I SA/Wa 1957/17

Starszy Referendarz Sądowy Aneta Wirkowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 23 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku radcy prawnego M. R. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi D. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego M. R. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 147,60 (sto czterdzieści siedem 60/100) złotych, w tym tytułem opłaty za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 27,60 (dwadzieścia siedem 60/100) złotych oraz kwotę 154,63 (sto pięćdziesiąt cztery 63/100) złote tytułem innych udokumentowanych wydatków pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 maja 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 1957/17 oddalił skargę D. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Postanowieniem z dnia 13 lipca 2018 r. przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. W dniu 5 października 2018 r. do Sądu wpłynęła opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, sporządzona przez wyznaczonego z urzędu pełnomocnika skarżącej. Przedstawiając opinię pełnomocnik wystąpił o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu z tytułu sporządzenia opinii oraz zwrot uzasadnionych, poniesionych wydatków, obejmujących kwotę 10,40 zł tytułem kosztów korespondencji, 4 zł tytułem opłaty parkingowej poniesionej w dniu zapoznania się z aktami sprawy oraz kwotę 145,43 zł tytułem wydatków związanych z dojazdem do Sądu z siedziby kancelarii, która mieści się w [...]. Pełnomocnik oświadczył jednocześnie, że wynagrodzenie za pomoc prawną nie zostało uiszczone. W tym stanie sprawy stwierdzono, co następuje: Zgodnie z treścią art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje stosowne rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości. W niniejszej sprawie jest to rozporządzenie z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715 ze zm.), które weszło w życie w dniu 2 listopada 2016 r. W myśl § 2 pkt 1 i 2 tego rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego. Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w myśl § 3 rozporządzenia, zawiera oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. Zgodnie z § 4 ust. 1 tego rozporządzenia, opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Stosownie do treści § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia, opłatę, o której mowa w ust. 1, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. W rozpoznawanej sprawie ustanowiony z urzędu pełnomocnik sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 17 maja 2018 r. Złożony wniosek zawiera oświadczenie, o którym mowa w § 3 powołanego rozporządzenia. Zaistniały zatem przesłanki uzasadniające uwzględnienie wniosku. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia, opłaty za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynoszą 50% opłaty określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam radca prawny - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Opłata w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi natomiast 240 zł (§ 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia). Mając na uwadze treść powołanych wyżej przepisów, uwzględniając charakter sprawy, nakład pracy pełnomocnika oraz jego wkład w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, postanowiono przyznać wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi wynagrodzenie za dokonaną czynność (sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej) w wysokości 120 zł, podwyższone o stosowną stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania. Przy czym podkreślić trzeba, że z powołanego wyżej § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia wynika, że opłata za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, niezależnie od tego czy wskazana czynność podjęta została przez pełnomocnika, który prowadził sprawę w pierwszej instancji, czy też przez pełnomocnika, który wyznaczony został w drugiej instancji, nie może być niższa niż kwota 120 zł. W rozpoznawanej sprawie zaistniały ponadto podstawy do zwrotu na rzecz pełnomocnika kwoty 154,63 zł tytułem niezbędnych, udokumentowanych wydatków należnych mu wraz z wynagrodzeniem za udzielenie z urzędu pomocy prawnej. Przyznana kwota obejmuje kwotę 4 zł tytułem opłaty parkingowej, kwotę 145,43 zł tytułem wydatków związanych z dojazdem do Sądu z siedziby kancelarii oraz kwotę 5,20 zł tytułem kosztów korespondencji. Wskazać w tym miejscu trzeba, że brak było podstaw do zwrotu na rzecz pełnomocnika tytułem kosztów korespondencji kwoty wskazanej we wniosku, tj. 10,40 zł, bowiem pełnomocnik nie udokumentował poniesionych przez siebie wydatków we wskazanej kwocie. Jako udokumentowany wydatek uznać jedynie należało kwotę 5,20 zł, tj. opłatę za list polecony skierowany do Sądu, gdzie dokumentem potwierdzającym uiszczenie wskazanej kwoty jest koperta, w której nadana została opinia z dnia 28 września 2018 r. Do wniosku załączono ponadto bilet kontrolny potwierdzający dokonanie opłaty parkingowej w wysokości 4 zł w dniu 21 września 2018 r., tj. w dniu, w którym pełnomocnik stawił się w Sądzie i zapoznał się z aktami sprawy oraz potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię dowodu rejestracyjnego samochodu osobowego należącego do pełnomocnika. Wydatki związane z opłatą parkingową oraz wskazane we wniosku koszty podróży uznać zatem należało jako należycie udokumentowane, należne pełnomocnikowi wraz z wynagrodzeniem. Zauważyć należy, że art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiący o zwrocie niezbędnych, udokumentowanych wydatków, nie wskazuje formy udokumentowania wydatków, ani też nie ogranicza pełnomocnika co do sposobu obliczania poniesionych wydatków zwłaszcza, gdy chodzi o koszt podróży prywatnym samochodem (postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2011 r. sygn. akt I OZ 117/11). Koszty podróży wyliczone zostały w oparciu o § 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. z 2002 r. Nr 27, poz. 271). Dokonując obliczenia tych wydatków uwzględniono podane przez pełnomocnika dane pojazdu (pojemność 1995 cm³), pokonaną odległość na trasie [...] (174 km w dwie strony) i określoną w powyższym rozporządzeniu stawkę za 1 kilometr przebiegu pojazdu (0,8358 zł). W ten sposób wyliczone koszty przejazdu samochodem określono na kwotę 145,43 zł (0,8358 zł x 174 km). W świetle powyższego w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.