I SA/Wa 1941/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Asesor WSA - Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Miasta W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie przekazania sprawy według właściwości p o s t a n a w i a - odrzucić skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu zażalenia S. D. na postanowienie Prezydenta Miasta W. z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] o przekazaniu zgodnie z właściwością do Wojewody [...] skargi S. D. z dnia [...] maja 2005 r. na bezczynność pracownika Delegatury Bura Gospodarki Nieruchomościami Geodezji i Katastru Urzędu Miasta W., uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i w tym zakresie umorzyło postępowanie przed organem I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazało, że Prezydent Miasta W. wadliwie określił przedmiot sprawy i niezasadnie żądanie wniesione w trybie art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływana jako ppsa) przekazał innemu organowi w trybie art. 65 Kpa. Postanowienie to stało się przedmiotem skargi wniesionej przez Prezydenta Miasta W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skoro w sprawie brak jest przesłanek stanowiących warunek skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego, ze względu na nie skorzystanie przez S. D. ze środka zaskarżenia bezczynności określonego w art. 37 Kpa, to jego skargę z dnia [...] maja 2005 r. należało uznać za skargę na pracownika organu w rozumieniu art. 229 pkt 2 Kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując że Prezydent Miasta W. nie ma interesu prawnego do wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że podmiotem mającym zdolność sądową, w rozumieniu art. 25 ppsa, do wniesienia skargi jest Miasto W., a nie określony jako skarżący Prezydent Miasta W., który działa jedynie jako organ osoby prawnej jaką jest gmina (art. 31 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz.1591 e zm.). Nieprawidłowe określenie strony skarżącej nie stanowi jednak istotnego uchybienia, Sąd zaś uznał, że skarga została wniesiona przez Miasto W., a więc podmiot mający zdolność sądową. Skarga jest jednak niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Sąd podziela w całej rozciągłości wyrażony w uchwałach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2000 r., OPK 14/00 /ONSA 2001 Nr 1 poz. 17/ i z dnia 19 maja 2003 r., OPS 1/03 /ONSA 2003 Nr 4 poz. 115/ oraz w wyroku z dnia 16 lutego 2005 r. OSK 1017/04, iż rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa pozytywnego. Może być ona - jako osoba prawna - stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy Kpa przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 Kpa. Wtedy będzie on wyłącznie dysponentem władztwa publicznego wyznaczającym prawa i obowiązku w ramach jurysdykcji administracyjnej. Z tego względu w takiej sytuacji organ właściwy do orzekania w sprawie indywidualnej, nie ma możliwości dochodzenia poprzez jednostkę samorządu terytorialnego, którą reprezentuje praw w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego. Skoro Prezydent Miasta W. jako organ administracji publicznej, w trybie art. 65 § 1 Kpa wydał postanowienie o przekazaniu sprawy organowi właściwemu, to w tej sprawie organ ten wykonywał wyłącznie władztwo publiczne. Tym samym nie jest on /ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki/ uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Należy zatem podzielić pogląd, że gmina, której organ wydał postanowienie w pierwszej instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie organu II instancji, wydane w tejże sprawie. Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.