I SA/Wa 1925/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch /spr./ po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C., K. J., Z. P., J. B., A. S., T. T., E. A., K. P., H. K., I. B. i K. K. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej postanawia umorzyć postępowanie sądowe. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...] stwierdził nieważność decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego W. z dnia [...] sierpnia 1989 r., nr [...] o oddaniu w zarząd P. – [...] w W., na czas nieoznaczony nieruchomości położonej na odcinku nr [...] oraz [...] w Dzielnicy W., obręb [...], w części dotyczącej działki nr [...] oraz decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego W. z dnia [...] września 1989 r., nr [...] o oddaniu w zarząd P. – [...] w W., do czasu realizacji inwestycji przewidzianej w planie zagospodarowania przestrzennego, nieruchomości położonej przy ul. [...] róg ul. [...], [...] i [...] w Dzielnicy W., obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2. Minister Budownictwa – po rozpoznaniu odwołania P. S.A. – decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. M. C. działając w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik K. J., Z. P., J. B., A. S., T. T., E. A., K. P., H. K., I. B. i K. K. złożyła za pośrednictwem Ministra Budownictwa skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...], wnosząc o jej uchylenie. Przed przekazaniem powyższej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] października 2006 r., nr [...] – w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania wobec uwzględnienia skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 3 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organ, którego działanie zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Wydanie przez organ administracji publicznej na podstawie powołanego art. 54 § 3 decyzji, która wzrusza decyzję stanowiącą przedmiot skargi sądowoadministracyjnej, powoduje, że skarga ta traci swój byt. Dopiero ewentualne uchylenie przez sąd administracyjny decyzji wydanej w omawianym trybie powoduje, że odżywa zarówno decyzja organu, jak i skarga złożona na nią do sądu administracyjnego. Dopiero wtedy organ obowiązany jest przekazać sądowi skargę na poprzednio wydaną przez ten organ w tej sprawie decyzję wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę (postanowienie NSA W-wa z 29 grudnia 2004 r., sygn. akt OPP 98/04, LEX nr 164159). W niniejszej sprawie Minister Budownictwa uwzględnił w całości skargę jeszcze przed jej przekazaniem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Na skutek tego postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe. Jak już wskazano, dopiero ewentualne uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie decyzji Ministra Budownictwa z dnia [...] października 2006 r., nr [...] spowoduje, że odżyje zarówno decyzja tego organu z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...], jak i złożona na tę decyzję skarga do sądu administracyjnego. Dopiero wtedy po stronie organu powstanie obowiązek przekazania tej skargi do Sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Skoro wobec uwzględnienia skargi przez Ministra Budownictwa skarga ta utraciła byt, postępowanie sądowe należało umorzyć. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 powołanej ustawy orzekł, jak w sentencji postanowienia.