I SA/Wa 196/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch (spr.) Sędziowie WSA Jolanta Rudnicka asesor WSA Przemysław Żmich Protokolant Joanna Grzyb po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2007 r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej K. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez gminę własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej na rzecz Gminy Miejskiej K. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 maja 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 2008/05 uchylił decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] września 2005 r. nr [...] uchylającą, na skutek odwołania wniesionego przez P. S.A. w Warszawie Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w K., zwanymi dalej "P.", decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] o stwierdzeniu nabycia z mocy prawa przez Gminę K. własności nieruchomości położonej w jednostce ewidencyjnej [...], obręb [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], uregulowanej w księdze wieczystej KW nr [...] b. gm. kat. [...] i opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...] oraz orzekającą o odmowie stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Gminę K. prawa własności tej nieruchomości. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż błędnie organ odwoławczy przyjął, że do komunalizacji dojść nie mogło, ponieważ w dniu 27 maja 1990 r. nie istniała nieruchomość oznaczona w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. jako działka nr [...], gdyż powstała ona dopiero w dniu wpisania jej do księgi wieczystej nr [...], tj. w dniu [...] grudnia 1990 r. Sąd, powołując się na wcześniejsze orzecznictwo sądowe w analogicznych sprawach (wyroki WSA w Warszawie z dnia 8.04.2004 r. sygn. akt I SA 522/03 i z dnia 3.10.2005 r. sygn. akt I SA/Wa 1607/04 - oba niepublikowane) zwrócił uwagę, że okoliczność, iż działka ewidencyjna nr [...] była w dniu 27 maja 1990 r. częścią innej nieruchomości, nie stanowi przeszkody w jej skomunalizowaniu. Deklaratoryjna decyzja komunalizacyjna nie tworzy prawa własności po stronie gminy, a jedynie stwierdza fakt komunalizacji, który w odniesieniu do konkretnej nieruchomości nastąpił z mocy prawa w dniu 27 maja 1990 r. Oparcie rozstrzygnięcia na negatywnej przesłance nieprzewidzianej w ustawie, bez zbadania, czy zachodzą przesłanki komunalizacji określone w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 z późn. zm.), w ocenie Sądu, stanowiło naruszenie powołanego przepisu w stopniu skutkującym koniecznością uchylenia decyzji Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] września 2005 r. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] września 2006 r. nr [...] uchyliła decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] stwierdzającą nabycie z mocy prawa przez Gminę Miejską K. własności przedmiotowej nieruchomości i odmówiła stwierdzenia komunalizacji tej nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji Komisja, wskazała na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 2005/05 i z dnia 9 marca 2004 r. sygn. akt I SA 1056/2, w których wskazano, że przedsiębiorstwo państwowe "P.", którego status był uregulowany w drodze aktów szczególnych, mogło nabyć przed 27 maja 1990 r. tytuł prawny do konkretnej nieruchomości państwowej będącej wtedy w jego władaniu, na mocy przepisów regulujących powstanie oraz funkcjonowanie P.. Ponadto z dokumentów zgromadzonych w sprawie: wypisu z księgi wieczystej nr [...] (powinno być nr [...]), karty inwentaryzacyjnej nr [...], wypisu z rejestru gruntów oraz kopii umów najmu lokali położonych w budynku mieszkalnym usytuowanym na spornej nieruchomości wynika, że przedmiotowe mienie stanowiło w dniu 27 maja 1990 r. własność ogólnonarodową (państwową) i znajdowało się w faktycznym władaniu P.. W konsekwencji mienie to było wyłączone z komunalizacji następującej z mocy prawa, gdyż nie należało w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego lecz do przedsiębiorstwa P.. Z tych względów Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa uznała, że decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. nie można było utrzymać w mocy, bowiem komunalizacja nieruchomości, do której przed dniem 27 maja 1990 r. przedsiębiorstwu P. przysługiwał tytuł prawny, byłaby niedopuszczalna. Na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Gmina Miejska K. żądając uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. podnosząc, że stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, jakoby komunalizacja była niedopuszczalna, gdyż P. przysługuje tytuł prawny do nieruchomości, jest nieuzasadnione. W dotychczasowym orzecznictwie sądowym ustalono, że uzyskanie przez państwową jednostkę organizacyjną tytułu prawnego do gruntu w postaci użytkowania (a od dnia [...] sierpnia 1985 r. zarządu) mogło nastąpić tylko w drodze decyzji administracyjnej lub przez przekazanie prawa do gruntu między jednostkami organizacyjnymi albo w drodze nabycia prawa na podstawie umowy cywilnoprawnej. P. nie przysługiwał w dniu 27 maja 1990 r. żaden tytuł prawny do przedmiotowej nieruchomości, który uzasadniałby udział w postępowaniu w charakterze strony i eliminował komunalizację przedmiotowego mienia z mocy prawa. W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ odwoławczy wskazał, że podjęte w sprawie rozstrzygnięcie oparł na poglądach orzecznictwa sądowego, które - jak twierdzi - jest rozbieżne, jeśli chodzi o stosowanie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. w odniesieniu do mienia pozostającego w dniu 27 maja 1990 r. we władaniu P.. Stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowi zastosowanie jednej z tych wykładni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja narusza prawo. Istota sprawy toczącej się dotyczy dopuszczalności odwołania wniesionego przez P. od decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. i ew. w dalszej kolejności - istnienia przesłanek komunalizacji określonych w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. w odniesieniu do mienia stanowiącego obecnie działkę nr [...], położoną w K. w jednostce ewidencyjnej [...], opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...]. Dla oceny rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji konieczne wydaje się przytoczenie ustaleń dokonanych dotychczas w zakresie stanu faktycznego i stanu prawnego sprawy toczącej się od [...] listopada 2001 r. Z ustaleń wynika, że nieruchomość została nabyta przez Skarb Państwa "w zarząd i użytkowanie Dyrekcji Budowy Osiedli Robotniczych [...]" na podstawie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. Nr 17, poz. 70) aktem notarialnym z dnia [...] kwietnia 1960 r. repertorium nr [...]. W karcie inwentaryzacyjnej nr [...] wykazano, że na dzień 27 maja 1990 r. nieruchomość była zabudowana budynkiem mieszkalnym i pozostawała we władaniu przedsiębiorstwa P.. Ustalono, że P. nie legitymuje się tytułem prawnym do nieruchomości, a jedynie jest jej posiadaczem od chwili wybudowania budynku mieszkalnego, w którym wynajmowało mieszkania swoim pracownikom (kopie kilku umów najmu lokali w aktach sprawy). W takim stanie faktycznym i prawnym Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2002 r. nr [...] stwierdził nabycie z mocy prawa przez Gminę K. własności przedmiotowej nieruchomości, zaś Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r., nr [...] umorzyła postępowanie odwoławcze z odwołania wniesionego przez P. uznając, iż odwołujący się nie posiada przymiotu strony, bowiem nie wykazał, że przysługuje mu jakikolwiek prawnorzeczowy tytuł do skomunalizowanej nieruchomości. W wyroku z dnia 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt I SA 1935/02 uchylającym decyzję KKU na skutek skargi P., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że ocena prawna w przedmiocie statusu strony w postępowaniu komunalizacyjnym podjęta została bez odwołania się do materiału dowodowego, podczas gdy kwestia ta wymagała analizy zarówno na podstawie akt sprawy jak i wykładni prawa. Nie przesądzając kwestii legitymacji P. w sprawie komunalizacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wskazał na potrzebę wyjaśnienia statusu prawnego przedmiotowego mienia w sytuacji, gdy P. władało tym mieniem, a w szczególności wyjaśnienia, czy przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 1989 r. o przedsiębiorstwie państwowym "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. Nr 26, poz. 138), a zwłaszcza jej art. 16, nie mają wpływu na ocenę prawną w tej kwestii. Sąd wskazał, iż subiektywne przekonanie wnoszącego odwołanie, że służy mu legitymacja strony, wymaga zweryfikowania w sposób procesowy na podstawie zasad przewidzianych dla postępowania odwoławczego. Zatem przed rozpoznaniem odwołania P. obowiązkiem organu odwoławczego było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w kwestii statusu P. w postępowaniu komunalizacyjnym. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa nie wyjaśniając tego zagadnienia, odwołanie P. rozpoznała i decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] decyzję organu pierwszej instancji uchyliła i przekazała sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu swojej decyzji KKU, sprzecznie z treścią uzasadnienia wyroku z dnia 5 sierpnia 2004 r., stwierdziła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż P. ma przymiot strony postępowania komunalizacyjnego i że wskazania oraz ocena Sądu w tej kwestii są wiążące. Niemniej KKU zobowiązała organ pierwszej instancji do wyjaśnienia, kiedy i na jakiej podstawie sporne mienie przeszło we władanie P. wyjaśniając, iż przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w tym zakresie przez organ pierwszej instancji jest konieczne ze względu na zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W przeprowadzonym ponownie przez Wojewodę [...] postępowaniu wyjaśniającym potwierdzono, że P. nie przysługuje tytuł prawny do nieruchomości będącej przedmiotem sprawy. Organ wskazał na pismo P. Zakładu Gospodarki [...] z dnia [...] kwietnia 2000 r. nr [...], skierowane do Urzędu Miasta K., w którym P. stwierdza, że jest posiadaczem gruntu od chwili wybudowania ze środków własnych budynku mieszkalnego pozostającego na stanie środków trwałych Zakładu. W związku z tym, na wniosek P., prowadzone jest postępowanie w trybie art. 34 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. Nr 84, poz. 948 z późn. zm.). Potwierdza to, że P. nie legitymuje się dokumentami o przekazaniu gruntu w formie prawem przewidzianej. W tej sytuacji Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] ponownie stwierdził nabycie przez Gminę K. z mocy prawa własności przedmiotowej nieruchomości. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa na skutek odwołania P., decyzją z dnia [...] września 2005 r. nr [...] decyzję komunalizacyjną uchyliła i orzekła o odmowie komunalizacji z mocy prawa przedmiotowej nieruchomości. Rozstrzygnięcie to, KKU oparła na stwierdzeniu, że w dniu 27 maja 1990 r. działka ewidencyjna nr [...] nie istniała, gdyż powstała z części innej nieruchomości, komunalizacja zaś nie może odnosić się do działki utworzonej po tej dacie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stanowisko KKU uznał za wadliwe i wyrokiem z dnia 18 maja 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 2008/05, na skutek skargi Gminy Miejskiej K., decyzję Komisji uchylił. Uzasadniając rozstrzygnięcie wyrok Sąd ponownie wskazał na potrzebę wyjaśnienia kwestii legitymowania się przez P. przymiotem strony w sprawie o komunalizację przedmiotowej nieruchomości. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] września 2006 r. nr [...] uchyliła decyzję komunalizacyjną z dnia [...] czerwca 2005 r. stwierdzającą nabycie z mocy prawa przez Gminę K. własności przedmiotowej nieruchomości i ponownie odmówiła stwierdzenia komunalizacji. Z uzasadnienia decyzji wynika, że kwestii dopuszczalności odwołania wniesionego przez P. organ odwoławczy już nie badał, zajął się natomiast wyłącznie zagadnieniem braku przesłanki komunalizacji przyjmując w tym zakresie, że przedmiotowe mienie w dniu 27 maja 1990 r. nie należało do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego, lecz należało do przedsiębiorstwa P.. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa pogląd ten wywiodła z wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 2005/05 oraz z dnia 9 marca 2004 r. sygn. akt I SA 1056/2, w których wskazano, że przedsiębiorstwo państwowe "P.", którego status był uregulowany w drodze aktów szczególnych, mogło nabyć przed 27 maja 1990 r. tytuł prawny do konkretnej nieruchomości państwowej będącej wtedy w jego władaniu, na mocy przepisów regulujących powstanie oraz funkcjonowanie P.. Ponadto z dokumentów zgromadzonych w sprawie: wypisu z księgi wieczystej nr [...] (powinno być nr [...]), karty inwentaryzacyjnej nr [...], wypisu z rejestru gruntów oraz kopii umów najmu lokali położonych w budynku mieszkalnym usytuowanym na spornej nieruchomości wynika, że przedmiotowe mienie stanowiło w dniu 27 maja 1990 r. własność ogólnonarodową (państwową) i znajdowało się w faktycznym władaniu P.. W konsekwencji mienie to, jako nie należące w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego, a do przedsiębiorstwa P., było wyłączone z komunalizacji następującej z mocy prawa. Rozumując w ten sposób Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa uznała, że przed dniem 27 maja 1990 r. przedsiębiorstwu P. przysługiwał tytuł prawny do przedmiotowej nieruchomości, a zatem komunalizacja była niedopuszczalna. Należy stwierdzić, że ocena prawna przyjęta przez KKU w zaskarżonej decyzji jest błędna, a decyzja rozstrzygająca sprawę komunalizacji co do istoty całkowicie nietrafna. Jak podkreślono w poprzednich wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanych w niniejszej sprawie, obowiązkiem organu odwoławczego jest w pierwszej kolejności ocena, czy odwołanie wniosła strona. Stroną zgodnie z art. 28 kpa jest osoba, której uprawnienia lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo która żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. O tym, czy określonemu podmiotowi przysługują uprawnienia strony, a więc czy ma on interes prawny w rozstrzygniętej sprawie, przesądzają przepisy prawa materialnego, z których wynikają dla tego podmiotu określone prawa lub obowiązki. W orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, iż przedmiot postępowania komunalizacyjnego wyznacza zarazem krąg uczestniczących w nim podmiotów, ponieważ interes prawny określający status strony w postępowaniu administracyjnym, stanowi kategorię normatywną i musi mieć swoje źródło w przepisach będących podstawą rozstrzygnięcia sprawy (np. wyrok NSA z dnia 5.08.1997 r. I SA 1209/96 niepubl.). Z przepisu art. 5 ust. 1 bezpośrednio wynika, że stronami postępowania komunalizacyjnego są Skarb Państwa oraz właściwa gmina. Stroną takiego postępowania może być także inny podmiot, jeżeli wykaże, że legitymuje się tytułem prawnym do gruntu (por. wyrok NSA z dnia 15.06.2000 r. sygn. akt I SA 534/99 z dnia 13.06.2001 r. sygn. akt 217/00 oba niepublikowane). Z faktu komunalizacji gruntu Skarbu Państwa z mocy prawa w dniu 27 maja 1990 r. nie wynikały dla władającego gruntem przedsiębiorstwa P. żadne uprawnienia ani obowiązki o charakterze prawnym. Przedsiębiorstwo P. nie było powołane do reprezentowania interesów Skarbu Państwa, bowiem należało to do właściwości kierownika urzędu rejonowego (obecnie do starosty). O interesie prawnym P. w sprawie komunalizacji nie przesądza w żadnym razie okoliczność, że przedsiębiorstwo to poniosło nakłady w postaci budynku mieszkalnego i w dniu 27 maja 1990 r. władało przedmiotową nieruchomością. Fakt posiadania nieruchomości legitymuje P. do wystąpienia o "uwłaszczenie" przedmiotową nieruchomością w trybie powołanej wyżej ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe". Komunalizacja następująca z mocy prawa, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. nie stoi na przeszkodzie w realizacji prawa P. do tego uwłaszczenia. Tych okoliczności Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa jednak nie rozważała, natomiast przekonanie o prawie P. do bycia stroną postępowania komunalizacyjnego, a tym samym o skuteczności wniesionego przez P. odwołania, oparła na twierdzeniu, że ocena taka wynika z treści wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 2005/05 oraz z dnia 9 marca 2004 r. sygn. akt I SA 1056/02. Organ nie wziął pod uwagę, że powołane wyroki dotyczą spraw o odmiennych stanach faktycznych (przejęcie mienia związanego bezpośrednio z infrastrukturą linii [...]), a w związku z tym ocena prawna sformułowana w tamtych sprawach nie może być wprost zastosowana do sprawy niniejszej. Nie daje to tym samym podstaw do twierdzeń o rozbieżności w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Uprawnienie do bycia stroną postępowania komunalizacyjnego nie może dla P. wynikać z faktu władania nieruchomością, jak to przyjęła KKU powołując się na treść wypisu z księgi wieczystej (n.b. sporządzonego nie według stanu na dzień 27 maja 1990 r.), karty inwentaryzacyjnej nr [...], wypisu z rejestru gruntów (także nie na dzień 27 maja 1990 r.) oraz kopii umów dot. wynajmowania lokali przez P.. W stanie faktycznym i prawnym ustalonym dotychczas w niniejszej sprawie stwierdzenie przez organ odwoławczy, że przedmiotowe mienie w dniu 27 maja 1990 r. należało do przedsiębiorstwa P., wskutek czego było wyłączone z komunalizacji, nie znajduje oparcia w tych ustaleniach. Z faktu władania przez P. przedmiotową nieruchomością nie można wprost wyprowadzić wniosku, że należała ona do P.. Należy zwrócić uwagę, że kwestia "należenia" mienia do przedsiębiorstwa państwowego w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. została wyjaśniona w uchwale Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 grudnia 1992 r. sygn. akt W.13/91 i mimo iż w obecnym stanie konstytucyjnym uchwały Trybunału Konstytucyjnego podjęte w sprawie powszechnie obowiązującej wykładni ustaw utraciły moc wiążącą, to jednak ustalenie, iż mienie "należało" do przedsiębiorstwa P., wymagało odniesienia się do stanowiska Trybunału Konstytucyjnego w tej kwestii. Tym bardziej, w okolicznościach niniejszej sprawy, zupełnie dowolne i pozbawione uzasadnienia jest także stwierdzenie, że przed dniem 27 maja 1990 r. przedsiębiorstwu państwowemu P. przysługiwał tytuł prawny do nieruchomości. Organ odwoławczy nie wskazał przy tym, jaki konkretnie tytuł prawny przysługiwał przedsiębiorstwu, w jakim trybie powstał oraz jakie dowody dają podstawę do takiego ustalenia. Przedstawiony stan sprawy wskazuje, że zaskarżona decyzja jest obarczona istotnymi wadami polegającymi na naruszeniu prawa procesowego: art. 7 kpa przez niewyjaśnienie prawdy obiektywnej w kwestii statusu odwołującej się P. w postępowaniu komunalizacyjnym, art. 77 § 1 kpa przez niezgromadzenie dowodów uzasadniających twierdzenie, że przedsiębiorstwu P. w dniu 27 maja 1990 r. przysługiwał tytuł prawny do komunalizowanej nieruchomości oraz art. 80 kpa przez dowolne przyjęcie, że fakt władania nieruchomością był wystarczający do uznania, że należała ona w dniu 27 maja 1990 r. do przedsiębiorstwa P.. W sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy naruszono przepis prawa materialnego art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. przez niewłaściwą wykładnię pojęcia "mienie (...) należące do...". Powyższe wady skutkowały koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę kolejny raz organ odwoławczy dokona ponownej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, uzupełniając go w miarę potrzeby stosownymi dokumentami, w celu ustalenia, czy P. przysługuje przymiot strony postępowania w sprawie komunalizacji przedmiotowej nieruchomości, do czego zobowiązał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokach z dnia 5 sierpnia 2002 r., sygn. akt I SA 1935/02 i z dnia 18 maja 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 2008/05. Na tej podstawie organ ustali, czy odwołanie wniesione przez P. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. jest skuteczne. Dopiero w razie pozytywnego wyniku takiej oceny organ zbada na podstawie całokształtu zebranego materiału dokumentacyjnego, czy przedmiotowa nieruchomość spełnia przesłanki komunalizacyjne, określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Stanowisko zajęte w tych kwestiach organ odpowiednio uzasadni wskazując na dowody, na których się oparł. W przedstawionym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1970 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.