I SA/Wa 1922/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Pirogowicz, sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.), asesor WSA Anna Milicka-Stojek, Protokolant starszy referent Agata Szczepanik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2024 r. sprawy ze skarg Miasta [...], Z. N. i M.T. oraz R. M., T. L., K. P., A. P. i E. G. na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia 9 lipca 2019 r. nr KR III R 18/18 w przedmiocie uchylenia decyzji oddala skargi. Decyzją z 9 lipca 2019 r., nr KR III R 18/18, Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich (dalej również jako "Komisja"), działając na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4a i pkt 4b ustawy z 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości [...], w pkt 1 uchyliła w całości decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z [...] marca 2012 r., nr [...] (dalej również jako "decyzja reprywatyzacyjna" lub "decyzja z [...] marca 2012 r.") i przekazała Prezydentowi m.st. Warszawy sprawę do ponownego rozpatrzenia, a w pkt 2 uchyliła w całości decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z [...] lutego 2016 r., nr [...] (dalej również jako "decyzja reprywatyzacyjna" lub "decyzja z [...] lutego 2016 r.") i przekazała Prezydentowi m.st. Warszawy sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym; Dla nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] prowadzona była dawniej księga hipoteczna pod nazwą "Nieruchomość w mieście [...] w [...] pod nr [...]" Na podstawie wniosku z 11 grudnia 1947 r. wyodrębnione zostały z niej dwie nieruchomości położone przy ul. [...] [...], oznaczone odpowiednio nr KW [...] (dla części nieruchomości o pow. 1739,79 m2) i nr KW [...] (dla części nieruchomości o pow. 1903,48 m2). Następnie nieruchomość przy ul. [...] została podzielona na nieruchomości składające się z działki ewidencyjnej nr [...] o pow. 759 m2, obręb [...], dla której Sąd Rejonowy dla [...] w [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...] oraz działki ewidencyjnej nr [...] o pow. 772 m2, obręb [...], dla której Sąd Rejonowy dla [...] w [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...] oraz część działki [...] o powierzchni 871 m2, obręb [...]. Nieruchomość [...] położona przy ul. [...] , ozn. "W mieście [...] przy ul. [...] pod nr hip. [...]" stanowiła własność K. K. hrabiego B. B. na mocy aktu zeznanego w dniu [...] sierpnia 1929 r. Na podstawie tytułu wykonawczego z [...] maja 1945 r Sąd [...] w [...] przywrócił K. B. posiadanie nieruchomości przy ulicy [...]. Przedmiotowa nieruchomość została objęta działaniem dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279, dalej jako "dekret", "dekret warszawski" lub "dekret z 26 października 1945 r."). Z zaświadczenia Sądu Okręgowego w [...] wynika, że na dzień 11 lutego 1948 r. właścicielami nieruchomości objętej Kw Nr [...], stanowiącej parcelę zabudowaną przy ul. [...], byli K. B., K. P. i E. G. (dzieci K. i Z.) jako współwłaściciele - każde do 1/3 części. Z zaświadczenia Sądu [...] wynika, że na dzień 7 sierpnia 1948 r. właścicielami nieruchomości objętej Kw Nr [...], stanowiącej parcelę zabudowaną przy ul. [...], byli K. B., K. P. i E. G. w częściach równych niepodzielnie. W aktach własnościowych brak jest wniosku dekretowego. Z treści wypisu z urzędowego rejestru wniosków dekretowych wynika, że wniosek dekretowy został złożony przez adwokata spadkobierców K. B., M. T., przy czym w wykazie nie wskazano daty złożenia wniosku dekretowego dotyczącego nieruchomości przy ul. [...]. Orzeczeniem administracyjnym z [...] października 1954 r. nr [...] Prezydium Rady Narodowej w [...], po rozpatrzeniu wniosku o przyznanie prawa własności czasowej, odmówiło K. B., K. P. i E. G. przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...]. Decyzją z [...] grudnia 1954 r. nr [...] Ministerstwo Gospodarki Komunalnej utrzymało powyższe orzeczenie w mocy. Decyzją z [...] sierpnia 1957 r. nr [...] Ministerstwo Gospodarki Komunalnej uchyliło swoją decyzję z [...] grudnia 1954 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Orzeczeniem z [...] września 1957 r. Prezydium Rady Narodowej w [...] Stołeczny Zarząd Gospodarki Mieszkaniowej uchyliło orzeczenie Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] października 1954 r. Orzeczeniem administracyjnym z [...] października 1967 r. nr [...] Prezydium Rady Narodowej w [...] odmówiło K. B., K. P. i E. G. ustanowienia użytkowania wieczystego (przyznania prawa własności czasowej) do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] (Kw [...] i Kw [...]). Decyzją z [...] stycznia 1968 r. nr [...] Ministerstwo Gospodarki Komunalnej utrzymało powyższe orzeczenie w mocy. Decyzją z [...] czerwca 2008 r. nr [...] Minister Infrastruktury, po rozpoznaniu wniosku H. i M. małżonków D. o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] października 1967 r. oraz decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] stycznia 1968 r., stwierdził, że powyższe orzeczenie z [...] października 1967 r. oraz decyzja z [...] stycznia 1968 r. w części dotyczącej nieruchomości wchodzącej w skład działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] wydane zostały z naruszeniem prawa, a w pozostałej części stwierdził ich nieważność. Decyzją z [...] marca 2012 r. nr [...] Prezydent m.st. Warszawy, po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez adw. T. pełnomocnika K. B. o przyznanie prawa własności czasowej, ustanowił na lat 99 prawo użytkowania wieczystego do udziału wynoszącego 0,7570 części gruntu o powierzchni wynoszącej 759 m2, oznaczonego jako działka ewidencyjna nr [...], w obrębie [...], uregulowanego w księdze wieczystej nr [...], położonego w [...] przy ul. [...] na rzecz: M. T. w udziale wynoszącym 0,22710 części, Z. N. w udziale wynoszącym 0,22710 części, T. L. w udziale wynoszącym 0,03785 części, K. M. w udziale wynoszącym 0,03785 części, J. H. w udziale wynoszącym 0,03785 części, R. P. w udziale wynoszącym 0,01262 części, K. P. w udziale wynoszącym 0,01262 części, A. P. w udziale wynoszącym 0,01261 części i E. S. w udziale wynoszącym 0,15140 części. Decyzją z [...] lutego 2016 r. nr [...] Prezydent m.st. Warszawy, po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez adw. [...] pełnomocnika K. B. o przyznanie prawa własności czasowej, ustanowił na lat 99 prawo użytkowania wieczystego zabudowanego gruntu o powierzchni wynoszącej 772 m2, oznaczonego jako działka ewidencyjna nr [...] w obrębie [...], uregulowanego w księdze wieczystej KW Nr [...], położonego w [...] przy ul. [...] na rzecz: M. T. w udziale wynoszącym 18/60 części, Z. N. w udziale wynoszącym 18/60 części, T. L. w udziale wynoszącym 3/60 części, K. M. w udziale wynoszącym 3/60 części, R. P. w udziale wynoszącym 1/60 części, K. P. w udziale wynoszącym 1/60 części, A. P. w udziale wynoszącym 4/60 części i E. S. w udziale wynoszącym 12/60 części. Umową z [...] grudnia 2015 r. Rep. [...] sporządzoną przed notariuszem M. W. prowadzącym Kancelarię Notarialną w [...], nieruchomość gruntową położoną przy ul. [...] stanowiącą działkę nr [...] oddano w użytkowanie wieczyste, w zakresie udziału wynoszącego 0,7570 części, beneficjentom decyzji z [...] marca 2012 r. Decyzją z [...] lipca 2019 r. Komisja uchyliła w całości powyższe decyzje Prezydenta m.st. Warszawy z [...] marca 2012 r. i [...] lutego 2016 r. i przekazała temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia. Jako podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia Komisja wskazała art. 29 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4a i pkt 4b ustawy z 9 marca 2017 roku o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (Dz. U. z 2018 r., poz. 2267, dalej jako "ustawa z 9 marca 2017 r."). W obszernym uzasadnieniu Komisja przedstawiła podjęte czynności i powołała przeprowadzone dowody. Opisała również następstwo prawne po byłych właścicielach nieruchomości [...], wskazała osoby mające przymiot stron postępowania oraz odniosła się do zgłaszanych przez strony wniosków dowodowych. Zdaniem Komisji, obie decyzje reprywatyzacyjne zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W toku postępowania prowadzonego z wniosku dekretowego Prezydent w sposób dowolny oraz nieznajdujący potwierdzenia w materiale dowodowym uznał, że wniosek dekretowy dotyczący nieruchomości przy ul. [...] został złożony w przewidzianym prawem terminie. Rozpoznanie wniosku dekretowego i następnie wydanie decyzji o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego na rzecz następców prawnych pierwotnych właścicieli nieruchomości nastąpiło bez stosownej analizy znajdującej odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji oraz z pominięciem faktów o podstawowym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy. Komisja zaznaczyła, że Prezydent nie przedstawił, w sposób zgodny z zasadami prawa administracyjnego, motywów swojego rozstrzygnięcia, zaś ustalenia faktyczne organu nie spełniają wymogów określonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. W aktach postępowania dekretowego brak jest wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości położonej przy ul. [...]. Komisja wskazała, że brak wniosku dekretowego nie przesądza o tym, że wniosek taki nie został złożony. Niemniej jednak okoliczność ta oznacza, że na Prezydencie spoczywał dodatkowy ciężar polegający na ustaleniu gdzie wniosek dekretowy może się znajdować, a w przypadku braku rezultatów w tym zakresie, na wywiedzeniu tej okoliczności z dowodów pośrednich. W ocenie Komisji, analiza sposobu prowadzenia postępowania oraz treści decyzji reprywatyzacyjnych dowodzi, że żadna z powyższych czynności nie została dokonana. W treści uzasadnienia decyzji z [...] marca 2012 r. i [...] lutego 2016 r. Prezydent ograniczył się do stwierdzenia, że pełnomocnik spadkobierców K. B. (adw. T.) złożył wniosek dekretowy w trybie art. 7 ust. 1 dekretu i uiścił opłatę manipulacyjną w wysokości [...]zł. Na potwierdzenie faktu złożenia wniosku organ powołał trzy pisma: pismo Wydziału Geodezji, Kartografii, Katastru i Gospodarki Gruntami Urzędu Wojewódzkiego z [...] lipca 1998 r. (nr [...]), pismo Dzielnicowego Zarządu Gospodarki Mieszkaniowej [...] z [...] sierpnia 1961 r. (nr [...]) oraz pismo Wydziału Skarbu Państwa i Przekształceń Własnościowych Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w [...] z [...] marca 2004 r. (nr [...]). W treści uzasadnień decyzji reprywatyzacyjnych brak jest jakichkolwiek rozważań na temat terminowości złożenia wniosku. Ponadto, zgromadzony materiał dowodowy nasuwa szereg wątpliwości dotyczących tego czy i ewentualnie kiedy złożono wniosek o ustanowienie prawa własności czasowej do nieruchomości przy ul. [...]. Jest to natomiast kwestia o podstawowym znaczeniu w postępowaniu dekretowym. Zachowanie terminu do złożenia wniosku dekretowego stanowi jedną z przesłanek materialnych, których kumulatywne spełnienie warunkuje uwzględnienie wniosku. Komisja podkreśliła, że kwestia braku wniosku dekretowego dotyczącego nieruchomości przy ul. [...] oraz sąsiadującej z nią nieruchomości przy ul. [...] była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z 17 lipca 2003 r. (sygn. akt I SA 3149/01) w sprawie dotyczącej nieruchomości przy ul. [...], NSA w Warszawie wskazał, że prowadząc postępowanie organ winien ustalić gdzie znajduje się wniosek złożony przez właścicieli nieruchomości położonej przy ul. [...] i załączyć go do akt, gdyż jedynie na tej podstawie można ocenić czy dotyczył on obu nieruchomości położonych przy ul. [...] , oznaczonych nr [...]. W ocenie Komisji, Prezydent zaniechał jednak podjęcia wszystkich możliwych czynności w celu ustalenia gdzie znajduje się wniosek dekretowy. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach miejskich wynika wprawdzie, że w składnicy dla Dzielnicy [...] przeprowadzono kwerendę akt własnościowych kilku nieruchomości [...], co do których w 1947 r. został złożony wniosek o przyznanie prawa własności czasowej. W wyniku kwerendy ustalono, że w okresie od 12 listopada 1947 r. do 30 grudnia 1947 r. wnioski rejestrowano pod pozycjami od [...] do [...]. Nie odnaleziono wśród nich wniosku złożonego przez pełnomocnika K. B., K. P. i E. G.. Zdaniem Komisji, biorąc pod uwagę sygnaturę sprawy wskazaną przez K. B. w piśmie z 29 lutego 1948 r., kwerenda powinna objąć szerszy zakres spraw, tj. od [...] do [...], a ponadto organ powinien zwrócić się do Archiwum Akt Nowych, jak też Archiwum Państwowego w [...] o sprawdzenie jednostek aktowych obejmujący rok 1947 oraz co najmniej połowę 1948 r. Z rejestru wniosków dekretowych wynika, że wniosek dekretowy dotyczący nieruchomości przy ul. [...] został złożony przez pełnomocnika spadkobierców K. B., adw. M. T.. Przy tym w wykazie nie wskazano daty złożenia wniosku dekretowego. W aktach własnościowych nie zachował się także dowód uiszczenia opłaty manipulacyjnej, co pozwoliłoby ustalić datę złożenia wniosku. Komisja zaznaczyła, że Prezydent m.st. Warszawy powołał się w treści uzasadnienia decyzji reprywatyzacyjnych na dowody pośrednie mające potwierdzać złożenie wniosku dekretowego w postaci pisma Wydziału Geodezji, Kartografii, Katastru i Gospodarki Gruntami Urzędu Wojewódzkiego z [...] lipca 1998 r., pisma Dzielnicowego Zarządu Gospodarki Mieszkaniowej [...] z [...] sierpnia 1961 r. oraz pisma Wydziału Skarbu Państwa i Przekształceń Własnościowych Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w [...] z [...] marca 2004 r. W ocenie Komisji, powoływanie się na dowody pośrednie było jednak przedwczesne z uwagi na możliwe do podjęcia dodatkowe działania zmierzające do ustalenia gdzie znajduje się wniosek dekretowy. Ponadto, z treści dokumentów, na które powołał się Prezydent nie wynika data złożenia wniosku dekretowego dotyczącego nieruchomości przy ul. [...]. Ponadto, wątpliwości Komisji wzbudziło uznanie przez Prezydenta, że objęcie przedmiotowego gruntu w posiadanie przez gminę nastąpiło [...] sierpnia 1948 r., tj. z dniem ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Nr [...] Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego [...], bez jakiegokolwiek odniesienia się do pierwszego ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Nr [...] Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego [...] z [...] maja 1947 r. o objęciu nieruchomości w posiadanie. Tymczasem mając na uwadze treść art. 4 dekretu w zw. z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Odbudowy z [...] kwietnia 1946 r. wydanego w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej w sprawie obejmowania gruntów w posiadanie przez gminę [...] (Dz. U. z 1946 r., Nr 16, poz. 112) oraz § 1 pkt 2 zarządzenia Ministra Odbudowy z [...] września 1946 r. wydanego w porozumieniu z Ministerstwem Administracji Publicznej w sprawie objęcia w posiadanie przez gminę niektórych gruntów w [...] (M.P. z 1946 r., Nr 96, poz. 179), zdaniem Komisji, objęcie w posiadanie gruntu przez gminę przy ulicy [...] mogło nastąpić w dniu [...] maja 1947 r., tj. z dniem ukazania się ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Nr [...] Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego [...] o objęciu nieruchomości w posiadanie. Termin do złożenia wniosku upłynąłby wówczas w dniu [...] listopada 1947 r. W treści ogłoszenia o przystąpieniu do obejmowania gruntów w posiadanie przez gminę, opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Nr [...] Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego [...] z [...] stycznia 1947 r. wskazano pod pozycją 26 dokładne oznaczenie gruntu ([...]), datę 21 kwietnia 1947 r., godz. 10 (jako termin oględzin nieruchomości), dokładne oznaczenie hipoteczne ([...]) oraz personalia właściciela (K. B.). Wątpliwości Komisji w zakresie wskazanej przez Prezydenta daty objęcia gruntu w posiadanie przez gminę wynikają również w dużej mierze z faktu, że w rejestrze wniosków dekretowych pod pozycją 18a wskazana jest [...], a następnie ujawniony jest numer dziennika i termin objęcia w posiadanie jako "[...]". Ponadto, w uzasadnieniu pierwszego orzeczenia administracyjnego w przedmiocie postępowania dekretowego z [...] października 1954 r. jako datę objęcia gruntu w posiadanie przez gminę wskazano maj 1947 r. Zastrzeżenia Komisji wzbudził również brak stosownych ustaleń organu dotyczących następstwa prawnego. W aktach sprawy brak jest bowiem prawomocnych odpisów postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku po dawnym hipotecznym właścicielu nieruchomości, K. B. B., jak również jego córkach: K. P. i E. G.. Komisja wskazała również, że obie decyzje reprywatyzacyjne zostały wydane z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej. Pprowadząc postępowanie dekretowe Prezydent naruszył przepisy postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 7 ust. 1 dekretu, gdyż nie ustalił przesłanki posiadania gruntu przez dotychczasowego właściciela lub następcę prawnego dawnego właściciela w chwili złożenia wniosku dekretowego. Zdaniem Komisji, wydając decyzje reprywatyzacyjne organ nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego. W szczególności uchybił obowiązkowi zgromadzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego potrzebnego do wydania decyzji reprywatyzacyjnych. W toku postępowania organ nie zbadał w ogóle wynikającej z art. 7 ust. 1 dekretu przesłanki w postaci posiadania gruntu. Jest to natomiast okoliczność mająca kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy z wniosku dekretowego. Pomimo że zgromadzenie materiału dowodowego w sposób właściwy pozwoliłoby na przesądzenie tej kwestii, Prezydent nie podjął żadnych czynności zmierzających do wyjaśnienia tej okoliczności. Powyższe skutkowało zaniechaniem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Komisja wskazała, że obie decyzje reprywatyzacyjne nie wywołały nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z 9 marca 2017 r. Co do działki nr [...] nie została zawarta umowa o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste. W odniesieniu zaś do drugiej z nieruchomości składającej się z działki ewidencyjnej nr [...] Komisja podniosła, że umowami darowizny z [...] lipca 2017 r. R. M. P. oraz K. B. P. darowały A. S. P. swój udział wynoszący po 1262/100000 części w użytkowaniu wieczystym działki oraz taki sam udział we własności budynku na tej działce. W związku z powyższym doszło do przeniesienia praw do nieruchomości, ale w drodze czynności prawnej nieodpłatnej, jaką jest umowa darowizny. W konsekwencji również co do tej działki nie zaistniały nieodwracalne skutki prawne, o których mowa w art. 2 pkt 4 ustawy z 9 marca 2017 r. Komisja podsumowała, że przy wydaniu decyzji reprywatyzacyjnych naruszono zasadę prawdy obiektywnej. Organ zaniechał bowiem prawidłowego zbadania czy i kiedy został złożony wniosek dekretowy oraz w jakiej dacie doszło do skutecznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez gminę. Nie poczynił również stosownych ustaleń odnośnie następstwa prawnego po dawnym hipotecznym właścicielu nieruchomości oraz po jego córkach. Ponadto, nie zbadał przesłanki posiadania nieruchomości przez jej właściciela lub jego następców prawnych. Powyższe naruszenia mają, zdaniem Komisji, bezpośredni wpływ na wynik sprawy. Decyzje reprywatyzacyjne wydano z naruszeniem prawa, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Z uwagi na powyższe, Komisja uznała za konieczne przekazanie sprawy organowi dekretowemu do ponownego rozpatrzenia i przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Komisja zaznaczyła, że rozpatrując sprawę ponownie z wniosku dekretowego złożonego przez adwokata spadkobierców dawnego właściciela nieruchomości K. B. o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego Prezydent powinien przeprowadzić odpowiednie postępowanie dowodowe, a poczynione ustalenia w stosowny sposób odzwierciedlić w treści wydanej decyzji. Po pierwsze, Prezydent powinien ustalić gdzie znajduje się wniosek dekretowy. W tym celu powinien przeprowadzić kwerendę w składnicy akt dla Dzielnicy [...] obejmującą szerszy zakres spraw niż wynika to z pisma z [...] stycznia 2018 r. ([...]), to jest od [...]do [...], jak również zwrócić się do innych instytucji, w tym Archiwum Akt Nowych oraz Archiwum Państwowego w [...] o sprawdzenie jednostek aktowych obejmujący rok 1947 oraz co najmniej połowę 1948 roku. Po drugie, Prezydent powinien zbadać, czy pierwsze ogłoszenie w Dzienniku Urzędowym Nr [...] Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego [...]skutkowało prawidłowym objęciem w posiadanie przez gminę gruntu [...] położonego przy [...]. W tym celu powinien przeprowadzić kwerendę w archiwum Urzędu Dzielnicy [...] bądź też zwrócić się do innych instytucji w celu odnalezienia dokumentów świadczących o skutecznym objęciu gruntu w posiadanie przez gminę, tj. informacji czy Zarząd Miejski [...] [...] posiadał dane o miejscu pobytu dotychczasowego właściciela gruntu lub osoby jego prawa reprezentującej, a jeśli powyższe dane posiadał, to czy istnieje dowód nadania zawiadomienia o przystąpieniu do obejmowania gruntu w posiadanie, protokołu przeprowadzenia oględzin nieruchomości przy ulicy [...], ewentualnie informacji, że Zarząd Miejski, pomimo starań, nie był w stanie ustalić miejsca pobytu dotychczasowego właściciela gruntu lub osoby jego prawa reprezentującej. Dopiero po dokonaniu powyższych ustaleń będzie możliwe stwierdzenie czy wniosek dekretowy został złożony w terminie. Po trzecie, Prezydent powinien przeprowadzić stosowne postępowanie dowodowe w celu prawidłowego zbadania następstwa prawnego, to jest dołączyć do akt odpisy prawomocnych postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku po K. B. B., K. P. i E. G., a następnie dokonać ich analizy. Po czwarte, organ powinien przeprowadzić odpowiednie postępowanie dowodowe w zakresie ustalenia czy zaistniała przesłanka determinująca pozytywne rozpoznanie wniosku dekretowego w postaci posiadania gruntu przez spadkobierców K. B.. Wątpliwości Komisji wzbudziła ponadto umowa sprzedaży z [...] czerwca 2011 r., na podstawie której M. T. i Z. N. nabyli od H. D., M. D. i M. Z. prawa i roszczenia do nieruchomości przy ul. [...] za cenę [...] zł. W ocenie Komisji jest to kwota, która z dużym prawdopodobieństwem nie odzwierciedla wartości nieruchomości. W związku z tym, w przypadku ustalenia, że wniosek o przyznanie prawa własności czasowej został złożony w terminie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu, Prezydent powinien również rozważyć podjęcie czynności zmierzających do ustalenia nieważności tej umowy w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym. Skargę na powyższą decyzję Komisji z [...] lipca 2019 r. wniosło Miasto [...], zaskarżając ją w zakresie obejmującym wskazane części uzasadnienia. Zaskarżonej decyzji Miasto zarzuciło naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4a i 4b ustawy z 9 marca 2017 r., poprzez zawarcie bezpodstawnych stwierdzeń w uzasadnieniu decyzji, tj. w tytule pkt. III.2. (str. 21) w całości; w pkt. III.2.1. (str. 21) w zakresie: "(...) w ramach postępowania administracyjnego prowadzonego z wniosku dekretowego Prezydent m.st Warszawy naruszył przepisy postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p. a. w związku z art. 7 ust. 1 dekretu (Dz. U. 2 79 oraz z 1985 r. poz. 99, dalej dekret), poprzez nieustalenie przesłanki posiadania gruntu przez dotychczasowego właściciela lub następcę prawnego dawnego właściciela w chwili złożenia wniosku dekretowego."; w pkt. III.2.3. (str. 23) w całości; w pkt. III.2.4. (str. 23-24) w zakresie: "Przepis art. 7 ust. 1 i 2 dekretu zawiera pozytywne przesłanki, które muszą wystąpić łącznie, aby wniosek dekretowy mógł rozstać rozpoznany na korzyść dotychczasowego właściciela, następców prawnych właściciela lub osób prawa jego reprezentujących. Są nimi: posiadanie gruntu w dacie złożenia wniosku, złożenie wniosku w przepisanym sześciomiesięcznym terminie oraz korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela dające się pogodzić z przeznaczeniem tego gruntu według planu zabudowania (zagospodarowania przestrzennego) (por. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2002 r., sygn. akt ISA 1482/00, Legalis nr 80488; wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2016 r., sygn. akt Kp 3/15, MP 2016, poz. 794, [...], OTK Seria A 2016, poz. 66; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2010 r., sygn. akt. ISA/Wa 1942/09, publ: [...])." oraz "Zgodnie ze stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego, wyrażonym w wyroku z 19 lipca 2016 r., sygn. akt Kp 3/15 określając wynikające z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu warszawskiego przesłanki roszczenia o ustanowienie prawa rzeczowego, nie można pominąć żadnego z elementów treści tych przepisów. Art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego, jako uprawnionych wskazuje wprawdzie dotychczasowego właściciela gruntu i jego prawnego następcę, jednocześnie jednak możliwość zgłoszenia przez nich wniosku o przyznanie prawa rzeczowego wyraźnie uzależnia od posiadania gruntu; verba legis: "Dotychczasowy właściciel gruntu, prawni następcy właściciela, będący w posiadaniu gruntu". Przepis uprawnia do złożenia wniosku także osoby ich prawa reprezentujące, w tym wypadku nie stawiając wymogu posiadania nieruchomości. Z porównania określenia obu kategorii uprawnionych wynika, że druga kategoria uprawnionych do zgłoszenia wniosku obejmuje przedstawicieli ustawowych i pełnomocników (uprawnieni formalnie) właścicieli i ich następców prawnych (uprawnieni materialnie), którzy - dla skuteczności wniosku - musieli być posiadaczami gruntu. Nadto Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że o pozycji wnioskodawcy decydowała treść art. 7 ust. 2 dekretu, z którego można wyczytać obowiązek gminy uwzględnienia wniosku, jeśli zachodzi wskazana w przepisie przesłanka pozytywna (posiadanie gruntu) i nie zachodzi przesłanka negatywna (sprzeczność z planem zabudowy), (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2016 r., sygn. akt Kp 3/15, MP 2016, poz. 794, [...] OTK Seria A 2016, poz. 66). "; w pkt. III.2.5. (str. 24-26) w całości; w pkt III.2.6. (str. 26-27) w całości; w pkt. III.2.8. (str. 28) w całości; w pkt. III.2.9. (str. 28-30) w całości: w pkt. III.2.10. (str. 30) w całości: w pkt. III.4.2. (str. 33) w zakresie: "(...) decyzja z dnia z dnia [...] marca 2012 roku, nr [...] oraz decyzja z dnia [...] lutego 2016 roku, nr [...] zostały wydane pomimo nieustalenia przez Prezydenta m.st. Warszawy posiadania przez dotychczasowych właścicieli lub ich następców prawnych."; w pkt III.6. (str. 36) w zakresie: "Prezydent. m.st. Warszawy powinien przeprowadzić odpowiednie postępowanie dowodowe w zakresie ustalenia, czy zaistniała przesłanka determinująca pozytywne rozpoznanie wniosku dekretowego w postaci posiadania gruntu przez Spadkobierców K. B. " podczas gdy: (a) spełnienie przesłanki posiadania nieruchomości [...] przez dotychczasowego właściciela nieruchomości [...] nie stanowi warunku sine qua non przyznania prawa użytkowania wieczystego jak to bezzasadnie przyjęła Komisja, wobec czego nie można zarzucić Prezydentowi m.st. Warszawy, że nie zbadał okoliczności istotnej dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy w postaci spełnienia przesłanki posiadania gruntu przez dotychczasowego właściciela nieruchomości na chwilę złożenia wniosku dekretowego; (b) prawidłowa wykładnia art. 7 ust. 1 dekretu, zgodna z jednolitą linią orzeczniczą prezentowaną od początku obowiązywania dekretu do dnia dzisiejszego przez organy dekretowe i sądy administracyjne, znajdująca także potwierdzenie w doktrynie prawa, wskazuje, że przesłanka posiadania nieruchomości nie dotyczyła byłych właścicieli nieruchomości (stąd nie była badana przy rozstrzyganiu wniosków dekretowych składanych przez właścicieli); (c) jedynym kryterium oceny zasadności wniosków było spełnienie przesłanki zgodności korzystania z gruntu z jego przeznaczeniem w planie zabudowy (zagospodarowania przestrzennego), określonej w art. 7 ust. 2 dekretu; (d) Prezydent m.st. Warszawy nie oceniając kwestii posiadania przez dotychczasowego właściciela nieruchomości [...] i nie zamieszczając rozważań w tym zakresie w uzasadnieniu decyzji reprywatyzacyjnych nie dopuścił się nieprawidłowości; (e) prawidłowość decyzji Prezydenta m.st. Warszawy winna być oceniana z uwzględnieniem przepisów obowiązujących w dniu jej wydania, a nie na podstawie przepisów wprowadzonych po jej wydaniu, tj. na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 4a i 4b ustawy z 9 marca 2017 r., (f) nawet w razie uznania, że posiadanie nieruchomości [...] przez dotychczasowego właściciela tej nieruchomości stanowi warunek sine qua non przyznania prawa użytkowania wieczystego, to w realiach niniejszej sprawy przesłanka ta została spełniona, bowiem K. B., K. P. i E. G. spełniali bezpodstawnie wykreowaną przez Komisję przesłankę posiadania gruntu nieruchomości [...] przez jej dotychczasowego właściciela, co potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, w szczególności: tytuł wykonawczy z [...] maja 1945 r. Sądu [...] w [...] na mocy którego zostało przywrócone K. B. posiadanie nieruchomości przy ul. [...]oraz zaświadczenie Zarządu Miejskiego w [...]Nr [...]z [...] sierpnia 1948 r. Powołując się na powyższe Miasto wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej jej uzasadnienia w zakresach wskazanych powyżej oraz zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z opinii dr hab. K. Z., adw. H. R. oraz adw. S. Z.. z [...] września 2017 r. pn. "Analiza art. 7 dekretu warszawskiego w zakresie przesłanki posiadania" na okoliczność, że wskazana w art. 7 ust. 1 dekretu przesłanka posiadania odnosiła się wyłącznie do następców prawnych dotychczasowych właścicieli nieruchomości. Skargę na decyzję Komisji z [...] lipca 2019 r. wnieśli również T. L., K. P. reprezentowana przez opiekuna Z. N., R. M., K. P., A. P. i E. G., zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1. rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie kompleksowej, wyczerpującej oceny materiału dowodowego sprawy, w szczególności: a) dowodów z dokumentów urzędowych potwierdzających złożenie wniosku dekretowego w trybie art. 7 dekretu, a w konsekwencji przyjęcie całkowicie oderwanej od treści materiału dowodowego konkluzji, że Prezydent w dowolny sposób uznał, że wniosek dekretowy dot. nieruchomości przy ul. [...] został złożony, b) pominięcie okoliczności, że Prezydium Rady Narodowej w [...]w 1954 r. i Ministerstwo Gospodarki Komunalnej w 1957 r., po rozpoznaniu wniosku dekretowego byłego właściciela, dwukrotnie jako organy administracji w trybie dwuinstancyjnym wydawały decyzje o odmowie ustanowienia prawa własności czasowej (prawa użytkowania wieczystego) w stosunku do nieruchomości przy [...], co oznacza wprost, że orzekając w sprawie merytorycznie organy te dysponowały wnioskiem złożonym w terminie w trybie art. 7 dekretu i w oparciu o ten wniosek rozpoznały sprawę, co prowadzi do absurdalnej konkluzji, że to organy administracji PRL, działające z zasady ewidentnie na szkodę byłych właścicieli, nie miały, w przeciwieństwie do Komisji, zastrzeżeń co do faktu złożenia wniosku dekretowego przez byłych właścicieli, c) zignorowanie okoliczności wynikającej m. in. z pisma Zarządu Dzielnicy [...] [...]znajdującego się w aktach sprawy SKO w Warszawie sygn. akt [...] (k.7), że poszukiwania wniosku dekretowego zostały przeprowadzone drogą kwerendy w archiwach, jak również, że w toku wieloletnich postępowań, pomimo poszukiwań, wniosku dekretowego nie udało się odnaleźć, a zatem zalecanie dalszego badania tej kwestii jest pozbawione racjonalnego uzasadnienia i posłużyło Komisji jedynie jako pretekst do wydania dla strony negatywnego orzeczenia (wniosku można poszukiwać w nieskończoność), d) pominięcie okoliczności, że to na organach administracji ciąży obowiązek właściwej archiwizacji i przechowywania dokumentów, a co wprost wynika ze stanu sprawy akta własnościowe nieruchomości przy [...] były zdekompletowane i rozrzucone do akt innych nieruchomości, zatem przerzucanie przez Komisję ciężaru odpowiedzialności za brak dokumentu w postaci wniosku dekretowego z organów administracji na byłych właścicieli jest niedopuszczalne i narusza słuszny interes strony (obywatela), e) pominięcie okoliczności, a to w aspekcie pseudospołecznym przewijającym się w decyzji Komisji, że to nie kto inny tylko poprzednicy prawni skarżących, w oparciu o promesę, odbudowali kamienicę ze zniszczeń wojennych i że to wyłącznie oni i ich wstępni zostali dotknięci skutkami nacjonalizacji z dekretu, oszukani przez ówczesne władze pozbawiające ich prawa wynikającego z art. 5 i 7 dekretu, f) pominięcie dowodów posiadania nieruchomości przez byłych właścicieli w dacie złożenia wniosku dekretowego i nakazanie badania tej okoliczności przy ponownym rozpoznaniu sprawy (abstrahując od prawnego aspektu tej kwestii), w sytuacji w której posiadanie nieruchomości nie mogło budzić żadnych wątpliwości w świetle licznych dowodów z dokumentów związanych z odbudową budynku, a znajdujących się w aktach sprawy, a badanie okoliczności znanych organowi z urzędu i bezspornych nie wymaga żadnego dalszego dowodu, 2) naruszenie art. 76 k.p.a. poprzez rażące naruszenie zasady domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą w odniesieniu do dowodów z dokumentów urzędowych potwierdzających fakt złożenia wniosku dekretowego i de facto odmowę mocy dowodowej w zakresie tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone (vide str. 17 i 18 decyzji), podczas gdy orzekając w sprawie Prezydent był związany treścią tych dokumentów, a ponadto czego Komisja nie raczyła zauważyć, rejestr wniosków dekretowych będący w gestii Wojewody Mazowieckiego nie jest rejestrem z prywatnych zbiorów rodziny [...], lecz rejestrem urzędowym objętym domniemaniem prawdziwości i zgodności co do tego co jest w nim stwierdzone, a zatem w żaden sposób nie do podważenia, 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 7 dekretu, poprzez stwierdzenie, że decyzja reprywatyzacyjna została wydana z naruszeniem prawdy obiektywnej, pomimo nieustalenia posiadania nieruchomości [...] przez dotychczasowych właścicieli, podczas gdy przesłanka ta nie odnosiła się do dotychczasowego właściciela, jak również bezkrytyczne powołanie się przez Komisję na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 19 lipca 2016 r. sygn. akt Kp 3/15, w którego uzasadnieniu występuje istotna luka co do wykładni pojęcia posiadania w rozumieniu prawa cywilnego, której brak czyni stanowisko Trybunału Konstytucyjnego całkowicie bezprzedmiotowym. Powołując się na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skargę na decyzję Komisji z [...] lipca 2019 r. wnieśli również M. T. i Z. N. zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1) naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4a ustawy z 9 marca 2017 r. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez bezpodstawne uchylenie decyzji z [...] marca 2012 r. i [...] lutego 2016 r., wskutek błędnego uznania przez Komisję, że Prezydent w kontrolowanych decyzjach nie przedstawił w sposób zgodny z zasadami prawa administracyjnego motywów swojego rozstrzygnięcia, zaś ustalenia faktyczne Prezydenta nie spełniają wymogów określonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80, i art. 107 § 3 k.p.a., co w ocenie Komisji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2) naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 3 w zw. 30 ust. 1 pkt 4a i 4b ustawy z 9 marca 2017 r. zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 dekretu, poprzez bezpodstawne uchylenie przez Komisję decyzji z [...] marca 2012 r. i [...] lutego 2016 r. wskutek błędnego uznania, że kontrolowane decyzje reprywatyzacyjne naruszały przepisy postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy z uwagi na to, że przy rozpoznawaniu wniosku dekretowego Prezydent nie zbadał przesłanki posiadania, 3) naruszenie art. 30 ust. 3 ustawy z 9 marca 2017 r. poprzez niepowiadomienie stron o stwierdzeniu przez Komisję braku ustalenia przesłanki posiadania i w konsekwencji uniemożliwienie udowodnienia tej przesłanki stosownie do brzmienia powołanego przepisu, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 4) naruszenie art. 30 ust. 1 pkt. 4b w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 3 i art. 38 ust. 1 ustawy z 9 marca 2017 r. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu poprzez bezpodstawne uchylenie przez Komisję decyzji reprywatyzacyjnych wskutek błędnego uznania przez Komisję, że art. 30 ust. 1 pkt 4b, wprowadzony ustawą z 26 stycznia 2018 r. może być stosowany do decyzji reprywatyzacyjnych wydanych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. przed 14 marca 2018 r. Powołując się na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedziach na skargi organ wniósł o ich oddalenie z uwagi na oczywistą bezzasadność i odniósł się do zgłoszonych zarzutów i twierdzeń skarżących. Postanowieniami z 15 października 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 1957/19 oraz sygn. akt I SA/Wa 1958/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U z 2024 r., poz. 935, dalej jako "p.p.s.a."), połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. I SA/Wa 1957/19 (ze skargi T. L., K. P. reprezentowanej przez opiekuna Z. N., R. P., K. P., A. P. i E. S.), I SA/Wa 1958/19 (ze skargi M. T. i Z. N.) oraz I SA/Wa 1922/19 (ze skargi Miasta [...]) i zarządził prowadzenie ich pod sygn. I SA/Wa 1922/19. Pismem procesowym z 18 listopada 2019 r. skarżący T. L., K. P. reprezentowana przez opiekuna Z. N., R. P., K. P., A. P. i E. S. odnieśli się do twierdzeń organu zawartych w odpowiedzi na skargę i podtrzymali argumentację zawartą w skardze. Pismem procesowym z 28 grudnia 2020 r. skarżący M. T. i Z. N. podtrzymali dotychczasową argumentację w sprawie oraz wnieśli o przeprowadzenie dowodu z: (i) pisma Archiwum Akt Nowych z [...] października 2017 r. na okoliczność braku w zasobach tego Archiwum dokumentacji dotyczącej nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], hip. [...], (ii) pisma Archiwum Państwowego w [...] z [...] grudnia 2017 r. na okoliczność niekompletnej dokumentacji w zasobach tego Archiwum dotyczącej nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], hip. [...] oraz (iii) fotokopii planszy, na której są oznaczone nieruchomości, co do których skutecznie złożono wniosek dekretowy, na okoliczność złożenia wniosku dekretowego do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], hip. [...]. Postanowieniem z 26 stycznia 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 1922/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dopuścił Miłośników Krajobrazu – Stowarzyszenie Właścicieli Lokali w [...] do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. Postanowieniem z 26 stycznia 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 1922/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowe do czasu wskazania następców prawnych po zmarłej skarżącej K. P.. Pismem procesowym z 19 sierpnia 2021 r. Komisja uzupełniła dotychczasową argumentację w sprawie oraz załączyła opinię prof. dr hab. J. B. z [...] stycznia 2020 r. stanowiącą załącznik do opinii prawnej adw. K. S. z [...] marca 2020 r. Postanowieniem z 27 lipca 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 1922/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podjął zawieszone postępowanie sądowe. Pismem procesowym z 17 czerwca 2024 r. adw. A. U. poinformowała o ustanowieniu się pełnomocnikiem skarżącej M. T. i wypowiedzeniu przez M. T. pełnomocnictwa adw. J. S.. Ponadto, pełnomocnik skarżącej wniosła o zmianę terminu rozprawy wyznaczonej na 16 lipca 2024 r. i wyznaczenie jej po 28 lipca 2024 r. z uwagi na wcześniej zaplanowany urlop wypoczynkowy pełnomocnika. Pismem procesowym z 11 lipca 2024 r. adw. M. M. zgłosiła swój udział w sprawie w charakterze pełnomocnika skarżącego Z. N. i załączyła udzielone jej przez skarżącego pełnomocnictwo z 8 lipca 2024 r. Jednocześnie poinformowała, że 7 lipca 2024 r. skarżący wypowiedział pełnomocnictwo dla adw. J. S.. Wobec powyższego pełnomocnik skarżącego wniosła o odroczenie terminu rozprawy z uwagi na odwołanie pełnomocnictwa dotychczasowemu pełnomocnikowi i potrzebę zapoznania się z aktami sprawy przez nowo ustanowionego pełnomocnika. W powyższym piśmie wniesiono również o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z pisma skarżącego z 8 lipca 2024 r. do Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w [...] Wydziału Skarbu Państwa i Administracji na okoliczność dysponowania przez ten urząd rejestrem wniosków dekretowych zawierającym chronologiczne zestawienie wniosków ze wskazaniem daty złożenia wniosku dekretowego, podmiotu składającego wniosek oraz adresu nieruchomości oraz zawnioskowania do niniejszego organu o przesłanie informacji/ uwierzytelnionych dokumentów odnośnie wniosku dekretowego dotyczącego nieruchomości [...] przy ul. [...]. Ponadto, skarżący wniósł o zwrócenie się przez Sąd do Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w [...] Wydziału Skarbu Państwa i Administracji o udzielenie informacji czy w kancelaryjnym rejestrze wniosków dekretowych istnieje wpis dotyczący złożenia w trybie art. 7 ust. 1 dekretu z 26 października 1945 r. wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu położonego w [...] przy ul. [...] ozn. hip. nr [...], daty złożenia wniosku oraz przesłanie do akt niniejszej sprawy uwierzytelnionej kserokopii kart z niniejszego rejestru, celem przeprowadzenia dowodu z uzyskanych dokumentów na okoliczność faktu i daty złożenia wniosku dekretowego dotyczącego nieruchomości [...] przy ul. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że nie uwzględnił wniosków skarżących M. T. i Z. N. o odroczenie rozprawy w niniejszej sprawie. Z art. 109 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako "p.p.s.a.") wynika, że odroczenie posiedzenia jawnego jest sytuacją wyjątkową i nadzwyczajną. Nieobecność strony lub jej pełnomocnika powoduje odroczenie rozprawy tylko wtedy, gdy wywołana jest nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, chyba że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności. Powołany przepis, z uwagi na zawarty w art. 45 ust. 1 Konstytucji nakaz rozpatrywania spraw bez zbędnej zwłoki oraz przewidzianą w art. 7 p.p.s.a. zasadę szybkości postępowania sądowoadministracyjnego, nie może podlegać wykładni rozszerzającej. Jednocześnie, wobec tego, że obecność na rozprawie nie jest obowiązkowa i zależy od woli oraz możliwości stron postępowania, podstawy do odroczenia rozprawy nie mogą wykraczać poza okoliczności wskazane w art. 109 p.p.s.a. Zdaniem Sądu, powoływane przez pełnomocników skarżących okoliczności (nieobecność pełnomocnika na rozprawie wywołana zaplanowanym wcześniej urlopem wypoczynkowym, odwołanie w dniu 7 lipca 2024 r. pełnomocnictwa dotychczasowemu pełnomocnikowi i potrzeba zapoznania się z aktami sprawy przez nowo ustanowionego pełnomocnika) nie uzasadniały odroczenia rozprawy w niniejszej sprawie. Wskazanych okoliczności nie można bowiem uznać za nadzwyczajne wydarzenie lub też inną niemożliwą do przezwyciężenia przeszkodę, o których mowa w art. 109 p.p.s.a. Przechodząc do kwestii merytorycznych, po analizie zebranego materiału dowodowego Sąd uznał skargi za niezasadne. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły art. 29 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4a i pkt 4b ustawy z 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich (Dz. U. z 2018 r., poz. 2267), dalej zwanej "ustawę" lub "ustawą z 9 marca 2017 r."). Art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy pozwala na uchylenie decyzji reprywatyzacyjnej w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi, który wydał ostateczną decyzję reprywatyzacyjną, jeżeli decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Z kolei w art. 30 ust. 1 pkt 1-8 ustawy wskazano przesłanki pozwalające na wydanie przez Komisję decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2-4, w tym gdy stwierdzono inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności jeżeli stroną postępowania o wydanie decyzji reprywatyzacyjnej była osoba, która nie była osobą uprawnioną w rozumieniu art. 7 ust. 1 dekretu, osobę uprawnioną reprezentował kurator ustanowiony dla osoby nieznanej z miejsca pobytu, a nie było podstaw do jego ustanowienia, ustanowiono kuratora spadku działającego w imieniu osoby nieżyjącej lub z naruszeniem przepisów o dziedziczeniu, w tym przepisów dotyczących dziedziczenia spadków wakujących lub nieobjętych, lub stwierdzono naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 4a). Ponadto, w myśl art. 30 ust. 1 pkt 4b ustawy Komisja wydaje decyzję, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2-4 ustawy, jeśli decyzja reprywatyzacyjna została wydana pomimo nieustalenia posiadania nieruchomości [...] przez dotychczasowego właściciela lub jego następców prawnych, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu. W niniejszej sprawie Komisja uznała, że zostały spełnione określone w powołanych przepisach przesłanki uprawniające organ do uchylenia decyzji reprywatyzacyjnych i przekazania spraw do ponownego rozpoznania. Zdaniem Komisji, wydając decyzje reprywatyzacyjne Prezydent nie podjął wystarczających działań w celu ustalenia czy i kiedy został złożony wniosek dekretowy dotyczący nieruchomości objętej dawną hip. [...], a następnie ustalenia jego terminowości. Nie poczynił również stosownych ustaleń odnośnie objęcia nieruchomości w posiadanie przez gminę, a także nie zbadał w wystarczający sposób kwestii następstwa prawnego po dawnych właścicielach nieruchomości. Ponadto, obie decyzje reprywatyzacyjne zostały wydane pomimo nieustalenia przez Prezydenta przesłanki posiadania przez dotychczasowych właścicieli lub ich następców prawnych. Po analizie akt administracyjnych Sąd podzielił ocenę Komisji, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy kwestią wymagającą szczegółowego wyjaśnienia, a także przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, jest należyte wyjaśnienie czy i kiedy został złożony wniosek dekretowy dotyczący gruntu położonego przy ul. [...], oznaczonego hip. nr [...]. Prawidłowe ustalenia w tym zakresie mają niewątpliwie kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 dekretu, warunkiem wszczęcia postępowania o przyznanie dotychczasowemu właścicielowi prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy z opłatą symboliczną było skuteczne złożenie wniosku przez osobę uprawnioną w terminie określonym w powołanym przepisie. Sąd w składzie orzekającym stoi na stanowisku (podobnie jak trafnie przyjęto w wyrokach WSA w Warszawie z 23 marca 2023 r. w sprawach o sygn. I SA/Wa 922/21, Lex nr 3590746 oraz I SA/Wa 923/21, Lex nr 3590829), że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek udowodnienia faktu złożenia wniosku dekretowego o określonej treści i w dokładnie ustalonej dacie. To bowiem wnioskodawca, jako podmiot ubiegający się o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego, zamierza wywodzić korzystne dla siebie skutki prawne z faktu złożenia takiego wniosku. Z tego powodu to na tym podmiocie ciąży obowiązek wykazania tej okoliczności. Jednocześnie, co istotne, faktu złożenia wniosku dekretowego nie można domniemywać. Okoliczność ta nie może być również przedmiotem dowodzenia na podstawie dokumentów pośrednich. W tym sensie powołana okoliczność (fakt złożenia wniosku dekretowego) musi być oczywista i ewidentna. Tymczasem, co w niniejszej sprawie pozostaje bezsporne, w aktach sprawy brak jest wniosku dekretowego, jak też dowodu uiszczenia opłaty manipulacyjnej. Również z pozostałych pism i dokumentów, na które powołał się Prezydent m.st. Warszawy w weryfikowanych decyzjach reprywatyzacyjnych, nie wynika, wbrew stanowisku skarżących, w sposób ewidentny i oczywisty fakt złożenia przedmiotowego wniosku. Wprawdzie w dokumentach wskazanych w decyzjach reprywatyzacyjnych (pismo Wydziału Geodezji, Kartografii, Katastru i Gospodarki Gruntami Urzędu Wojewódzkiego z [...] lipca 1998 r., pismo Dzielnicowego Zarządu Gospodarki Mieszkaniowej [...] z [...] sierpnia 1961 r. i pism Wydziału Skarbu Państwa i Przekształceń Własnościowych Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w [...] z [...] marca 2004 r.), a także innych dowodach znajdujących się w aktach administracyjnych w postaci, między innymi, rejestru wniosków dekretowych, orzeczeń i decyzji odmawiających przyznania prawa własności czasowej (użytkowania wieczystego), korespondencji z lat 40-tych, 50-tych i 60-tych ubiegłego wieku oraz umów notarialnych kupna – sprzedaży z lat 50-tych ubiegłego wieku, mowa jest o złożeniu podania przez adw. [...], pełnomocnika spadkobierców K. B.. Jednakże powyższe dokumenty nie pozwalają zrekonstruować treści przedmiotowego podania, jak również daty jego złożenia. Sąd w składzie orzekającym stoi na stanowisku, że ustalenie treści wniosku dekretowego ma kluczowe znaczenie dla nie budzącego wątpliwości potwierdzenia czy wniosek ten złożył podmiot legitymowany w rozumieniu art. 7 ust. 1 dekretu, a także czy zawarte w nim żądanie nie jest przykładowo podaniem odnoszącym się do innych praw niż określone w dekrecie, choćby związanych z planowanymi na gruncie robotami budowlanymi. Prawidłowo w tej sytuacji Komisja zaleciła Prezydentowi m.st. Warszawy przeprowadzenie dodatkowego, szerszego postępowania dowodowego celem odszukania wniosku dekretowego dotyczącego gruntu położonego przy ul. [...], oznaczonego hip. nr [...]. Jak już wskazano wyżej, dla przyznania własności czasowej (obecnie prawa użytkowania wieczystego) na podstawie art. 7 ust. 1 dekretu istotne jest nie tylko samo ustalenie, że wniosek w tym przedmiocie został złożony, ale też czy pochodzi on od podmiotu uprawnionego i czy został złożony z zachowaniem terminu. Natomiast na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy nie jest w istocie możliwe ewidentne i nie budzące wątpliwości ustalenie żadnej z tych kwestii. Wprawdzie, co pozostaje bezsporne, w składnicy dla Dzielnicy [...] przeprowadzono kwerendę akt własnościowych kilku nieruchomości [...], co do których w 1947 roku został złożony wniosek o przyznanie prawa własności czasowej. W wyniku tej kwerendy ustalono, że w okresie od 12 listopada 1947 roku do 30 grudnia 1947 roku wnioski rejestrowane były pod pozycjami od [...]do [...]. Nie odnaleziono jednak wśród nich wniosku dekretowego złożonego przez adw. T., pełnomocnika K. B. , K. P. i E. G.. W tych okolicznościach prawidłowo przyjęła Komisja, że biorąc pod uwagę sygnaturę sprawy wskazanej przez K. B. [...] w piśmie z 29 lutego 1948 r., przedmiotowa kwerenda powinna objąć szerszy zakres spraw, tj. od pozycji [...] do pozycji [...]. Ponadto, organ dekretowy powinien zwrócić się do Archiwum Akt Nowych, jak również Archiwum Państwowego w [...], o sprawdzenie jednostek aktowych obejmujących 1947 rok oraz co najmniej połowę 1948 roku. Dopiero po przeprowadzeniu powyższego postępowania wyjaśniającego organ dekretowy obowiązany będzie do dokonania szczegółowych ustaleń czy wniosek dotyczący gruntu położonego przy ul. [...], oznaczonego hip. nr [...], został złożony, czy pochodzi on od podmiotu uprawnionego i czy został złożony z zachowaniem terminu – mając przy tym na uwadze, że o złożeniu wniosku dekretowego nie mogą decydować dowody pośrednie. W niniejszej sprawie kolejną istotną kwestią wymagającą wyjaśnienia, czego nie uczynił organ przy wydawaniu decyzji reprywatyzacyjnych, jest legitymacja osób, które były stronami postępowania i do których wydano powołane decyzje. Analiza zebranego materiału dowodowego, a także treści decyzji reprywatyzacyjnych potwierdza bowiem, że na ich podstawie organ ustanowił użytkowanie wieczyste zarówno na rzecz spadkobierców byłych właścicieli gruntu dawnej nieruchomości [...] - czyli osób posiadających przymiot strony postępowania, jak również na rzecz osób nie będących stronami przedmiotowego postępowania, tj. M. T. i Z. N.. Z akt administracyjnych wynika, że osoby te nie są dotychczasowymi (to jest sprzed wejścia w życie dekretu) właścicielami nieruchomości objętej decyzjami Prezydenta m.st. Warszawy z [...] marca 2012 r. oraz [...] lutego 2016 r., a także nie są spadkobiercami byłych właścicieli nieruchomości. Jak bowiem wynika z decyzji reprywatyzacyjnych, uprawnienie M. T. i Z. N. do orzeczenia w drodze decyzji o ustanowieniu na ich rzecz prawa użytkowania wieczystego do gruntu przedmiotowej nieruchomości Prezydent m.st. Warszawy wywiódł z umowy sprzedaży z [...] czerwca 2011 r. (rep. A nr [...]). Na podstawie powołanej umowy M. T., działająca jako pełnomocnik H. D., M. D. i M. Z. (spadkobierców C. K. będącego nabywcą części udziałów w prawach i roszczeniach do gruntu na podstawie umów kupna – sprzedaży zawartych z K. B., K. P. i E. G. w latach 50-tych ubiegłego wieku) sprzedała samej sobie oraz Z. N. całość przysługujących zbywcom udziałów w prawach i roszczeniach do nieruchomości przy ul. [...]. Przepisy dekretu z 26 października 1945 r. nie normują skutków prawnych nabycia praw w tym akcie określonych przez osoby (tu: M. T. i Z. N.), które zawarły tego rodzaju umowę, jak umowa z [...] czerwca 2011 r. (tak trafnie Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale I OPS 1/23 z 10 kwietnia 2024 r., opublik. ONSAiWSA 2024/3/28). Przedmiotem umowy z 6 czerwca 2011 r. nie jest bowiem prawo własności gruntu nieruchomości [...], skoro według art. 1 dekretu wszelkie grunty na obszarze [...] [...] przeszły na własność gminy [...]z dniem wejścia w życie tego dekretu, tj. z dniem 21 listopada 1945 r. Skutki prawne wspomnianej umowy w sferze podmiotowej dla wydania decyzji na podstawie dekretu o przyznaniu praw określonych w tym dekrecie należy zatem ocenić przez pryzmat przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, tj. przez pryzmat art. 28 k.p.a. W powołanym przepisie przymiot strony postępowania administracyjnego ustawodawca oparł na przysługiwaniu interesu prawnego lub obowiązku, którego dotyczy to postępowanie. Przy tym należy odróżnić skutki prawne czynności cywilnoprawnej od podmiotowości w prawie administracyjnym. Nie zawsze bowiem skutki czynności cywilnoprawnej powodować będą powstanie praw podmiotowych w sferze prawa administracyjnego. Dzieje się tak tylko wtedy gdy ustawodawca wyraźnie to unormował w przepisach (normach) prawa powszechnie obowiązującego. W rozpoznawanej sprawie, jak słusznie wskazano w powołanej wyżej uchwale NSA o sygn. akt I OPS 1/23, przepisy dekretu nie kreują normy materialnoprawnej przypisującej stronom umowy nabycia praw i roszczeń interes prawny w postępowaniu administracyjnym prowadzonym na podstawie tego dekretu w celu przyznania praw w nim określonych. Takiej normy materialnoprawnej, znajdującej zastosowanie do dekretu, nie kreują także inne akty prawne. Norma taka nie wynika również z przepisów prawa cywilnego. Sama bowiem podstawa cywilnoprawna zawarcia umowy nabycia praw i roszczeń nie tworzy interesu prawnego w procedurze administracyjnej prowadzonej na podstawie dekretu. Przedmiot omawianej umowy nie mieści się również w wartościach chronionych dekretem i celu, któremu ten akt prawny służył. Skoro bowiem ustawodawca zadeklarował we wspomnianym dekrecie zrekompensowanie właścicielom gruntów warszawskich za pozbawienie ich prawa własności przyznaniem praw określonych w dekrecie, to podmioty tego uprawnienia nie mogą, w wyniku własnej woli, zmienić woli prawodawcy i wskazać innego adresata tego uprawnienia. Istotne jest bowiem rozróżnienie dopuszczalności wyrażania swojej woli w umowach cywilnoprawnych (co w sferze prawa cywilnego może być poddane ochronie prawnej) od niedopuszczalności przypisywania takim umowom skutków modyfikujących normatywną podmiotowość uprawnienia określonego w dekrecie. Czym innym jest bowiem swoboda zawierania umów w prawie cywilnym, a czym innym jest skonkretyzowanie uprawnień w sferze prawa administracyjnego i przypisanie tych uprawnień przez prawodawcę konkretnie określonym podmiotom. Strony umowy cywilnoprawnej nie mogą zatem oczekiwać, bez istnienia ku temu normy prawa materialnego, że skutkiem tej umowy nastąpi podmiotowa zmiana uprawnienia przyznanego w dekrecie z 26 października 1945 r. Wobec powyższego uznać trzeba, że umowa z [...] czerwca 2011 r. (rep. A nr [...]) nie legitymowała, w rozumieniu art. 7 ust. 1 dekretu oraz art. 28 k.p.a., M. T. i Z. N., jako nabywców praw i roszczeń (w rozumieniu prawa cywilnego), do skutecznego ubiegania się o przyznanie prawa użytkowania wieczystego na podstawie przepisów dekretu z 26 października 1945 r. do gruntu nieruchomości [...] objętego decyzjami reprywatyzacyjnymi z [...] marca 2012 r. i [...] lutego 2016 r. Nieprawidłowo zatem w powyższych decyzjach Prezydent m.st. Warszawy wywiódł, że M. T. i Z. N. przysługiwało uprawnienie z art. 7 ust. 1 dekretu do uzyskania prawa użytkowania wieczystego do gruntu przedmiotowej nieruchomości. Zdaniem Sądu, wskazane wyżej okoliczności faktyczne i prawne (konieczność nie budzącego wątpliwości ustalenia czy i kiedy został złożony wniosek dotyczący gruntu położonego przy ul. [...], oznaczonego hip. nr [...], czy pochodzi on od podmiotu uprawnionego i czy został złożony z zachowaniem terminu, a także konieczność prawidłowego ustalenia kręgu podmiotów uprawnionych w rozumieniu art. 7 ust. 1 dekretu) uzasadniały podjęcie przez Komisję decyzji kasatoryjnej i przekazanie Prezydentowi m.st. Warszawy sprawy do ponownego rozpoznania. W przedmiotowym postępowaniu dostatecznie wykazano bowiem, że decyzje reprywatyzacyjne zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak bowiem zasadnie wskazała Komisja, w świetle stanu faktycznego wyłaniającego się z zebranej dokumentacji istnieją uzasadnione wątpliwości co do poprawności ustaleń poczynionych przez organ w kwestiach kluczowych z punktu widzenia podjętych rozstrzygnięć reprywatyzacyjnych. Prawidłowo w tej sytuacji Komisja nakazała ponowne przeprowadzenie w tym aspekcie postępowania wyjaśniającego wskazując na ujawnione w postępowaniu rozpoznawczym i nie wzięte pod uwagę przez Prezydenta m.st. Warszawy okoliczności, które obecnie powinny zostać wyjaśnione i rozważone. Tak sformułowane zalecenia Komisji znajdują oparcie w dyspozycji art. 29 ust. 2 us tawy z 9 marca 2017 r. W konsekwencji, podniesiona w skargach oraz pismach procesowych skarżących argumentacja dotycząca wadliwości oceny i zaleceń Komisji co do konieczności ustalenia czy i kiedy został złożony wniosek dekretowy i czy został złożony w terminie, a także zgłoszone przez skarżących na poparcie powyższej argumentacji wnioski dowodowe mające wyjaśnić kwestię daty złożenia wniosku dekretowego, nie mogły podważyć prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Jednocześnie wobec braku pewności co do faktu i daty złożenia wniosku dekretowego w niniejszej sprawie przedwczesne byłoby, zdaniem Sądu, wypowiadanie się co do wskazanych w zaskarżonej decyzji uchybień organu dotyczących braku zbadania skuteczności objęcia przedmiotowego gruntu w posiadanie przez gminę, a także nieustalenia przesłanki posiadania gruntu przez osobę uprawnioną, o której mowa w art. 7 ust. 1 dekretu. Powyższe kwestie staną się bowiem aktualne dopiero po nie budzącym wątpliwości ustaleniu faktu złożenia wniosku dekretowego dotyczącego gruntu położonego przy ul. [...], oznaczonego hip. nr [...]. Na tym etapie zasygnalizować jedynie można, że, jak trafnie podnosi się w orzecznictwie sądów administracyjnych, nie ma uzasadnionych przeszkód natury prawnej aby posiadanie gruntu przez osobę uprawnioną, o której mowa w art. 7 ust. 1 dekretu, mogło być wywodzone np. z faktu określonego zadysponowania danym gruntem. Takim zaś zadysponowaniem było bez wątpienia złożenie wniosku o przyznanie prawa własności czasowej, a obecnie prawa użytkowania wieczystego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt I OSK 3189/19, Lex nr 3484535). Jednakże, jak już wskazano wyżej, ocena tej kwestii będzie możliwa dopiero po ostatecznym wyjaśnieniu kluczowej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności złożenia wniosku dekretowego. Zdaniem Sądu, bez wpływu na wynik sprawy pozostaje natomiast podniesiona w zaskarżonej decyzji kwestia braku dołączenia do akt administracyjnych prawomocnych odpisów postanowień spadkowych po K. B., K. P. i E. G.. Zebrany materiał dowodowy (świadectwo Oddziału Ksiąg Wieczystych Sądu [...] w [...] z [...] sierpnia 1948 r.) bezspornie potwierdza bowiem, że właścicielami nieruchomości, co do których weryfikacji podlega w niniejszym postępowaniu okoliczność złożenia wniosku dekretowego, byli K. B., K. P. i E. G.. Biorąc powyższe pod uwagę i uznając zawarte w skargach zarzuty za niemające wpływu na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), orzekł jak w sentencji.