wpisem do rejestru zabytków z wyszczególnieniem elementów zabytkowych oraz wskazanie wartości z uwagi, na które organ uznał za konieczne zastosowanie przepisów, obowiązującej w dacie wydania decyzji ustawy z 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury i o muzeach (Dz. U. Nr 10, poz. 48 i z 1983 r. Nr 38, poz. 173), a powołanych w osnowie, do udzielenia takiej właśnie ochrony konserwatorskiej. Treść uzasadnienia decyzji wskazuje więc na motywy jakimi kierował się organ wpisując wskazane, w decyzji obiekty zabytkowe do rejestru zabytków. Przedstawienie więc w uzasadnieniu decyzji elementów o jakich stanowi art. 107 § 1 i 3 kpa powoduje, że decyzja ta wskazanych przepisów rażąco nie narusza w ujęciu art. 156 § 1 pkt 2 kpa mimo, że nie można uznać tego uzasadnienia za niewadliwe zupełnie. Jednakże w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji koniecznym jest wykazanie rażącego naruszenia prawa co w rozpoznawanej sprawie nie ma miejsca. Uznanie więc przez organ nadzoru, że brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] października 1989 r. jest zgodne z prawem, co czyni skargę nieuzasadnioną. Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.