I SA/Wa 1905/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska (spr.) WSA Iwona Kosińska Protokolant Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi Prezydenta W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego postanawia: odrzucić skargę. Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 kpa, po rozpatrzeniu zażalenia E.R., H.P., J.P. i I.P., postanowieniem z [...] października 2008 r., nr [...] uchylił postanowienie Prezydenta Miasta W. z dnia [...] września 2008 r., nr [...] zawieszające z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako działki ewidencyjne nr [...] o powierzchni [...] m2 z obrębu [...], nr [...] o powierzchni [...] m2 z obrębu [...] zajęte pod ulicę [...] w W., działki ewidencyjne nr [...] o powierzchni [...] m2 z obrębu [...] oraz nr [...] o powierzchni [...] m2 z obrębu [...] zajęte pod ulicę [...] w W.. Na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Prezydent W. wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej wnosząc o jego uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi zaznaczył, że wydając decyzję o odszkodowaniu za grunty zajęte pod drogi Prezydent W. musi mieć zabezpieczone środki na wypłatę odszkodowania. W przypadku bowiem uprawomocnienia się decyzji brak środków finansowych powoduje jej niewykonalność w terminie określonym ustawą. Skarżący podkreślił, że powodem zawieszenia postępowania był brak wyżej wskazanych środków, co stanowi również zagadnienie wstępne od którego zależy wydanie decyzji o odszkodowaniu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że organ, który wydał postanowienie w pierwszej instancji, w tym przypadku Prezydent Miasta W., nie ma legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Należy wskazać, że po wniesieniu skargi Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwaną ,,p.p.s.a". Przesłanką tą jest m.in. niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (§ 1 pkt 6). W odniesieniu do tej przesłanki Sąd bada, czy skargę wniósł podmiot określony w art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym artykułem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brał udział w postępowaniu administracyjnym oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Biorąc pod uwagę powyższe przepisy należy stwierdzić, że skarga jest niedopuszczalna. Skargę wniósł bowiem organ administracji publicznej, a nie podmiot, określony w art. 50 § 1 p.p.s.a. Również inne ustawy nie przyznają temu organowi prawa do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.). W ocenie Sądu, jeżeli Prezydent W. wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej wszczął postępowanie administracyjne w danej sprawie, to skarga przez niego wniesiona na incydentalne postanowienie organu odwoławczego – Wojewody [...] - jest niedopuszczalna. Odmienna ocena prawna stanowiłaby o bezskuteczności postanowienia wydanego w toku instancji administracyjnej. Przedmiotem skargi jest w tym wypadku postanowienie Wojewody [...] uchylające postanowienie Prezydenta W., wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, o zawieszeniu postępowaniu w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę. Uchylenie przez organ odwoławczy postanowienia organu I instancji zamyka temu organowi drogę do skutecznego wniesienia skargi sądowoadministracyjnej. W orzecznictwie wskazuje się, iż skarżącym nie może być organ, który w sprawie został powołany do wydania aktu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 67/09. Organ administracji publicznej wydający decyzję (postanowienie) w sprawie administracyjnej nie działa jako nosiciel interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. i art. 50 § 1 p.p.s.a., lecz jako podmiot władzy publicznej wykonujący ustawowo przyznane mu kompetencje. Prezydent W. w zakresie, w jakim wydaje decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej, działa w granicach własnych przyznanych mu ustawowo kompetencji. Skoro przepisy art. 4 pkt 9 lit. b¹) ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w związku z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) stanowią, że organem właściwym do orzekania w sprawach odszkodowań za nieruchomości zajęte pod drogi, a także do wypłacania odszkodowania na podstawie decyzji przyznającej to odszkodowanie, jest Prezydent W. wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, to nie można uznać, że organ ten może zajmować różną pozycję raz organu wydającego decyzję (bądź postanowienie), a następnie podmiotu inicjującego postępowanie sądowoadministracyjne. Jak wyżej zaznaczono, organ wydając akt administracyjny w pierwszej instancji nie działa jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy sprawa, lecz jako organ administracji publicznej rozpoznający sprawę, na mocy przyznanych mu kompetencji. W sytuacji gdy skargę wnosi podmiot nie mieszczący się w żadnej kategorii podmiotów, określonych w art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a., to przedmiot rozpoznania i rozstrzygnięcia sądu administracyjnego jest ograniczony tylko do tej oceny, z wyłączeniem merytorycznego rozpatrzenia zarzutów skargi. Mając na uwadze powyższe, należało skargę odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.