I SA/Wa 1884/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Gminy O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy O. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przekazaniu mienia gminie postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Gmina O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy O. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przekazaniu mienia tej Gminie. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że wykonanie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji może skutkować podważaniem prawa własności Gminy, zaprzeczeniem wiary i rękojmi księgi wieczystej urządzonej dla działki nr [...], gdzie jako właściciel wpisana jest Gmina. Skarżąca podała, że na przedmiotowej nieruchomości znajdują się [...] i [...] mieszkańców O., w większości zrzeszonych w [...]. W ciągu ostatnich 14 lat Gmina łożyła na utrzymanie tych obiektów znaczne środki z własnego budżetu dokonując licznych konserwacji i remontów, jako zobowiązana na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o samorządzie gminnym do zaspokajania potrzeb społeczności lokalnej w zakresie [...]. Zdaniem Gminy O., wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować utratę tego mienia uniemożliwiając realizację tego obowiązku, a co najmniej utrudnić lub wstrzymać jego realizację na dłuższy okres czasu. To z kolei może rodzić uzasadnione roszczenia członków społeczności lokalnej. Nie sposób też ominąć skutku w postaci urządzenia księgi wieczystej i ujawnienia tam Gminy O. Fakt ten pozwalał na czerpanie korzyści finansowych z udostępniania własnego majątku innym podmiotom. Ewentualne zakwestionowanie podstawy posiadania tego majątku może rodzić roszczenia podmiotów i osób trzecich o zwrot tych korzyści, co spowoduje powstanie szkody na rzecz Gminy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego wyżej przepisu wynika, że konieczną przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania tych okoliczności spoczywa na skarżącym, tym niemniej ustalenie przesłanek z art. 61 § 3 jest również obowiązkiem Sądu (por. np. postanowienie NSA z dnia 20 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OZ 407/06, opubl. Legalis). Nie jest przy tym wymagane udowodnienie przesłanek wynikających z tego przepisu. Wystarczy uprawdopodobnienie wystąpienia niebezpieczeństwa, o którym mowa wyżej (por. postanowienie NSA z dnia 26 października 2005 r., sygn. akt I OZ 1080/05, niepublikowane). W ocenie Sądu, analiza okoliczności przedstawionych we wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy nie potwierdza istnienia podstaw do wstrzymania wykonania decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2009 r., nr [...]. Gmina O. nie wykazała bowiem, aby spadkobiercy M. R. i E. R. - dawnych właścicieli mienia obejmującego m.in. działkę nr [...] podejmowali realne i bezpośrednie kroki świadczące o niebezpieczeństwie wyrządzenia Gminie O. znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstaw do wstrzymania nie dawały też ogólnikowe argumenty wnioskodawcy dotyczące utraty korzyści majątkowych czerpanych z udostępniania innym podmiotom obiektów [...], czy roszczeń osób trzecich o zwrot korzyści. Twierdzenia Gminy O. w tym zakresie nie zostały bowiem skonkretyzowane na tyle, aby można je było ocenić, z punktu widzenia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Danych na potwierdzenie tej argumentacji nie dostarczają też akta sprawy. Same więc obawy Gminy o przyszłe losy przedmiotowego mienia nie mogły stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku. Jeżeli zaś chodzi o wskazany we wniosku fakt poczynienia przez Gminę nakładów na utrzymanie obiektów sportowych, to Sąd zauważa, że nakłady – co do zasady - mogą być rozliczone dobrowolnie pomiędzy stronami lub w sytuacji spornej, w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji postanowienia.