I SA/Wa 1907/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) Sędziowie WSA Joanna Skiba WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2018 r. sprawy ze skargi T. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia w formie usług opiekuńczych oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] września 2017 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania T. D. od decyzji Prezydenta W. z [...] kwietnia 2017 r., nr [...] przyznającej T. D. świadczenie w formie usług opiekuńczych, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że [...] kwietnia 2017 r. podczas wywiadu środowiskowego T. D. zwróciła się z prośbą o pomoc w formie usług opiekuńczych - gospodarczych na 2017 r., które byłyby kontynuacją udzielonego uprzednio świadczenia. Decyzją z [...] kwietnia 2017 r. Prezydent W. przyznał wnioskodawczyni świadczenie w formie usług opiekuńczych od [...] maja 2017 r. do [...] października 2017 r. w wymiarze [...] godzin dziennie, [...] razy w tygodniu i [...] godzin w miesiącu oraz ustalił odpłatność za przyznane świadczenie w wysokości 15% kosztu usługi, tj. [...] zł za godzinę. Zakres czynności usług opiekuńczych został zawarty w decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Prezydent wskazał, że przyznając pomoc usługową uwzględnił aktualną sytuację wnioskodawczyni. Odwołanie od decyzji Prezydenta W. wniosła T. D. Odwołanie uzupełnione zostało pismami z [...] czerwca i [...] lipca 2017 r. T. D. wskazała na swoją ciężką sytuację zdrowotną i finansową podnosząc, że nie jest w stanie ponieść kosztów udzielonej pomocy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpoznając sprawę wskazało, że aczkolwiek organ I instancji wadliwie przywołał art. 96 ust. 1 i 2, art. 104 ust. 4, zamiast art. 50 ust. 1 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, jednakże nie stanowi to przesłanki do uznania, że nastąpiło naruszenie prawa w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że organy administracji mogły wydać zaskarżone decyzje, mając do tego podstawę w innym przepisie tej samej ustawy (por. wyrok NSA z 8 lutego 1983 r., sygn. akt I SA 1294/82, ONSA 1983, nr 1, poz. 5). W ocenie Kolegium postępowanie wyjaśniające w sprawie przyznania wnioskodawczyni świadczenia w formie usług opiekuńczych - pomoc w zakresie zaspokojenia codziennych potrzeb życiowych - gospodarczych przeprowadzone zostało zgodnie z zasadami określonymi w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Wyjaśnione zostały wszystkie istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia okoliczności, a ich ocena dokonana została na podstawie wyczerpująco zebranego materiału dowodowego, przez właściwy organ w granicach jego ustawowego upoważnienia. Kwestionowana decyzja Prezydenta W. odpowiada także przepisom prawa materialnego. Kolegium wyjaśniło, że z całokształtu okoliczności sprawy oraz z uzasadnienia rozstrzygnięcia wynika, że Prezydent W. działał w trybie art. 50 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 930 ze zm.). Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy osobie samotnej, która z powodu wieku, choroby lub innych przyczyn wymaga pomocy innych osób, a jest jej pozbawiona, przysługuje pomoc w formie usług opiekuńczych lub specjalistycznych usług opiekuńczych. Usługi opiekuńcze lub specjalistyczne usługi opiekuńcze mogą być przyznane również osobie, która wymaga pomocy innych osób, a rodzina, a także wspólnie niezamieszkujący małżonek, wstępni, zstępni nie mogą takiej pomocy zapewnić. Usługi opiekuńcze obejmują pomoc w zaspokajaniu codziennych potrzeb życiowych, opiekę higieniczną, zaleconą przez lekarza pielęgnację oraz w miarę możliwości, zapewnienie kontaktów z otoczeniem (art. 50 ust. 2 i ust. 3 ustawy). Kolegium wskazało, że ośrodek pomocy społecznej, przyznając usługi opiekuńcze, ustala ich zakres, okres i miejsce świadczenia (art. 50 ust. 5). Rada gminy określa, w drodze uchwały, szczegółowe warunki przyznawania i odpłatności za usługi opiekuńcze i specjalistyczne usługi opiekuńcze, z wyłączeniem specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi oraz szczegółowe warunki częściowego lub całkowitego zwolnienia od opłat, jak również tryb ich pobierania (art. ust. 6). Na tej podstawie Rada W. podjęła uchwałę nr [...] z [...] września 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania i odpłatności za usługi opiekuńcze oraz zasad zwrotu wydatków za świadczenia z pomocy społecznej realizowane przez W. w zakresie zadań własnych gminy. Zdaniem organu T. D., ze względu na swój stan zdrowia, spełnia przesłanki uprawniające do otrzymania pomocy w formie usług opiekuńczych. Wnioskodawczyni pozbawiona jest pomocy innych osób, co uzasadnia przyznanie jej pomocy, o której mowa w art. 50 ust. 1 ustawy. Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z § 2 ust. 2 załącznika nr 1 do ww. uchwały, w decyzji przyznającej usługi określa się rodzaj, zakres usług, wymiar dzienny świadczonych usług, okres przez który mają być świadczone, wysokość oraz tryb pobierania opłat. Z kolei zgodnie z § 3 tego załącznika, odpłatność za usługi opiekuńcze świadczone poza domami dziennego pobytu i innymi ośrodkami wsparcia prowadzonymi przez ośrodki pomocy społecznej ustala się w zależności od posiadanego dochodu, zgodnie z tabelą zamieszczoną w § 3 pkt 1 załącznika nr 1 do uchwały. Zgodnie z tą tabelą wysokość odpłatności w przypadku osoby samotnej, której miesięczny dochód w relacji do kryterium dochodowego osoby określonego w art. 8 ust. 1 ustawy (w%) mieści się między 201% a 250% tego kryterium - wynosi 20% wartości usługi. Stosownie do § 4 ust. 1 załącznika nr 1 do uchwały, opłaty za usługi ustala się miesięcznie na podstawie ceny - stawki za jedną godzinę usług danego rodzaju, zgodnie z tabelami określonymi w § 3. Kolegium wskazało, że dochód T. D. wynoszący [...] zł (emerytura - [...] zł oraz zasiłek pielęgnacyjny - [...] zł) bezspornie przekracza kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej, określone w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy, które wynosi [...] zł. Dochód odwołującej się stanowi zatem 240 % kryterium dochodowego dla osoby samotnie gospodarującej, a więc mieści się między 201% a 250% tego kryterium określonego w tabeli zamieszczonej w § 3 pkt 1 załącznika nr 1 do uchwały. Dodatkowo, mając na względzie brzmienie § 5 ust. 1 załącznika nr 1 do uchwały, a w szczególności uzasadnioną sytuację życiową wnioskodawczyni, odpłatność za usługi obniżono z 20% do 15% . Uwzględniając obowiązujący koszt 1 godziny usług, tj. [...] zł, ustalono dla T. D. koszt każdej godziny usługi na kwotę [...] zł. Jednocześnie łączna kwota należności za dany miesiąc uzależniona jest od liczby godzin świadczonych usług w miesiącu. Kolegium wskazało, że uchwała Rady W. z 16 września 2004 r. określająca szczegółowe warunki przyznawania i odpłatności za usługi opiekuńcze oraz zasady zwrotu wydatków za świadczenia z pomocy społecznej realizowane przez W. w zakresie zadań własnych gminy jest aktem prawa miejscowego. Organy administracji są w orzekaniu bezwzględnie związane normami wynikającymi z treści obowiązujących aktów prawa miejscowego. Oznacza to, że dopóki uchwała ta funkcjonuje w obrocie prawnym, to organ zobowiązany jest stosować jej postanowienia. Kolegium, powołując orzecznictwo wskazało, że art. 50 ustawy o pomocy społecznej stwarza możliwość, nie zaś obowiązek przyznania pomocy w formie usług opiekuńczych. Istota pomocy, o jakiej mowa w tym przepisie, sprowadza się do przyznania świadczenia w sytuacji, której można przypisać charakter nadzwyczajny, szczególnie uzasadniony (osoba samotna, która z powodu wieku, choroby lub innych przyczyn wymaga pomocy innych osób, a jest jej pozbawiona). Przyznanie pomocy w sytuacji bardzo ograniczonych środków finansowych i dużej liczby wnioskodawców oraz osób oczekujących na wsparcie, wymaga wyjątkowych okoliczności, zaś ustalenie jej wymiaru wymaga uwzględnienia także uzasadnionych potrzeb innych osób ubiegających się o pomoc w formie usług opiekuńczych lub specjalistycznych usług opiekuńczych. Dlatego w każdej ze spraw organ pomocy społecznej rozważa sytuację życiową osoby ubiegającej się o pomoc, jej stan zdrowia i na tej podstawie ustala zakres niezbędnych dla niej usług opiekuńczych, biorąc pod uwagę możliwości świadczenia ww. pomocy przez ośrodek pomocy społecznej oraz potrzeby innych osób znajdujących się w sytuacji, o której mowa w art. 50 ust. 1 ustawy (por. wyrok NSA z 10 I 2012 r., sygn. akt I OSK 1344/11, Lex nr 110745) Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z założeniami pomocy społecznej wyrażonymi w art. 2, art. 3, art. 4 i art. 7 ustawy z 12 marca 2004 r. pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Stosownie do treści art. 7 pkt 5 tej ustawy, pomocy społecznej udziela się osobom z powodu niepełnosprawności. Natomiast rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Potrzeby zaś osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, o ile odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach instytucji pomocy społecznej. Ocena warunków i możliwości udzielenia określonego rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń, stosownie do okoliczności konkretnej sprawy, należy do organu administracji, któremu w tym zakresie pozostawiono określony zakres swobody. Pomoc społeczna nie jest w stanie zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób o nią się ubiegających, jak również udzielać wszelkich świadczeń w oczekiwanych i wnioskowanych przez te osoby rozmiarach. Uznaniowy charakter decyzji w przedmiocie przyznania pomocy w formie usług opiekuńczych powoduje, że nawet w przypadku spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek organ pomocy społecznej może przyznać ją w wymiarze i zakresie, który uzna za niezbędny. Kolegium podkreśliło, że decyzje w sprawie usług opiekuńczych mają charakter uznaniowy zarówno w zakresie przyznania świadczenia, jak też w części odnoszącej się do okresu i miejsca świadczenia. Wyznacznikami ustalenia zakresu przyznania usługi są z jednej strony - rozmiar potrzeb wnioskodawcy, a z drugiej strony - możliwości finansowe organów pomocy społecznej. Ponadto uprawnienia wynikające z przepisów ustawy o pomocy społecznej mają charakter jedynie subsydiarny, co oznacza, że uzupełniają środki, możliwości i uprawnienia własne osoby objętej systemem świadczeń z pomocy społecznej. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] września 2017 r. skargę złożyła T. D.. Wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Zarzuciła brak rozpatrzenia wszystkich zarzutów odwołania. Podniosła, że decyzja Prezydenta była niezgodna z jej oczekiwaniami i powodowała dalsze zubożenie i stanowiła dla skarżącej nadmierne obciążenie, niwecząc skutki udzielonej pomocy. Wskazała, że nie posiada środków finansowych, które mogłaby przeznaczyć na pokrycie kosztów usługi. Wyjaśniła, że nie kwestionowała prawidłowości decyzji lecz kwestionowała rozstrzygnięcie w zakresie odpłatności za usługi opiekuńcze. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik z urzędu skarżącej w piśmie z [...] stycznia 2018 r., precyzując i uzupełniając skargę zarzucił: naruszenie przez organ II instancji przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta w zakresie, w jakim organ ustalił brak podstaw do zwolnienia skarżącej z ponoszenia odpłatności za przyznane usługi opiekuńcze, w sytuacji gdy decyzja ta była obarczona naruszeniem przepisów postępowania, - art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. art. 80 kpa poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszystkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym nierozważanie podnoszonych przez skarżącą w pismach z [...] czerwca 2017 r. oraz z [...] lipca 2017 r. argumentów w zakresie wysokości ponoszonych przez nią wydatków, - art. 136 § 1 kpa poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu z załączonych do pisma skarżącej z [...] czerwca 2017 r. faktur VAT nr [...],[...] wystawionych przez C. Sp. z o.o. oraz faktury nr [...] wystawionej przez Usługi Transportowe M. W., - art. 8 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji z uwagi na przytoczenie de facto treści szeregu przepisów, a w konsekwencji zawarcie w nim zbyt ogólnych twierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwowych oraz uniemożliwia kontrolę zaskarżonej decyzji oraz brak odniesienia się do argumentów podniesionych w odwołaniu. Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w zaskarżonym zakresie, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w zakresie, w jakim organ I instancji ustalił brak podstaw do zwolnienia skarżącej z ponoszenia odpłatności za przyznane usługi opiekuńcze. W załączeniu przedłożył do akt sprawy faktury VAT nr [...],[...] wystawione przez C. Sp. z o.o. oraz faktury nr [...] wystawionej przez Usługi Transportowe M. W., wnosząc o przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów na okoliczność wydania decyzji z pominięciem zasady rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz faktycznie poniesionych kosztów przez skarżącą w kwietniu 2017 r. Wyjaśnił, że skarżąca nie kwestionuje w całości wydanych przez organy obu instancji decyzji, lecz w zakresie w jakim organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. ustalającą brak podstaw do zwolnienia skarżącej z ponoszenia odpłatności przyznanych usług opiekuńczych. W piśmie procesowym z [...] kwietnia 2018 r. pełnomocnik wniósł o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z: - pisma skarżącej z [...] sierpnia 2016 r. skierowanego do Ośrodka Pomocy Społecznej [...] (OPS) na okoliczność złożenia wniosku o zaniechanie pobierania opłat za usługi opiekuńcze, który następnie uwzględniono, jak i że przesłane przez skarżącą drogą mailową do OPS z [...] kwietnia 2017 r. zatytułowane "Odwołanie", a skierowane do Dyrektora OPS nie było wystosowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego lecz do Dyrektora OPS z prośbą o zmianę decyzji w zakresie odstąpienia od opłaty za usługi opiekuńcze, - odpowiedzi Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na skargę z [...] października 2017 r., nr [...] w sprawie wywołanej skargą B. D., na okoliczność niedokonania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. pogłębionej analizy sprawy, a co za tym idzie nierozważenie argumentów przedstawionych przez skarżącą, co w konsekwencji spowodowało utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...]. Na rozprawie w dniu 9 maja 2018 r. skarżąca wyjaśniła, że wnioski dowodowe zawarte w piśmie jej pełnomocnika z [...] kwietnia 2018 r. dotyczą innych postępowań administracyjnych, których stronami była skarżąca i jej brat. Sąd postanowił nie uwzględnić wniosków dowodowych zawartych w tym piśmie, gdyż nie dotyczą niniejszego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Osobie samotnej, która z powodu wieku, choroby lub innych przyczyn wymaga pomocy innych osób, a jest jej pozbawiona, przysługuje pomoc w formie usług opiekuńczych (art. 50 ust. 1 ustawy). Usługi opiekuńcze mogą być przyznane również osobie, która wymaga pomocy innych osób, a rodzina, a także wspólnie niezamieszkujący małżonek, wstępni, zstępni nie mogą takiej pomocy zapewnić (art. 50 ust. 2 ustawy). Usługi opiekuńcze obejmują pomoc w zaspokajaniu codziennych potrzeb życiowych, opiekę higieniczną, zaleconą przez lekarza pielęgnację oraz, w miarę możliwości, zapewnienie kontaktów z otoczeniem (art. 50 ust. 3 ustawy). Zgodnie z ustawą usługi opiekuńcze stanowią zróżnicowaną grupę świadczeń niepieniężnych. Ich różnorodność związana jest przede wszystkim z koniecznością dostosowania do indywidualnych potrzeb świadczeniobiorcy. W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, że skarżąca spełnia kryteria przyznania usług opiekuńczych i usługi te zostały jej przyznane. Spełnienie przesłanek przyznania tej formy pomocy, obliguje organ do wydania decyzji przyznającej wnioskodawcy usługi opiekuńcze. Co jednak istotne, jeżeli chodzi o sam zakres, rodzaj i czasowy wymiar usług opiekuńczych, a także ich odpłatność całkowitą czy też częściową, to rozstrzygnięcie ze swej istoty opiera się na uznaniu organu, który z jednej strony musi uwzględnić indywidualną sytuację wnioskodawcy, a z drugiej strony - również możliwości ośrodka. Osoby ubiegające się o przyznanie im świadczenia z pomocy społecznej muszą zatem liczyć się z tym, że nie każdy ich wniosek zostanie automatycznie, w pełnym zakresie uwzględniony przez organ, bowiem rodzaj, forma i rozmiar świadczenia muszą być odpowiednie nie tylko do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, ale również do możliwości danego organu udzielającego pomocy. Reasumując, sam fakt spełniania kryteriów z art. 50 ustawy nie oznacza, że stronie musi być przyznane świadczenie w takim rozmiarze, formie i na warunkach o jakie wnioskuje. Skarżącej przyznano za częściową odpłatnością - w wysokości 15% kosztu usługi, tj. [...] zł za godzinę - usługi opiekuńcze w okresie od [...] maja 2017 r. do [...] października 2017 r. w wymiarze [...] godzin dziennie [...] razy w tygodniu i [...] godzin w miesiącu. Skarżąca nie kwestionuje zakresu usług, zarzucając jedynie obciążenie jej częściową odpłatnością za te usługi, które stanowią miesięcznie kwotę ok. [...] zł. Jak wynika z akt sprawy i uzasadniania organów, w tym organu I instancji, skarżąca uzyskuje miesięczny dochód w kwocie [...] zł., na który składa się emerytura w kwocie [...] zł i zasiłek pielęgnacyjny - [...] zł. Skarżąca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, mieszka z bratem, ponosi połowę kosztów związanych z utrzymaniem mieszkania. Podczas wywiadu środowiskowego skarżąca wskazała, że opłata z tytułu czynszu wynosi [...] zł i tyle samo za energię elektryczną (co dwa miesiące). Organ ustalił, że udział skarżącej w tych stałych opłatach wynosi [...] zł, czego skarżąca nie kwestionowała. Organ I instancji odniósł się do przedstawionych przez skarżącą rachunków za zakup leków słusznie wywodząc, że znaczną część z nich stanowią suplementy diety. Analiza załączonych w toku postępowania przed tym organem faktur potwierdza stanowisko organu. Otóż na fakturach znajdują się takie preparaty, jak [...], nalewka [...], olej [...], [...], [...] (preparaty firmy Herbapol) , preparat na biegunkę ([...]), [...]. Są to leki i suplementy, które można nabyć bez recepty. Skarżąca nie przedstawiła zaświadczenia lekarskiego, z którego wynikałoby, że powinna zażywać stale leki wymienione na fakturach. Słusznie organ nie uznał ich jako stałych i koniecznych wydatków. Co do zarzutu zawartego w piśmie pełnomocnika skarżącej dotyczącego nie odniesienia się przez Kolegium do treści pism skarżącej z [...] czerwca 2017 r. i z [...] lipca 2017 r. oraz faktur nr [...]wystawionych przez C. Sp. z oo i faktury nr [...] wystawionej przez Usługi Transportowe M. W., wskazać należy, że organ odwoławczy powołał treść wyżej wskazanych pism, chociaż nie odniósł się do nich szczegółowo. Jednakże to uchybienie nie ma wpływu na wynik sprawy. Otóż swoje stałe wydatki i potrzeby skarżąca przedstawiła podczas wywiadu środowiskowego. W wyżej powołanych pismach wskazała na wydatki, które wcześniej określiła w wywiadzie, w tym czynsz, transport, zakup leków, opłaty za telefon, do których organy się odniosły, a w szczególności organ I instancji. Z kolei wskazany w piśmie, pobrany kredyt [...] w kwocie [...] zł i opłata polisy [...] - za trzy miesiące po [...] zł, jako nie będące stałymi i bieżącymi wydatkami, nie mogą mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Natomiast przedstawione faktury, podobnie jak wcześniejsze, złożone przed organem I instancji dotyczyły w głównej mierze leków nabywanych bez recepty lub suplementów diety: [...] (lek reumatyczny i przeciwbólowy), [...] – preparat wapniowy, [...]- dietetyczny środek spożywczy. Skarżąca nie wykazała potrzeby zażywania tych preparatów stosownym zaświadczeniem lekarskim. Organy w zakresie koniecznym do rozpoznania sprawy przeprowadziły postępowanie dowodowe, a zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Wobec czego niezasadne są zarzuty skargi odnośnie naruszenia przepisów postępowania. Okoliczność, że skarżąca w poprzednich okresach była zwalniana z odpłatności za usługi opiekuńcze nie oznacza, że w każdym przypadku organ będzie uwzględniał w całości jej wniosek. Zważyć trzeba, że skarżąca jest objęta innymi formami pomocy. Wielokrotnie otrzymywała zasiłki celowe. Tylko w kwietniu 2018 r. organ przyznał jej zasiłki celowe zwrotne na leki, opłatę energii, zakup żywności, obuwia, zakup środków czystości, środków sanitarno-higienicznych -z obowiązkiem zwrotu 60 % wysokości przyznanych świadczeń. Oznacza to, że skarżąca nie jest pozostawiona bez pomocy oraz, że w miarę możliwości jej potrzeby są zaspakajane przez organ pomocowy. Jednakże trzeba mieć na względzie, że pomoc społeczna nie jest w stanie zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób o nią się ubiegających, jak również udzielać wszelkich świadczeń w oczekiwanych i wnioskowanych przez te osoby rozmiarach i zawsze bezpłatnie. Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności Sąd orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 151 ppsa.