I SA/Wa 1881/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na Kolejowy Zakład Medycyny Pracy w przedmiocie przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania zawodu maszynisty postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić A. M. kwotę 200 (dwieście) złotych ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Pismem z 2 lipca 2024 r. A. M. wniósł skargę na Kolejowy Zakład Medycyny Pracy wskazując na nieprawidłowości w procesie dotyczącym uzyskania licencji maszynisty. Zarzucił niewłaściwą ocenę posiadania kwalifikacji do zajmowania ww. stanowiska. Jednocześnie załączył orzeczenie lekarskie nr 20/2024/PBPLOD/40/2024 wydane w dniu 4 czerwca 2024 r. przez PKP SA Oddział Kolejowy Medycyny Pracy Kolejowy Zakład Medycyny Pracy Komisja Lekarska w Kolejowym Ośrodku Medycyny Pracy w Warszawie, którym stwierdzono, po ponownym badaniu, że skarżący nie spełnia wymagań zdrowotnych, fizycznych i psychicznych, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 22a ust. 11 pkt 2 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wskazał, że w związku z faktem, iż licencja maszynisty skarżącego utraciła ważność wystąpił on do organu o przeprowadzenie badań w celu ponownego uzyskania licencji maszynisty zgodnie z art. 22 ust.2 pkt 4 ustawy o transporcie kolejowym. Po przeprowadzeniu badań, organ dwukrotnie wydał orzeczenie o niespełnieniu wymagań zdrowotnych przez skarżącego, niezbędnych do uzyskania licencji. W tym stanie rzeczy skarżący wniósł skargę, która powinna być odrzucano, gdyż do spraw administracyjnych nie można zaliczyć postępowania w przedmiocie wydania orzeczenia lekarskiego. Podkreślił, że orzeczenie lekarskie stanowi bowiem jedynie stwierdzenie stanu zdrowia określonej osoby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935) dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają również w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i 3 p.p.s.a.) Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z akt sprawy wynika, że przedmiot zaskarżenia dotyczy kwestii związanych z badaniami lekarskimi kandydatów na maszynistów. Badania maszynistów mogą przeprowadzać lekarze (szczegółowe warunki uprawnień określa § 7 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy (Dz. U. z 2016 r., poz. 2067), którzy co do zasady posiadają specjalizację w dziedzinie: medycyny pracy, medycyny przemysłowej, medycyny morskiej i tropikalnej, medycyny kolejowej, medycyny transportu, medycyny lotniczej lub higieny pracy po zaliczeniu odpowiedniego przeszkolenia w Centrum Naukowym Medycyny Kolejowej. Lekarz wykonuje badanie lekarskie osób ubiegających się o licencję maszynisty w celu sprawdzenia spełniania wymagań zdrowotnych, fizycznych i psychicznych oraz orzeka o zdolności fizycznej i psychicznej do uzyskania licencji maszynisty przez te osoby. Przeprowadza badanie samodzielnie, uwzględniając wyniki badań specjalistycznych i pomocniczych oraz ocenę psychologicznej przydatności zawodowej dokonaną przez psychologa. Następnie sporządza orzeczenie lekarskie w dwóch egzemplarzach, które przekazuje osobie badanej. Osoba badana, która nie zgadza się z treścią wydanego orzeczenia lekarskiego, może wystąpić w ciągu 7 dni od dnia jego wydania za pośrednictwem lekarza uprawnionego, który wydał to orzeczenie, z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania w podmiocie uprawnionym, w którym przeprowadzono badanie. Orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu badania ponownego jest ostateczne. Wzór orzeczenia lekarskiego o zdolności fizycznej i psychicznej osób ubiegających się o licencję maszynisty albo o zachowanie jej ważności określa załącznik nr 3 do rozporządzenia w sprawie licencji maszynisty. Posiadanie ważnego orzeczenia lekarskiego potwierdzającego spełnienie wymagań zdrowotne, fizyczne i psychiczne określonych w załączniku nr 2 do rozporządzenia w sprawie licencji jest warunkiem jej wydania. W przypadku nieuzyskania orzeczenia lekarskiego licencja maszynisty traci ważność. W świetle powyższego stwierdzić należy, że zaistniały między stronami spór na tle uprawnień skarżącego w kwestionowaniu orzeczenia lekarskiego nie ma charakteru sprawy administracyjnej, a czynności podejmowane w tym postępowaniu przez lekarza poradni medycyny pracy, jak i następnie podmiotu odwoławczego nie są czynnościami z zakresu administracji publicznej. W konsekwencji Sąd uznał, że rozpoznawana skarga, jako nie mieszcząca się we właściwości sądów administracyjnych, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.