I SA/Wa 1943/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński Sędziowie: WSA Dorota Apostolidis (spr.) WSA Iwona Owsińska- Gwiazda Protokolant Kinga Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2012 r. ze skargi Skarbu Państwa – [...] na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oddala skargę. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania Lasów Państwowych [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] - w punkcie 1. orzekającą o stwierdzeniu, że decyzje Kierownika Urzędu Rejonowego w C.: z dnia [...] sierpnia 1996 r. nr [...] o wygaśnięciu zarządu nieruchomością Skarbu Państwa, położoną w C. przy ul. [...], oznaczoną wówczas w ewidencji gruntów i budynków m. C. (obręb Nr [...]) nr [...] o łącznej pow. [...] ha oraz z dnia [...] sierpnia 1996 r. nr [...] o wygaśnięciu zarządu nieruchomością Skarbu Państwa, położoną w C. przy ul. [...], oznaczoną wówczas w ewidencji gruntów i budynków m. C. (obręb Nr [...]) nr [...], o łącznej pow. [...] ha, w części dotyczącej nieruchomości oznaczonych na mapie stanowiącej załącznik do decyzji kolorem niebieskim, obejmujących działki lub ich części obecnie oznaczone w ewidencji gruntów i budynków m. C. (obr. nr [...]) numerami: [...] stanowiących grunty leśne, zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa; - w punkcie 2. umarzającej postępowanie o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w L. z dnia [...] sierpnia 1996 r., w części dotyczącej nieruchomości oznaczonych na mapie stanowiącej załącznik do decyzji kolorem zielonym, obejmujących działki lub ich części obecnie oznaczone w ewidencji gruntów i budynków m. C. (obr. nr [...]) numerami: [...]; - w punkcie 3. decyzji umarzającej postępowanie o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w L. z dnia [...] sierpnia 1996 r., w części dotyczącej nieruchomości oznaczonych na mapie stanowiącej załącznik do decyzji kolorem żółtym, obejmujących działki lub ich części obecnie oznaczone w ewidencji gruntów i budynków m. C. (obr. nr [...]) numerami: [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Minister Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego decyzją z dnia [...] czerwca 1965 r. nr [...], adresowaną do Dyrektora Okręgowego Zarządu Lasów Państwowych w L., wyraził zgodę na przekazanie w zarząd i użytkowanie Ministerstwu Obrony Narodowej terenów leśnych o pow. [...] ha, położonych w Nadleśnictwie C. Teren ten został przekazany Ministerstwu Obrony Narodowej - Wojskowemu Rejonowemu Zarządowi Kwaterunkowo-Budowlanemu w L. protokołem zdawczo-odbiorczym, sporządzonym w dniu 8 października 1965 r. Z treści protokołu oraz załącznika nr 3 stanowiącego jego integralną część wynika, m.in. że: w zarząd i użytkowanie [...] Rejonowemu Zarządowi [...] w L. przekazanych zostało [...] ha terenów leśnych, położonych w oddziale [...], uroczyska "[...]", Leśnictwa W., Nadleśnictwa C. Przekazanie nieruchomości w zarząd i użytkowanie nastąpiło w trybie określonym przepisami art. 14 ust 1 lit. a wówczas obowiązującej ustawy z dnia 20 grudnia 1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym (Dz. U. nr 63, poz. 494 ze zm.), który to przepis stanowił, że poszczególne obszary mogą być wyłączone z państwowego gospodarstwa leśnego i przekazane pod zarząd innych ministrów, między innymi z przeznaczeniem na cele wojskowe, jeżeli osiągnięcie tych celów wymagało objęcia zarządu tymi obszarami przez władze wojskowe. Do przekazanej nieruchomości nie była założona księga wieczysta. Łącznie we władaniu tej jednostki organizacyjnej znajdowały się grunty o pow. [...] ha, stanowiące zwarty kompleks. W 1992 r. z przedmiotowych nieruchomości zostały wydzielone grunty o pow. [...] ha, na których znajdował się kościół, z przeznaczeniem do przekazania właściwej parafii oraz grunty o łącznej pow. [...] ha zabudowane garażami. Pozostałe grunty będące we władaniu [...] Zarządu Kwaterunkowo - Budowlanego w L. zostały scalone i utworzono dwie działki: nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha. Kierownik Urzędu Rejonowego w C. ostateczną decyzją z [...] października 1992 r. nr [...] orzekł o wygaśnięciu prawa zarządu do nieruchomości o pow. [...] ha, składającej się z szeregu działek zajętych pod garaże oraz o pozostawieniu w dalszym zarządzie [...] Zarządu Kwaterunkowo-Budowlanego w L. nieruchomości obejmującej działkę nr [...] o pow. [...] ha i nr [....] o pow. [...] ha. Równocześnie tą decyzją ustalił, że opłaty roczne z tytułu sprawowanego zarządu gruntami Skarbu Państwa (obejmującymi działki nr [...]) ustalone zostaną odrębną decyzją. Nowy stan nieruchomości został w 1992 r. ujawniony w księdze wieczystej KW nr [..]... Jako właściciel nieruchomości o łącznej pow. [...] ha wpisany został Skarb Państwa - Ministerstwo Obrony Narodowej. Protokołem zdawczo-odbiorczym sporządzonym [...] marca 1996 r. działki gruntu nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha zostały przekazane Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Szef [...] Zastępca Szefa Sztabu Generalnego WP, działając z upoważnienia Ministra Obrony Narodowej, pismem z [...] kwietnia 1996 r. nr [...] wniósł do Kierownika Urzędu Rejonowego w C. prośbę o wydanie decyzji orzekającej o wygaśnięciu zarządu do nieruchomości objętej treścią księgi wieczystej KW nr [...]. Z uzasadnienia wniosku wynikało, że nieruchomość stała się zbędna na cele obronności Państwa. Decyzją z [...] sierpnia 1996 r. nr [...] Kierownik Urzędu Rejonowego w C. zatwierdził projekt podziału nieruchomości oznaczonej nr [...], polegający na wydzieleniu gruntów będących we władaniu Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Kierownik Urzędu Rejonowego w C., powołując się na przepisy art. 35 ust. 2 wówczas obowiązującej ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991r., nr 30, poz. 127, ze zm.) – (dalej jako u.g.w.n.), ostateczną decyzją z [...] sierpnia 1996 r. nr [...] orzekł o wygaśnięciu prawa zarządu przysługującego Ministerstwu Obrony Narodowej - Wojskowemu Rejonowemu Zarządowi Kwaterunkowo - Budowlanemu w L. do nieruchomości położonej w C. przy ul. [...], składającej się z działek gruntu: nr [...], o pow. [...] ha, nr [...], o pow. [...] ha, nr [...], do nieruchomości położonej w C. przy ul. [...], składającej się z działek gruntu nr [...], o pow. [...] ha i nr [...], o pow. [...] ha. Umową zamiany, sporządzoną w formie aktu notarialnego w dniu [...] maja 1997 r., Rep. A nr [...], Skarb Państwa nabył na własność działki nr [...], o łącznej pow. [...] ha, w zamian za nieruchomość położoną w C. przy ul. [...] oznaczoną nr [...]. We władaniu Wojskowej Agencji Mieszkaniowej pozostała działka nr [...], o pow. [...] ha, objęta treścią księgi wieczystej KW nr [...]. Umową sporządzoną w formie aktu notarialnego z dnia [...] lipca 1997 r. Rep. A nr [...] Skarb Państwa przekazał na rzecz Centrum [...] S.A. z siedzibą w C. (poprzednika prawnego Centrum [...] w W.) prawo własności gruntów o łącznej pow. [...] ha - tj. działki nr [....]) wraz z budynkami, budowlami i urządzeniami trwale z tymi gruntami związanymi. Lasy Państwowe Nadleśnictwo C. pismem z 19 listopada 1999 r. wniosły żądanie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z dnia [...] sierpnia 1996 r. nr [...], natomiast pismem z [...] sierpnia 2000 r. o stwierdzenie nieważności decyzji tego organu z dnia [...] sierpnia 1996 r. nr [...], zarzucając decyzjom rażące naruszenie przepisów u.g.w.n. oraz przepisów art. 74 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2005r. nr 45, poz. 435 ze zm.). Z treści złożonych wniosków wynika, że zdaniem skarżącego brak było podstawy prawnej do wydania decyzji orzekających o wygaśnięciu zarządu nieruchomością, w skład której wchodził las oraz grunty leśne. Decyzjami z dnia [...] grudnia 1999 r. nr [...] i z dnia [...] września 2000 r. nr [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności skarżonych decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w C. Decyzją z dnia [...] maja 2000 r. nr [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1999 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Postanowieniem z dnia 28 września 2000 r. sygn. akt I SA 1303/00 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, wobec wycofania przez Centrum [...] S.A. w C. skargi na decyzję z dnia [...] maja 2000 r., umorzył postępowanie sądowe. Decyzją z dnia [...] listopada 2000 r. nr [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2000 r. nr [...] i orzekł o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z dnia [...] sierpnia 1996 r. nr [...]. Decyzją z dnia [....] października 2000 r. nr [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z dnia [...] sierpnia 1996 r. nr [...]. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] stycznia 2001 r. nr [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2000 r. i orzekł o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 23 lipca 2002 r. sygn. akt I SA 120/01 uchylił decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] listopada 2000r. oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2000 r. oraz wyrokiem z [...] października 2002 r. sygn. akt. I SA [...] uchylił decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [....] stycznia 2001 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2000 r. W ocenie Sądu organy administracji publicznej nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a przede wszystkim nie ustaliły czy w dacie wydania skarżonych decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w C., tj. w dniu 19 sierpnia 1996 r., prawo zarządu do całej nieruchomości przysługiwało Ministerstwu Obrony Narodowej – [...] Zarządowi Kwaterunkowo-Budowlanemu w L., czy w granicach tej nieruchomości znajdowały się grunty będące przedmiotem protokółu zdawczo-odbiorczego z dnia [...] października 1965 r. oraz czy grunty objęte treścią skarżonych decyzji stanowiły las w rozumieniu przepisów art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach. Po uzupełnieniu akt sprawy decyzjami z [...] czerwca 2003 r. nr [...] i nr [...] Wojewoda [...] orzekl o umorzeniu prowadzonych postępowań administracyjnych. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [....] września 2003 r. nr [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, oraz decyzją z dnia [...] września 2003 r. nr [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Następnie Wojewoda [...] decyzjami z dnia [...] października 2003 r. nr [..] i z dnia [...] października 2003 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z dnia [...] sierpnia 1996 r. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [....] stycznia 2004 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r. [...] oraz decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 26 kwietnia 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 320/04 uchylił decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...]. Minister Transportu i Budownictwa, decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...], Minister Transportu i Budownictwa uchylił własną decyzję z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] oraz orzekł o uchyleniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r. nr [...] i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ wyjaśnił, że organ wojewódzki ponownie prowadząc postępowanie winien zgromadzić niezbędne dokumenty pozwalające jednoznacznie ustalić, czy w okresie, o którym mowa w art. 74 ust. 1 ustawy o lasach, to jest od 1 stycznia 1992 r. do 1 stycznia 1993 r. nastąpiło przejście spornego gruntu w zarząd Lasów Państwowych. Prowadząc ponownie postępowanie w sprawie Wojewoda [...] wezwał Nadleśnictwo C. do uzupełnienia materiału dowodowego, w wykonaniu którego przedłożyło szereg dokumentów. Lasy Państwowe Nadleśnictwo C pismem z 15 listopada 2005 r. wycofało wniosek o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w C. w części dotyczącej działki nr [...] o pow. [..] ha, będącej we władaniu Agencji Mienia Wojskowego. Ostateczną decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. n [...] Wojewoda [...] umorzył postępowanie w części dotyczącej działki nr [...]. Postępowanie administracyjne toczy się tylko w stosunku do gruntów oznaczonych nr [...] o łącznej pow. [...] ha. Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w C.z dnia [...] sierpnia 1996 r. nr [...]. Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując równocześnie, iż w aktach sprawy brak jest dokumentacji geodezyjnej pozwalającej jednoznacznie ustalić tereny leśne ( ha) i nieleśne ([...] ha), przekazane Ministerstwu Obrony Narodowej protokołem zdawczo - odbiorczym z [...] października 1965 r. Ponadto organ odwoławczy zauważył również, iż w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, poprzedzającym wydanie decyzji z [...] listopada 2006 r. nie brał czynnego udziału K. M. - współwłaściciel działki nr [...]. Decyzję tą [...] S.A. w W. zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 17 października 2008 r. sygn. akt I SA/Wa [...] oddalił skargę. Pismem z dnia 17 kwietnia 2009 r. organ wojewódzki wezwał Lasy Państwowe Nadleśnictwo C. do uzupełnienia wniosków z dnia 19 listopada 1999 r. i z dnia 3 sierpnia 2000 r. o kopię aktualnej mapy zasadniczej z oznaczonymi granicami nieruchomości przekazanej Ministerstwu Obrony Narodowej protokołem zdawczo-odbiorczym z dnia 8 października 1965 r., z wyszczególnieniem terenów leśnych i nieleśnych, oraz granicami obszaru o pow. [...] ha wyłączonego z gospodarki leśnej, o którym mowa w notatce służbowej sporządzonej w dniu [...] lutego 1995 r. przez komisję składającą się z przedstawicieli Nadleśnictwa C., Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w L. oraz Wojskowego Rejonowego Zarządu Kwaterunkowo-Budowlanego w L. Ponadto Nadleśnictwo C. zobowiązane zostało do sprecyzowania zakresu żądania poprzez wskazanie aktualnych numerów działek ewidencyjnych obejmujących sporny teren. Po uzyskaniu stosownych wyjaśnień Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] orzekł w punkcie 1. o stwierdzeniu, że decyzje Kierownika Urzędu Rejonowego w C.: z dnia [...] sierpnia 1996 r. nr [...] o wygaśnięciu zarządu nieruchomością Skarbu Państwa, położoną w C. przy ul. [...], oznaczoną wówczas w ewidencji gruntów i budynków m. C. (obręb Nr [...]) nr [...] o łącznej pow. [...] ha oraz z dnia [...] sierpnia 1996 r. nr [...] o wygaśnięciu zarządu nieruchomością Skarbu Państwa, położoną w C. przy ul. [...], oznaczoną wówczas w ewidencji gruntów i budynków m. C. (obręb Nr [...]) [...], o łącznej pow. [...] ha, w części dotyczącej nieruchomości oznaczonych na mapie stanowiącej załącznik do decyzji kolorem niebieskim, obejmujących działki lub ich części obecnie oznaczone w ewidencji gruntów i budynków m. C. (obr. nr [...]) numerami: [...] stanowiących grunty leśne, zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa; w punkcie 2. o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w L. z dnia [...] sierpnia 1996 r., w części dotyczącej nieruchomości oznaczonych na mapie stanowiącej załącznik do decyzji kolorem zielonym, obejmujących działki lub ich części obecnie oznaczone w ewidencji gruntów i budynków m. C. (obr. nr [...]) numerami: [...]; oraz w punkcie 3. decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w L. z dnia [....] sierpnia 1996 r., w części dotyczącej nieruchomości oznaczonych na mapie stanowiącej załącznik do decyzji kolorem żółtym, obejmujących działki lub ich części obecnie oznaczone w ewidencji gruntów i budynków m. C. (obr. nr [...]) numerami: [...]. Ponadto postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] Wojewoda [...] odmówił uzupełnienia swojej decyzji z dnia [....] listopada 2009 r. nr [...] co do jej rozstrzygnięcia poprzez: orzeczenie o odszkodowaniu przysługującym Lasom Państwowym Nadleśnictwu Rejonowemu C. za szkodę poniesioną w związku z wydaniem przez Kierownika Urzędu Rejonowego w C. w dniu 19 sierpnia 1996 r. decyzji z rażącym naruszeniem prawa oraz wskazanie organu zobowiązanego do wypłaty odszkodowania. Od decyzji Wojewody [...] z dnia [....] listopada 2009 r. Lasy Państwowe Nadleśnictwo C. wniosło odwołanie do Ministra Infrastruktury, w uzasadnieniu wskazując, iż zgadza się z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji, natomiast zaskarżają w części dotyczącej braku rozstrzygnięcia w przedmiocie odszkodowania. W toku postępowania odwoławczego na wstępie wskazał, że nie jest związany granicami odwołania i powinien rozpoznać sprawę na nowo w jej całokształcie. Analizując sprawę w kontekście przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. organ drugiej instancji zauważył, że materialnoprawną podstawę dla wydania zaskarżonych decyzji stanowił art. 35 ust. 2 u.g.w.n., zgodnie z którym rejonowy organ rządowej administracji ogólnej w odniesieniu do gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa mógł orzec o wygaśnięciu zarządu ustanowionego na okres nie oznaczony lub przed upływem okresu, na który został ustanowiony, oraz na podstawie art. 18 ust. 2 i ust. 5 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych. Wygaszenie trwałego zarządu mogło nastąpić jedynie wtedy, gdy taki zarząd istniał w dacie wydania przedmiotowej decyzji. Z uwagi na to, że Lasy Państwowe Nadleśnictwo C. we wnioskach o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z dnia [...] sierpnia 1996 r. podniosło zarzut rażącego naruszenia prawa, tj. przepisów ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości oraz przepisów art. 74 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, wskazując, iż na podstawie art. 74 zarząd spornej nieruchomości przeszedł z mocy prawa w gestię Lasów Państwowych, organ odwoławczy zauważył, że w myśl art. 3 ustawy o lasach w brzmieniu obowiązującym w 1996 r. lasem jest grunt o zwartej pow. co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony, przeznaczony do produkcji leśnej lub stanowiący rezerwat przyrody albo wchodzący w skład parku narodowego lub wpisany do rejestru zabytków. Lasem jest też grunt związany z gospodarką leśną zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Zgodnie z art. 74 ww. ustawy o lasach, lasy państwowe stanowiące własność Skarbu Państwa, nie będące w zarządzie Lasów Państwowych, pozostające pod zarządem innych ministrów i nie przekazane z państwowego gospodarstwa leśnego w trybie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym (Dz. U. z 1950 r. nr 63, poz. 494 ze zm.), wyłączone z państwowego gospodarstwa leśnego w trybie art. 14 ust. 1 ustawy z 20 grudnia 1949 r. i przekazane pod zarząd innych ministrów - w okresie jednego roku od wejścia wżycie ustawy przechodzą, z zastrzeżeniem ust. 2, w zarząd Lasów Państwowych. Stosownie zaś do art. 74 ust. 2 lasy, o których mowa w ust. 1, mogą być użytkowane przez dotychczasowe jednostki organizacyjne sprawujące zarząd, na podstawie umowy zawartej zgodnie z zasadami określonymi w art. 40 ust. 1 ustawy. Organ zauważył, że ustawa ta weszła w życie z dniem 1 stycznia 1992 r. Jeżeli nieruchomość nie stanowiła lasu w rozumieniu art. 3 ustawy o lasach to nie mogła być objęta dyspozycją art. 74 tej ustawy. Zgodnie z orzecznictwem sądowym, jeśli nieruchomość nie stanowiła lasu w rozumieniu przepisów tej ustawy i w żaden sposób nie była związana z gospodarką leśną oraz ustawowymi zadaniami Lasów Państwowych - nie podlegała ona reżimowi prawnemu określonemu w ustawie o lasach (por. wyrok NSA z dnia 9.05.2007 r., sygn. akt I OSK 854/06, LEX nr 347865). Minister Infrastruktury wyjaśnił więc, że ocena prawidłowości kwestionowanych decyzji Kierownika Urzędy Rejonowego w C. z dnia [...] sierpnia 1996 r. jest więc możliwa dopiero po ustaleniu, które z nieruchomości stanowiły las w rozumieniu art. 3 ustawy o lasach, a więc były objęte art. 74 ust. 1 tej ustawy. Będące przedmiotem niniejszego postępowania nieruchomości powstały wskutek podziału działek pierwotnie oznaczonych nr [...]. Z akt sprawy wynika, że (załącznik graficzny, przedstawiający granice nieruchomości przekazanej Ministerstwu Obrony Narodowej protokołem zdawczo - odbiorczym z dnia [...] października 1965 r., z wyszczególnieniem terenów leśnych (zaznaczonych kolorem zielonym), nieleśnych - wrzosowiska (zaznaczonych kolorem różowym) i terenów komunikacyjnych (zaznaczonych kolorem białym) oraz zestawienie danych ujawnionych w operacie ewidencyjnym, teren określony jako grunty leśne o pow. [...] ha, przekazane we władanie MON w 1965 r. stanowią obecnie (w całości lub w części) działki oznaczone w ewidencji gruntów i budynków m. C. (obr. nr [...]) numerami: [...]. Teren określony jako grunty nieleśne - wrzosowiska i tereny komunikacyjne o łącznej pow. [...] ha, przekazane we władanie MON w 1965 r., stanowią obecnie (w całości lub w części) działki oznaczone w ewidencji gruntów i budynków m. C. (obr. nr [...]) numerami: [...]. Teren ten już w 1995 r. został uznany za teren zabudowany, co potwierdza notatka służbowa z dnia [..] lutego 1995 r. Działki nr [...], o łącznej pow. [...] ha stanowią własność Miasta C. (drogi i place), działki nr [...] o łącznej pow. [....] ha stanowią własność M. K., działka nr [...] o pow. [...] ha stanowi własność J. i J. M., działka nr [...] o pow. [...] ha (znajdująca się poza obszarem zaznaczonym przez wnioskodawcę) stanowi własność Zakładu [...] sp. z o.o. w C., działki nr [...] o pow. [...] ha stanowi współwłasność [...] S.A. w W. i Zakładu [...] sp. z o.o. w C. Pozostałe działki są własnością [...] S.A. w W. Obszar o łącznej pow. ok. [...] ha, oznaczony kolorem niebieskim na mapie stanowiącej załącznik do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009 r., obejmujący działki lub ich części obecnie oznaczone w ewidencji gruntów i budynków miasta C. (obr. nr [...]) numerami: [...] stanowiący grunty leśne, był przedmiotem przekazania protokołem zdawczo-odbiorczym sporządzonym w dniu [...] października 1965 r. oraz objęty elaboratem w sprawie urządzania gospodarstwa leśnego obiektu "[...]" na okres od dnia 1 października 1978 r. do dnia 30 września 1988 r. Skoro zatem nieruchomość stanowiła zwarty kompleks powyżej [...] ha pokryty roślinnością leśną to w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o lasach należy przyjąć, iż w latach 1991-1992 r. nieruchomość o pow. [...] ha, przekazana w 1965 r. we władanie Ministerstwa Obrony Narodowej stanowiła las w rozumieniu art. 3 ustawy o lasach. Zgodnie zatem z przepisami art. 74 tej ustawy w okresie od dnia 1 października 1992 r. do dnia 31 grudnia 1992 r. nastąpiło jej przejście, z mocy prawa, w zarząd Lasów Państwowych. W związku z powyższym, Kierownik Urzędu Rejonowego w C. nie mógł orzekać w dniu 19 sierpnia 1996 r. o wygaśnięciu zarządu przysługującego Ministerstwu Obrony Narodowej - Wojskowemu Rejonowemu Zarządowi Kwaterunkowo – Budowlanemu w L. do nieruchomości położonej w C. oznaczonej obecnie numerami: [...] (kolor niebieski w załączniku decyzji Wojewody [...] z dnia [... listopada 2009 r.) bowiem zarząd przysługiwał Lasom Państwowym. W ocenie organu odwoławczego należało stwierdzić, że decyzje Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z dnia [...] sierpnia 1996 r. nr [...] oraz z dnia [...] sierpnia 1996 r. nr [...] we wskazanym zakresie rażąco naruszały art. 35 ust. 2 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Minister Infrastruktury uznał jednak, że z uwagi na fakt, iż przejęta do zasobu Skarbu Państwa nieruchomość została trwale rozdysponowana (działki nr nr: [....], stanowią własność [...] SA w W., a działki nr [...] - drogi - własność Miasta C.) w niniejszej sprawie wystąpiły nieodwracalne skutki prawne uniemożliwiające wycofanie ww. decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] sierpnia 1996 r. z obrotu prawnego. Zgodnie z ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007, nr 19, poz. 115 ze zm.) drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa, natomiast drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy i jako drogi publiczne nie mogą być przedmiotem obrotu i nie mogą stanowić własności podmiotów prywatnych. O nieodwracalności skutków prawnych można bowiem mówić wtedy, gdy cofnięcie lub zniesienie skutków prawnych wymaga takich działań, do których organ administracji publicznej nie ma umocowania ustawowego, czyli nie może zastosować formy aktu administracyjnego indywidualnego. Wprawdzie inne organy państwowe, działając na podstawie innych przepisów mogłyby obalić te skutki prawne, ale takie działania nie są dostępne organowi administracyjnemu jako wykraczające poza jego właściwość, zadania i kompetencje. Obszar o łącznej pow. ok. [...] ha, oznaczony kolorem zielonym na mapie stanowiącej załącznik do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009 r., obejmujący działki lub ich części obecnie oznaczone w ewidencji gruntów i budynków m. C. (obr. nr [...]) numerami: [...] nigdy nie był we władaniu Lasów Państwowych Nadleśnictwa C. Obszar o łącznej pow. ok. [...] ha, oznaczony kolorem żółtym na mapie stanowiącej załącznik do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009 r., obejmujący działki lub ich części obecnie oznaczone w ewidencji gruntów i budynków m. C. (obr. nr [...]) numerami:, [...], stanowiący grunty nieleśne – wrzosowiska i tereny komunikacyjne, był przedmiotem przekazania protokołem zdawczo-odbiorczym sporządzonym w dniu [...] października 1965 r. oraz w notatce służbowej z dnia [...] lutego 1995 r. został uznany za teren wyłączony z produkcji leśnej. Z powyższego wynika, iż grunty oznaczone kolorem żółtym i zielonym na mapie stanowiącej załącznik do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009 r. nie spełniały w dniu 19 sierpnia 1996 r. przesłanki określonej w powołanym art. 74 ustawy o lasach, a więc nie stały się zasobem Lasów Państwowych, bowiem w dniu wejścia w życie tej ustawy terenów tych nie można było zakwalifikować jako las, o którym mowa w art. 3 ustawy. Skoro Lasy Państwowe Nadleśnictwo C. nie uzyskały wówczas tytułu prawnego do tej nieruchomości, legitymującego między innymi do skutecznego żądania stwierdzenia nieważności ostatecznych decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z dnia [...] sierpnia 1996 r., to wszczęte w tej części postępowanie administracyjne podlegało umorzeniu. Odnosząc się do zawartych w odwołaniu zarzutów dotyczących nieokreślenia ww. decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009 r. odszkodowania należnego z tytułu wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa należy wskazać, że sprawa odszkodowania jest kwestią odrębną, nie rozstrzyganą w niniejszym postępowaniu nadzorczym dotyczącym wyłącznie oceny decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z dnia [...] sierpnia 1996 r. pod względem zaistnienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Reasumując organ odwoławczy uznał, że Wojewoda [...], prowadząc postępowanie nadzorcze w trybie art. 156 § 1 k.p.a., nie miał podstaw prawnych do orzeczenia w sprawie przyznania odszkodowania. Mając na uwadze powyższe Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...]. Na powyższą decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2011 r., Skarb Państwa – Lasy Państwowe Nadleśnictwo C. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jej uchylenia. Wydanemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie: * art. 7 k.p.a. - poprzez nie podjęcie stosownych czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego w zakresie odszkodowania przysługującego skarżącemu, w związku ze stwierdzeniem naruszenia prawa poprzez wydanie decyzji przez Kierownika Urzędu Rejonowego w C. w dniu [...] sierpnia 1996 roku; * art. 107 § 1 oraz art. 160 § 4 k.p.a. w zw. z art. 5 k.c. - poprzez nie wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie odszkodowania przysługującemu skarżącemu za szkodę poniesioną w związku z wydaniem przez Kierownika Urzędu Rejonowego w C. w dniu [...] sierpnia 1996 r. decyzji z rażącym naruszeniem prawa oraz w przedmiocie wskazania organu zobowiązanego do wypłaty odszkodowania; * art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez sporządzenie uzasadnienia skarżonej decyzji w sposób niewystarczający z uwagi na nie odniesienie się do zarzutów powołanych w odwołaniu, bez przywołania podstawy prawnej i jej wyjaśnienia w zakresie ustalenia, że sprawa odszkodowawcza jest sprawą odrębną, nie rozstrzyganą w postępowaniu nadzorczym. W uzasadnieniu skargi skarżący zakwestionował stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2011 r., który to organ stwierdził, że sprawa odszkodowawcza jest kwestią odrębną, nie rozstrzyganą w postępowaniu nadzorczym dotyczącym wyłącznie oceny decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z dnia [...] sierpnia 1996 r. pod względem zaistnienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Skarżący zauważył, że decyzja ta nie zawiera rozstrzygnięcia w przedmiocie odszkodowania przysługującemu mu za szkodę poniesioną w związku z wydaniem przez Kierownika Urzędu Rejonowego w C. w dniu [...] sierpnia 1996 r. decyzji z rażącym naruszeniem prawa, oraz nie zawiera rozstrzygnięcia w przedmiocie wskazania organu zobowiązanego do wypłaty odszkodowania, pomimo, iż obowiązek orzeczenia w zakresie odszkodowania i podmiotu zobowiązanego do jego wypłaty spoczywa na organie, który stwierdził wydanie decyzji administracyjnej z rażącym naruszeniem przepisów prawa. Skarżący podkreślił, że podstawę takiego twierdzenia upatruje w przepisie art. 160 § 4 k.p.a., który co prawda został uchylony został uchylony przez art. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 roku o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw, ale zgodnie z brzmieniem art. 5 tejże ustawy do zdarzeń i stanów prawnych powstałych przed dniem wejścia jej w życie (tj. przed 1 września 2004 roku) należy stosować art. 160 k.p.a. w brzmieniu dotychczas obowiązującym. Skoro Wojewoda [...] uznał decyzje Kierownika Urzędu Rejonowego w C., za naruszające w sposób rażący przepisy prawa, ponadto decyzje te zostały wydane w dniu [...] sierpnia 1996 roku, a więc przed wejściem w życie ustawy nowelizującej k.c. na mocy której uchylono przepis art. 160 k.p.a., tym samym na podstawie art. 160 § 3 i § 4 k.p.a. Wojewoda [...] winien był zawrzeć w wydanym przez siebie orzeczeniu rozstrzygnięcie w zakresie odszkodowania przysługującemu skarżącemu, w związku z uznaniem decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w C. za naruszających prawo w sposób rażący. Tymczasem Minister Infrastruktury zupełnie pominął te kwestię. Zdaniem skarżącego pierwotnie zobowiązanym do wypłaty odszkodowania był Kierownik Urzędu Rejonowego w C. jako, że to on wydał decyzje naruszające w sposób rażący prawo, i dlatego Wojewoda [...] winien był w zaskarżonej decyzji wskazać właściwy organ zobowiązany do wypłaty stosownego odszkodowania Skarbowi Państwa Lasom Państwowym – Nadleśnictwu C. Skarżący zauważył również, że zaskarżona decyzja nie wypełnia wymogów o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a., gdyż jego zdaniem Minister Infrastruktury w żaden sposób nie odniósł się do powołanych przez stronę zarzutów, jak również nie odniósł się do wskazanych przez skarżącego podstaw prawnych swojego stanowiska. Skarb Państwa Lasy Państwowe – Nadleśnictwo C. zaznaczyły, że nawet gdyby przyjąć, że organ w zaskarżonej części zajął słuszne stanowisko, to winien on stronę pouczyć w jakim trybie, przed jakim organem i od jakiego podmiotu winna ona dochodzić należnego jej odszkodowania z tytułu szkody poniesionej w związku z wydaniem przez Kierownika Urzędu Rejonowego w C. w dniu [...] sierpnia 1996 r. decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Takiego pouczenia w decyzji nie zamieszczono. Skoro zatem z bezspornej okoliczności wydania przez Kierownika Urzędu Rejonowego w C. w dniu [....] sierpnia 1996 r. decyzji z rażącym naruszeniem prawa wywodzić należy konsekwencję w postaci roszczenia strony żądania odszkodowania za szkodę przez to poniesioną, to zasadnym było albo merytorycznie rozstrzygnąć o tym odszkodowaniu lub wskazać w sposób dokładny, precyzyjny i zrozumiały dla adresata decyzji - w jakim trybie i od kogo strona może się tego odszkodowania domagać. Pouczenie o tym nie powinno ograniczać się jedynie do stwierdzenia, że takie odszkodowanie może stronie przysługiwać, lecz powinno określać zapłaty, termin w jakim takie roszczenie może być dochodzone i organ właściwy do jego rozpoznania. A tego organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji nie uczynił. W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wyjaśnił, że nie stanowią one nowych okoliczności w sprawie i były znane organowi w przeprowadzonym postępowaniu, gdzie się do nich ustosunkowano. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do treści art. 13 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) wojewódzkie sądy administracyjne są powołane do rozpoznawania wszystkich spraw sądowo-administracyjnych z wyjątkiem tych spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego, a właściwym miejscowo do rozpoznania w/w spraw jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje, w zakresie swojej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej. Przy czym kontrola sądu sprowadza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny nie jest kolejną instancją odwoławczą od ostatecznej decyzji administracyjnej a - jak wspomniano wyżej - ocenia ten akt pod względem legalności. Należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. ( Dz. U. Nr 153, poz.1270, ze zm.)- dalej jako ustawa p. p. s. a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że oceniając zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem, sąd obowiązany jest wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga jest niezasadna i jako taka zdaniem sądu podlega oddaleniu, na co wskazuje analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego. Sąd podziela stanowisko organu II instancji wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, bowiem wbrew zarzutom skargi, organ nie naruszył przepisów tak prawa materialnego jak procesowego. Istotą sądowej kontroli niniejszego postępowania jest ocena prawidłowości podjętej decyzji przez Ministra Infrastruktury w dniu [...] lipca 2011 r., która utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009 r. należy przy tym wskazać , że wobec treści przepisu art. 153 ustawy p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Stąd wynika związanie organów administracji oceną prawną i wskazaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wydał wyroki w sprawie sygn. akt I SA 120/01 z dnia 23 lipca 2002 r. oraz w sprawie sygn. akt I SA 615/01 z dnia 23 października, którymi uchylił wcześniejsze decyzje organów obu instancji. Organy administracyjne związane zostały również oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 320/04, którym to sąd uchylił decyzję organu II instancji. Podkreślić należy, że powyżej opisane związanie organów administracji spowodowało, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy zastosowały się one do ocen prawnych i poglądów wyrażonych przez sądy. Wyjaśnione w ten sposób zdaniem Sądu zostały wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, który mogły mieć wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy. W wyniku przeprowadzonych postępowań sadowych poza sporem pozostaje, że przedmiotowa nieruchomość miała charakter leśny (art. 3 ustawy o lasach), przy jednoczesnym spełnieniu przesłanek z art. 74 ust. 1 ustawy o lasach, wobec czego to Lasy Państwowe Nadleśnictwa C. winny być stroną w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o wygaszenie zarządu przedmiotowej nieruchomości. Przechodząc do zarzutów wyrażonych w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dotyczących decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2011 r., jak i sprecyzowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji Wojewody [...] z dnia 16 listopada 2009 r., stwierdzić należy, że są one tożsame i dotyczą jedynie braku rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji w zakresie odszkodowania. Tym niemniej organ II instancji rozpoznając odwołanie nie ograniczył się jedynie do zarzutu odwołania ale ponownie rozpatrzył sprawę. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, organ doszedł do słusznego przekonania o jednoznacznym ustaleniu kluczowej kwestii dotyczącej zakwalifikowanego gruntu jako las i tym samym zastosowania do niego przepisu art. 3 i art. 74 ust.1 ustawy o lasach. W sposób prawidłowy ustalono, że nieruchomości będące przedmiotem niniejszego postępowania powstały na skutek podziału działek o pierwotnych oznaczeniach [...]. W oparciu o załącznik graficzny przedstawiający granice nieruchomości przekazanej Ministerstwu Obrony Narodowej protokołem zdawczo-odbiorczym z dnia [...] października 1965 r., określono teren gruntów leśnych o powierzchni [...] ha przekazanych we władanie MON w roku 1965. Zważono, że skoro przedmiotowa nieruchomość stanowiła zwarty kompleks powyżej [...] ha, pokryty roślinnością leśną, to w rozumieniu art. 3 ust 1 ustawy o lasach stanowiła las, który z mocy prawa przeszedł w zarząd Lasów Państwowych. (art. 74 ust.1 ustawy o lasach). Prawidłowe zważenie tak ustalonych okoliczności faktycznych, słusznie zdaniem sądu doprowadziło do wniosku, że decyzje Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z dnia [...] sierpnia 1996 r. o wygaśnięciu zarządu przysługującego MON-Wojskowemu Rejonowemu Zarządowi Kwaterunkowo-Budowlanemu w L. rażąco naruszały art. 35 ust. 2 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, bowiem zarząd przedmiotową nieruchomością przysługiwał Lasom Państwowym. Sąd podziela rozważania organu, uznając je za prawidłowe w zakresie wystąpienia nieodwracalnych skutków prawnych i tym samym braku prawnych możliwości stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z dnia [...] sierpnia 1996 r. Nie może również budzić wątpliwości ustalenie oraz późniejsza jego prawna ocena w zakresie umorzenia postępowania w stosunku do obszarów nie będących we władaniu Lasów Państwowych Nadleśnictwa C. oraz wyłączonych z produkcji leśnej. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi, szczególnego podkreślenia wymagają następujące kwestie. Nie może umknąć uwadze skarżącego, że niniejsze postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z dnia [...] sierpnia 1996 r. toczy się w trybie nadzorczym. Zgodnie z ustanowioną w art. 16 k.p.a. generalną zasadą trwałości decyzji administracyjnych uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego lub ustawach szczególnych. Oznacza to, że decyzje administracyjne, które są ostateczne i znajdują się w obiegu prawnym podlegają domniemaniu legalności, chyba, że w sposób oczywisty i niewątpliwy domniemanie to zostanie obalone. Postępowanie nadzorcze prowadzone na podstawie art. 156 - 158 k.p.a. podlega takim samym regułom procesowym jak postępowanie zwykłe z tym, że odmienny jest przedmiot obu postępowań. W postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, zaś w postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest decyzja (z reguły ostateczna) i ustalenie, czy została ona wydana z wadami, o których stanowi art.156 § 1 k.p.a. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 156 § 1 k.p.a. - którego przedmiotem jest wniosek strony o stwierdzenie nieważności decyzji - niezbędna jest ocena rodzaju naruszenia ściśle określonych zasad z punktu widzenia kwalifikowanych podstaw przewidzianych dla tego rodzaju postępowania nadzwyczajnego. Przy ustalaniu wystąpienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. organ winien badać nie tylko samą treść decyzji oraz zachowanie przepisów procedury administracyjnej przy jej wydawaniu, lecz także ustalić czy weryfikowane rozstrzygnięcie nie narusza rażąco przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę jego wydania. Wymaga to często zabiegów procesowych polegających na sprawdzeniu prawidłowości zgromadzenia materiału dowodowego, prowadzących do ustalenia, czy przy wydawaniu decyzji podlegającej weryfikacji spełnione zostały ustawowe wymagania, warunkujące wydanie rozstrzygnięcia zgodnego z prawem. W przedmiotowej sprawie organy obu instancji prawidłowo zastosowały przepisy art. 156 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a., oceniając wydanie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z dnia [...] listopada 1996 r. znak [...] oraz znak [...] z rażącym naruszeniem prawa. Przechodząc do analizy zarzutów sprecyzowanych w skardze należy stwierdzić, że nie może się ostać zarzut braku rozstrzygnięcia w przedmiocie odszkodowania, przysługującego skarżącemu za szkodę poniesioną w związku z wydaniem przez Kierownika Urzędu Rejonowego w C. w dniu [...] sierpnia 1996 r. decyzji z rażącym naruszeniem prawa oraz w przedmiocie braku wskazania organu zobowiązanego do wypłaty odszkodowania, jak też w części uzasadnienia odnoszącego się do powyższej kwestii. Organ administracyjny, w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w decyzji, o której stwierdzenie nieważności wnosił skarżący, lecz orzeka jako organ kasacyjny. W związku z tym w swej decyzji rozstrzyga wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem , a nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy. (por. wyrok NSA z 14.08.1987 r., IV SA 393/87, ONSA 1990, Nr 1, poz.1, wyrok SN z 07.03.1996 r. III ARN 70/95, OSNP 1996,Nr 18, poz.258 ). Należy podkreślić, że tak wyznaczony zakres rozstrzygania w sprawie dotyczącej wyłącznie samego stwierdzenia nieważności będzie następnie wpływał na zakres działania organu odwoławczego, który też tylko w takim zakresie powinien sprawować kontrolę w toku instancji. Organ administracyjny staje wobec kwestii czysto prawnych, które powinny być rozstrzygnięte wedle zasad stosowania kasacji. (patrz szerzej Komentarz do Kodeks Postępowania Administracyjnego Komentarz, wydanie 12 ,B. Adamiak , J. Borkowski str.621) Na gruncie przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że we wnioskach o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w C. z dnia [...] sierpnia 1996 r. orzekających o wygaśnięciu zarządu nieruchomością Skarbu Państwa położoną w C. przy ulicy [...] skarżący nie wnosił o odszkodowanie. Nie sposób zatem przyjąć, w szczególności wobec rozważań na temat trybu postępowania nadzorczego zawartych powyżej, aby właściwym było działanie organu w tym zakresie z urzędu, czego również zdaniem Sądu konwalidować nie mogło żądanie odwołania. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie i po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów sąd uznał, że nie dają one podstaw do podważenia legalności zaskarżonej decyzji organu II instancji, gdyż rozstrzygnięcie to nie narusza przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku –prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz.270, ze zm.), orzekł jak w sentencji.